12-02-11

verhuisd!

je vindt me voortaan terug onder volgende link:

http://onehappyjogger.wordpress.com

08-02-11

"sport drijft steeds meer koppels uit elkaar" (artikel)

Onderstaand artikel las ik vorige week in Het Laatste Nieuws.(HLN 3/2/2011)

Steeds meer koppels gaan uit elkaar door het sportregime van één van de partners, dat meldt een Amerikaanse huwelijkstherapeute.

koppel.jpgRelatietherapeute uit Cincinnati Karen Gail Lewis: "Steeds meer koppels vragen me raad biij hun huwelijksproblemen veroorzaakt door hun sportgewoonten. Het begint vaak onschuldig met een occasionele sportsessie, maar het kan al snel uitgroeien tot een tijdrovende hobby en een er voor zorgen dat koppels uit elkaar groeien." Hun nieuwe hobby maakt van veel vrouwen een sportweduwe: ze wordt alleen wakker 's ochtends omdat haar sportieve partner al voor het werk gaat trainen, 's avonds kijkt ze alleen naar televisie want hij is vroeg moe. Daarnaast maakt het ook dat de sporter geen tijd heeft om huishoudelijke taken te verrichten. Wat de ergernissen doet opstapelen, tot uiteindelijk de bom barst.

Aantrekkelijker
Maar de problemen kunnen verder reiken dan dat. Als de sportieve partner dankzij zijn nieuwe gewoonten slanker en gespierder dan voorheen is, kan dit de relatie een boost geven. Maar dit heeft ook een keerzijde, want dit verhoogt ook de aantrekkingskracht op anderen, waardoor deze partner plots meer aandacht krijgt van het andere geslacht. Huwelijkstherapeuten zeggen dat veel relaties gebaseerd zijn op een gelijk niveau van aantrekkelijkheid. Een verschuiving hierin kan het huwelijk uit evenwicht brengen. Vaak is een plotse interesse in sport een onderdeel van de midlifecrisis, wat deels ook de relatiecrisis kan verklaren.

Een mogelijke oplossing om deze huwelijksproblemen te voorkomen, is door samen te sporten. Met zijn tweeën joggen kan de band tussen partners sterker maken. Want door intensief te bewegen, maakt je lichaam endorfines aan, een stof die ook geproduceerd wordt wanneer je verliefd bent. (ep)

Om eerlijk te zijn, kan ik me hier wel perfect iets bij voorstellen. Ik heb zelf ook zo'n fanatieke periode gehad dat ik elke dag ging sporten, voor een marathon aan het trainen was en op niet-loop-dagen dan maar naar de fitness trok enz...En dat bovenop een fulltime job, waardoor je elkaar ook al niet veel te zien krijgt. De zondagen stonden steevast in het teken van de lange duurlopen, dus hoppa...weer voor een paar uurtjes weg. En nadien te moe om nog iets zinnigs uit te steken. En dan enkele weken ook geen druppel alcohol aanraken, zodat de fles wijn niet gezamenlijk kon geconsumeerd worden.  Gelukkig heb ik een begrijpende partner en wist ie ook van ...'t is tijdelijk. Na die marathon gaat de rem er weer af en komt er weer wat meer tijd vrij. Het komt er denk ik vooral op aan om goeie afspraken te maken en elkaar genoeg ruimte te geven maar toch ook te streven naar genoeg kwalitatieve momenten samen. Zo is het bij ons nu wel moeilijker om sport ingepast te krijgen in ons leventje, maar mits goede afspraken lukt het perfect en ventje snapt ook dat ik die enkele momentjes per week echt wel nodig heb om mentaal en fysiek mezelf weer op te laden om er weer volop tegenaan te kunnen. En omgekeerd gun ik hem zo ook zijn eigen momentjes. Als je dat als koppel niet kan, scheelt er misschien wel iets anders en wijt je het gewoon aan de hobby van man of vrouw-lief? Dat laatste suggereert de auteur van het artikel trouwens ook. Benieuwd naar jullie reacties!

16:11 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

06-02-11

bijna zo ver...

Stilletjesaan begint de progressie te komen. Soms denk ik bij mezelf: ben ik nu véél te traag aan het opbouwen? Want ik leek maar niet voorbij die grens van een goeie 5 km te geraken. Toch al zeker in de week niet, op zondagen ging het al wat beter (omdat ik ook iets meer tijd heb). Maar zie: deze week kwam er toch een kentering. Zowel dinsdag als vrijdag liep ik meer dan 6 km. Dinsdag 6,4 km om exact te zijn, en dat in 38,5 minuten, dus zelfs een mooi tempo gehaald ook. Vrijdag kreeg ik een bezoekje van blogger Gert en samen haspelden we 6,5 km af in een goeie 40 minuten. Beide keren ging het eigenlijk opvallend vlot, moest ik niet naar adem happen en had ik nadien nog "overschot". Een goed teken dus!

Vanmorgen dan weer een stapje dichter naar de 10 km toe. 9 km stond er nu op de planning en uiteindelijk heb ik gewoon het uur volgelopen en eindigde zo op 9,3 km. Volgende week, bij leven en welzijn, dus eindelijk weer die kaap van 10 km ronden. Kan me al niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst die afstand heb afgelegd, maar 't zal al zeker meer dan een jaar geleden zijn, als 't zelfs niet 1,5 jaar is.

Vanmorgen werd me trouwens nog eens goed duidelijk gemaakt dat ik niet meer in de stad woon, maar op den buiten (ook al is het maar 8 km van Mechelen). Mijn weg werd ineens versperd door een loslopende koe, hihi. Grappig wel, het dier was door een omheining heen gebroken en had de vrijheid geroken dus :-) Gelukkig was ze tam en ging ze mooi opzij toen ik wou passeren (want 'k moet eerlijk toegeven: heb schrik van die beesten...).

 

koe.jpg

 

15:09 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

30-01-11

muizen

Een weekje verder en alweer een stapje dichter bij de 10 km.

muizenissen_800_inset.jpgAfgelopen week was wel een rustig weekje. Maandag belandde ik bij de dokter met alweer onhoudbare pijn in m'n schouders, ellebogen, maar ook m'n nek en rug zaten muurvast. Eigenlijk ging ik gewoon een voorschriftje voor de kiné halen, want m'n eerste 9 beurten zitten er nu bijna op. Maar het bezoekje resulteerde in twee weken ziekteverlof. Want stress is eigenlijk de hoofdoorzaak en stress is iets dat al een paar maanden m'n leven wat beheerst. Twee weken thuis dus om de muizenissen in m'n hoofd tot stilzwijgen te dwingen, dingen op een rijtje te zetten en eventueel wat beslissingen te nemen. We zijn ermee bezig in ieder geval ;-)

Gelukkig doen de spieren in mijn benen geen pijn en mag ik van de dokter alles ondernemen wat mij mentaal tot rust brengt. Laat joggen nu zoiets zijn :-) Dus toch drie keer gaan lopen deze week.

Woensdag: 5,4 km in 32 minuten (dus wel wat doorgelopen precies, als ik het hier nu zo zie)

vrijdag: 5,5 km in zo'n 34 minuten

zondag: 8 km in 49min30sec

Jep, elke zondag een kilometerke erbij, dus deze week was dat 8 km. Nog twee weekjes en we zouden aan de 10 km moeten zitten...En dan blijven we daar even een maandje bij om te zien of de knie zich blijft gedragen (tot nu toe dus wel, hout vasthouden). Als de knie braaf blijft, bouw ik rustig verder op naar 15 km. Wie weet wie weet mag ik ooit nog eens terug beginnen dromen van een halve marathon...;-)

De wedstrijd van 20 februari in 't Domein van Hofstade doe ik misschien dan toch niet mee. Effe geen zin in wedstrijdstress ;-) En 'k ga dan weer té snel willen lopen, wat weer nefast is voor m'n nek- en schouderspieren en die kunnen dat gedoe momenteel wel missen als kiespijn. 'k Zie nog wel.

Tot later!

 

 

 

13:20 Gepost in Sport | Commentaren (6) |  Facebook

23-01-11

4 x

Zo, weer een weekje verder! En voor het eerst sinds lang nog eens 4 keer gaan lopen, omdat het toevallig lukte en zo goed uitkwam. 't Zal niet rap opnieuw gebeuren Tong uitsteken

Maandagmorgen een rustig toerke gelopen. De benen voelden nog wat loom aan na de training van zondag, dus geen risico's genomen. 5,2 km in 33 minuten was het resultaat.

Woensdag dan intervalletjes gedaan. 5 x 5 minuten en een kilometer in- en uitlopen. In totaal kwam er zo 6,7 km bij op de teller. De snelste interval ging tegen zo'n 5:10 min/km, maar dat hield ik slechts 2 intervallen vol. De anderen gingen zo tegen een 5:30 min/km gemiddeld en dat vond ik al wel snel genoeg Knipogen

Vrijdagmorgen terug een rustig toerke gelopen, omdat ik donderdag wat last had van een pijnlijke spier in m'n bovenbeen. Gelukkig voelde ik er vrijdag niets meer van, maar beter voorkomen dan genezen denk ik dan maar. Een rustige 5 km in 32,5 minuten.

En vanmorgen dan de zogenaamde "lange" duurloop. Alleen zijn ze bij mij nog niet lang natuurlijk. Nu is het stillekesaan wel de moment om op te bouwen richting die 10 km. Vandaag dus 7 km en de komende zondagen telkens proberen er een kilometer bij te lappen se. De 7 km vanmorgen gingen in ieder geval supervlotjes. 't Was een rotweertje buiten en de goesting was dus ver te zoeken, maar 'k heb doorgebeten! Een nieuwe route uitgestippeld, doorheen de Boortmeerbeekse bossen en veel afwisseling qua ondergrond. Exact 7 km op de teller, 't was goe gemikt in ieder geval :-) Ik deed er net geen 45 minuten over se.

Volgende training zal waarschijnlijk pas woensdag zijn, maar dan kunnen de spierkes goed herstellen de komende dagen!

Ik heb trouwens een doel voor ogen gesteld! Niet alleen die 10 km lopen natuurlijk, maar ook een wedstrijdje op het oog om de ultieme test te doen! Op 20 februari gaat de Winterjogging door in het Domein van Hofstade. Ooit eens mijn favoriete trainingsparcours, maar 'k ben er al lang niet meer geraakt. Maar nu er eens een wedstrijd doorgaat, kan ik dat niet laten schieten hé. Keuze tussen 5 en 10 km, maar 'k ga dus voor de 10 km, als er geen zware haperingen in m'n trainingen voorkomen de komende weken natuurlijk.

 

14:22 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook

16-01-11

Ik ben...

goe bezig! Al zeg ik het zelf :-) Alweer een weekje met 3 looptrainingskes achter de rug en al bijna 2 kg van de 7 kg kwijt! Hopelijk heeft het feestje waar we dit weekend naar toe moesten, nu niet te veel schade aangericht wat die kilo's betreft, maar 'k heb me goed gedragen daar, al zeg ik het zelf :-) Donderdag = weegdag, dus nog effe tijd om het helemaal weer goe te maken.

En de looptrainingen? Die gaan beter en beter. Nog altijd geen verre afstanden, da's voor ooit nog eens. We komen dus amper boven de 5 km uit.

