28-04-09

wonden likken

Twee daagjes na de Bouillonnante en 'k moet zeggen...heb het goed verteerd. Gisteren had ik voor alle zekerheid een dagje verlof gepland (moest wel 's avonds nog gaan werken), maar toen ik opstond bleek het qua stijfheid goed mee te vallen. Kon vlotjes de trap op en af, enkel wat pijn in de billen, heup (van erop te vallen) en een beetje de quadriceps. Ook mijn onderarmen voelden heel stijf aan, van me op te trekken en me vast te houden aan de bomen peis ik ;-) Maar voorts dus geen problemen! Om half 10 werd ik verwacht bij Annelies voor de volgende kiné-sessie en ook zij was tevreden: dat ik braaf geluisterd had en dat m'n knie het toch wel vrij goed had doorstaan. Toch maar even onderzocht, maar de toestand was even erg als vorige vrijdag, dus heb het gelukkig niet erger gemaakt ;-) Oef. Ze heeft de zware oefeningen toch maar even een dagje achterwege gelaten en even stevige fricties toegepast, de electrostimulatie en dan een stevige stretching van de geteisterde pees. Nadien mezelf verwend op een zonnebanksessie in de fitness gevolgd door een heerlijke saunabeurt.  

Vandaag het ook nog sportvrij gehouden, op 15 min. losfietsen in de fitness na ('k zocht weer een excuus om me nog eens te verwennen met een sauna-beurt). Morgen staat er weer een kinésessie op de planning en daarna ga ik wat langer losfietsen. Vrijdag dan eens een eerste minitoerke herstelloopje doen en zien hoe de knie reageert hé. En verder zien we nog wel! Nog drie weken tot de halve marathon, maar qua conditie zit het precies toch wel goed genoeg om die op 't gemakske tot een goed einde te brengen, dus 'k ga me niet te hard forceren om nog als zot te trainen daarvoor. Gewoon wat spinnen en een beetje voorzichtig lopen en me ondertussen laten martelen door Annelies om het frictiesyndroom voorgoed weg te jagen!

relax

22:52 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (7) |  Facebook

27-04-09

Bouillonnante - profielke

Omdat het gisteren maar niet leek te lukken met deze blog (Internet Explorer gaf problemen), nog eens een pogingske om het hoogteprofiel van gisteren te posten. Het verklaart ineens ook de 43%-stijgen van de titel van het vorige bericht ;-)

blog1

08:59 Gepost in Sport | Commentaren (12) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

26-04-09

43% stijgen en 100% genieten tijdens de Bouillonnante

Zo, de eerste echte uitdaging van 2009 zit erop!!! Effe bij het begin beginnen. Zaterdagmiddag met Julie naar Bouillon vertrokken. Na een lekkere lunch vatten we de eerste klim van de dag aan richting het Kasteel van Godrief van Bouillon himself. Startnummerke afgehaald en ons vergaapt aan de mega-afgetrainde mannen die er rondliepen. Daar waren wij maar dikkerdjes tegen. 's Avonds konden we ook een fakkeltocht doen in het kasteel, maar door het snertweer zagen we dat toch niet zo zitten. Maar omdat we er nu toch waren, zijn we onmiddellijk maar het kasteel gaan bezoeken en amai...da's echt wel de moeite waard. We hoorden een Nederlander roepen van "nou, 'k zag Miep gang 27 inlopen en we hebben ze nooooooit meer teruggezien"...dat gevoel kregen wij daar dus ook...een doolhof van gangetjes, kamers enz...Echt de moeite. Om half 4 was er ineens ook een roofvogelshow en die was ook super. Nog nooit een condor zo laag over mijn hoofd weten vliegen, effe bibberen wel ;-)

Nadien nog wat koffies en chocomelkjes in het dorp gedronken en ook effe een stukje parcoursverkenning gaan doen, nl. de start- en finishzone en daar werden we toch wel een beetje wittekes van. Slik. We zagen al gauw dat de laatste 500 meter van het parcours gewoon trappen omhoog zijn. Pfftt...Zouden we dat nog wel kunnen na enkele uren afbeulen in de bossen. En dan op de pastaparty nog meer van die hardbody's die er liepen te paraderen, jep...Julie en ik zagen het steeds minder en minder zitten, hihi...De volgende morgen werd dat alleen nog maar erger. Ons mini-hotelletje zat dus vol met gelijkgestemden en het bleken allemaal die-hards te zijn. Eén gast had al alle edities meegedaan en als eerste marathon de Mont-Blanc-marathon. Oepsie. De andere had twee weken ervoor nog de 60 km van Texel gedaan. Je moet dus niet denken dat die ons moed wilden inpraten hé, integendeel. Er stond ons afzien te wachten en we gingen nu toch echt niet verwachten dat dat zomaar zou lukken op onze simpele basketsloefskes. Tja...investeren in trailschoenen om er misschien eens ééntje mee te doen, leek ons nu ook wel absurd. Gelukkig liet ie ons wel weten dat we na 12 km zonder problemen zouden kunnen uitstappen en een lift terug zouden kunnen nemen. Oké dus!

In de regen naar de start (ach ja, "wat er nu uitvalt kan er straks niet meer uitvallen" is zowat mijn motto op dat vlak, en ’t is nog redelijk meegevallen uiteindelijk) en na wat wachten vond ik er ineens Martine! Het was een leuk weerzien en eventjes een leuke babbel gedaan. Zij stelde me wel direct gerust en zei dat we vooral moesten genieten en dat we het ongetwijfeld superleuk zouden vinden. Ook Ingrid en Monique zagen we even, maar de mannen van Team Malheur hebben we jammer genoeg niet gezien.Dan was het hop naar het binnenplein van het Kasteel, waar we een briefing kregen. We kregen een gigantisch speelterrein tot onze beschikking en moesten vooral genieten en respect hebben voor de natuur. Dat het er wat modderig bijligt en we dus voorzichtig moesten zijn en hopen dat er geen gek de pijltjes heeft vervangen, moesten we er ook maar even bijnemen ;-) Dan een kippevelmuziekje en weg waren we.

Na de 100 m van het binnenplein naar de startmat ging het direct steil naar beneden. Ik deed het maar direct voorzichtig aan en bleek niet de enige! Eén van die stoere mannen wandelde zelfs. Ik was eigenlijk direct gerustgesteld. Ik zou dus duidelijk niet de enige zijn die het héél rustig zou aanpakken vandaag. Eenmaal beneden met Julie eerst nog het "vlakke" stuk gejogd. Het parcours ging vandaag dus in tegengestelde richting tegenover vorig jaar. Hierdoor kregen we eerst een vlak stuk van 2 km langs de Semois (supermooi!)…..maar toen keken we effe wat vooruit en wat zagen we: een MUUR! Echt geen ander woord voor: het was gewoon stilstaan en dan naar boven kruipen op die berg! Jawadde…Maar oh zo leuk!! De sfeer was ongelooflijk gemoedelijk, iedereen was zichtbaar aan het genieten. Eenmaal boven ging het eens zo steil weer naar beneden. Ik had net voor die muur al gezegd aan Julie dat ze er gewoon voor moest gaan en dat ik op ’t gemakske wel zou volgen en iets ging laten weten aan het 12 km-punt. Wel, bij het naar beneden gaan liet ik Julie echt gaan, want met mijn knie zo naar beneden denderen zou niet zo’n goed idee zijn. Dus heel rustig naar beneden gewandeld. Hops beneden…was het een rivier overspringen. Voilà, de toon was gezet!. Zo ging het dus de hele tijd. Af en toe was er een rustmoment: effe een 100 m vlak of zo. Na 5 km was het even een dorpje door maar algauw ging het een veld in om zo snel mogelijk weer het bos in te trekken.

