Met het vallen van de bladeren, lijkt ook de sportgoesting meer en meer onder de bladeren bedolven te geraken. Of zoals Jess ook al op haar blog schreef: m'n mojo is zoek! Het ontbreekt me aan concrete uitdagingen, waardoor de goesting om er stevig in te vliegen ver te zoeken is. Maar inschrijven voor een wedstrijdje heeft weinig zin, zolang m'n knie niet in orde is. En voorlopig gaat de operatie nog niet door, hoor. Wil er momenteel meer zijn voor mijn ouders en met m'n been omhoog in de zetel, gaat dat niet natuurlijk. Dus nog even uitstel.

Wordt er dan helemaal niet meer gesport. Toch wel hoor. Afgelopen zaterdag nog eens een toerke gaan lopen. Weet al niet meer hoeveel juist, denk iets van een 7,2 km in 45 min (met één wandelpauze na 30 min). Ben toen terug naar huis gevlucht omdat er ineens een storm boven mijn hoofd losbrak en daar had ik niet zo veel zin in.

Zondag dan niet echt gesport, alleen een beetje gewandeld, in Cadzand. Had echt nood aan een dagje weg en dan is zo uitwaaien aan de zee wel de ideale vluchtweg. Op weg naar Cadzand striemende regen, dus we vreesden er even voor. Maar toen we aankwamen, klaarde het plots op en hadden we stralend wandelweer. Na de wandeling en een lekkere lunch nog naar Sluis gereden, waar dan ook de hemelsluizen (what's in a name) compleet opengingen en het begon te gieten. Gelukkig waren wel alle winkels open en konden we zo toch een beetje aan de nattigheid ontsnappen. En we sloten het gezellige dagje af met lekkere pannekoeken met ijs alvorens weer huiswaarts te keren. Zalig.

Pas vanmorgen dan terug enige beweging gehad (op een hectische wandeling in Brussel na gisteren, was wat verdwaald op weg naar een vergadering). Deze voormiddag thuisgewerkt (omdat ik voor de 2e keer deze week een avondvergadering had vandaag), maar eerst wel tot 8u geslapen (zalig) en dan rap een ochtendloopje gedaan van zo'n 6,7 km in zo'n 42 min (met na elke 15 min een minuutje wandelpauze), dus supertraag maar dat komt omdat tegen het einde m'n ademhaling niet echt meer mee wou.

Morgenavond misschien nog zwemmen of even naar de fitness en vrijdag zeker een uurtje spinning. En dan zondag wel weer een toerke lopen alvorens ik me vol ga proppen met taart wanneer we op bezoek gaan bij een vriendin :-) (toch een beetje motivatie om te sporten, ha!).

Na het cinemabezoekje van woensdag, volgde diezelfde dag nog een bezoekje aan de Mechelse Stadsschouwburg. We hadden al geruime tijd tickets voor de nieuwe show van stand up comedian Nigel Williams. Het was nog niet echt de première van de show, wel een try-out en da’s ook best wel leuk. Je ziet de komiek stevig op z’n bek gaan als bepaalde grappen toch niet zo geslaagd zijn, of af en toe zelf in de slappe lach schieten en natuurlijk vergeet ie ook z’n teksten wel eens (die allemaal voor zijn neus bleken te liggen).

De nieuwe show “Geloof mij” gaat over geloofsvragen, religie, wicca, paranormale toestanden, sekten, creationisme vs Darwinisme, intelligent design, enz…Nigel Williams haalt het allemaal op zijn eigen gereide wijze aan. Bedoeling is vooral de draak te steken met het “supermarkt”-gebeuren rond geloof. Mensen shoppen, zonder soms de diepgang achter het geloof nog te kennen. Maar ook hoe sommige mensen met hun geloof omgaan, zoals de moslim die predikt dat zijn geloof vreedzaam is terwijl ie zichzelf opblaast op een overvolle markt. Zulke zaken hekelt Williams, maar dan op zijn eigen grappige manier.

Het was een try-out wat maakte dat niet alles even geslaagd was, een aantal schoonheidsfoutjes of wat slordigheden hier en daar. Waarschijnlijk wordt er hier en daar dus nog wel wat bijgeschaafd. Maar al bij al een zeer leuke avond, we hebben goed gelachen en ervan genoten. Williams waarschuwde op voorhand dat mensen met lange tenen niet zo gediend zouden zijn met sommige van zijn grappen, maar blijkbaar hebben wij Mechelaars geen lange tenen, want zo choquerend was het nu ook niet hoor.