Een kort overzichtje:

dinsdag (weer héél vroeg in de ochtend): gewoon een lekker rustig duurloopje van 5 km terwijl de wereld nog aan het wakker worden was. Ik deed er exact 32 minuten over!

vrijdag (ook 's morgens, maar 't was al 7u deze keer): 5,1 km, ook in 32 minuten. Dat ik ietsiepietsie verder liep,  komt door de drie korte versnellingskes van 100 meter die ik er halverwege tussenperste :-)

zondag (ook 's morgens, maar nu om 9u :-)): duurloopje van 40 min, waarbij ik eerst 10 minuten rustig opwarmde, dan 20 minuten lang 1 minuutje snel-1 minuutje traag liep en dan nog 10 minuten uitjogde. Op die 40 minuten legde ik zo 6,4 km af. En het ging super! En wat een heerlijk weertje was het buiten, zo mag het altijd zijn! :-)

Volgende week start al morgen, want ipv dinsdag staat m'n volgende training door omstandigheden morgenvroeg al op de planning. Ne mens moet soms creatief zijn hé. Op het schema staat 5 x 5 minuten, maar gezien het duurloopje vandaag, ga ik morgen zeker niet te hevig doen. 'k Wil de blessures echt wel voor blijven. Dus we zien wel hoe het gaat na 1 kilometerke inlopen, hoe snel ik die 5 minuten-reekskes ga doen dan.

Tot later!

 

 

Mash-Goodbye_l.jpg

 

 

 

19:29 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

09-01-11

hopeloos geval!

Voilà, de eerste officiële week zit erop en 'k heb mijn doel gehaald, nl. 3 x per week gaan lopen. Dinsdag moest ik er werl om 6u mijn bed voor uit en verdikke da deed zeer zene. Alhoewel, er zijn nog dagen dat ik op dat uur opsta, maar meestal kom ik dan pas een uur later buiten, nu stond ik een kwartiertje later al buiten in de bibberkou. Rap beginnen lopen dus om het wat warmer te krijgen.

Dinsdag was het terug versnellingen-dag. Hoe ik daar nu bij kom? Tja, heb via MyAsics een schema'tje aangemaakt om mij tegen eind februari hopelijk in staat te stellen weer 10 km aan één stuk te lopen. En dat schema bevat nu de eerste weken vooral loop-wandel-trainingen. Ik maak daar dan gewoon intervaltrainingen van :-) Dus dinsdag eerst een kilometer ingelopen en dan was het  6 - 8 - 6 - 4 minuten met telkens 2 min wandelen ertussen. Daarna nog een dikke kilometer uitgelopen. Ik was op tijd terug om er rap nog een gezond ontbijtje op te laten volgen (na eerst gedouched te hebben uiteraard) en toch m'n trein van 8u nog te halen. Perfect dus.

's Avonds moest ik voor de eerste keer naar de kiné, waar ik officieel tot hopeloos geval werd geklasseerd met twee ontstoken schouders, een acuut ontstoken elleboog, een cyste op m'n linkerpols (ook ontstoken) en een beginnnende ontsteking in de andere elleboog en pols. Bovendien zaten mijn rug- en nekspieren volledig geblokkeerd omdat ik dus alles nu verkeerd belast (bij het heffen van Seppe of de maxicosi) om die pijnlijke schouders en elleboog te ontzien...Jawadde, ze gaat dus wel wat werk aan mij hebben en ik vermoed dat 9 sessies voorlopig niet gaan volstaan. Donderdag al de 2e keer geweest en volgende week staan er ook weer 2 beurten op de planning.

Vrijdag dan eindelijk nog eens gaan lopen met de joggingclub hier achter de hoek! De dame en heer waar ik meestal dan mee samenloop hadden ook een paar rustige weken achter de rug, door de gladde omstandigheden hier, zodat we kozen voor het kortste rondje, goed voor een 5,2 km. Het ging supergoed, al zeg ik het zelf :-)

Vanmorgen dan terug intervalletjes. Het schema schreef vandaag 8 x 3 minuten voor met telkens 2 min. wandelen tussendoor. Het werden zeer vlotte intervalletjes, de meesten aan dik 11,5 km/u. Daar verschoot ik eigenlijk zelf wel van :-) Maar 3 minuten is natuurlijk niet lang.

Volgende training zal weer 's morgens in alle vroegte zijn, hopelijk lukt het me terug :-)

mist.jpg

 

16:56 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

02-01-11

weer eventjes begonnen

Goede voornemens worden naar 't schijnt amper een week volgehouden! Ben benieuwd hoe lang het bij mij zal duren. Maar 'k ben toch al goed begonnen. Als we ervan uitgaan dat de week vorige week donderdag is gestart, heb ik zelfs al drie keer gelopen deze week!! Donderdag een toerke, vrijdag idem en vanmorgen dan weer vandatte. Alleen is het allesbehalve leuk lopen hier momenteel. De straten liggen er spekglad en ondergesneeuwd bij. Vorige week is er bij ons zo'n 20 à 30 cm gevallen. Dit tafereeltje trok ik hier vorige week net achter onze hoek:

DSC06275.JPG

Het lange fietspad langs de spoorweg is één grote glijbaan en aan het bos ligt een ijslaag van nog zo'n 5 cm. Ze voorspellen dan al wel dagen lang dooi, die dooi is hier nog niet echt te bespeuren (op een paar grotere banen na). Bah...Ben dus verschillende keren geschoven en telkens mezelf overeind kunnen houden, maar dat heeft zijn weerslag gekregen op mijn nek- en schouderspieren die nu volledig geblokkeerd zitten.

Maar allé, we gaan niet zeuren en zaniken! We hebben gelopen en da's 't belangrijkste. De kilometers zijn nog niet om over naar huis te schrijven. Dat heeft niet alleen te maken met de gladde omstandigheden, maar ook met het feit dat mijn conditie niet alles is en het geen zin heeft om overmoedig van start te gaan.

Donderdag liep ik 3 x 10 minuten met een minuutje wandelen ertussen. Goed voor zo'n 4,5 km. Vrijdag volgde een toerke van 4 km in 26 minuten (zonder wandelpauzes). Vandaag had ik een intervaltrainingske gepland, want ik wil toch ook wel iets aan dat slakkegangetje van mij doen. Dus na een kilometerke inlopen, deed ik 6 x 3 minuten tegen gemiddeld een 10,5 km/u (nog niet snel, maar we moeten ergens beginnen hé). Daarna nog een kilometer uitlopen en zo had ik (zonder de wandelpauzes tussen de intervallen) 5,2 km bij op de teller (de eerste kilometerkes van 2011 trouwens).

Ik hoop dinsdag weer terug te kunnen gaan lopen, maar vrees dat ik dan voor dag en dauw zal moeten opstaan. Wie weet kan ik mezelf wel zo ver krijgen, hihi.

Of ik mijn goed voornemen van 3 x per week gaan lopen ga kunnen volhouden, durf ik de eerstkomende weken echt niet te voorspellen. Ik kom zo al tijd te kort, maar nu komen daar ook nog een hele reeks kine-beurten bij om iets te doen aan de pijn in mijn schouders en armen (vooral mijn linkerarm dan). Een onderzoek een paar weken geleden bracht aan het licht dat de ontstoken pezen in mijn schouders ondertussen verkalkt zijn en dat geeft onhoudbare pijnen die in m'n linkerarm zelfs doortrekken tot in mijn elleboog en pols (waar ondertussen ook al een kalkknobbel zit). En als je dan constant een knulletje van 8 kg zwaar moet opheffen...het is soms huilen van de pijn dus. Een maand lang ontstekingsremmers brachten geen soelaas, dus op naar fase 2 en dat is kine. Fase 3 = cortisone-inspuitingen, fase 4 = shockwave-therapie en fase 5 = operatie. Laten we hopen dat het nooit tot fase 5 hoeft te komen dus!

Wordt vervolgd! (nog zo een voornemen = minstens één keer per week deze blog bijwerken, houden jullie me daar aan?)

14:08 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

30-12-10

2010...relaas van een niet-sportief jaar ;-)

Her en der lees je nu op de sportblogs een overzicht van alle sportieve prestaties van het afgelopen jaar. Wie een zelfde relaas hier verwacht, zal ik moeten teleurstellen! Want op sportief gebied heb ik dit jaar absoluut niets verwezenlijkt hoor. Ik gok dat ik in totaal over een gans jaar zo'n 300 km gelopen heb, een peulschil in vergelijking met m'n topjaar 2008 toen ik een kleine 2000 km bijeen liep als ik het me goed herinner. Maar allé, 't heeft allemaal wel een verklaring natuurlijk, namelijk de komst van deze kleine ukkepuk:

blog.jpg

Op 4 juni 2010 kwam Seppe ons leventje overhoop zetten en dat zette alle sportieve ambities effe op een serieus laag pitje natuurlijk. Tijdens de zwangerschap heb ik kunnen sporten tot ik zo'n 5 maanden ver was. Sporten was wel een groot woord: beetje fietsen en beetje lopen en dat was het dan. En dan moest ik stoppen van de dokter, omdat ik te zeer aan inspanningsastma begon te lijden, wat mijn hartslag de hoogte injoeg en dat was dan niet goed voor dat kereltje in mijn buik. De zwangerschap zelf begon ook wat mis te lopen (nog amper vruchtwater) en ik moest drie weken voor de geplande datum al stoppen met werken en verplicht rust houden (wat me niet gelukt is wegens een acute opstoot van nestdrang...voor het eerst in mijn leven wou ik echt héél mijn huis opkuisen, hihi).

En dan kwam dus Seppe ter wereld, via keizersnede. Dat maakte dat het herstel ook wat langer duurde dan bij een normale bevalling. Eind juli besloot ik terug aan het lopen te slagen, vroeger dan eigenlijk mocht, maar ik was niet langer te houden. Eind juni was ik trouwens al terug de koersfiets opgekropen om zo al wat kilometers af te malen.

Maar in augustus was het dan weer alle hens aan dek want onze verhuis kwam eraan. Eind augustus hadden we de sleutels en midden september moesten we al verhuizen, dus was het stressen tegen de sterren op.

Met een baby'tje jezelf aan een verhuis wagen: ik raad het niemand aan!! Dit was ongetwijfeld de meest stresserende periode die ik ooit al heb meegemaakt. Het enige dat mij nog wat rechtop hield, was het feit dat ik nog niet moest gaan werken. Ik was zo verstandig geweest om er een maandje ouderschapsverlof bij te nemen om die verhuis wat te kunnen bolwerken. Maar dan nog was het heftig en iets om nooit nog over te doen. Als ventje ooit nog eens wil verhuizen, ga ik me ondertussen drie maanden ergens op een Grieks eiland placeren en ik kom pas terug als alles verhuisd is :-)

Soit, het hoeft geen betoog dat het lopen toen al terug op een zeer laag pitje kwam te staan. De enkele keren dat ik ging lopen, was het in ware start-to-run-stijl met veel wandelpauzes. Maar de dag na de verhuis, liep ik wel mijn eerste loopwedstrijd van het jaar mee! Ah ja, want net achter de hoek van m'n nieuwe stek werd door de plaatselijke joggingclub een wedstrijd georganiseerd. Die moest ik meedoen natuurlijk. 3,5 km was de magische afstand en ik liep hem in een kleine 19 minuten. Ik had direct de smaak te pakken en liep een week later dan ook maar ineens de 5 km Dwars door Mechelen mee! Voilà, ik was weer gelanceerd se.