Na een kleine 12 km (die ik doorkwam net onder de 2 uur) kwamen we aan de hulppost en toen voelde ik mijn knie nog niette. Ik zat ook nog superfris, dus besloot ik maar gewoon door te gaan. Rap sms’ke naar Julie en dan voort. Oeps, 2 min. later dacht ik toch wel effe op mijn stappen terug te keren. Dacht ik in het begin een muur te hebben gezien…dit was nog erger. Het was eerst effe zoeken hoe er gewoon aan te beginnen! Ik zag halverwege mannen echt stilstaan die het niet meer zagen zitten. Ik ben die dus voorbijgestoken hé! Da gaf wel een supergevoel natuurlijk. De boomstronk die Julie 20 min. ervoor had naar benedengesmeten (zie haar verslag) kwam ik toen ook tegen en ik had net hetzelfde voor! Heb de man achter mij dan toch maar gewaarschuwd ;-) Eenmaal boven dacht ik van "oef", tot bleek dat het gewoon het pad oversteken was en verder naar boven. Maar dan moest ik mezelf wel eerst een meter optrekken. Hmmm…Toch wel effe 5 min staan contempleren hoe ik dat nu in godsnaam zou aanpakken. De twee dames met Nordic Walking-stokken waar ik al heel de rit mee haasje-over aan het spelen was, slaagden er maar met de grootste moeite in om er met hun stokken op te geraken…ik had geen stokken. Effe overlegd met twee Fransmannen die ook naast mij mee stonden na te denken en dan zijn we er maar gewoon opgevlogen ;-) En ’t is gelukt! Daarna was het weer afdalen afdalen afdalen, met o.m. de drie beroemde ladders. Zalig gewoon…alleen vond het knietje het afdalen niet zo leuk meer. ‘k Moest dus echt heel voorzichtig en traag naar beneden, maar kon bij het stijgen en de vlakke stukken wel goed snelheid halen (allé, snelheid…). Maar om maar effe mee te geven: de eerste 12 km in 1u57. Na 3 uur zat ik aan ongeveer 15 km. Da’s dus 3 km in één uur!! Daarna nog 8 te gaan en die verliepen ietske vlotter. Veel haasje-over gespeeld met mensen maar uiteindelijk ben ik ze allemaal kunnen voorblijven. Vooral bij het bergopklimmen haalde ik in, blijkbaar ligt dit me toch beter dan verwacht. Bij het dalen werd ik altijd wel ingehaald, omdat ik dan mijn knie voelde. Bij de laatste twee kilometers voelde ik dan voor het eerst echt pijn in mijn knie. Het werd dus stillekesaan tijd dat het gedaan was. Ben toch aan de trap aan het kasteel mijn laatste rivale voorbijgestoken en al lopend de tent ingegaan, zalig gewoon! 4u50min was mijn tijd, 10 minuten voor de limiettijd van 5 uur dus. Had op voorhand gegokt op 7 uur als ik het al zou uitdoen (wat ik eigenlijk onmogelijk achtte). Julie stond me luidkeels toe te juichen van boven toen ik de trappen aan het doen was, echt super! Zij heeft het trouwens voortreffelijk gedaan in 4u11.

Het was echt heerlijk om te doen en dit smaakt absoluut naar meer. De landschappen onderweg maken zo’n klim echt de moeite waard. Eenmaal aan de top was het altijd effe genieten van het uitzicht, maar ook van de voldoening van "wow, ‘k heb dit toch maar effe gedaan". Ook de speciallekes zoals die trappen, de riviertjes, het klauteren tussen de rotsen om boven of beneden te geraken. Echt superleuk!!

Dus nu die knie verder laten genezen en dan eens op zoek naar een volgende trail om voor te trainen se ;-)

Enne…sorry voor het ellenlange verslag ;-)

22:54 Gepost in Sport | Commentaren (15) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

24-04-09

we zijn er (niet) klaar voor!

Deze week een zeer rustige sportweek. Geen meter gelopen...Heb de goede raad van Geert opgevolgd en de pootjes laten rusten. Nu nog lopen zou geen sikkepit aan mijn conditie gedaan hebben, dus kon ik maar beter rusten. Wel maandag twee uurtjes gespind en gisteravond nog eens een uurtje. Ging het spinnen maandag super, en dat gedurende de volle twee uur....gisteren ging het voor geen meter! Benen voelden loodzwaar en er zat geen greintje energie in mijn lijf. Hopelijk was het maar een superslechte generale repetitie voor wat me a.s. zondag te wachten staat.

Deze week ook maar liefst drie kiné-beurten bij Annelies achter de rug. Dinsdagmorgen, woensdagavond en daarnet kon ik bij haar terecht. Buiten fricties (stevige massage van de onstoken pees), stevige stretching en electrostimulatie krijg ik nu meer en meer oefeningen voor mijn bekkeninstabiliteit aan te pakken. Manman...da's geen kouwe pis (zoals de uitdrukking hier gaat). Gehangen aan twee touwen moet ik de gekste dingen uitsteken met mijn been- en bilspieren en vanmiddag moest ik zelfs effe ondersteboven gaan hangen en al hangend push ups doen en dergelijke. Verder ook stevige oefeningen voor mijn zijdelingse buikspieren en heupoefeningen...De dingen die ik dagelijks thuis moet doen zijn die heupoefeningen en buikspieroefeningen. De "hang"-oefeningen zie ik mezelf thuis nog niet doen, denk ook niet dat dat de bedoeling gaat zijn ;-) Nu maandagmorgen is de volgende afspraak, voor het nodige oplapwerk na de Bouillonnante ;-) Vermoedelijk zal ik volgende week nog bij m'n huisarts moeten binnenspringen voor een voorschrift voor een verlenging, want met negen beurten zullen we er waarschijnlijk niet komen. Da's wel de ellende natuurlijk, dat je altijd die omweg via een huisarts moet maken, terwijl die kinesisten wel beter weten dan de huisarts dat verdere behandeling nodig is. Apeland.

Soit, groen licht van Annelies gekregen om zondag te starten met de plechtige belofte op mijn communiezieltje dat ik zo veel mogelijk ga wandelen en dat ik uitstap als ik pijn voel. Mag mijn knie niet intapen of dergelijke, want dat misleidt het gevoel en kan de betrokken pees juist meer onder druk zetten en kan dus eigenlijk meer schade veroorzaken dan dat ik ze niet intape.