Vorige week feestdag op woensdag, ideaal moment om nog eens een filmpje mee te pikken. We kozen voor 2012, de nieuwste rampenfilm van Roland Emmerich. Die regisseur is ondertussen wel specialist in het maken van grote blockbuster-rampenfilms. Ook  Independence Day, Godzilla en The Day after Tomorrow zijn van zijn hand. Allemaal films waar je absoluut niet voor het schitterende diep onderbouwde verhaal naar de cinema moet trekken, wel voor de speciale effecten die je soms letterlijk van je stoel blazen.

Voor 2012 trok hij echt wel al zijn registers open. De hele wereld vergaat in de film, letterlijk dus. Los Angeles scheurt bv. eerst in twee en schuift vervolgens de oceaan in. Bye bye LA! Het Noorden van Amerika wordt de lucht ingeblazen door de vulkanen in Yellowstone NP en van Hawaii blijft ook niet veel over. Ook de rest van de wereld is eenzelfde lot beschoren. Het oogt allemaal superspectaculair op het scherm en het is soms echt nagelbijten om te zien of onze helden in de film (jaja, er is ook een beetje een verhaal in de film) het halen (ook al weet je dat ze het natuurlijk allemaal gaan overleven).

Het verhaal? Daarvoor wordt verwezen naar de Maya-kalender. De maya's berekenden dat op 21 december 2012 (noteer de dag alvast in je agenda!) de Aarde en de zon op één lijn komen te staan met het centrum van onze Melkweg, iets wat slechts één keer om de 25.800 jaar gebeurt. Technisch zou je dan een soort nultoestand krijgen in de draaiingen van de elektromagnetische velden van ons zonnestelsel. De tectonische platen op Aarde beginnen massaal te verschuiven, waardoor de magnetische polen van plaats veranderen en een wereldwijde ramp is dus niet te overzien is. Op alle continenten vinden aardbevingen plaats, gigantische tsunami's overspoelen kuststeden met miljoenen doden als gevolg. Het wordt de ultieme planetaire catastrofe. Dat is de theorie van de maya's. In de film bevestigen in 2009 een befaamd team van wetenschappers aan de internationale staatshoofden dat de wereld zoals wij hem kennen, weldra zal verdwijnen… Tegen 2012 hebben de staatshoofden een plan uitgewerkt om zoveel mogelijk van de mensheid te redden, maar jammer genoeg kan niet iedereen gered worden (je moet er een miljoen euro voor veil hebben voor een "ticketje"). Wanneer Jackson Curtis en zijn twee kinderen een familietrip naar Yellowstone maken, stuiten ze heel toevallig op een enorme researchinstallatie in een uitgedroogde meerbodem en ontdekken zo het geheim van de dreigende apocalyps die de regering verborgen gehouden heeft. Jackson moet de zaken nu in eigen handen nemen en hij stort zich in een wanhopige wedloop om zijn gezin en zichzelf te redden terwijl hij getuige is van aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, tsunami’s en allerlei andere rampen die de aarde voor de mensheid in petto heeft. Zoals al gezegd: het verhaal is maar bijkomstig (het einde is zelfs vrij flauwtjes), gewoon gaan kijken voor de spectaculaire beelden zou ik zeggen, die zijn al entertainend genoeg op zichzelf!

Dank voor jullie reacties op m'n vorige berichtje. Dat doet deugd. Ondertussen is mijn pa weer thuis. Hij maakte vrijdag zo veel tamtam dat ie zaterdagmorgen mocht opkrassen. Eten en drinken gaat nog niet zo vlot, door de verlamming in zijn gezicht, maar de dokters denken dat dat maar van tijdelijke aard is. Morgen moet ie terug op consultatie en dan weten we ook de resultaten van wat er nu daadwerkelijk allemaal uit zijn keel werd gehaald (twee van de drie gezwellen bleken nl. wel degelijk tumoren en geen cystes te zijn), hopelijk was het allemaal goedaardig.