Een week na DDM moest ik echter weer beginnen werken en hopsa...'t was helemaal gedaan met tijd over hebben. Een baby, verbouwingswerken en dan nog fulltime gaan werken....bah...het viel me echt zwaar en eigenlijk was lopen hetgeen waar ik echt naar snakte op sommige dagen, maar de uitputting werd te groot en de momentjes tijd die er af en toe eens over waren, lag ik uitgeteld in 't zetelke.

Toch lukte het me om begin november in Mol nog eens een wedstrijdje mee te lopen, zonder enige training weliswaar. De hele maand oktober was ik misschien 8 keer eens een half uurtje gaan lopen. 'k Was dan ook wel supercontent van m'n tijd van 27 minuten op die 5 km.

Daarna viel het weer stil op loopvlak. Nog wat aannemers over de vloer, een winter die te vroeg begon in te treden, Seppe die ziek werd, dan ik ziek...Excuses te over om niet te (moeten) gaan lopen.

Nochtans heb ik het dus echt mentaal nodig, die uitlaatklep van het sporten. Dat heb ik wel gemerkt na wat mentale dipjes de afgelopen weken. Gelukkig beschik ik over de nodige zelfkennis en weet ik wel waar bij mezelf de dingen niet echt in de haak zitten. Eén van die dingen is het missen van een goeie uitlaatklep. Ging ik vroeger 6 keer per week sporten, nu haal ik amper gemiddeld 1 à 2 keer per week. Met een job die soms het uiterste van mezelf vergt, is dat te weinig. Ik heb dus één belangrijk doel in 2011: terug minstens 3 keer per week gaan sporten. Het moet!

En ik hoop ook wel een paar kilookes kwijt te geraken volgend jaar, want door het gebrek aan sporten, zijn een groot deel van de zwangerschapskilootjes er nog steeds niet af. Maar ja, wat wil je met een ventje in huis die elke avond heerlijk kookt :-)

 

Aan iedereen een superfijn en liefdevol 2011 toegewenst!!


 

 

 

21:25 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

06-11-10

nog eens een wedstrijdje

Na bijna 3 weken amper trainen werd ik plots geconfronteerd met het feit dat er wel een wedstrijd op de planning  stzilvermeer.jpgond. Oepsie!! Vandaag was het de Zilvermeerloop in Mol, een organisatie van de Vabco, clubje van Mario en de zijnen. Had die wedstrijd enkele jaren geleden al eens gedaan en had nu halvelings aan Jessica beloofd van dit jaar ook mee te doen. Maar Jessica is jammergenoeg geblesseerd, dus sloeg bij mij ook wel de twijfel toe. Want 'k heb dus de voorbije weken amper getraind, dus wat kon ik in hemelsnaam nu op een wedstrijd gaan doen? Meedoen voor de fun dus! En om Mario en de zijnen nog eens te zien. Dus de knoop werd doorgehakt, meedoen zou ik!

Die "zijnen" van de Mario bleken er niet veel te zijn. Enkel toploopster Wendy was er. Maar ook Wim en Benny, twee Facebook-buddy's die ik nog nooit eerder in 't echt had gezien. Zo werd het tripje nog meer de moeite waard in ieder geval!

Ik had dus totaal geen ambities voor deze 5 km, maar wel de stille hoop om onder de 30 minuten te eindigen. Aan de start kwam ik dan den Bob tegen. Ex-collega van op ING en ook een collega-loper natuurlijk. Na elkaar toch wel héél lang niet gezien te hebben, raakten we druk aan de klap vlak voor de start en we smeedden direct het plan om gewoon dit wedstrijdje gezellig samen te lopen en te gaan voor die 30 minuten. Ondertussen dus nog wat bijpraten tot na een km of 3 we allebei wel wat stilvielen en ons moesten concentreren op het lopen, wilden we nog heelhuids de finish halen :-) Na 4,5 km moest ik Bob laten gaan. Het viel me op dat hij nog heel soepel liep, terwijl ik stevig op m'n adem aan het trappen was en het gevoel had van stilletjesaan dood te gaan :-) Dus 'k riep van "ga maar" en uiteindelijk finishte hij een 15 seconden voor mij. Ik haalde de finish in net geen 27 minuten netto (eigen gemeten tijd), dus ruim onder die 30 minuten! Wreed content dus en toch wel lol gehad onderweg, wat moet een mens nog meer hé.

Bij de finish mocht ik dan nog een lotje trekken en 'k had toch wel prijs zeker. Oh ironie, was het nog een petje van mijn ex-werkgever ING Insurance, hihi. 'k Heb er al zo een stuk of 5 in mijn kast liggen, dit kan er nog wel bij.

Achteraf dan nog een uurtje nagekletst met Mario en Wendy, ook altijd supergezellig. Onze Seppe was er trouwens bij hoor, samen met zijn papa. Hij heeft de hele tijd gewoon alles gadegeslagen, veel gelachen en gekird en braaf zijn flesje gedronken in de tent zonder zich van al het geroezemoes rond zich heen iets aan te trekken. 't Is toch een braaf manneke zene.

Volgende "wedstrijd" wordt hoogstwaarschijnlijk de 5,4 km in Kampenhout in december. Da's hier vlakbij, dus 't zou te zot zijn om dat links te laten liggen. En al van veel mensen gehoord dat 't ne leuke is! Olé!

 

 

22:36 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

19-10-10

zoeken naar tijd

Het motto van mijn blog is "Miles take time, but the time is mine". Het citaat vond ik toevallig ergens op internet en ik vond het wel veelzeggend toen ik deze blog opstartte. En nu het soms zoeken is naar tijd, vind ik het nóg meer op mezelf van toepassing. De kilometertjes kosten inderdaad wel wat van m'n tijd, die tijd is kostbaar, maar het is wel echt effe een momentje voor mezelf en het is dus volop genieten van die me-time.

Nu ik weer aan het werk ben, is het nog meer zoeken naar vrije momenten. De eerste twee weken verliepen dan ook nogal chaotisch. Ik vond totaal mijn draai niet en wist niet aan wat eerst beginnen en denken. Thuis is het dan proberen het maximale uit je tijd te halen, want je wil toch effe tijd voor die kleine ukkepuk, en ook nog even met je hubbie babbelen en tegen dat je in de zetel neerploft is het eigenlijk tijd om te gaan slapen...Ik stond al bijna op het punt om m'n ontslag te geven om weer die zalige tijd thuis te hebben...Maar alles heeft gewoon effe zijn tijd nodig, want nu zijn we week 3 ingegaan en begint het allemaal wel wat op zijn plooi te vallen hoor. En zo ook dus de tijd om weer die kilometers te lopen.

Vorige week is het er dus totaal niet van gekomen, behalve dan de zondag en die eerste week ook de vrijdag (met de club). Deze week dan al zondag, maandag (gisteren) en vandaag (met de club) gaan lopen. Soms hebben treinstakingen dan toch voordelen :-) Ideaal was het anders niet, drie dagen achtereen lopen. Maar als de tijd zich nu onverwachts aandient, profiteer ik ervan en ga ik gewoon. Want het volgende gaatje zie ik pas a.s. zondag.

Veel kilometers doe ik nog niet hoor. Meestal zit het tussen de 5 en de 8 km. Enkel de zondagen durf ik al eens iets verder, maar die iets moet je letterlijk nemen. Het verste dat ik tot nu toe liep was 8,7 km :-) Dat was voorbije zondag en manmanman...wat was dat een heerlijk tochtje! Een nieuwe route uitgestippeld via google maps en hopen dat de afstand een beetje zou kloppen en ik dus geen 15 km zou moeten afleggen om weer thuis te geraken. Maar het was dus perfect! Van thuis uit via het fietspad langs de spoorlijn naar Hever en van daar af quasi volledig op onverharde paden gelopen...via de visvijver naar de rivier de Dijle, zo naar Rijmenam (dorp), daar 200 meter een stuk baan gevolgd, om dan weer af te slaan in een dreef die me kilometers lang doorheen een bos weer naar m'n hometown Boortmeerbeek bracht. Genieten van de eerste tot de laatste meter en toen ik thuiskwam had ik zoiets van "oh, ik wil nog ne keer!". Maar dat zou niet zo verstandig geweest zijn hé.

Tot nu toe houdt m'n knie het supergoed uit en dat wil ik liefst zo houden. Ik blijf dus gewoon op hetzelfde elan verder"trainen". Dat wil zeggen...niks moet, genieten staat voorop, niet te veel kilometers per keer (ga misschien wel op zondagen opbouwen tot 10 km en het daar dan effe bij houden) en tempo= loslopen (dus niet té traag (want dan had ik meestal meer last van m'n knie), maar ook geen snelheidstrainingen). M'n tempo ligt meestal rond de 9,5 km/u, met de club gaat het meestal rond de 10,5 km/u (na een kilometertje of 2 inlopen). En hopelijk kunnen we zo de komende maanden blessurevrij trainen en de winter doorkomen hé.

 

22:06 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

03-10-10

lekker genieten...

Weer een weekje verder en helaas mijn laatste weekje thuis. Na 15 weken zwangerschapsverlof en een maand ouderschapsverlof is de tijd nu daar dat ik weer aan het werk moet. Dat betekent hoogstwaarschijnlijk ook een pak minder tijd om te gaan lopen. Zeker de eerste week al, waar er twee avondvergaderingen en een dag weekendwerk me al te wachten staan. Pfew. Ze smijten mij er direct weer in dus.

Dus de afgelopen week ervan geprofiteerd en in totaal weer drie keer gaan lopen…dinsdag, vrijdag en vanmorgen! Dinsdag en vrijdag met de loopclub. Telkens een andere route, dat vind ik echt wel fijn.  Dinsdag deed ik het nog rustig aan, qua tempo. Dwars door Mechelen zat toch nog een beetje in m’n benen. De drie anderen in mijn gezelschap vonden dat blijkbaar prima. Er werd wel een iets langer toertje gelopen en na 7 km was ik weer thuis. Het liep eigenlijk super. Vrijdag was ik dan niet mijn beste zelf. Voelde me doodmoe (vooral mentaal), had overal spierpijn.  Ik moest me echt effe oppeppen om zelfs maar m’n loopkleren aan te trekken. Maar achteraf had ik er geen spijt van. Enkel met H. gelopen en ze besloot me een kort toerke van een dikke 5 km te laten zien. Aan een rustig tempo en ondertussen gezellig kletsen, daarmee gingen de kilometerkes opvallend vlot, ondanks m’n vermoeide gevoel. Na 5,5 km stond ik weer thuis deze keer en ‘k voelde me al stukken beter, maar ben toch wel snel m’n bed ingekropen en 10u aan een stuk geslapen. Dat had ik precies eens nodig.