Morgenmiddag vertrekken Julie en ik dus naar Bouillon! Het weer belooft wat minder te zijn, maar de sfeer zal er ongetwijfeld geweldig zijn, weer of geen weer. Zaterdagavond gaan we alvast wat feesten op de pasta party, misschien doen we wel de fakkeltocht aan het kasteel mee als die doorgaat. En dan zondag volop de natuur beleven en een tochtje doen ;-)

Eén ding is al zeker:'k zal voor het grootste deel van de tijd Rode Lantaarn zijn (misschien gaat dat dus eindelijk eens lukken om ergens laatste te zijn!) en ga mezelf al heel tevreden stellen als ik de eerste 6 km haal (heb het voor mezelf opgedeeld in blokken van 6 km, beetje psychologische drempels vastleggen hé).

Verslag lezen jullie zondagavond of maandag (hangt er een beetje vanaf wanneer we weer thuis zijn hé).

voor de curieuzeneuzen: onderstaand filmpje vond ik op You Tube en staat nu ook op de officiële site van de organisatie. Kwaliteit is niet super, maar het geeft een idee van wat de trail juist inhoudt...slik...

17:34 Gepost in Sport | Commentaren (6) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

23-04-09

optimale snelheid?

Vandaag gelezen in De Standaard: het hoeft allemaal niet zo snel precies. De optimale loopsnelheid is nl. door wetenschappers berekend! Lees allemaal maar even mee en voortaan dus geen gestress meer, héhé ;-)

Mens heeft toch een optimale rensnelheid (De Standaard 23/4/2009)

ROTTERDAM - Tien kilometer in drie kwartier, dat is de optimale hardloopsnelheid voor een man.

De meest efficiënte hardloopsnelheid voor vrouwen is gemiddeld 10,4kilometer per uur. Voor mannen is dat gemiddeld 13,3km per uur. Ren je sneller of langzamer, dan verbruik je per kilometer meer calorieën dan bij die optimale snelheid. Dat hebben Amerikaanse biologen ontdekt, met nauwkeurig onderzoek bij negen proefpersonen die op een loopband renden.

Voor viervoeters was zo'n optimale snelheid al aangetoond. Maar voor mensen werd tot nu gedacht dat een hogere snelheid altijd meer energie kostte. Dat is ook zo als het per minuut wordt bekeken: wie sneller loopt, gaat meer zweten -dat merkt iedere hardloper. Maar gemeten per afgelegde meter is er wel degelijk een optimale snelheid, schrijven twee Amerikaanse biologen in het zopas verschenen aprilnummer van het Journal of Human Evolution. Die optimale snelheid is voor een goed getrainde loper snel, maar te doen. Vrouwen lopen er de 10 kilometer mee in 57 minuten, de halve marathon in 2 uur en 2 minuten; mannen doen er dan respectievelijk 45 minuten en 1 uur en 35 minuten over. Een man loopt een marathon dan in 3 uur en 10 minuten.

Het verschil tussen mannen en vrouwen wordt waarschijnlijk veroorzaakt door het grotere gewicht en de langere benen van de mannen uit het onderzoek. Ieder individu had een eigen optimale snelheid.

Algemeen wordt aangenomen dat pas de Homo erectus (vanaf 1,8miljoen jaar geleden) goed kon rennen en hij dat vermogen gebruikte om achter beesten aan te hollen en ze zo uit te putten. Na een aantal uur waren ze vrij gemakkelijk te doden.

De optimale snelheid was waarschijnlijk moeilijk vol te houden, maar misschien wisselden de rennende jagers hardlopen en wandelen (veel efficiënter dan hardlopen) af. Zo doen de Bosjesmannen het ook nu nog, tenslotte. Tussen het rennen door moet de jager immers ook vaak sporen zoeken.

© NRC Handelsblad

 

12:43 Gepost in Info | Commentaren (4) |  Facebook

22-04-09

what's in a name: het frictiesyndroom

Ondertussen wordt ik al 5 maanden stevig gehinderd door het frictiesyndroom. Een simpel woord voor een zeer complexe blessure. Veel dokters missen de juiste diagnose en spreken vaak gewoon van een simpele overbelasting. Lopersknie is dan de benaming die dan ook wel eens op tafel wordt gegooid, maar een lopersknie is eigenlijk een naam die vele ladingen kan dekken en eigenlijk niet zo correct is als er eigenlijk sprake is van het frictiesyndroom. Want het frictiesyndroom manifesteert zich niet noodzakelijk ter hoogte van de knie, maar kan ook ter hoogte van de heup voorkomen.

Wat is dus het frictiesyndroom? Lang leve google en wikipedia, zo hoef ik hier niet heelder teksten uit m'n duim te zuigen!

Boosdoener van dienst is de tractus iliotibialis. Dit is een weefselverdikking aan de buitenzijde van de dij. Deze band loopt van de buitenzijde van het bekken over de heup en knie en hecht aan net onder de knie. De tractus iliotibialis is belangrijk voor het stabiliseren van het kniegewricht tijdens hardlopen. Hierbij beweegt de band van achter het dijbeen in anterieure richting en wrijft hierbij over de laterale knobbel van de femur (einde van het dijbeen,ter hoogte van de knie). Dit constante wrijven kan de band doen ontsteken wat de klachten veroorzaakt. Soms wrijft de band ter hoogte van de heup en krijgt men daar de ontsteking. 

De voornaamste klacht is een stekende pijn net boven het kniegewricht (aan de buitenzijde van de knie over de gehele lengte van de band) tot een zwelling op de plaats waar de band over het dijbeen wrijft.

En het lastige aan het frictiesyndroom is dat de pijn vaak niet meteen optreedt bij aanvang van de inspanning maar pas na enige tijd (20-tal minuten) en dat deze dan progressief toeneemt. Op den duur wordt het lopen onmogelijk en lijkt het alsof er een strakke band rondom de ganse knie en bovenbeen is gespannen. Na het stopzetten van de activiteit kan de pijn plots weggaan, maar soms blijft ie nog een beetje na-ebben.

Het lastige aan deze blessure is de oorzaak vinden. Het kan liggen aan trainingsgewoontes, anatomische afwijken of zwakte van bepaalde spiergroepen. Zo is een oorzaak vaak het lopen op een zijwaarts hellend vlak (bv. steeds aan dezelfde zijde van de straat lopen), te snelle trainingsopbouw, veel bergafwaarts lopen of vaak trappen op- en aflopen.

Anatomische afwijken kunnen een stevige overpronatie van de voet zijn, ongelijke beenlengte en o-benen.

Qua spierzwakte wordt vaak de oorzaak gezocht in zwakke adductoren.