Met mezelf gaat het stilletjesaan ook weer beter. Zelfs op loopvlak is er een beetje vooruitgang te boeken. Nou ja, vooruitgang...Ik zie mezelf nog niet direct een wedstrijdje lopen en een marathon...hahaha, no way! Zelfs geen halve marathon! Een kinderhand is soms gauw gevuld zeggen ze hé. Awel, ik was zondag toch héél content met de 2x30 minuutjes die ik afhaspelde zonder naar adem te moeten happen. Toegegeven, het was aan een slakketempo (9,2 km), maar gelet op de hopeloze training van een paar dagen daarvoor, was ik er echt wel tevreden mee. Vandaag dan feestdagje, dus vanmorgen terug de loopschoenen aangetrokken en het ging zelfs nog een tikje beter: 2x5 km, en dat ging ook vrij vlot. En om het af te maken nog 300 meter erbij op het einde om te eindigen aan de fitness waar ik met hubbie had afgesproken. Zowel zondag als vandaag werd de looptraining nl. gevolgd door wat krachttraining, alvorens ik mezelf op een heet douchke trakteerde.

Buiten lopen ook nog 2 x een andere sport beoefend afgelopen week. Vorige vrijdag een uurtje spinning en gisteren een 1100 meter baantjes getrokken in het zwembad.

Dus het gaat wat beter, maar de komende weken en zelfs de hele winter hou ik het kalm. Ik heb nl. niet echt behoefte om net zoals vorige winter weer 5 maanden met een bronchitis rond te lopen en er drie antibiotica-kuren te moeten doorjagen om overeind te blijven. Weerstand opbouwen en behouden is dus de opdracht en dat lukt me enkel als ik me niet forceer en niet in het rood ga. Een rustige winter dus, maar gezien ik toch geen wintermens ben, vind ik dat eigenlijk niet zo erg.

Ondertussen al vrijdag, bijna weekend :-) Heb er nood aan. Op zich was het geen zware werkweek, zelfs veel overuurtjes opgenomen zodat het altijd maar korte werkdagen waren. Was nodig want mijn concentratie was toch wel fel gestoord door het gedoe met mijn vader. Hij zat met drie cystes in zijn keelholte, waarvan één cyste op korte tijd gegroeid was tot een knoert van bijna 10 cm. Bovendien zat dat ding genesteld tussen zijn slagaders en verdrukte ie een zenuw net onder zijn oor (waardoor ie niet meer hoorde langs de linkerzijde). Dan nog als extra complicatie het feit dat mijn vader aan een zeer ernstige vorm van slaapapneu lijdt, waardoor ie 's nachts altijd aan de beademing ligt thuis, of hij stikt in zijn slaap. En dan gaan ze dus net aan zijn keel opereren, waardoor beademing wel problematisch wordt tijdens de operatie. Het was woensdag een spannende dag in ieder geval. Normaal zou ie om 17u weer op zijn kamer zijn, hadden ze ons verzekerd. Toen ik om 18u in het ziekenhuis aankwam, was ie er echter niet. Bleek de operatie nog steeds bezig te zijn...Om half 7 het verlossend nieuws dat de operatie gedaan was en ie in de uitslaapkamer lag. Dat zou nog een uurtje duren. Eén uur werden er twee, pas tegen half 9 kregen we hem eindelijk te zien, alive and not-so-well. 'k Zat er tegen dan al wel volledig onderdoor en met mijn ma was het niet veel beter. Allebei hebben we er nadien een hele nacht van wakker gelegen. Gisterennamiddag dan weer naar het hospitaal, hij zag er gelukkig al iets beter uit, maar kampt nog met een stukje verlamming in zijn kaak, wat het drinken en eten fors bemoeilijkt. Hopelijk is het geen blijvende verlamming, dat is nu nog afwachten.
Gisteren kwam dan echter weer geen positief nieuws wat mijn ma betreft. Zij zit met twee tumoren in de keel, aan de schildklieren. De eerste onderzoeken wezen er op dat het niets kwaadaardig zou zijn, maar het laatste onderzoek vorige week (met radio-actieve isotopen of zoiets) wijst nu toch op mogelijke aanwezigheid van kankercellen. Zucht...De 4e december wordt zij geopereerd, alhoewel de chirurg haar liever direct wou opereren. Maar gezien de toestand met mijn vader, was dat geen optie. Het zal op 4 december in ieder geval ook een zeer zware operatie worden en men gaat dan direct ook alle tumorcellen controleren om te zien of er effectief kwaadaardige cellen tussenzitten. Dat wordt dus nog bang afwachten.

Dat 2009 maar rap voorbij is, het is echt mijn jaar niet.
Gelukkig zijn er nog een paar hoopvolle dingen aan het gebeuren ook, waar ik me aan probeer op te trekken, maar zodra dat meer concreter is, schrijf ik er ook wel eens iets over.

Vanavond naar de spinning, effe goe gaan afreageren se!