Vanmorgen dan…héérlijk weertje buiten, dat kon ik niet zomaar laten passeren. Na wat ochtendtaakjes en vlak dreef bmb.jpgnadat ik Seppe in zijn bedje had gelegd voor zijn voormiddagdutje, de babyfoon aan de papa gegeven en zelf de deur uit voor een rustig duurloopje. Op m’n eentje deze keer eens door de Boortmeerbeekse velden en bossen. Want natuur is hier echt wel te vinden, vlakbij. Na een stukje fietspad en gewone weg, kwam ik op de mooie lange dreef uit en van daar af vond ik snel mijn weg naar het bos, waar ik wandelpijltjes gevolgd heb. Dan via velden naar het tweede bos en ook dat door en dan nog via een stukje weg, nog op een mooi landweggetje uitgekomen langs een beek. En zo via nog wat omzwervingen weer naar huis en toen had ik er 8 km opzitten. Heerlijk genieten, zeker met dat zonnetje erbij. Was het al maar terug zomer, hihi.

En denk dat m’n volgende looptochtje pas voor volgende vrijdag of voor volgende zondag zal zijn. Daarvoor gaat er echt geen tijd zijn, maar dan is dat maar zo. Lig er niet zo veel meer wakker van hoor. Genieten staat voorop en dat kan ik niet voluit als het onder extreme tijdsdruk is of van “moetes” hé.

15:12 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

26-09-10

Dwars door Mechelen

Na het mini-wedstrijdje van vorige week heb ik de smaak van het lopen weer helemaal te pakken. Dinsdag waagde ik me dan voor de eerste keer tot bij de Boortmeerbeekse joggingclub. Superhandig hoor...de voordeur uit, 300 meter wandelen en ik ben er al :-) Wat een luxe! 't Is geen atletiekclub, alhoewel hun vertrekpunt aan de sporthal hier is. Maar die sporthal heeft dus geen piste (jammer). Het is dus een gewone recreatieve joggingclub, waar je puur voor de fun komt lopen, net waar ik naar op zoek was. De "trainer", Jules, een gezellige oudere man die een beetje het overzicht bewaart, weet zowat van iedereen wat hun tempo is en linkte me die avond dus aan twee mensen waarvan hij wist dat ze ideaal trainingsgezelschap zouden zijn. Want er vormen zich dus elke keer automatisch wat groepjes: snel, traag, kort, lang. Voor ieder wat wils dus. Ik trok dus op stap met H. en D. voor een zeer gezellige training. Na 7,1 km in 45 minuutjes waren we weer terug aan de sporthal, na een leuke zwerftocht langsheen veldwegeltjes en fietspaden. Zo leerde ik ineens m'n nieuwe omgeving kennen se. Nog rap 300 meter uitgelopen en ik stond aan m'n voordeur en kon zo recht de douche in :-)

Vrijdag ben ik dan terug geweest. Opnieuw met H. gelopen, maar nu liep Jules ook mee en nog twee anderen. De route liep nu helemaal anders, o.m. een stukje langs m'n vertrouwde Leuvense vaart. Ditmaal waren we na een kleine 6 km terug. Het tempo was pittig geweest. Na een beetje inlopen ging het ongeveer 4 km tussen 10 en 11 per uur en ondertussen maar babbelen :-) We hadden eigenlijk niet door dat het tempo zo hoog ging, maar allé, daarmee zat m'n eerste tempotraining erop :-)

Vandaag was het dan terug een wedstrijdje! Dwars door Mechelen. Net nu ik niet meer in Mechelen woon, héhé. Het was echt een snertweer buiten en voor de start stond ik echt te rillen van de kou. Was dus warm ingeduffeld en dat heb ik me wel beklaagd tijdens het lopen natuurlijk. Ik besloot van gewoon eens alles proberen te geven en te zien waar ik zou eindigen. Het ging best wel goed, maar na 3 km kreeg ik wel effe een dip. Toch wat te rap gestart precies, beginnersfoutje ;-) De 4e km ging het weer wat beter en dan was het nog effe doorzetten tot het einde. 't Was natuurlijk weer geen 5 km, zo typisch. Na 4,8 km was de finish al daar en had ik een tijd gelopen van 25 min 24 sec. Ik hoopte op een tijd onder de 30 min :-) Zo 3,5 maanden na de bevalling (met keizersnede) en met amper deftige training in de benen door de verhuisperikelen de voorbije weken, kan ik alleen maar tevreden terugkijken naar dit wedstrijdje! De volgende "wedstrijd" wordt waarschijnlijk in Mol begin november, ook weer 5 km (verder dan dat hoeft voor mij voorlopig niet).

 

 

21:54 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

20-09-10

Herfstjogging Boortmeerbeek

Oei, al een dikke maand geleden dat ik nog iets geschreven heb. Daar zat onze verhuis natuurlijk voor iets tussen. 't Zijn superdrukke en stresserende weken geweest, maar sinds vrijdag zijn we definitief verhuisd. Nog veel te doen in onze nieuwe stek en natuurlijk moet er gigaveel weer uitgepakt worden en op zijn plaats gezet en zo, maar het tempo mag weer iets omlaag op dat vlak. Alles op zijn tijd nu, zullen we maar denken.

Het lopen heb ik de voorbije maand gelukkig niet altijd achterwege gelaten. Af en toe vond ik toch wel even een momentje om ertussenuit te knijpen en een toertje te gaan lopen. Een paar dagen na m'n vorige post liep ik trouwens eindelijk eens 5 km aan een stuk. En de trainingen daarop probeerde ik toch steeds minstens dat kilometeraantal aan te houden op één enkele keer na dat ik er nog eens met de kinderwagen op uittrok en ik na 4 km de strijd moest staken wegens té pijnlijke schouders. 5 km werden dan vanaf begin september 6,5 km. Een oud vertrouwd toertje nabij m'n oude stekje dat ik eens terug oppikte, voor zolang het nog ging :-)

Vorige vrijdag dan verhuisd! En gisteren (zondag) hield de lokale Boortmeerbeekse joggingclub zijn jaarlijkse herfstjogging.jpgHerfstjogging, al voor de 16e keer! En diezelfde joggingclub heeft als thuisbasis de sporthal die op een paar 100 meter van m'n nieuwe voordeur ligt en daar vond ook het vertrek van de Herfstjogging plaats. Dat kon ik dus niet missen, als nieuwbakken Boortmeerbeekse inwoonster :-) Keuze uit 3 afstanden: 3,5 km,7 km of 10,5 km. De 7 km had misschien net nog gelukt, maar 'k wou toch maar geen risico's nemen en koos de veilige optie: de 3,5 km. Vooraf even aan de klap geraakt met de trainer van de joggingclub en het lijkt me wel leuk om eens met hen te gaan lopen. Ga ik zo snel mogelijk proberen doen in ieder geval, hopelijk morgenavond al! Bij de start ook met een paar dames van de club aan de klap geraakt en 't is precies wel een gezellige bende daar!

En het lopen dan? Awel, het ging beter dan verwacht. Had al een week niet meer gelopen en was ultrastijf en had rugpijn van al het verhuizen (die voormiddag ook nog uren in de weer geweest met uitpakken en meubels op hun plaats zetten en zo), dus m'n verwachtingen waren absoluut niet hooggespannen. Stiekem hoopte ik op een tijd van 21 minuten, ofte 10 km/u. Uiteindelijk finishte ik al na 18 min 32 sec. En dan te denken dat ik onderweg heb lopen tetteren met een madammeke van een club in Keerbergen en een kerel die dit jaar voor de 3e keer de Marathon van Kasterlee gaat lopen en zag dat ik het petje van de editie van 2008 (waar ik toen de halve marathon meeliep) ophad. Voor ik het wist, was ik dus al terug aan de finish :-) En aan die finish stond mijn trouwste supporter Seppe natuurlijk, samen met de papa en zijn peter :-)

Het smaakt naar meer in ieder geval. Niet qua afstand (daar ben ik nog niet aan toe), wel om terug wat meer van die joggings mee te doen. Volgende zondag is 't Dwars door Mechelen en hoogstwaarschijnlijk ga ik me er aan de 5 km wagen, als er niks tussenkomt tenminste (met een ukkie van 3,5 maand thuis is dat altijd wel mogelijk natuurlijk :-))

21:44 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

18-08-10

op schema

We zitten nog steeds "op schema" en tot nu toe heb ik alle trainingen kunnen doen. Enkel dit weekend waren er eens drie dagen tussen de trainingen, dat lag vooral aan tijdsgebrek en opkomende vermoeidheid. En in dat regenweer gaan lopen, daar had ik ook geen zin in.

De blokken "lopen" worden steeds langer en langer. Zo zat ik gisteren aan 14 - 14 - 8 minuten lopen, met telkens 2 minuutjes wandelen ertussen. Dat begint al op iets te trekken. Met nog drie minuutjes uitlopen op het einde, eindigde ik de training met 6,4 gelopen kilometers. De 5 km zijn dus al gepasseerd, maar 'k ben nog steeds niet aan één stuk aan het lopen natuurlijk. En die dag komt dichter en dichter bij! Morgen staat me nog 15 - 15 - 6 minuten te wachten, zondag dan nog 16 - 16 - 5 minuten en dan is het zo ver! En net dan schieten we volop in actie met onze verhuis. Misschien lukt het dinsdag nog om te gaan lopen (maar riskeert dat het dan met Seppe is, en dan zal het toch een rustigere training worden) en anders zal het zoeken worden naar een moment de komende weken. Dus wie weet schakel ik toch nog wat terug en herneem ik wat eerdere trainingen uit het schema, als er wat te veel tijd passeert tussen twee trainingen in.

Ik heb dus niet meer getraind met de kinderwagen. Reden is mijn schouder die opnieuw chronisch ontstoken is. Met een verhuis in het vooruitzicht, niet zo best natuurlijk, want dan heb ik die schouder veel nodig. Het is een steeds weerkerend probleem, waar niks aan te verhelpen is (zelfs een operatie biedt geen garantie op verbetering), behalve af en toe eens onstekingsremmers nemen om de ergste pijn te verhelpen.  Zat er vorige week weer voor bij mijn huisarts in ieder geval....Het lopen met de kinderwagen geeft nog eens extra stress op die schouder, dus momenteel mijd ik dat. Gelukkig heeft hubbie nog gespreid verlof, zodat ik alleen kan gaan lopen (ik plan de trainingskes gewoon op de dagen dat ie thuis is hé). Maar bv. volgende week zal dat misschien toch niet lukken, of ik moet na het avondeten gaan lopen...'k Zie nog wel.

 

21:32 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

03-08-10

we zijn er bijna...

Eerst even een vraagje van Tiny beantwoorden: hoe gaat het nu met die knie?

Awel...tot nu toe goed. De spanning die ik voelde toen ik met m'n "oude" schoenen liep, voel ik nu niet meer. De nieuwe neutrale schoenen doen hun werk dus goed! Maar ik blijf voorzichtig en hou in 't achterhoofd dat het een venijnige blessure is, die zich meestal pas laat voelen na 20 minuten aan één stuk lopen. En dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan, want het start-to-run-schema voorziet nog steeds de nodige wandelpauzes. Dus de voorbije trainingen geen last aan de knie en ook niet nadien, maar 'k blijf hout vasthouden dus en juich nog niet te hard.