 

Na 5 maanden zoeken is bij mij de oorzaak gevonden in een combinatie van anatomische afwijkingen en spierzwakte. Dat ik stevig overproneer wist ik al vanaf dag 1 dat ik loop. Ik droeg dan ook al antipronatie-schoenen met aangepaste binnenzolen. Dat zijn ondertussen steunzolen geworden die mijn looppatroon goed corrigeren. Maar het kon niet de enige oorzaak zijn, aangezien ik 9 jaar zonder frictiesyndroom liep en het van de ene dag op de andere in een redelijk rustige trainingsperiode optrad. Het was nu een zeer oplettende kinesiste die me de nodige spiertesten liet doen en ontdekte dat ik met een instabiel bekken zit en spierproblemen ter hoogte van de buikspieren en hamstrings. Vorige week kreeg ik dan ook als huiswerk mee van eens te gaan lopen en op mijn loophouding te letten. Dat ik na x-aantal minuten lopen lichtjes begin te "hangen" verklaart mogelijk dat ik nu al zoveel maanden met dat frictiesyndroom zit. Heb haar dat maandag dus verteld en ze liet me zien wat zo'n "hanghouding" bij het lopen voor effect heeft op de knieën...veel dus. De tractus iliotibalis raakt hierdoor volledig opgespannen en heeft dus meer kans om over de femur te schuren. Niet goed dus.

Het zal een werk van lange adem worden. Veel krachttraining doen en vooral hard werken om mijn loophouding terug goed te krijgen. Hoe die bekkeninstabiliteit er zo plots gekomen is, is moeilijk te verklaren. Misschien inderdaad te eenzijdige krachttraining gedaan en een aantal spiergroepen uit het oog verloren...So be it. Gedane zaken nemen geen keer en 't is nu kwestie van eraan te werken en hopelijk er binnen een paar maanden eens vanaf te geraken hé.

Ik hou nog effe vol tot na de halve marathon in Luxemburg (als ik die tout court kan meelopen). Als tegen dan de ontsteking nog niet volledig weg is, stop ik met lopen tot na m'n reis naar de USA (eind juni tot midden juli), zodat de ontsteking goed kan genezen. Ondertussen werk ik dan natuurlijk aan het revalidatieprogramma van Annelies de kinesiste en hou ik me bezig met fietsen en spinning. Lopen zal daarna wel weer terug een plaatsje krijgen in mijn leven, maar iets minder intensief dan dat het de voorbije jaren was.

Geduld is een schone deugd zeggen ze...(maar 't is toch niet altijd gemakkelijk hoor...)

 

patience

22:32 Gepost in Info | Commentaren (5) | Tags: frictiesyndroom |  Facebook

19-04-09

blijven proberen

Na m'n berichtje van donderdag is er op sportief vlak niet zo veel meer gebeurd. Donderdag nog wel gaan spinnen natuurlijk en dat ging supergoed. Daarna ook nog even een kwartierke de "stairmaster" uitgeprobeerd. Na wat gesukkel lukte dat wel en na een kwartier viel ik er badend in het zweet quasi van af. Toch een klein beetje "klimtraining" voor de Bouillonnante (zie berichtje hieronder). Uiteraard ook nog wat krachttraining, vooral voor m'n armen gedaan.

Vrijdag en zaterdag waren dan sportloze dagen. Vrijdagavond moest ik terug naar de kinesiste, waardoor de spinning helaas zonder mij doorging ;-) Bij Annelies kreeg ik de eerste twee oefeningen van m'n herstelkrachttrainingsprogramma. Gelukkig nog niks zwaar: lunges en een bekkenoefening. Daarna was het een kwartier lang een ietwat pijnlijke massage van de ontstoken pees en vervolgens weer een kwartierke electrostimulatie. Volgende sessie is dinsdagmorgen!

Zaterdag ook sportloze dag dus. Dan stond er een bezoekje aan m'n ouders in Antwerpen, slenteren langs de Meir, onderweg de nieuwe fotocamera uittesten natuurlijk, en gewoon wat algemeen luieren op de planning. 's Avonds kwamen Julie en Maarten langs en zijn we lekker gezellig gaan eten in resto De Passade hier in Mechelen. Reden was Koenie's verjaardag a.s. dinsdag (jep, die wordt weer een dagje ouder).

Vanmorgen mochten de caloriekes er dan toch een beetje afgesport worden, maar 'k maakte me op voorhand al niet te veel illusies. 't Zou wel weer gene vette worden. Annelies had me er ook wel voor gewaarschuwd. Eerst weer effe achteruitgang alvorens echt vooruitgang te boeken. Dus het gingen sowieso weer "kwartierkes" worden met stretchpauzes. Had me ook voorgenomen goed mijn loopstijl eens in 't oog te houden en evt. te corrigeren. 'k Moet zeggen: het heeft wel wat effect hoor. 'k Kreeg bij het tweede kwartierke al wat last en merkte bij mezelf dat ik onbewust wat voorover was gaan hangen. Terug een fiere rechte rug getrokken en een beetje later ebde de last in mijn knie weer weg. Probleem was dat ik niet veel later weer in mijn hanghouding herviel. Zo moest ik mezelf dus continu weer rechtrapen, maar het hielp wel om de kniepijn "uit te stellen". Bij aanvang van het zesde kwartierke zette ik me op weg richting fitness, waar ventje al naartoe zou gaan (met mijn gerief) en 't was geen moment te laat. Mijn knie begon toen toch wel weer pijn te doen, wat werd aangekondigd door een ferme pijnscheut, dus tijd om te stoppen. Toch 6 kwartierkes volbracht, goed voor in totaal 1,5 uur. In de fitness dan weer een kwartierke de stairmaster opgekropen en daarna rustig mijn krachttraining gedaan (incl. hamstringoefeningen en zijdelingse buikspieren natuurlijk). Dat alles gevolgd door een deugddoend saunake, heerlijk.

Deze week weet ik nog niet goed wat ik ga uitsteken. Morgenavond in ieder geval 2 uurtjes spinning en donderdag ook een uurtje. Maar of ik ga lopen, zal ik nog wel zien. Ten vroegste dan pas woensdag want dinsdag geen tijd ('s morgens kine en 's avonds vergadering). Maar misschien doe ik qua lopen gewoon niks. 't Is toch te laat om nog iets van loopconditie te kweken voor zondag en misschien moet ik gewoon maar algehele looprust nemen om de pees verder wat te laten genezen? 'k Zal dinsdag wat advies aan Annelies vragen, peis ik.

Deze namiddag ook eindelijk het laatste deel van de Millenium-trilogie uitgelezen. Voor wie op een andere planeet woonde de laatste maanden: de Millenium-trilogie milleniumvan Stieg Larsson is een stevige hype in lezersland. 'k Sta daar normaal héél huiverachtig tegenover, t.o.v. zo'n hypes dan. Maar mijn ma had ze liggen en die had dan toch maar eens de eerste uitgeleend aan mij. En om m'n ma dan maar een plezier te doen (ze vroeg elke week of ik er nu al in aan 't lezen was en wat ik ervan vond) er dus maar in beginnen lezen...En 't las als een trein! Een heel intrigrerend verhaal, vlotjes geschreven. Een week later stond ik dus bij haar aan de deur om deel 2 te krijgen...Ook dat was zeer vlotjes uit, het was nog spannender dan deel 1. Nu deel 3 dat ging iets trager. Een paar lange stukken waar ik effe moest doorworstelen. Maar de laatste 300 pagina's gingen dan weer gelijk niks vooruit en nu vind ik het wel jammer dat ze uit zijn. Dus eigenlijk is de hype wel terecht ;-) Soms is de auteur wel héél beschrijvend als hij zijn personages voorstelt of bepaalde achtergronden wil schetsen. Dat kon soms echt wel korter. Maar het was oorspronkelijk de bedoeling dat het een serie van 10 boeken zou worden over deze personages (hij is alleen jammer genoeg overleden nadat hij het derde boek had voltooid), dus vermoedelijk heeft dat daar ook wat mee te maken, dat je zo veel info meekrijgt. Soit, 't is hem vergeven. Het verhaal is steengoed en ongemeen spannend, dus allemaal lezen die handel! Of wie niet graag leest: deel 1 is nu ook verfilmd en komt één dezer uit in de bioscoop! De teaser-trailer zie je hier: http://www.millennium-themovie.be/

 

nog een weekje en dan ploeteren!