Jep, het herstel gaat traag...Maar toch stilletjesaan weer wat in beweging aan het geraken hoor. Vorige vrijdag ben ik dan toch tot in de fitness geraakt 's avonds, alhoewel ik mezelf een stevige sjot onder m'n gat (zoals ze dat hier zeggen) moest geven om me effectief tot ginder te bewegen. Rustig een uurtje meegespind, hartslag in 't oog gehouden en bijgevolg het verzet niet te zwaar gezet. Het ging vrij goed!

Zaterdag vooral aan wandelbeweging gedaan (de winkelkes in Antwerpen) en bij m'n ouders op bezoek. Zondag dan weer naar de fitness, in het gezelschap van hubbie, ditmaal voor wat loopbeweging op de loopband (door het mindere weer, waagde ik me niet buiten, omdat ik nog steeds aan het hoesten ben). 5 minuten inwandelen en vervolgens 10 min/20min/10 min gelopen met telkens een paar minuutjes wandelen ertussen. Dat ging vrij goed, maar ipv een zeurende knie kreeg ik wel last van een zeurende enkel (en dan niet de enkel waar ik quasi altijd last van heb...). Vermoedelijk ligt het gewoon aan de loopband, waar ik toch wel een andere loopstijl op heb dan gewoon buiten op het asfalt of in het park. Maar allé, ik had nog eens gelopen, beter iets dan niets hé.

Maandag geen spinning, wel een tandartsbezoek, want kampte al 2 weken met ontstoken tandvlees (kon er ook nog bij hé). Gelukkig schoot er toch nog een beetje tijd over om naar het zwembad te trekken, waar ik voor in totaal 1100 meter aan baantjes schoolslag heb gezwommen. Toen kreeg ik het koud en ben ik maar onder een lekkere hete douche gaan staan.

Gisteren dinsdag dan met hubbie naar de fitness. Ik wou terug de loopband op maar na 3 minuten inwandelen en vervolgens 2 minuten lopen voelde ik al direct dat ik m'n dagje niet had. Mijn benen voelden aan als lood. Dus de loopband af en de spinningfiets op om daar dan een klein half uurke goed gek op te gaan trappen. Hartslag joeg de hoogte in en dan heb ik nog zelfs heel de tijd gezeten op die fiets. Enfin, goed voor een beetje cardiotraining. Daarna m'n krachttraining nog eens gedaan, was ook al lang geleden en dat merkte ik wel. De gewichtjes moesten toch wel een paar kilo lager gezet worden, hihi. Ach ja.

Vandaag werkte ik dan van thuis uit, omdat mijn pa vandaag een zeer zware operatie moest ondergaan (die op dit eigenste moment nog bezig is, maar moet toch iets doen om m'n zinnen ondertussen te verzetten hé). Deze middag tijdens m'n lunchpauze dan m'n loopschoentjes weer aangetrokken om buiten m'n zinnen wat te verzetten. In totaal 40 minuutjes gelopen (15 + 15 + 10 min. met telkens 1,5 min. wandelpauze). De eerste 15 min verliepen heel goed, tegen het einde van de tweede 15 min. was ik buiten adem en de laatste tien minuten naar huis waren zwaar. En dat tegen een tempo van amper 9,5 km/uur. Ik sleep dus duidelijk nog wel 't één en 't ander mee van bacterieën of viruskes. Rustig aan doen blijft dus voorlopig nog even de boodschap.

Zo meteen naar het ziekenhuis waar we hopelijk wat goed nieuws te horen krijgen, mag ook wel eens...

Terwijl er meer en meer zieken te bespeuren vallen, ben ik er stilletjesaan weer bovenop aan het geraken. Momenteel houden een forse vermoeidheid (ook wel een gevolg van het slechte slapen) en een vervelende hoest me nog wat in zijn greep, maar sinds gisteren ben ik wel weer aan het werk (weliswaar op ’t gemakske aan, want vooral in de namiddag is het vooruitzicht naar een dutje in de zetel een pak aanlokkelijker dan pakweg één of andere vergadering).

Woensdag in de late namiddag ben ik voor het eerst weer eens buiten gekomen na dik 10 dagen binnenzitten (op een bezoekje aan de bakker nu en dan eens na). Had het idiote plan opgevat om dat te doen in looptenue en dus te gaan lopen. Beetje overmoedig bleek. Heb weliswaar 3 x 10 minuten rustig gejogd (9 km/u), maar na die laatste 10 minuten stond ik weer quasi op instorten, om van een forse hoestbui nog maar te zwijgen. Rap een douchke gepakt en wat krachtvoer gegeten en in de zetel wat liggen bekomen. M’n bloeddruk was weer stevig de dieperik ingegaan en het had niet veel gescheeld of ik lag tegen de grond. Gelukkig was ik na een uurtje rusten weer volledig tot m’n positieven gekomen.