Zondag stond nog één keer de piramide 3 - 5 - 7 - 7 - 5 -3 op het schema. Die 3 minuutjes voor en drie minuutjes na plak ik er zelf altijd bij, beetje opwarmen en dan op het einde rustig weer naar huis joggen. Het ging in ieder geval geweldig goed zondag! Fietsen is er uiteindelijk niet van gekomen, maar dat komt er ooit ook nog wel eens van :-) Nu geef ik toch eventjes het lopen en het volgen van dat schema voorrang.

Vandaag had hubbie dan terug een snipperdagje en heb ik hem om 9u uit bed gesjot zodat ik terug kan lopen. Jaja, hij moet zijn taak als papa ook af en toe opnemen hé ;-) Dus Seppe in goede handen achtergelaten en weer op pad. Ditmaal ging het schema een trapje hoger: 8 - 10 - 8, met telkens maar 2 minuutjes wandelen ertussen (was ervoor ook al 2 minuten). Terug met 3 minuutjes opwarmen en 3 minuutjes cooling down. Het ging verrassend vlot, hartslag bleef ook binnen de perken, behalve tegen het einde klom ie ver boven de 150. In totaal op die 32 minuten lopen net 5 km afgelegd, dus op dat vlak is er al een doel half en half bereikt. Nu opbouwen tot we die 5 km aan één stuk lopen.

Het schema loopt nog tot ongeveer 28 augustus, maar vanaf de derdelaatste training is het al aan één stuk lopen. Ze gaan ervan uit dat je 35 minuten doet over de 5 km. We zullen wel zien hé. Is ook niet zeker dat ik altijd de trainingen ga kunnen doen op de voorziene dagen, maar het begint in ieder geval te korten...

In september alle hens aan dek voor onze verhuis (18 september verhuizen we), dus dan valt het trainen al weer stil, dus daarom dat ik me niet haast om ergens een 5 km of zo te gaan meedoen. We zien wel...

 

15:53 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

30-07-10

op weg naar de 5 km

Dinsdag was het dus tijd om de nieuwe loopschoenen te testen. Hubbie had geen verlof (hij is het heel gespreid aan het opnemen), dus geen oppas voor Seppe ondertussen.  Dus mocht zoonlief mee op pad in de kinderwagen (in zijn draagwieg). Je hebt dan toch wel wat bekijks onderweg hoor.  Het jaagpad langs de Leuvense Vaart was deze keer mijn terrein en dat wordt vooral bevolkt door wielrenners die allemaal nogal ogen trokken. Ene bleef maar achterom kijken nadat ie me gepasseerd was, had al schrik dat ie in de Vaart ging belanden.

Naast het bekijks dat je hebt, nog een vaststaand feit: met zo’n kinderwagen lopen is echt verdomd zwaar. Het is heel wat gewicht dat je voortsleurt. Het onderstel weegt een kilo of 7, de draagwieg een kleine 5 kg en dan nog een ukkiepuk erin die nu stilletjesaan tegen de 4,5 kg weegt. En dat moet je dan al lopend voortduwen…M’n armen en schouders zagen dus enorm af (goeie training zeker?) en mijn hartslag ging echt door het dak. Het scheelt gemakkelijk een 20 slagen in hartslag met de kinderwagen. Maar voorts is het wel superleuk hoor. In het begin was Seppe nog wakker en lag ie te lachen van al dat geschud onderweg, tot ie in ’t slaap gewiegd was natuurlijk :-)

Ben dus nog steeds aan het start-to-runnen, een 7 weken-schema dat ik van de officiële site heb geplukt. Nog eens 4 x 5 minuten, dat ik vooraf liet gaan door 3 minuutjes inlopen.  In totaal 3,5 km afgelegd.

Woensdag was hubbie dan wel thuis en het kriebelde dan ook hard om terug de loopschoenen aan te trekken, terwijl hij op Seppe paste. Dat dan ook maar gedaan. Training ging terug een trapje hoger: 5 – 7 – 7 – 5 minuten. Hier ook 3 minuutjes ingelopen en op het einde nog 3 minuutjes uitgelopen, zodat ik op exact 30 minuten uitkwam. Onderweg tijdens het eerste blok van 7 minuten kwam ik blogger Gert tegen aan de Vaart, dus werd ons beider training wel effe onderbroken voor een gezellige babbel :-) Maar alle, het tweede blok van 7 minuten liep ik wel aan één stuk en dat lukte toch (wij lopers zijn soms toch wel perfectionisten op dat vlak hé).  Er liep ook een übermacho heen en weer langs de vaart, met minishortje, bloot bovenlijf en wapperende lange haren…Zo had ik wel wat te zien tijdens m’n training, héhé.  Soit, de 30 minuutjes volbracht en had 4,6 km op de teller, dat begint de 5 km te naderen!

Vandaag dan dezelfde training, nu werkte hubbie van thuis uit, dus kon Seppe weer veilig achterlaten. De afstand was hetzelfde, bleek achteraf, en het liep supergoed!  We zijn dus op de goeie weg…

Zondag terug lopen en als het weer wat meevalt wordt dat gecombineerd met wat fietsen, zodat ik nog eens in ’t domein van Hofstade kan lopen. Beetje duathlonnen dus :-)

26-07-10

verandering van schoen doet lopen?

Ondertussen zijn er weer twee "trainingen" achter de rug. Normaal moest ik nog één sessieke doen van 3 - 3 - 4 - 4 - 3 minuten lopen, maar pfftt...dat had ik al twee keer gehad, tijd voor iets nieuws. Dus lesje geskipt en naar de volgende sessie: 4 * 5 minuten lopen met 3 min. wandelen tussen. Dat klonk al beter! Dat was dus mijn recept afgelopen vrijdag. Hubbie werkte van thuis uit en lette op Seppe, terwijl ik mijn half uurtje sport aanvatte. Eerst 3 km ingelopen en dan de 4 * 5 minuutjes en dat liep super! Hartslag wel wat hoger, naarmate de minuten verstreken, maar eigenlijk let ik daar voor de rest nog niet te veel op. Na afloop had ik in totaal een 3,4 km gelopen. Niet snel dus, maar ja, ook dat doet er eigenlijk niet toe.

Zondag dacht ik eerst te gaan fietsen, maar 'k had meer goesting om te lopen. Dus de volgende sessie...bleek dat ook weer hetzelfde te zijn. Maar 'k heb me er nu wel braaf aan gehouden. Wel weer eerst 3 min. ingelopen en op het einde nog 3 min. uitgelopen (anders moest ik veel te ver wandelen naar huis). Totaal dus 26 min. deze keer, goed voor 3,9 km.

Eén minpuntje echter zondag: ik voelde een lichte gespannenheid in de pees aan de zijkant van m'n knie...jep, die pees die me vorig jaar quasi een heel jaar teisterde. En dat vond ik wel raar, want zelfs vorig jaar, toen de ontsteking volop aanwezig was, kon ik wel een beetje afstand lopen, zij het met wat wandelpauzes. En nu na amper 4 start-to-run-sessies al terug last, terwijl ik maanden niets gevoeld heb aan die knie. Er kon maar één boosdoener zijn...m'n loopschoenen. En oh ja, misschien ook mijn bekken en heupen. Want als er iets wijzigt aan een vrouwenlichaam bij een zwangerschap, is het dat wel. En dat merk ik aan al mijn broeken. Mijn bekken is een tikje breder dan vroeger. En die ambetante pees loopt vanaf mijn heup tot aan de knie en staat nu dus misschien nog meer onder druk dan vroeger? Da's maar gissen hoor, maar in mijn hoofd leek het wel een logische verklaring :-)

Dus gisteren direct beslist om zo rap mogelijk naar Runners Service in Duffel te gaan en een footscan-analyse te laten doen. Deze namiddag waren ze open en met zoon-lief dus naar ginder, kon Seppe direct ook al wat loopsfeer opsnuiven (en rondkijken dat ie deed in de winkel, echt schattig!), vroeg genoeg beginnen hé ;-)  Ik had m'n loopschoenen al aangedaan en ze zagen het direct: ik stond met mijn voeten naar buiten gekanteld en had o-benen. Mijn verhaal natuurlijk gedaan en hij beaamde dat een zwangerschap soms resulteert in een wijziging van het type loopschoen. Sedert mijn begindagen in het lopen, heb ik nood aan stevige corrigerende anti-pronatieschoenen met steunzolen (omdat mijn voetbogen wat ingezakt zijn). Maar nu leek het wel alsof ik aan het supineren was (dus naar buiten toe wat kantelen), zelfs gewoon al wandelend. Even rap een testje gedaan op de loopmat en jep...het verschil was duidelijk te zien, de lijn boog naar buiten toe af. Geen wonder dus dat ik al terug last begon te krijgen van die pees. Verdict: gedaan met anti-pronatieschoenen, maar voortaan neutrale loopschoenen, weliswaar met mijn steunzolen erin. Wie had dat gedacht zeg, 'k ga nog een normale worden :-)

Omdat ik tevreden ben van Brooks, stelde hij me de Dyad 6 voor en die zat direct als gegoten. Ook de Glycerin eens geprobeerd, maar die knelde wat. Met de Dyad 6 terug de footscan op en het resultaat was een perfecte rechte lijn, zoals het zou moeten zijn...

Morgen de ultieme test. Terug 4 x 5 minuten. Ditmaal gaat zoon-lief mee in zijn draagwieg, dus 't zal wreed traag lopen zijn, maar wel plezant :-)

brooks dyad 6.jpg

18:32 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

19-07-10

ambities?

Na de eerste looppasjes op vrijdag was het even afwachten hoe m'n spieren en gewrichten e.e.a. zouden verteren. Maar dat viel dus supergoed mee. Ik voelde nergens wat stramheid of pijn. Maar ja, zo fenomenaal was die eerste start-to-run-sessie natuurlijk ook niet. Maar de vlotte "recuperatie" maakte dat ik zondag terug met sportkriebels zat. Deze keer weer het fietske opgekropen voor een zalig ritje naar m'n nieuwe dorp waar ik over 2 maanden zal wonen. Daar de wijk wat verkend en een leuk fietspad naast de spoorlijn gevonden...denk dat ik daar wel wat loopkilometertjes zal slijten binnenkort :-) E.e.a. maakte dat het tempo nu ook weer niet om over naar huis te schrijven was. In totaal legde ik 20,9 km af in 59 minuten, een goeie 21 km/u dus. Niet alleen het bochtig parcours vertraagde het tempo...ik merk toch ook wel dat ik gewoon nog de kracht in mijn benen ontbeer om een stevig tempo vol te houden op de fiets...Ik haal op sommige stukken wel makkelijk 25 km/uur, maar kan dit niet over een lange afstand volhouden. Maar daarvoor dienen trainingen natuurlijk hé. Dus 'k weet naar waar toewerken. Voorlopig beperk ik me dus tot die kortere ritten (heb toch niet voor meer tijd), en ligt de focus op het benenwerk :-)

Vandaag was hubbie ook nog een dagje thuis en dat maakte dat ik zonder kinderwagen en zoon bij de hand, een tweede start-to-run-sessieke kon ondernemen. 't Was wel pal op de middag, dus op een heet moment van de dag, maar 't ging nu eenmaal effe niet anders. Elke mogelijke moment benutten hé. 't Schema schreef exact hetzelfde voor als de vorige keer, dus we bleven opnieuw steken op 17 minuten totaal gelopen. Het tempo lag toch al iets beter, in totaal iets meer dan 2,5 km gelopen. Het feit dat ik geen kinderwagen en een knulletje van 4 kg moest voortduwen, doet toch iets aan dat tempo precies. Deze keer hartslagmeter aangedaan en dat viel ook goed mee. Tijdens het lopen bleef ie hangen zo rond de 150. Dat kon ook erger, na maanden niet lopen...Ja, 'k was echt wel tevreden achteraf en heb heel de tijd met een big smile tot achter mijn oren gelopen :-)

Heb ik voor het fietsen gewoon als "doel" van een beetje snelheid te winnen op dat koersmachientje. Voor het lopen ligt de focus volledig anders hoor. Ik voel dat ik conditioneel al gerust meer aankan dan zo'n start-to-run-programma, maar ik wil niet te hard van stapel lopen. Want hoe gaat het met mijn knie gaan? Da's mijn grote vrees. Sommigen herinneren zich misschien dat ik normaal vorig jaar zou geopereerd worden aan m'n knie, maar die operatie is dus niet doorgegaan owv de zwangerschap. Vraag is of m'n knie van zichzelf hersteld is door de lange rustperiode (want dat was vorig jaar de andere optie van de chirurg...maaaaandenlang looprust nemen). Dus ik bouw nu héél rustig op, met zo'n start-to-run-programma. Kwestie van de pezen en gewrichten stilletjesaan weer te laten wennen aan het lopen en hopelijk zo te vermijden dat die dekselse knieblessure terugkomt...