Nog exact 7 dagen scheiden me van mijn eerste uitdaging van dit jaar: La Bouillonnante, en die vindt plaats in....ja lieve kindertjes: Bouillon! Zaterdagmiddag vertrek ik samen met Julie naar ginder en de mannen blijven verplicht thuis! Die zagen het precies toch niet zo zitten om weer met de twee kwebbelmeiden op stap te moeten en dat vonden wij nu eens niet erg se. Des te harder kunnen we ginder kwebbelen! Zaterdagavond gaan we mee pasta-feesten bij de organisatie en dan zondagmorgen om 9u30 vatten we de 24 km-lange helletocht aan. Als ik zo de foto's op de website zie, vraag ik me nu toch wel af waar ik begot met mijn gedachten zat toen ik me inschreef....Maar 'k ben ingeschreven en we maken er het beste van. Met de knieperikelen is het qua voorbereiding niet echt optimaal gelopen, integendeel. Amper loopkilometers gedaan, gelukkig wel de nodige uren "geklimd" op de spinningbike in de fitness. Laten we hopen dat dat toch wat sporen van conditie in mijn tere lijfje heeft nagelaten.

Wat is nu de Bouillonnante? Wie vroeger de blog van onze Vlaamse held Achieltje volgde heeft daar misschien een tweetal jaar geleden zijn superenthousiaste verslag gelezen. Hij had er compleet out of the blue aan meegedaan en zijn verslag werkte heel aanstekelijk. Vorig jaar polste Julie al eens of ik dan niet mee wou doen, helaas moest ik echter die dag werken. Dit jaar leek het ook werkendag te worden, maar effe lief gelachen naar mijn bazen en de geplande vergadering werd verzet. Dus kon ik me toch gerust inschrijven.Maar ik dwaal af. De Bouillonnante dus: het is een heuse trailrun in de omgeving van Bouillon. Start is aan het kasteel zelf en algauw duik je de wilde natuur in. 24 km lang is het zwoegen langs paadjes, heuvels op- en afkruipen, soms moet je zelfs ladders opklimmen om boven te geraken, andere keren is het je vasthouden aan wat rotsen en naar boven klauteren. Beekjes overspringen en zo van die leuke verrassingen zitten er ook bij. M.a.w. veel lopen zal er sowieso niet aan te pas komen, héhé. En voor de echte gekken is er ook een 45 km-wedstrijd! Daar hebben we toch maar voor bedankt ;-) Voor de 24 km is de tijdslimiet 5 uur. Nu kan het me eerlijk gezegd niet schelen of ik die haal of niet. Ik zal al blij zijn als ik hem kan uitdoen tout court. Bovendien zijn ze niet zo streng. Als je op de website naar de uitslagen van vorig jaar kijkt, zie je er eindtijden tot 7 uur tussenstaan. Dus no worries op dat vlak! Ik neem mijn Camelbak mee met daarin naast het verplichte fluitje (voor als je van een berg dondert en toch nog genoeg in leven bent om dan in nood te fluiten in de hoop dat iemand je hoort) ook m'n gsm mee met het telefoonnummer van de organisatie, just in case. En natuurlijk wel wat mondvoorraad om de nodige appelflauwtes tegen te gaan. Op de site staat ook dat je een deken moet meenemen, maar daar zie ik me nu toch niet bepaald mee rondsleuren. Ik vermoed dat dat een voorzorg is voor de 45 km-lopers die wel eens makkelijk tot 's avonds aan de waggel zijn natuurlijk.

Zoals al aangehaald is de voorbereiding allesbehalve verlopen zoals het moest. En om die reden ga ik volgende week vooral proberen GENIETEN van de prachtige omgeving, de uitzichten, de sfeer ginder. Het zal een emo-run worden van jewelste vrees ik ;-) En of we het nu uitdoen of niet, so be it. We kunnen maar proberen hé en zien waar het schip strandt. Hopelijk houdt de knie het tot het einde vol, maar ik ga geen ongeoorloofde risico's nemen, dat is het me ook niet waard!

Straks nog een berichtje over wat ik sedert donderdag nog heb uitgestoken (niet veel hoor)!!

(foto geplukt van de website van La Bouillonnante)

 

bouillonnante

 

 

14:43 Gepost in Info | Commentaren (9) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

16-04-09

zo zit het dus!

We gaan weer even de posi-toer op hé, zo hoort het ook. Beetje relativeren en terug het zonnetje zien, het begint weer te lukken. Zo goed zelfs dat ik gisterenmorgen bij het ochtendgloren gaan lopen ben. Wel héél braaf om het kwartier eventjes gestopt en gestretched (zijdelings om de weerbarstige pees op te rekken). Zo heb ik uiteindelijk 4 x 15 minuutjes kunnen lopen zonder problemen. Jiehaa! Oké, 't is gene vette, zeker niet met al dat stoppen onderweg, maar 't is beter dan niks. Eenmaal op 't werk dan naar de kine-praktijk gebeld en ik kreeg direct een afspraak voor vandaag donderdag op de middag. Rap effe bij de collega's gehoord of het oké was dat ik een dagje thuis zou werken, zo zou ik gemakkelijk onder de middag wel even kunnen gaan. Gisteravond had ik trouwens nog een late vergadering, dus een aantal recupuurtjes waren me dan ook weer gegund.

Omdat ik vreesde dat ik na die eerste kinesessie een paar weken niet meer zou kunnen stappen (oké, 'k geef toe...ik had er enorm veel schrik voor dus), ben ik vanmorgen dan maar eerst weer gaan lopen. Terug 4 x 15 min. en het ging goed tot en met de 3e blok van 15 min. daarna voelde ik m'n knie toch weer lichtjes...

Dan eerst een paar uurkes gewerkt en tegen 12u naar de kiné waar ik bij Annelies terechtkwam. 't Is dus een praktijk van 4 kinesisten en dat zijn allemaal nogal fanatieke sporters. Annelies doet de Roparun mee, Eric (die me vorig jaar voor mijn rug behandelde) loopt marathons en Els die er ook was vertelde dat ze 's morgens wel om 5 uur opstaat om eens een toerke te gaan lopen...Soit...'k zat er in goed gezelschap dus. En ze zijn gespecialiseerd in sportblessures én ze zitten op 2 min. wandelen van mijnen thuis. Handig dus.