Nochtans begint de sporthonger stilletjesaan weer te komen. Las trouwens ergens dat de manier om, na zo’n periode van ziekte en totale inactiviteit, je weer terug wat actiever te voelen (en dus beter) erin bestaat om ook gewoon effectief actief te zijn en dus te bewegen. Maar het lijf moet wel meewillen natuurlijk :-) Vanavond ga ik het alleszins gewoon weer eens proberen en trek ik naar de fitness. Proberen rustig een uurtje mee te spinnen, weliswaar met hartslagmeter zodat ik m’n hartslag goed in ’t oog kan houden ondertussen.  En dan zondag terug een kort toerke proberen lopen, maar als het echt zo’n slecht weer wordt als ze voorspellen zal dat wel binnen op de loopband in de fitness worden, want anders heb ik het direct weer vlaggen ;-)

waarschuwing: hieronder volgt een hoop gezeur en zelfmedelijden!

Ik denk dat het eens hoogtijd wordt dat ik naar één of ander zonnig warm exotisch land verhuis. Mijn gestel is duidelijk niet langer meer gediend met onze Belgische temperaturen en weersomstandigheden. Vanaf dat de temperaturen hier begin oktober begonnen te dalen en er een spat regen viel, ben ik ziek gevallen. Zielig, niet? Vorige zondag begon het met niezen en snotteren, maandag naar de dokter. Weekje ziekteverlof voorgeschreven en ne mens zou denken dat het halverwege die week wel een beetje beter zou gaan, maar noppes, het ging alleen maar verder bergaf. Bovenop het niezen kwam er een venijnige hoest en koorts. Dus donderdag terug naar de dokter: antibiotica erbij en ziekteverlof verlengd tot en met woensdag de 28e. Ondertussen zijn we zaterdag en ben ik nog altijd zo slap als een vod en ben ik gedoemd tot uren aan een stuk zetelliggen, tv kijken, af en toe een hoofdstukje van een boek lezen en om de 2 uur even de laptop op de schoot om 5 minuutjes te Facebooke'n of een blogje te lezen. Komt daarbovenop dat ik ondertussen al zo'n drie weken geen enkele nacht heb doorgeslapen en zelfs het ziek-zijn zorgt er niet voor dat ik kan slapen. Weerstand opbouwen lukt dan natuurlijk niet.

Oh boy, ik haat de herfst en winter. Als dit weer mijn lot gaat zijn de komende zes maanden dan ben ik serieus de klos in ieder geval...

Wat m'n knie-operatie betreft: die stel ik voorlopig even uit. Op m'n werk gaan ze er echt niet mee kunnen lachen dat ik na bijna 2 weken ziekte-verlof wegens euh ziekte, nu nog eens 3 weken erbovenop neem voor een operatie die, in hun ogen, totaal niet dringend is en eigenlijk vooral dient om te verhelpen aan een sportblessure. Uiteindelijk heb ik quasi enkel maar last tijdens het lopen, en daar heeft mijn werkgever niet bepaald een boodschap aan. Kan ook nog fietsen, spinnen en zwemmen (en ook nog wel een beetje lopen). Dus toch maar even aan m'n job denken ook. En gezien het bovenstaande doe ik er blijkbaar ook niet zo'n goed aan om de komende maanden veel buiten te komen, 'k word er toch maar ziek van ;-)

Een voordeel aan ziek zijn is wel dat hubbie vandaag met een bosje bloemen thuiskwam om me te troosten. Lief hé ;-)

Tuurlijk is lopen gezond! Sporten is sowieso gezond. Beter dat dan lui in je zetel met een pint bier en een pakje chips zitten.

Waarom dan het vraagteken? Tja...dit weekend zijn er maar liefst vier doden gevallen tijdens een marathon. Dus is "marathon"-lopen dan wel zo gezond?