Dus geen grote ambities op loopvlak. De tijd ontbreekt me sowieso om voor grootse dingen te gaan trainen :-) Neen, ik zal al blij zijn als ik over een aantal weken vlotjes de 5 kilometer weer aankan en wie weet blijf ik dan even bij die afstand. Een half uurtje lopen is al sneller in een druk leventje ingebouwd dan 2 uur gaan trainen en dan heb ik toch ook gesport. En wie weet loop ik eind dit jaar dan wel ergens eens een 5 km-wedstrijdje mee, just for the fun of it...

 

 

16-07-10

gedaan met wachten...

Ik schreef het vorige keer al...het kriebelt. En dat bleef maar kriebelen. En van fietsen was er deze week nog niks in huis gekomen. Te druk met vanalles en nog wat (vooral meubeljagerij voor onze nieuwe stek) en dan sinds woensdagavond ook nog een knulletje dat met een stevige groeispurt zat (blijkbaar normaal zo rond 6 weken) en constant honger had (en als melkfabriek ben je dan best wel in de buurt). Dus dan schiet er nog één optie over: met ukkie gaan wandelen (dan slaapt ie) en zo wat sport bedrijven. En vanmiddag kon ik me dus niet inhouden...wandelen werd een beetje lopen...

In mijn hoofd had ik sowieso al een tijdje les 1 van een start-to-run-schema gestoken en oké, ik was met voorbedachte rade vertrokken: normaal doe ik geen Garmin rond mijn pols als ik ga wandelen, deze keer wel. Met de wandelwagen (met Seppe liggend in de draagwieg, want zitten kan ie nog niet) aan een stevig tempo naar het joolz.jpgVrijbroekpark gewandeld (27 minuten, met zo'n wandelwagen is het wel constant obstakels overwinnen (zoals de wegenwerken bij ons in 't straat...) en dat vertraagt de boel serieus). In het park dan het schema aangevat: 3' (L) - 2' (W) - 3' (L) - 2' (W) - 4' (L) - 3' (W) - 4' (L) - 3' W) - 3' (L). In totaal dus 17 minuten lopen. Het was vooral bang afwachten wat m'n buik zou geven, de gevolgen van de keizersnede. Maar dat viel dus supergoed mee. Ik voelde het wel een beetje, maar geen pijn. Wat ik des te meer voelde toen de eerste minuten verstreken, waren mijn armen en schouders. Zo'n kinderwagen al lopend duwen is verdikke hard labeur! Ik loop dan ook nog op het parkpad, dus niet op asfalt of zo en dat gaf precies wel wat extra weerstand of zo.

Tempo was natuurlijk hopeloos, zeker met dat duwwerk, maar allé, zo worden mijn armen en schouderspieren dus ook extra getraind blijkbaar :-) Al lopend in totaal 2,3 km afgelegd op die 17 minuten (reken dus maar uit...). Met gans de wandeling (naar park en terug en dan tussenin) erbij, in totaal 8 km afgelegd te poot. 'k Peis dat ik het morgen dus wel een beetje ga voelen :-)

Volgende keer moet ik me nog wel iets meer voorbereiden: naast de Garmin dus ook mijn goeie loopschoenen aantrekken (ipv de trailschoenen die ik nu aanhad en vooral voor het wandelen gebruik dus) en wat loopkledij (ipv geklede short en katoenen topje dat ik nu aanhad en dat zeiknat van 't zweet was, zelfs na dat kleine beetje lopen....). 'k Moet er terug wat inkomen hé ;-)

Wanneer die volgende keer is, zie ik nog wel. Maar 't zal niet te lang duren peis ik :-)

 

DSC05164.JPG

 

 

 

20:03 Gepost in Sport | Commentaren (2) |  Facebook

10-07-10

't kriebelt!

Grr...ik wil gaan lopen! Maar 'k mag nog niet :-( Ik moet nog minstens drie weken wachten, dan zijn er 8 weken gepasseerd sedert de keizersnede. En dan is 't hopen dat de buikwonde genoeg genezen is dat lopen geen problemen geeft...

Ongeduldig zoals ik ben, heb ik het toch al eens geprobeerd. Welgeteld 3 passen...toen voelde ik waarom ik nog drie weken moet wachten. Het trekt stevig in mijn onderbuik, alsof de wonde dan terug gaat openscheuren. Damn...Ik had ergens wat gehoopt van al een beetje een start-to-run-schema te kunnen aanvatten. Je kent dat wel: 5x2 minuutjes lopen met 3 minuten wandelpauze ertussen. Zoiets zou toch geen kwaad kunnen, leek me. Maar dan moet dat lopen zelf nog wel lukken natuurlijk.

Dus blijven we maar wachten. Gelukkig kan ik toch af en toe al eens gaan fietsen. Alleen moet er dan effe een babysit in huis zijn en qua uur dan ook nog een beetje passen in Seppe zijn voedingsschema (met die warmte de laatste dagen loopt dat iets minder regelmatig). Gelukkig had hubbie deze week verlof en ook al was de week dan duchtig volgepland, ik ben toch twee keer kunnen gaan fietsen. Telkens een 20 km, de eerste keer aan 20,9 km/u en de tweede keer aan 21,5 km/u. Nog geen supersnel tempo, maar het gaat iedere keer ietskes beter. Een volgende fietstocht zal pas voor donderdag of vrijdag zijn, dan heeft ventje nog eens verlof.

Lopen zal toch iets soepeler in te plannen zijn, want dan neem ik Seppe gewoon mee in de kinderwagen. Op de koersfiets hem meenemen is natuurlijk uit den boze. Het fietsframe is er ten eerste niet op voorzien om een fietsstoeltje op te monteren. Bovendien kan het manneke nog niet zelfstandig rechtop zitten en 'k wil niet het risico lopen van tegen 20 km/u te vallen met hem mee op de fiets hé.

En nu nog wat passief fietsen: eerste bergrit in de Tour! Hopelijk eens wat spannender om zien dan die peloton-ritten van de voorbije dagen...

tdf2

 

 

14:43 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook

04-07-10

le tour

Na m'n fietstochtje vorige zondag, deed ik afgelopen woensdag nog eens wat van hetzelfde. Hubbie had wat verlof en dat maakte dat ik er terug even een dik uurtje van onderuit kon muizen voor op m'n Trekkie te kruipen. Ditmaal 18,5 km gefietst tegen gemiddeld 20,7 km/u, dat trok er al wat beter op! En dan nog te denken dat ik quasi gans het parcours stevige tegenwind had. Was dus wel lichtjes kapot bij thuiskomst, maar het voldane gevoel primeerde natuurlijk.

Vandaag geen fietstochtje, wel passief fietsen. Hubbie ging vanmorgen fietsen en dan schoot er iets te weinig tijd over voor mij om er nog tussenuit te knijpen. Reden was de doorkomst van de Tour de France door Mechelen, op nog geen 2 km van ons voordeur. Wilden we een beetje een deftig zicht op het parcours hebben, moesten we daar toch wel wat op tijd voor vertrekken. Rond 15u werd de Tourkaravaan verwacht en ruim op tijd hadden we een perfect plaatsje gevonden aan de Brusselpoort. Seppe kon zich het hele gebeuren niet echt aantrekken en lag ondertussen te knorren in zijn wiegje. Niet lang nadat we ons daar geïnstalleerd hadden, passeerden Marathon-Geert en eega en die bleven lekker bij ons plakken. Gezellige boel dus!

De Tourkaravaan was echt wel leuk om zien. In het begin wat saai verkeer van persauto's en zo, maar dan kwamen daar nogal karnavaleske wagens van de sponsors langsgereden. Hun goodies waren blijkbaar wel al op, want veel werd er niet meer rondgesmeten. We zaten dan ook al wel op een dikke 25 km van de finish natuurlijk, het gros van de rit was al gereden. De doortocht van de karavaan duurde toch wel een uurtje en maakte het wachten op de renners wel wat draaglijker (we stonden in de blakke zon).

En dan rond kwart voor 5 waren ze eindelijk daar...en 10 seconden later waren ze alweer weg...Jawadde wat gaat dat snel zeg! Ik heb dus niemand herkend, zo snel ging het. En die dragen dan natuurlijk allemaal van diezelfde fleurige pakskes en een helm (en ik moet eerlijk zijn: buiten Armstrong en Cancellara weet ik eigenlijk nauwelijks hoe die renners er uitzien...). Gelukkig stond wandelende wieler-encyclopedie Marathon-Geert naast mij die me naderhand haarfijn opsomde wie er nu juist allemaal was langsgevlamd, wie eerst reed (naam al vergeten), wie tweedes (ook vergeten), Armstrong precies op de 5e plaats en de Astana-ploeg die in de achtervolging reed :-) Een heuse kenner dus :-)

Al bij al echt wel eens leuk om mee te maken, vooral dan voor de ambiance errond, want van de renners zie je dus toch amper iets. Daarvoor sta je dan weer best bij de start of de finish natuurlijk, maar ja. Wie weet maken we dat ooit nog wel eens mee :-)

 

Als er iemand de renners op onderstaande foto herkend, die mag het mij altijd laten weten :-)

tdf

 

 

20:03 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook

27-06-10

start to...sport

Ondertussen is onze Seppe een dikke drie weken oud en jep...hij leeft nog steeds! 't Is niet altijd evident, zo voor een kleintje zorgen, maar we leren snel uit onze eigen fouten en dat zogenaamde ouderinstinct...dat bestaat dus echt!

Zelf heb ik het de eerste week thuis zeer lastig gehad met de gebroken nachten, acuut slaapgebrek en vooral nog heel veel pijn van de operatie. Aan dat slaapgebrek is ondertussen redelijk wat verholpen (zie m'n andere blog) en ik haal nu toch wel een 6 tot 8 uur slaap per nacht, zij het in stukken en brokken. Maar iets is beter dan niks hé.