14:10 Gepost in Info | Commentaren (2) |  Facebook

14-04-09

zelfmedelijden

Gisteren liep ik over van zelfmedelijden. Belachelijk eigenlijk hé. Terwijl iemand als Geert, die toch wel een heel straf verdict te horen kreeg, het zonnetje in huis blijft, zit ik gelijk een klein kind te huilen omwille van een pijnlijke knie...Maar af en toe zelfmedelijden moet al wel eens kunnen zekers, daarna relativeer je de boel dan weer wat beter. Allé, zo werkt dat toch bij mij. Nu, echt erover ben ik nog altijd niet hoor. Ben die blessure zo beu hé, vooral omdat die knie echt wel spellekes lijkt te spelen. Dan gaat het weer een weekje beter om daarna weer compleet fout te gaan. En 't is niet dat ik niet gerust heb. Drie x 10 dagen niks sport (zelfs geen spinning) en het lopen staat al sedert het begin van de blessure op een zéér laag pitje. Zo laag dat er gewoon amper nog loopconditie is.

Soit, tijd voor terug actie te nemen. Na 2 x advies bij de kinesist, 2 x bezoek bij de orthopedist, (+ een infiltratie met cortisonen), 2 x bij de bandagiste en 4 x bij Runners Service, belde ik vanmorgen naar de praktijk van een andere orthopedist. Die waar Gert en Geert bij te rade waren gegaan. Het werd onmiddellijk een koude douche...pas mogelijkheid tot afspraak begin juni...Zucht. Da's dus duidelijk na Bouillon, maar ook na Luxemburg (waar ik toch nog altijd een sprankeltje hoop voor koester om er de halve marathon te kunnen meedoen). Tja, wat nu hé. Deze avond dan maar gewoon weer eens naar mijn huisarts gegaan. Da's een echtpaar en anderhalve week geleden zat ik bij de man (die niks van sportkwetsuren kent), maar deze avond zat de vrouw (die er wel veel van af weet) en zij kent heel mijn sportverleden en weet ook hoe belangrijk dat voor mij is. Dus héél de historiek verteld en ze keek toch wel bezorgd. Dan de knie onderzocht en ook haar conclusie was overduidelijk: frictiesyndroom. En ja...in principe moest ik er al na 2 weken vanaf zijn met aangepaste steunzolen. Maar zelfs 2 verschillende soorten steunzolen boden dus geen soelaas bij mij...Dus zit de ontsteking echt wel heel diep. Ze wou me gerust nog naar de kliniek sturen voor een echo, maar veel verschil zou dat niet maken (behalve mij nog meer geld kosten), de diagnose zou identiek blijven. De pees is voorlopig ook nog niet gescheurd en opereren moet echt wel hét laatste redmiddel zijn. En voorlopig is er nog één redmiddel: doorgedreven kinesitherapie met doorgedreven diepe dwarse fricties en ionisatie (electrotherapie, iets met een toestelleke in ieder geval). Dat 9 keer en ze waarschuwde me al: ik ga iedere keer huilend van de pijn bij de kinesist buitenwandelen. Het zal dus pijn lijden worden. Maar het resultaat zou moeten zijn dat de ontsteking echt aangepakt wordt. Hopelijk kan ik snel een eerste afspraak krijgen, want ik wil zo snel mogelijk starten met de therapie.

Ondertussen mag ik wel blijven lopen, korte trainingen met om de 15 min. een korte stretchpauze. En de spinning uiteraard om de conditie wat te onderhouden. Eigenlijk mag ik alles doen waar ik geen last van heb, dus ook wandelen en fietsen zijn dan geen probleem. De Bouillonnante mag ik ook doen, mits de knie in een steunverband in te pakken en liefst ook hem gewoon al wandelend te doen. De halve marathon in Luxemburg acht ze ook niet onmogelijk, op voorwaarde dat de therapie aanslaat natuurlijk. Slaat de therapie niet aan, zal het alsnog opereren zijn (waarbij de pees een beetje van plaats wordt verlegd, waarna je weer wekenlang kinetherapie moet krijgen en dergelijke om de beweeglijkheid weer goed te krijgen...).

We zijn er dus nog niet vanaf, maar we zien wel hoe het evolueert!

En wat mijn ander gezondheidsprobleempje betreft, nl. de aanhoudende hoest: het resultaat van het bloedonderzoek wees uit dat ik voor zowat alles allergisch ben -> verschillende soorten bomen, kruidachtigen (onkruid vooral), graspollen, huisdieren (en we hebben 2 katten) en huisstofmijt. 'k Ben dus wat gesjost ;-) Gelukkig lijken de pillen wel goed aan te slaan, want mijn hoest is quasi volledig weg. Maar het hoogseizoen van zowat alles waar ik allergisch voor ben, moet helaas nog komen. Dat wordt nog snotteren en hoesten natuurlijk. Nu ben ik al van kindsaf allergisch voor veel van die dingen en dat wist ik al. Maar iets heeft het nu zodanig getriggered dat ik er héél veel last van heb. Vermoedelijk liggen de plafondwerken vorig jaar in ons huisje wel ergens aan de basis. Heb toen een hele dag in 't stof gezeten en daarna zijn de eerste klachten opgedoken. Ach ja, 't kan er nog maar bij hé.

Volgende keer hopelijk wat optimistischer nieuws!

 

hooikoorts

 

 

20:02 Gepost in Info | Commentaren (11) |  Facebook

12-04-09

verdorie toch

Na de vrij geslaagde looptraining van donderdag zag ik weer licht aan het einde van de tunnel. Vanmorgen dus met volle moed weer aan de waggel. Ultieme doel was 2 uurtjes rustig lopen, desnoods met wat mini-breaks ertussen gelet op de vrij gebrekkige conditie. Maar toch wel proberen van eens een deftig aantal kilometerkes te doen gelet op de Bouillonnante over twee weken. En het liep perfect ...de eerste 45 minuten toch. Tempo lekker rustig aan 9,2 km/u, dus zeker niet snel en de knie liet zich niet horen. En dan compleet vanuit het niets kwam die zeurende pijn weer op. Direct eventjes gestopt, lichtjes gestretched en 100 m gewandeld. Daarna weer rustig vertrokken maar niet veel later kwam de pijn weer op. Dus 15 min. later weer even gestopt, stretchen enz...Dan weer kwartierke proberen, maar de pijn begon echt erger en erger te worden. Na dat kwartierke vatte ik de weg naar huis weer aan, met de nodige pijn en dus om de x-tijd maar stoppen en even stretchen. Na 14 km was ik thuis en kon ik bijna niet meer stappen van de pijn. Toch echt wel bizar. Donderdag niks last, zelfs niet na 12,5 km en nu ineens weer wel. Het is echt wel een klote-blessure hoor. Dan heb ik liever pijn na de eerste minuut zodat ik weet waar ik aan toe ben. Nu was ik zo lekker bezig gedurende de eerste 45 min. dat ik zoiets had van "jippie" en dat goeie gevoel wordt dan weer compleet de kop ingedrukt. Dit is echt niet leuk meer. Eenmaal thuis direct weer een ijsblokje over het pijnlijke gebied laten wegsmelten (helpt beter dan een icepack) en na het douchen moest ik naar m'n schoonouders. Da's een dikke 5 minuten te voet wandelen en dat ging dus allesbehalve pijnloos. Er zit dus weer iets goed scheefs aan die pees. Dinsdag bel ik naar de orthopedist waar Gert ook bij gaat. De andere orthopedist waar ik al twee keer bij ben geweest heeft me toch geen sikkepit geholpen. En Gert is tevreden van zijn arts, dus daar maar eens bij proberen. Alhoewel ik al geen verwachtingen meer koester om op snelle termijn nog voortgeholpen te geraken. Al twee paar steunzolen, het tweede paar is al twee keer verder aangepast en nog steeds heb ik last. Dus 't zal wel een operatie worden zoals m'n kinesist al in december had voorspeld...De plannen om een racefiets te kopen en voortaan te gaan fietsen beginnen op deze manier wel meer en meer vorm in mijn koppeke te krijgen natuurlijk ;-) Tom Boonen in Parijs-Roubaix is me op dit moment in ieder geval al volop aan 't inspireren!