Bij de marathon van Amsterdam viel één dode. De broer van een bekende Vlaming (Jan Leyers) dus dat kwam hier in België natuurlijk in het nieuws. Na 19 km zeeg hij neer. In Detroit vielen dezelfde dag maar liefst drie doden te bespeuren tijdens de marathon en halve marathon, waaronder twee jonge mensen (26 en 36 jaar oud). Zijn deze mensen dan allemaal ongetraind aan de start verschenen. Ik denk het niet, dat zou pas dom zijn. Maar zoals een hartchirurg op het nieuws zei: sommige mensen weten niet eens dat ze een hartkwaal hebben. Een inspanning zoals een marathon, waarbij vanaf het startschot al de nodige adrenaline door je lijf giert, kan dan op zo'n moment fataal zijn. En je hoeft daarvoor niet ongetraind te zijn! Op de club waar ik vroeger bij was, trainde een dame wiens vader ultraloper was en verschillende marathons per jaar liep in een zeer verdienstelijke tijd. Na zijn laatste marathon zeeg hij ter plekke dood neer (aan de finish), hartaderbreuk.

Moeten we dan stoppen met marathonlopen? Alsjeblief niet! :-) Het is zo'n leuke sport en zo'n superuitdaging! Maar gezond verstand gebruiken en je eens laten checken bij de dokter is geen overbodige luxe. Ik moest me destijds laten controleren bij de dokter toen ik bij de club wou aansluiten (het was een verplichting voor de verzekering) en wat bleek: ik heb een hartruis. Ik wist er zelf niet van en schrok natuurlijk wel eventjes. Oppassen en goed naar de signalen van mijn lichaam luisteren was de boodschap. En ondertussen heb ik vijf marathons achter de kiezen, zonder problemen. Maar mezelf forceren en continu in het rood lopen om toch maar een paar minuutjes van mijn PR af te knibbelen zal ik niet doen, daarvoor is mijn leven me nog te dierbaar :-)

De dokters in het ziekenhuis zaten er vrijdag niet naast. Ben stevig geveld door de virusjes. Gelukkig geen Mexicaanse griep, wel een sinusitis die me aan de kant houdt. Combineer dat met oververmoeidheid na 2 weken slapeloosheid en het resultaat is een gecrashed bibike dat gisteren niets meer waard was. Dus gisteren 2u gaan wachten in de wachtzaal van m'n huisarts ('k ben blijkbaar niet de enige zieke) en nu een week ziekteverlof om uit te zieken en bij te rusten.

Dus weeral geen sportnieuws. Dan gaan we maar weer over naar filmnieuws. Onlangs zat er bij den Humo een ticket om gratis naar de Helaasheid der Dingen te gaan zien. Nu ben ik helemaal geen Humo-lezer, maar voor zo'n gratis filmticket wil ik dat boekje wel eens kopen. En 'k heb er zelfs twee gekocht, zodat hubbie mee kon naar de film :-) Het ticket zou enkel geldig zijn in de Kinepolis-keten, maar in Mechelen heb je enkel een Utopolis. Gelukkig aanvaardden die de tickets ook :-)

De film dan: geweldig! Ik vond het boek al ongelooflijk goed, een dik jaar geleden gelezen en in één ruk verslonden. Voor wie het niet kent: het boek van Dimitri Verhulst is een autobiografie en beschrijft een jaar in zijn leven, waar hij met zijn vader inwoonde bij zijn grootmoeder en drie nonkels. De mannen in het gezin hebben een stevig drankprobleem en hebben nogal een beruchte reputatie in het dorp. Maar wat mij vooral bijbleef, is dat ondanks het drankprobleem er een enorm hechte band in het gezin is, waar niet aan te tornen valt. Toch tekent dat jaar in het leven van Dimitri, zijn karakter en verdere handelen.Het boek is ongelooflijk grappig, platvloers, grof en tegelijkertijd ook triest en af en toe voel je plaatsvervangende schaamte.

De film vond ik best wel een knappe verfilming van het boek. Sommige stukken mochten nog iets beter uitgewerkt worden, maar de algemene teneur van het boek werd toch mooi behouden. Het drankgebruik wordt stevig in de verf gezet, maar ja...da's in het boek ook wel het geval. Des te indrukwekkender vond ik echter de prestaties van de acteurs. Ze spelen hun rol grandioos en dragen er toe bij dat je er helemaal mee in ondergedompeld wordt. Dan nog de aankleding van de film: alles klopt, je waant je gewoon mee in de beginjaren '80. De kledij (ik zweer je...mijn broer droeg exact dezelfde dingen in die periode ;-)), de huizen, details zoals de boekentas van Gunther (Dimitri), zijn fiets, de trein! Kort gezegd: een aanrader!