Zo voor een kleintje zorgen is wel een heuse fitnesstraining met momenten. Zeker als de verzorgingscommode boven staat, zoals bij ons het geval is. Hoe vaak ik de trappen hier in huis op en afloop per dag met dan nog een baby op de arm, da's niet op één hand te tellen. M'n armen worden ook wel getraind...ipv gewichtheffen doe ik nu aan baby-heffen :-)

De pijn is sinds een dag of vier ook weer weg. De kinesiste zei in het ziekenhuis dat ik eind juni wel terug aan fietsen mocht beginnen denken. Nu, vorige week had ik echt zo nog het gevoel van..."huh, eind juni? No way!" Maar haar voorspelling kwam uit. Want sedert donderdag heb ik echt geen pijn meer (tenzij ik te veel dingen ophef, dan voel ik het nog een beetje) en plots kon ik beginnen dromen over een eerste fietstochtje. Want wandelen is ook maar wandelen en voelt bij mij toch niet echt aan als sporten, ook al doe ik het nu elke dag. En met lopen moet ik nog wachten tot 8 weken na de keizersnede, dus da's pas eind juli (lang hé)...

En vandaag was het dus eindelijk zover. M'n getrouwe Trekkie vanonder het stof gehaald, de banden opgepompt, ketting eens gesmeerd en weg ermee. Allé, zo vlot ging dat niet hoor. Eer ik thuis alles weer bijeenverzameld had, waren we al een uur verder. M'n Garmin was nergens te vinden tot na een dik half uur zoeken hubbie met dé ultieme tip kwam. De camelback ook maar gevuld, gelet op de hitte en dan hopen dat ik nog in mijn fietskledij zou passen (héél niptekes!). Maar dan...er is ook nog een knulletje om voor te zorgen. Dus moest ik er wel voor zorgen dat de papa effe voortkon zonder de melkfabriek in huis (want met die hitte is Seppe wel héél dorstig en hongerig!). Sinds een paar dagen kolf ik geregeld melk af, genoeg voor een flesje per dag. Dus dat aan hubbie gegeven met de nodige instructies :-) Hij ging ondertussen met Seppe op wandel naar zijn ouders (hubbie had 's morgens al een fietstochtje gedaan).

Maar soit, uiteindelijk toch vertrokken geraakt voor een tochtje tot aan ons nieuwe huis in Boortmeerbeek en dan via een omweggetje weer terug. En het ging dus...eigenlijk helemaal niet zo gesmeerd. Maar ja, na 9 maanden niet fietsen en 5 maanden totaal sport- en bewegingsloos te zijn, was dat ook niet zo verwonderlijk zeker. De eerste kilometer ging ongelooflijk moeizaam, alsof mijn benen vergeten waren hoe ze die pedalen moesten rondkrijgen. En dan was er precies ook gigaveel tegenwind ofwel hing er een zware lucht en was de luchtweerstand mij dus zo aan het tegenhouden. Een tempo van 20 km/u, daar moest ik dus voor vechten leek het wel. Maar allé, we hebben volgehouden. En na een goeie 17 km aan een zielig gemiddelde van een goeie 19 km/u stond ik weer thuis, moe maar zeer voldaan. Want het was toch wel genieten hoor, zo dat uurtje alleen weg, echte me-time.

Volgende woensdag hoop ik zo terug een uurtje me-time weg te kapen. Hubbie heeft dan een dagje verlof en dan moet dat dus wel lukken om er even tussenuit te knijpen :-)

Nog een fotooke van onze knul:

seppe7

 

 

18:04 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

12-06-10

hier is't ie dan!

Seppe, geboren op vrijdag 4 juni 2010 - 3,160 kg en 48 cm groot.

Het hele verhaal lees je hier: http://superheld.skynetblogs.be

seppe6

 

13:43 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

16-05-10

aftellen

Wie af en toe m'n andere blog (zie link hiernaast) leest, weet dat het einde stilletjesaan in zicht komt. Euh...einde is misschien een compleet fout woord. 't Is natuurlijk het begin van iets nieuws dat in zicht komt ;-)

Afgelopen woensdag was m'n laatste werkdag. Nochtans is ukkies komst pas voorzien voor 12 juni, het was op dokters orders dat ik vroeger ben moeten stoppen. Oververmoeid en overgestresseerd en bij de controle bleek ik ook nog te weinig vruchtwater te hebben. Een combinatie die niet goed is. Moet dus nu verplicht rusten, veel drinken en eten en elke week op controle in het ziekenhuis (monitoring van ukkiepukkie). 12 juni zal sowieso niet gehaald worden, want ukkie ligt al wekenlang hardnekkig in stuit en door het weinige vruchtwater kan 't kleintje ook niet draaien. Keizersnede dus. 't Heeft zijn voordelen wel hoor, zo weet ik nu exact wanneer hij/zij geboren gaat worden (tenzij hij/zij besluit van nog wat vroeger af te komen).

Aftellen dus! En vooral lui zijn. En laat dat laatste nu niet mijn ding zijn. Dat gaat voor een dag of 2, maar daarna begint het weer te kriebelen om dingen te doen. Zo had ik gisteren plots zin om te gaan lopen. Maar dat is natuurlijk volledig uit den boze momenteel. 'k Moest dus op m'n kin kloppen en weer m'n genoegen nemen met de stoel op m'n terras en nadien het zeteltje binnen. Grrr....Het huis opkuisen zou ook eens dringend moeten gebeuren (als je zwanger bent, heb je blijkbaar nestdrang of zoiets, enfin, normaal heb ik nooit goesting om te kuisen, nu dus wel...), maar bij het minste dat ik doe, krijg ik pijn en steken in mijn buik, een teken dat ik dan weer te veel aan het doen ben. Dus komt volgende week de schoonmama maar eens wat meehelpen om het belangrijkste mee aan kant te krijgen.

Nee, 't wordt tijd dat die zwangerschap achter de rug is. 't Was leuk de eerste 7 maanden, toen had ik niet te veel last, buiten vermoeidheid. Maar nu mag het echt gaan gedaan zijn en mag die volgende levensfase komen :-) En hopelijk herstel ik snel van de keizersnede, zodat ik ook in de zomer weer wat sportievere dingen kan doen, met ukkie in de buggy erbij natuurlijk :-) Beginnen met terug wandelen (want zelfs dat gaat nu amper) en daarna een start to run-schema om het lopen weer aan te vatten. Ik kijk er al naar uit!

joggenbuggy

17:54 Gepost in Info | Commentaren (11) |  Facebook

gezien: Iron Man 2

Zoals vorige week al aangekondigd, stond er nog een cinemabezoekje gepland vorige week. We zaten een paar daagjes aan zee en gezien het midden mei nog steeds winter is, waren we maar al te blij dat we de koude wind op de zeedijk even konden inruilen voor een warm zitje in een veel te dure Kinepolis-zetel in Oostende. Gelukkig zijn toeristen meestal van mening dat het not done is om naar de cinema te gaan tijdens hun vakantie, zodat we met amper 7 andere mensen in de zaal zaten.. Wij zijn die mening dus niet toegedaan en proberen dan net altijd ook even de lokale cinema op onze vakantieplaats binnen te springen (als ze de films tenminste niet dubben in de eigen taal). In Oostende konden we dat ook in de Rialto gaan doen, maar de troosteloze aanblik van dat gebouw (waar zelfs nog affiches aan de gevel hingen van films die al jaren voor 2 euro in het dvd-rommelbakje van de Media Markt liggen) boezemde ons geen vertrouwen in. En Iron Man 2 moet je toch wel op een deftig scherm en met deftige klank zien om volop de special effects te voelen. De dure Kinepolis dus (9 euro per ticket! pffttt...).

ironman2Iron Man 2...Ik was destijds tegen mijn zin eigenlijk mee naar de eerste film gaan zien en vond die, tegen al m'n verwachtingen in, echt geweldig! Deze tweede film moet niet onderdoen aan deel 1. Het nieuwe is er natuurlijk wel af (zoals met elke sequel het geval is), maar qua verhaal is er toch weer serieus wat spanning ingebouwd. Mickey Rourke als Russiche nemesis van Iron Man speelt zijn rol schitterend en vooral lekker creepy. Sommige gevechtsscènes vond ik ronduit eng om te zien.

Het verhaal...te veel verklappen doe ik niet. Komt er vooral op neer dat Stark (ofte Iron Man, opnieuw voortreffelijk gespeeld door Robert Downey Jr.) stevig aan zichzelf begint te twijfelen, beetje gek wordt, maar ook stevig fysiek begint te lijden onder zijn noodgedwongen rol als Iron Man. En dan krijg je dus ruskie Mickey Rourke die het spel helemaal overhoop helpt. De ster van Iron Man daalt in recordtempo en het is maar de vraag of hij hier ooit nog bovenop geraakt. Spannend en meeslepend, we hebben ons geen seconde verveelt.

Een film voor de liefhebbers van het genre, dat spreekt voor zich!

17:41 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (1) |  Facebook

05-05-10

gezien: Kick-Ass

We proberen nog efkes van de tijd onder ons tweetjes te genieten en dus af en toe een filmpje mee te pikken. Hubbie heeft nog een hele lijst van films die hij wil zien, vrees dat we dat niet meer gaan halen ;-) Maar volgende week gaan we zeker nog naar Iron Man 2 zien (tja, ik blijf meegesleurd worden naar films over superhelden) en vorige zondag zagen we de lollige film Kick-Ass, over....? Jep, superhelden :-)

De titel Kick-Ass doet je misschien vermoeden dat we hier te maken hebben met de zoveelste Jackie Chan-B-film over enkele kungfu-helden die de strijd aangaan tegen god weet wie. Gelukkig moest ik niet mee naar zo'n film! Neen, Kick*Ass is een ongelooflijk leuke film met volgens mij zelfs een grote kans op een cult-status in bepaalde milieus (lees: o.m. comics-fanaten en dat volkje dat ook zot is van de tv-serie The Big Bang Theory, euh...wij dus ;-)). 

De film gaat over een doordeweekse tienerjongen, een beetje een sullige knul met pukkels en een bril en een kapsel waar niks mee aan te vangen valt. Een loser dus, kickasstoch op de highschool waar ie compleet genegeerd wordt, behalve door twee mede-sullen. Op een dag besluit hij van superheld te worden, met als roepnaam "Kick Ass". Schaft zich een idioot wetsuit aan en gaat zonder enige voorbereiding de straat op om het kwaad te bestrijden. Dat kan niet goed aflopen natuurlijk. Wanneer één actie toch onverwacht goed uitdraait en door omstaanders op YouTube wordt gesmeten, wordt hij zelfs een echte held. En dat wekt inspiratie bij anderen. Algauw wordt hij geflankeerd door een batman-kloon, Big Daddy (gespeeld door Nicholas Cage!), zijn dochtertje Hit Girl en dan nog een derde kaper op de kust: Red Mist. Wat volgt is een strijd van onze superhelden tegen de supersnoodaard van de stad. Ah ja, want daar gaan uiteindelijk zo'n verhalen altijd over hé ;-) Maar het geheel is echt wel leuk uitgewerkt, en met momenten is het zelfs spannend, ook al blijft de humoristische toon steeds primeren.