 

bike

16:40 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

11-04-09

helemaal blub

Chef hubbie slaagt er weer in me helemaal vet te mesten. Donderdag stond er al een lekker gerechtje op tafel en heb ik me overeten. Gelukkig kon ik een half uublubrtje later al richting fitness trekken voor een stevig uurtje spinnen. Da's toch altijd goed voor een 600 caloriekes te verbranden. Vrijdag gingen we eerst samen spinnen alvorens ons op een stevige portie homemade soep en een broodje te storten (de 600 caloriekes waren er dus weer direct bijgegeten). Vandaag dan geen sportdag en dat zal ik morgen toch moeten goedmaken. Eerst aperitiefke met Nederlandse mini-saucijzenbroodjes als appetizers en daarna haalde ie een gigantische fondueschotel boven tafel en werd het dus weer overeten...Voel me dus helemaal blub nu. Morgen hoop ik 2 uurtjes te kunnen lopen maar het zal volledig van de knie afhangen natuurlijk.

Vandaag was het wel genieten van een zalig weertje. Naar goede gewoonte zijn we naar Antwerpen gebold. Eerst bij mijn ouders binnengesprongen, want mijn ma wordt er dinsdag 65 en omdat ik er dan niet geraak, nu alvast een cadeautje gaan brengen (en dinsdag wordt ze verrast door een speciale levering aan huis). Daarna lekker geslenterd over de Meir en terraske gedaan. En dan kwamen we op het lumineuze idee om naar Turnhout te rijden naar Foto Konijnenberg, dé winkel om een nieuw fototoestel te kopen aan de meest eerlijke prijs. Had al een tijdje een nieuw toestel op het oog (mijn oude heb ik onlangs verkocht, wou iets geavanceerder om binnenkort mee naar de USA te nemen) en ventje wou zelf wat advies voor een nieuw toestel en wou dat ook bij Konijnenberg gaan vragen. Dus rap naar Turnhout gereden en na effe zoeken de winkel gevonden (want door ons impulsief gedrag hadden we geen adres noch gps mee en moest ik effe mijn geheugen pijnigen om me de straatnaam te herinneren). Et voilà, met het toestel panabuitengewandeld dat ik wou: een Panasonic Lumix TZ5. Een kleintje dus, maar wel met 10x zoom (vooral dat wou ik dus) en 9 megapixels (mijn vorige had amper 3x zoom en 5 megapixels) en dat voor 243 euro (terwijl ie in de Fnac in Antwerpen een 100 euro duurder was!). De komende weken volop wat oefenen en over een dikke 1,5 maand mag ie mee naar Luxemburg. Ventje heeft nog geen toestel gekocht, omdat hij nog eerst eentje wil testen die over 2 weken pas uitkomt. Bij hem wordt het een groter toestel, net geen reflexcamera maar een "bridge-toestel" (tussen compact en reflex), waarschijnlijk met ne 20-zoom...Kan ie lekker spioneren ;-)

21:09 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (1) |  Facebook

09-04-09

the art of spinning

spin·ning® het; o het trainen op een hometrainer begeleid door muziek (Van Dale)

Zo'n definitie in de Van Dale zegt natuurlijk niks! Uiteraard is spinning staand of zitten fietsen op een speciale fiets, onder begeleiding van leuke muziek. De fiets is geen klassieke hometrainer, wel een stationaire fiets met een vliegwiel van zo'n 20 kg. Deze fiets "trapt door", dat wil zeggen dat er geen vrijloop op zit zoals bij een gewone hometrainer (bij een spinning fiets kan je dus niet zomaar stoppen, je moet blijven doortrappen en zelf het tempo vertragen (of de weerstand verhogen) of op een speciale rem duwen om een noodstop te maken).

Tijdens de training wordt de weerstand van de fiets aangepast, afhankelijk van het tempo en de soort oefening. De oefeningen bestaan uit onder andere een (staande of zittende) vlakke weg (staand = "runnings"), een (staande of zittende) klim (bergop dus) en sprints (of combinaties daarvan). Andere veel gebruikte termen zijn "jumps" (tijdens één liedje afwisselend rechtstaan en zitten om het x-aantal tellen, gaande van 16 tellen tot om de 2 tellen) en "freeze" (staand, enkel de benen bewegen en de rest van het lichaam zo stil mogelijk houden, voel je direct aan de quadriceps). Omdat er veel verschillende ritmes in een spinningles gebruikt worden en door de diverse zittende en staande technieken ontstaat een positief trainingseffect op hart, longen en beenspieren. Je bepaalt zelf de weerstand, waardoor je de training zelf zo zwaar of licht maakt als je zelf wil. Zelf gebruik ik steeds een hartslagmeter om niet in het rood te gaan en tracht ik de training net zo zwaar te maken dat ik het een uurtje volhoud en moe maar voldaan van de fiets stap. Afgelopen maandag deed ik eens twee uurtjes achtereen en dan is het kwestie van je krachten te sparen natuurlijk om het de ganse ride vol te houden.

De zwaarte van de les wordt ook bepaald door de instructeur. In het fitnesscenter waar ik ga zijn er 4 instructeurs. Bij drie ervan volg ik regelmatig les. De vierde geeft les op woensdagavond, meestal mijn rustdag. Bij Evy op maandag weet ik garantie dat er een aantal trage klimmen komen (die doe ik het liefst), een aantal trage maar zware jumps en freezes en enkele dubbeltempo's (snel fietsen maar ipv de maat van de muziek te volgen moet je eens zo rap trappen). Bij Frank The Tank op donderdag krijg ik quasi altijd een aantal snelle runnings, snelle jumps en een stevige zittende klim waarbij we de weerstand zo hard moeten draaien tot we de trappers niet meer rond krijgen. Bij Dany op vrijdag is het voor mij rusten en volgt ventje mee de les. Bij hem is het eerder op 't gemakske aan en weinig variatie tijdens de nummers zelf, waardoor het technisch niet zwaar is. Dit is eerder een beginnersles en voor mij een leuke relaxte recuperatietraining waarbij mijn hartslag nauwelijks boven de 60% komt.

Nog gevonden op Wiki. Spinning is uitgevonden door ene Johnny Goldberg, een professioneel atleet, wielrenner en vechtsportspecialist en personal-fitnesstrainer. Hij stopte in 1989 met sport omdat hij meer bij zijn zwangere vrouw thuis wilde zijn. Om toch in conditie te blijven bouwde hij een speciale stationaire fiets waarop hij staand en zittend kon trainen.Na jarenlang spinning alleen ontwikkeld te hebben, stichtte hij in 1992 met een studievriend een bedrijfje om meer geld te kunnen verdienen met het spinningidee. De eerste 150 fietsen werden door de twee met de hand gemaakt. In 1992 werd spinning met succes gelanceerd in fitnesscentra in de Verenigde Staten. Daarna werkte men samen met een fietsenproducent om stationaire fietsen te maken. Momenteel wordt het spinningconcept gebruikt in sportscholen in meer dan 80 landen.

Sinds 1995 zijn spin, spinning en spinner wereldwijd geregistreerd als handelsmerken. Jep, het woord spinning is gecopyright!

 

En omdat ik het zo leuk vind, ga ik het vanavond nog eens een uurtje doen se.

 

spinning

 

16:53 Gepost in Info | Commentaren (2) |  Facebook

hell yeah!

Gisteren een dagje sportrust ingelast (een trap beitsen reken ik niet tot sport), vanmorgen terug de loopschoentjes aangetrokken. Weliswaar na eerst weer een laagje vernis te soppen. 'k Begin de trap wel beu gezien te geraken eerlijk gezegd...Maar het einde nadert! Dus na eerst een uurtje borstelen, mezelf tot in de slaapkamer gehesen (treden overslaan, stuk overloop overspringen...onze gang lijkt wel een hindernissenparcours momenteel!), looptenueke aan en naar buiten. Met de auto tot het park gereden, omdat ik toch nog niet de 2,5 km asfalt aandurfde tot daar. De parkpaadjes zijn niet superzacht maar ook niet betonhard, dus toch iets geschikter voor m'n geteisterde knie. Lekker muziekje op en dan de pas erin. Het liep niet superlekker, toch niet de eerste 15 min...Mijn voeten voelden loodzwaar aan. Maar belangrijker: ik voelde niks aan mijn knie...Nu meestal is dat ook wel zo de eerste 15 min...maar nu voelde ik zelfs nog niets na 20 min...na 25 min...na 30 min...Hmm...toch maar effe een mini-wandelpauzeke ingelast na 30 min, het lot niet tarten... Daarna...nog eens 30 min, zonder pijn! Hallelujah!! Zou ik nu victorie beginnen kraaien?? Toch maar niette. Na dat tweede half uurke terug effe een minibreak, rap wat water gaan drinken en dan nog één toerke door het park. Eenmaal terug bijna bij de auto begon ik precies toch iets te voelen aan mijn knie, dus wijselijk besloten van te stoppen. Goed voor 1u 20 min volledig pijnvrij lopen, dat is geleden van eind november!

Het ging alleen wel héééééél traag, maar dan heb je natuurlijk alleen maar véééééél meer tijd om te genieten! ;-) Volgende looppoging is a.s. zondag, maar dan al lopend naar het park en trachten het volle uur aan één stuk...we shall see.

 

slow

16:11 Gepost in Sport | Commentaren (2) |  Facebook

08-04-09

How to paint the stairs? Héél voorzichtig!

Deze week vakantie! En ben nu al drie dagen in de weer met borstel, houtbeits en vernis op onze trap...Het vergt wat organisatietalent. Want zowel de badkamer als slaapkamer zijn boven. De badkamer op het tussenverdiep, de slaapkamer op het eerste. Dan is er nog een mansarde boven waar de was hangt te drogen en mijn sportspullekes liggen...Ventje had zondag de trap al helemaal afgeschuurd met ons gloednieuw schuurmachientje (een avontuur hoor, want we hebben allebei twee linkerhanden als 't op het hanteren van machinerie aankomt). Maandag dus wasrek en sportgerief naar het eerste gebracht (naar onze "boekenkamer", naast de slaapkamer). De katten opgesloten in de keuken (ocharme), daar zullen ze moeten blijven tot vrijdag. Daarna met de beits vanaf de mansarde tot het eerste naar beneden toe gewerkt, tot aan de slaapkamer. De overloop aan de slaapkamer voor de helft gedaan, zodat we de andere helft nog konden gebruiken. Dan was het opletten...trap om trap gedaan en post-its gekleefd op de treden die nog niet gebeitst waren. Aan de overloop van de badkamer weer de helft gedaan en dan verder naar beneden. Oef, gelukt. Dan de test...geraak ik nog tot in de slaapkamer zonder beits aan mijn voeten? Yes!  De beits had maar liefst 10 uur nodig om goed te drogen. Dinsdag dan op het gebeitste stuk twee lagen trapvernis. Een wit goedje dat gelukkig kleurloos wordt bij het drogen...Vanmorgen dan de andere treden en stukken overloop gebeitst en morgen krijgen die dan ook nog twee lagen trapvernis...En dan de leuning nog...alhoewel ik daar nog over twijfel. Probleem is dat de treden nu wel weer terug wat donkerder zijn door de beits en dan kan de leuning moeilijk achterblijven natuurlijk...Nog effe over nadenken.

Gisteren was ventje trouwens ook thuis en is het er eindelijk van gekomen om alle rommel die op het terras en in het tuinhuis lag naar het containerpark te brengen. Onder meer nog 8 puinzakken vol met stukken plafond die vorig jaar in oktober naar beneden werden gehaald...Sleuren dus! Achteraf geradbraakt thuis, moest heel den beneden nog gedweild worden, want doordat we in een rijhuisje zitten, moest alles van de tuin en terras door het huis gesleurd worden...Alles vuil dus...Grrr...Daarna een uurke pompaf in 't zetelke gekropen en dan toch gaan fitnessen! Want de goesting was toch groter dan de pijntjes in 't lijf.

En 't ventje ging mee naar de fitness! Zo hoort dat hé ;-) Zelf ben ik een dik half uurke op de loopband gekropen en jippie...geen kniepijn! Misschien ligt het aan de demping? Donderdag nog eens op den asfalt en in 't park proberen, als 't dan weer zeer doet, weet ik weer wat vertellen aan de Runners. Na het lopen nog eens al mijn krachttraining gedaan...En nu voel ik wel serieus mijn armen natuurlijk. Na al dat sappen op de trap, zakken versleuren en dan nog kilo's in de fitness heffen voelen mijn armen nu als beton aan. Not to worry: 't is niet mijn bedoeling om er als ne bodybuilder uit te zien zoals de mannen hieronder...Ventje doet daarentegen wel zijn best om zo'n forsballen te kweken, héhé.

fitness

 

 

11:11 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (5) |  Facebook

07-04-09

hier zijn we dan!

Even if you fall flat on your face, at least you're moving forward (Sue Luke)

Een leuke om dit nieuwe blogje mee te beginnen, niet?

falling

16:11 Gepost in Algemeen | Commentaren (7) |  Facebook