Een leuke feel-good-movie voor een druilerige zondagnamiddag. Als je voor het genre bent natuurlijk :-)

 

20:29 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (4) |  Facebook

17-04-10

gezien: Alice in Wonderland

Ook al weer twee weken geleden dat we deze film zagen: Alice in Wonderland!! Wie kent er niet het verhaal van het eigenwijze meisje dat verdwaald geraakt in de wondere wereld van Onderland (door Alice omgedoopt naar Wonderland). Deze aliceverfilming van Tim Burton is een bewerking van twee boeken van schrijver Lewis Carroll, nl. Alice's Adventures in Wonderland en Through the looking Glass. In de film is Alice ondertussen 19 jaar en staat ze op het punt zich te moeten verloven met een tiep die allesbehalve haar droomjongen blijkt te zijn. Achter haar rug is het verlovingsfeest al georganiseerd en Alice vlucht weg wanneer ze in de tuin "the white rabbit" ziet en deze besluit te achtervolgen. Zo belandt ze in Wonderland, een oord waar ze als kind ook al eens terechtkwam, maar hier herinnert ze zich niets meer van. Destijds regeerde de witte koningin over Wonderland, maar helaas zijn sindsdien donkere tijden aangebroken en regeert haar zuster, de Rode Koningin (schitterend gespeeld door Helena Bonham Carter). Samen met o.m. de Mad Hatter (sublieme rol van Johnny Depp) en de Cheshire Cat gaat ze de strijd aan tegen de Rode Koningin.

Alice in Wonderland is qua verhaal natuurlijk een film voor de jeugdigen onder ons. Maar als grote mens kan je zeker ook volop van deze film genieten. Er zit ongelooflijk veel vaart in het verhaal, de rollen worden subliem vertolkt (regisseur Tim Burton doet weer beroep op zijn vaste schare van favoriete acteurs en da's om je vingers bij af te likken) en qua settings en vormgeving hangt er een eng sfeertje in de film, waardoor het soms zelfs nagelbijten is.

Voor de ladies: Johnny Depp is allesbehalve sexy in de film :-) De make-up mensen zijn er in geslaagd hem lelijk te maken, héhé. Maar als Mad Hatter is hij dus perfect gecast. Idem voor Helena Bonham Carter, van nature al niet een wreed mooie madam, nu ziet ze er helemaal karikaturaal uit met haar giga-hoofd op een klein lijfje.

Wij hebben de film in 3D gezien en da's geen aanrader. Was het bij Avatar een meerwaarde, hier niet. De film is nl. niet gemaakt met de speciale 3D-camera's maar gewoon in 2D gefilmd en werd pas achteraf aangepast voor 3D-vertoning (in tegenstelling tot Avatar). Gevolg is dat het beeld te donker wordt en de effecten niet zo spectaculair zijn. Bij mij had het als gevolg dat ik met barstende koppijn de zaal ben buitengelopen. Eerlijk gezegd hoeft heel die 3D-hype voor mij niet. Ik ben al brildrager en dan nog zo'n lompe bril erbovenop is al een gedoe. Het zijn dan nog donkere brillen, zodat je alles nog extra verduisterd ziet en ik word dus misselijk en krijg hoofdpijn van dat 3D-effect. Helaas konden we hem die dag niet in gewone vertoning gaan zien, tenzij we genoegen namen met een Nederlands gedubte versie...dan toch maar liever de 3D in het Engels ;-)

 

 

10-04-10

Tom Waes doet het!

In september 2009 schreef ik al een berichtje over de beruchte marathon des Sables tomwaesen de aantrekkingskracht ervan op enkele bekende figuren. TV-presentator Tom Waes zou zich er ook aan wagen als stunt voor zijn TV-programma Tomtesterom. Vorige week vertrok hij naar daar, met een bang hartje, zo konden we in de Vlaamse kranten lezen. Hij kon zonder moeite 50 km aan één stuk lopen aan onze Belgische kust, maar hier is het natuurlijk wel 40°C minder heet dan in de Marokkaanse woestijn. Condities waar hij niet op getraind was dus. Hij zou al blij zijn als hij één etappe zou overleven, zijn vrouwtje zag hem zelfs liever niet meedoen blijkbaar.

Maar...nu 6 dagen later...heeft hij het gehaald!! Woohooo!!!! Proficiat Tom!!

De etappes:

dag 1 - 29 km - 4u 37min 25sec

dag 2 - 35 km - 6u 50min 20sec

dag 3 - 40 km - 9u 17min 47sec

dag 4 - 82 km - 18u 35min 27sec

dag 5 - 42 km - 6u 12min 26sec

dag 6 - 21 km - 3u 6min 3sec

Wat opvalt: na de gruwelijke 4e dag van maar liefst 18,5 uur ploeteren, is ie de komende twee dagen nog versneld! Dag 5, 42 km in 6u, terwijl ie op de derde dag over 40 km maar liefst 9 uur deed. Slim gedaan, om zijn krachten op te sparen voor die 82 km natuurlijk! Schitterend!

Ongelooflijk veel respect en ik kijk enorm uit naar de uitzending ergens in juni (alleen nu hopen dat ukkie zich niet aankondigt net tijdens de uitzending, hihi).

Als ik de site met de resultaten trouwens juist interpreteer hebben dit jaar 923 mensen de marathon des Sables uitgelopen! Wow!

 

sables2

 

19:50 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

08-04-10

regeltjes

Bijna liep de aankoop van onze nieuwe stek in het honderd. Waarom? Door het overmatig geregel in dit apeland. Dinsdag kregen we nl. te horen dat bureaucratieBoortmeerbeek één van die gemeenten is waar het decreet "wonen in eigen streek" van toepassing is. Och, geen erg, dachten we, we wonen toch in Mechelen, da's toch dezelfde streek? Niet dus...Met streek wordt gewoon bedoeld dat je van dat dorp zelf moet zijn, wil je er een onroerend goed willen kopen. Of je moet in één van de buurgemeenten minstens 7 jaar gewoond hebben. Maar Mechelen is geen buurgemeente, want het staat niet op de "lijst van buurgemeenten". 't Feit dat het er maar een scheet vanaf ligt, doet niet ter zake. Dat je in de streek geboren bent (Bonheiden, 6 km ervandaan), je kindertijd er hebt doorgebracht (Keerbergen, 7 km)...en je gewoon Vlaamse bent in hart en nieren... het doet er niet toe. Want Boortmeerbeek wil liever geen Walen meer bij in Boortmeerbeek. De paniek was gelukkig onterecht, ook al hebben we er wel een nachtje slaap moeten bij inschieten. De immo-makelaar had in de loop van woensdag de nodige onderzoeken nog rap gedaan (gezien woensdagavond de compromis werd getekend) en bleek dat ons huis niet onder de betrokken maatregel valt. Het huis ligt nl. niet in woonuitbreidingsgebied, één van de voorwaarden blijkbaar. Oef. We mogen dus in Boortmeerbeek gaan wonen, dank u wel.

Nu....met dat argument dat men geen invasie van Franstaligen er nog verder bij wil, kan ik nog wel leven. Ik trap hiermee waarschijnlijk op heel veel teentjes, laat hier vermoedelijk wat wenkbrauwen fronsen enz....maar mensen die in de verre Limburg of West-Vlaanderen wonen en in hun dagdagelijks leven nauwelijks de provinciegrenzen oversteken en dus niet met de realiteit van B-H-V en dergelijke geconfronteerd worden, weten niet echt waarover ze het hebben. Ik irriteer mij mateloos aan de nieuwe buurman hier in 't straat die geen woord Nederlands spreekt, maar enkel Frans en van mij verwacht dat ik dan maar Frans terugspreek. Dit is verdikke Mechelen, volop gelegen in Vlaanderen, ik heb het recht van hier Vlaams te spreken en iemand die hier besluit te wonen, moet die moeite ook maar doen. De realiteit is echter anders. En dat ligt ook aan onze Vlaamse mentaliteit. In de rij in de lokale supermarkt hier, hoor ik soms alleen maar Frans en de kassiersters durven niet anders dan die mensen in het Frans te bedienen. Ik begrijp wel dat klant koning is, maar die Waalse mentaliteit vind ik doodergerlijk. Dat ze verdikke eens moeite doen om een paar woorden Nederlands te leren. Het probleem B-H-V beperkt zich dus niet tot aan het randje van Vilvoorde, maar is ook hier in Mechelen-Zuid al stilletjesaan te merken. Zelfs in de fitness is er al een Franstalige aerobics-instructeur die geen enkele moeite wil doen om zijn les in het Nederlands te geven, ook al zijn het enkel Vlamingen die de lessen volgen. Soms zie je echt niet-begrijpende blikken zijn richting uitgaan, maar ook maar één woord Nederlands is te veel gevraagd...

Oké, tot daar mijn polemiek ;-) En 't is mijn mening hé, dat iedereen er over denkt zoals ie wil.

Over die regeltjes wil ik nog wel iets kwijt. Dus ja, ik volg dat wel een beetje dat Boortmeerbeek zijn Vlaamse identiteit wil bewaren, maar ze gaan er wel te ver in (nog andere gemeenten ook), door te stellen dat je van Boortmeerbeek zelf of één van de randgemeenten (op de lijst) moet zijn. Zo verhinder je dat mensen nog vrij kunnen gaan wonen waar ze willen. Dat is nadelig voor de verkoper en de potentiële koper. En van mij mag een Waal er ook gerust gaan wonen, maar hij moet zich wel de Nederlandse taal machtig maken.

Maar wil je je huis verkopen, zoals wij onlangs gedaan hebben, moet je dus ook steeds meer en meer regeltjes naleven. Zo moesten wij een electriciteitskeuring aanvragen (kost 165 euro), een energieprestatie-certificaat laten opmaken (kost 200 euro) en een bodemattest aanvragen. De electriciteitskeuring: quasi alle installaties worden afgekeurd, dixit de 10-tallen makelaars die we ondertussen hebben gesproken. Dus je weet dat je wel wat aanpassingen aan de electriciteit van je nieuwe woningen moet laten doen. Maar allé, je weet toch iets. Het EPC: op een klein uurtje tijd denkt zo een "specialist" dat hij weet hoe je huis van binnen en buiten geïsoleerd is? Niet dus. Als ze iets niet kunnen zien (omdat er bv. gyproc voorzit) krijg je het label: niet geïsoleerd, en dus een slechte score. Maat voor niks dus. Het bodemattest van Ovam: die kijken gewoon eens in hun database, vinden ze niks krijg je een bodemattest met de melding dat je grond oké is. Dus die komen zelfs niet eens kijken. Ach ja....zo hou je wel een hele business aan het werk natuurlijk.

Maar nu komt er nog iets nieuws bij. De riolering! Makelaars kregen dit nieuws al te horen: binnenkort moet bij een verkoop ook de aansluiting op de riolering nagekeken worden. Weer één of andere business-tak die verlegen zat om werk en graag attestjes wou opmaken? En er is ook al in de rand sprake om een brandveiligheidsattest verplicht te maken, kwestie van de brandweer ook aan het werk te zetten op momenten dat er geen branden te blussen zijn?

Als ze hier maar nieuwe wetten en regeltjes kunnen uitvinden hé. Zucht....

09:53 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook