21-06-09

now we're going...to San Francisco...

Héhé, eindelijk eindelijk vakantie!! Met een beetje vertraging, want vandaag (zondag) moest ik nog een dagje werken (vergadering). Maar nu zijn we er echt vanaf! Pas half juli zien ze me weer verschijnen op 't werk! Kofferkes zijn gepakt, alles is gecheckt en wat we vergeten zijn, kopen we ginder wel. Ginder = San Francisco. Morgenvroeg hoppen we op de vlieger en zijn we ribbedebie!! Voor wie nog niet weet wat we gedurende een kleine 3 weken ginder gaan doen, klik hier: http://sports-and-stuff.skynetblogs.be/post/7053544/tripj...

Onze twee kwiestenbiebels passen ondertussen op ons nestje hier, in het gezelschap van m'n schoonouders! En gezien ik een schoonma heb die heel graag kuist, gaat ons huisje er weer mooi spik en span uitzien als we weer thuiszijn. Jeuj!!

Toedeloe!

 

sf

19:40 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (9) |  Facebook

17-06-09

nog steeds rood licht

Vandaag m'n laatste kiné-beurt. Na 18 keer is het verdict nog steeds: wachten! Ook al merk ik nu totaal geen last meer bij wandelen, met m'n benen gekruist zitten rood(kon ik tot voor een paar weken geen minuut volhouden) of trappenlopen....bij het behandelen van de knie, voel ik nog steeds wel pijn. Teken dat de ontsteking hardnekkig aanwezig blijft. Lang gebabbeld met Annelies...Ze heeft toevallig vorige week nog een expert gehoord die met nieuwe onderzoeksresultaten kwam over ITF (illitobiaal frictiesyndroom). En eigenlijk had die mens geen goed nieuws: het enige dat helpt tegen deze blessure is complete immobilisatie van het gewricht. Dus de knie in de gips of brace. En dat voor minstens 6 weken. Ja zeg...dat doet geen kat natuurlijk, want buiten pijn op zeer specifieke momenten (zoals bij het lopen), heeft men eigenlijk geen last van de blessure. En dat beseft die expert dus ook wel. Maar het nadeel is dus, als je die immobilisatie niet doet, je gewoon makkelijk tot een jaar of nog langer met die blessure kunt blijven zitten. Ik zit er nu al 7 maanden mee...nog 5 maanden te gaan dus? Vroeger opereerde men ook wel (nu zijn er nog wel enkele chirurgen die dat doen), maar daar werd men dan nadien ook 6 weken voor in de gips gelegd en men gaat ervan uit dat het eigenlijk dat is dat dan uiteindelijk de genezing geeft en dus niet de operatie.Probleem is een beetje dat de medische wereld er zelf ook nog altijd niet uit is wat nu juist de oorzaak is van ITF. Is het de pees op zich die verkeerd beweegt, of een probleem in het kniegewricht? Of andere zaken? En als je dan de pees opereert, terwijl het misschien aan het kniegewricht ligt, tja...dan ben je de boel misschien alleen maar erger aan het maken. Dus toch maar geen operatie...

Dus wat nu? Wachten hé. En eigenlijk is zelfs fietsen, wandelen, zwemmen...uit den boze. Nu heb ik de voorbije twee weken al bitter weinig gedaan, op 50 minuten fietsen na. Dus da's wel goed. En de komende drie weken zullen ook sportloos zijn (ik heb beloofd ook het wandelen tot een "minimum" te proberen houden, maar er zullen toch wel een paar korte natuurwandelingen tussenzitten). En na de reis mag ik eens voorzichtig proberen met lopen, op zachte ondergrond, niet te lang natuurlijk. En vooral héél véél hopen dat de pijn niet meer weerkeert. Komt ie wel weer...dan is het weer naar een orthopedist. Maar daar heb ik dus geen vertrouwen meer in. Via Anja Smolders kreeg ik een naam door van een orthopedist, maar van de kinesist hoorde ik dan weer dat dat een "spuiter" is, en dat heb ik ook al eens gehad en dat heeft niet geholpen.

En ook financieel is dat allemaal geen lachtertje. De kinesist kostte me al 360 euro (gelukkig krijg ik daar een 200 euro van terugbetaald), maar die orthopedisten rekenen ook fors door en dan moet je eerst nog langs de huisarts om een doorverwijzing te vragen. En dan misschien nog radiografieën of scans...Kassa kassa kassa. En dat allemaal om weer wat te kunnen lopen? Ik wil nog wel een beetje doorzoeken en ermee voortgaan, maar als dit tegen eind 2009 niet opgelost is, geef ik er effe definitief de brui aan. Zoveel is het me ook allemaal niet waard. Altijd weer maar het deksel op de neus krijgen (en dat is me de voorbije maanden al verschillende keren overkomen) is niet leuk, is frustrerend en da's nu net niet wat ik in sporten zoek hé. Het moet plezant blijven. Fietsen en spinning kan ik nog wel zonder pijn, dan doen we dat maar voortaan als sport. Lopen zal altijd wel mijn favoriete sport blijven, maar als het lijf njet zegt...tja dan zullen we daar mee moeten leren leven hé. Maar laten we nog niet té ver vooruit op de zaken lopen, nog eventjes een beetje hoop op beterschap binnen enkele weken en hopen dat we niet voor de zoveelste keer het deksel op de neus krijgen!

Thumbs up dus!

 

thumbs

21:40 Gepost in Info | Commentaren (10) |  Facebook

14-06-09

when falling off a horse, climb right back on!

't Is zo'n uitdrukking die je wel eens hoort: als je van een paard valt, kruip er gewoon direct terug op. Tja, dat wou ik ook wel doen op m'n stalen ros twee weken paardgeleden, maar lijf en leden beslisten daar iets anders over. En als lijf en leden niet meewillen, wil de goesting ook niet altijd mee, tenminste dat was bij mij toch wel het geval. Het was de zoveelste pech in maanden en de sportgoesting was plots mijlenver weg. Het interesseerde me ineens geen bal meer. Maar zie....na regen kwam zonneschijn en sinds vrijdag kriebelde het ineens weer. 'k Moest er nog eens op uit. Maar toch gewacht tot vandaag, o.m. door de dagtrip van gisteren (zie vorige post). Vanmorgen regende het echter pijpestelen en dat zinde me niet. Want onbewust zit de schrik om weer te vallen er toch nog in. In de namiddag minderde de regen echter een beetje en was ik klaar om er effe op uit te trekken. Nog niet met de fietsschoenen, wel met mijn gewone loopschoenen (ik heb dual-pedalen, dus kan met beide type schoenen fietsen), want vastgeklikt fietsen zag ik nog niet direct zitten, zeker niet met de natgeregende straten. Eenmaal aan de garage (de fiets staat dus niet hier thuis), begon het weer te regenen, ach ja...dan maar door de regen. Eenmaal begonnen vroeg ik me wel af waar naartoe. Had niet echt een plan, wou ook niet te ver fietsen, maximum een 20 km in een uurtje tijd was meer dan genoeg voor vandaag. Dus nog rap een sms'ke naar Gert gestuurd met de vraag of ie thuis was, zo had ik een mooi doel om naartoe te fietsen. Kreeg direct een antwoord met de mededeling dat de koffie al klaar stond. Dat kon ik natuurlijk niet afslaan! Na een 10 km stond ik bij Gert en Ria en kreeg ik een dampend kopje koffie. Uiteindelijk er een uurke blijven plakken, want zoals altijd komt er aan het geratel van Gert geen einde, hihi. 't Was dus gezellig kletsen over vanalles en nog wat. Uiteindelijk toch maar terug mijn trekkie opgekropen en via een iets kortere route weer naar huis. Uiteindelijk 19,5 km rustig gefietst in zo'n 50 minuten tijd. Deed deugd om weer even iets sportiefs te doen, ook al was het maar kort en rustig ;-)

Op het kniefront gaat het eigenlijk nog altijd niet goed. Daar heeft Annelies de kinesiste me woensdag toch wel even met de neus op de feiten gedrukt. Bij de behandeling voelde ik direct dat de ontsteking er nog altijd zit. En dat zelfs na 3 weken niet lopen. Hopen maar dat het na de USA-trip eindelijk wel eens weg is, zodat ik zorgeloos weer kan starten met lopen.

Volgende week ook geen sport, zelfs niet fietsen. Gewoon geen tijd want nog een drukke werkweek voor de boeg die pas eindigt op zondag de 21e (zaterdag wel vrij, maar zondag nog heel de dag vergaderen) en daarna begint eindelijk die langverwachte vakantie en daar moet ook nog e.e.a. voor in orde geraken natuurlijk :-)

 

vliegtuig

18:06 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

toerist in eigen land

Met het werk organiseren we ieder jaar een uitstapje voor het personeel. Deelname is vrijblijvend (want 't is op een zaterdag), maar dit jaar hadden we toch weer zo'n 40 gegadigden die meegingen en dit keer mochten ook familieleden mee. Onze personeelsverantwoordelijke had weer iets mooi geregeld...een bezoek aan het hellend vlak van Ronquières en de scheepsliften die er her en der in de regio te zien zijn. Zelf had ik er vaag al eens wat van gehoord, maar 'k kon me er niks bij voorstellen. En dat terwijl een aantal van die dingen al van rond 1880 in ons landje te bewonderen zijn. Hoog tijd dus om mee toerist in eigen land te gaan spelen en ook ventje ging mee. Allebei gewapend met ons fototoestel, klaar om wat echte Vaderlandsche historie te aanhoren van een overijverige gids.

Eerst verzamelen geblazen aan Brussel-Noord, waar een bus ons stond op te wachten. André was onze gids en verdikke...wat babbelde die mens graag. Buiten ons gezelschap zaten er nog twee andere groepjes op de bus, waarvan één Franstalige groep, dus dat was telkens héél de uitleg in twee talen. En zoals gezegd...André babbelde graag en slaagde erin om in elke zin minstens één spreekwoord en 7 synoniemen voor dezelfde uitdrukking te stoppen...Jeetje...Het zou de grap van de dag worden, onze gids...iets dat je zo jaren later nog oprakelt als je terugmijmert naar die gezellige daguitstap met het werk.

Soit, na 40 minuutjes bussen kwamen we aan aan het hellend vlak van Ronquières. Een bizarre maar best wel geniale uitvinding om boten van het ene niveau naar het andere niveau te hijsen mits een soort van hydraulisch systeem met kabels en weet ik wat meer. Een beetje te vergelijken met de karrekes op een achtbaan in het pretpark, die eerst worden opgetrokken alvorens aan de zwaartekracht te worden losgelaten. De boot vaart een bak in (met water natuurlijk), die bak sluit en vervolgens wordt de boel het hellend vlak opgetrokken. Ook in de andere richting gaat dat natuurlijk. Het duurt 45 minuten om de afstand te overbruggen. Elke dag gaan er zo'n 10 boten de bak in, die vervoeren wel tesamen het equivalent van zo'n 1.000 vrachtwagens, best de moeite dus.

hellend vlak 2hellend vlak

Nadien was het met de bus naar de Cantine des Italiens. Ook hier weer véél uitleg over het feit dat we ons bevonden in de barakken waar destijds de Italiaanse mijnwerkers werden bijeengestoken. Buiten de gebouwen blijft er weinig van te zien, buiten een mini-tentoonstelling. Vervolgens reden we wel langs één van de oude mijnen, jammer dat we daar niet even bleven plakken. Maar ons doel was een oude scheepslift, nl. die van Bracquegnies. Hij is kapot (een boot was er nog maar half ingevaren en toen begon men per ongeluk al de poort te sluiten...dat kwam niet goed dus). Het voordeel is nu wel dat de toerist er gewoon opkan om hem van alle kanten te bekijken. Het ding staat er dus al van rond 1880, maar ziet er voor die leeftijd best nog wel goed uit. Het systeem werkt via de theorie van de communicerende vaten...boot gaat in bak A, die wordt gevuld, waardoor ie zakt en bak B (ernaast) komt naar omhoog, of zoiets. 'k Ken eigenlijk niks van fysica ;-)

 

scheepslift

Na dat bezoekje was het naar de aanmeerplaats van onze boot en gingen we bootje varen. Het kanaal op naar de grote scheepslift aan Strépy-Thieux. Als je, zoals ons, via de bovenzijde komt aangevaren, vaar je over een heus aquaduct. Kijk je over de rand (niet aan te raden) zie je dus zo'n 80 meter onder je pas de begane grond, heel bizar. Die vaart hangt dus als het ware te zweven in de lucht. Via het aquaduct dus de lift in. Je komt in een bak terecht, die wordt afgesloten en met een hels lawaai zet de lift zich in gang. Op een paar minuten tijd zak je dan 80 meter naar beneden waar de vaart zijn weg vervolgd. Héél leuke ervaring! En vooral...een knap staaltje techniek. Ook al staat het in België bekend als de meest onzinnige en geldverslindenste projecten ooit. Want het ding rendeert natuurlijk niet, omdat het op een vaarroute ligt waar weinig actie te bespeuren valt. Dus is het nu vooral een toeristische atractie geworden blijkbaar. Ach ja, we mogen ook eens iets voor ons belastinggeld krijgen zekers.

 

strepy

Een leuk dagje en we hadden geluk met het weer. Als heuse kreeftjes waren we 's avonds weer thuis, maar dat hoort er nu eenmaal bij als je de toerist gaat uithangen hé.

 

12-06-09

filmpjes kijken!

Naast het tripje voorbereiden zijn we ook weer twee keer naar de cinema geweest. Twee titels uit die ik toch wel wou zien.

Eerst Angels&Demons, naar het boek van Dan Brown (dat dan weer "het Bernini-mysterie" noemt, de vertaler vond "engelen en demonen" precies niet ronkend genoeg om als titel te nemen). De film mag er best wel zijn (en is stukken beter dan The Da Vinci-code), maar eerlijk gezegd....het boek is stukken beter en veel spannender dan de film. Daarvoor bleef de film op veel vlakken toch wel wat te oppervlakkig. 'k Had wel het geluk dat ik het boek al enkele jaren geleden had gelezen en de clou (whodunnit?) vergeten was (alhoewel dat misschien ook niet echt pleit in het voordeel van het boek, dat ik zo'n dingen al vergeten was, héhé). Daarmee bleef voor mij de film tot op het einde spannend en verrassend genoeg.

 

angelsdemons

Gisteren dan naar Terminator Salvation. Als fan van het eerste uur van de Terminator-films ('k heb de vorige drie al ettelijke keren gezien ondertussen en 'k word ze maar niet beu), moest ik deze natuurlijk ook in de cinema gaan bekijken en daar had ik geen spijt van! Het verhaal speelt zich nu af in de jaren na Judgement Day en John Connor die eindelijk zijn job als verzetstrijder kan opnemen (terwijl in de vorige films steeds werd getracht John Connor als kind/tiener al om het loodje te brengen zodat hij nooit verzetstrijder zou kunnen worden). Die rol wordt trouwens schitterend gespeeld door Christian Bale, een acteur waarvan ik me begin af te vragen of die überhaupt wel kàn lachen, zo'n ijzingwekkende blik heeft die. Soit, het verhaal was super, de actie al helemaal en net zoals in de vorige film beginnen dingen geplaatst te worden en krijg je het gevoel dat het verhaal begint af te geraken en da's wel fijn. Maar het is nog niet gedaan...er komt nog een vervolg, moet ook wel, want we weten nog steeds niet hoe John Connor nu één van die Terminators aan zijn kant krijgt en zijn eigen vader nota bene terug naar het verleden stuurt om John zelf te gaan verwekken (want als dat niet lukt, zitten we wel met een tijdsparadox om U tegen te zeggen). 'k Kijk alvast reikhalzend uit naar het vervolg!

 

terminator_salvation-poster

 

09-06-09

tripje maken

Maandagavond is normaal spinningavond, maar dat liet ik maar aan me voorbijgaan. 'k Voel me ondertussen al wel wat beter, maar m'n rechterbovenbeen doet nog altijd stevig pijn door de bloeduitstorting (de zwelling is al wel wat afgenomen) en ook mijn rechterschouder en bovenarm willen nog niet 100% meewerken. Dat heb ik vooral zondag bij het strijken gemerkt, nadien heb ik urenlang pijn gehad.

Dus geen spinning gisteren en bijgevolg wéér een zee van tijd ;-) 'k Ga 't nog gewoon worden, zo niet sporten ;-) Dus eindelijk de tijd om onze reis voor te bereiden. Alles ligt al wel vast, maar 't is misschien wel handig om te weten waar we juist overal naartoe moeten rijden, hoe lang het rijden is en wat er hier en daar te zien is. 't Zal een stevig tripje worden in ieder geval. Heb alle stopplaatsen eens in Google Maps ingegeven en in totaal komen we aan zo'n 4800 km dat we op 18 dagen afleggen. Daarbij komen we in 5 staten: California, Arizona, Utah, Colorado en Nevada.

In San Francisco blijven we eerst twee nachten en vandaaruit trekken we dan naar Los Angeles (met één tussenstop onderweg), vervolgens via Palm Springs en het stadje Williams naar de Grand Canyon, vervolgens naar Lake Powell en Mesa Verde National Park. Daarna nog naar boven naar Moab (Arches National Park) en dan terug naar het westen via Capitol Reef, Bryce Canyon en Zion National Park. Dan een nachtje gokken in Las Vegas om de dag nadien dood te gaan in Death Valley. Na een overnachting in Bakersfield trekken we dan nog naar Yosemite National Park en zwerven we even uit naar Bodie (waar we niet overnachten, want 't is letterlijk een spookstadje (en daarom dus zo interessant), dus terug overnachten in Yosemite) en dan eindigen we weer in San Francisco voor 2 nachtjes alvorens we weer naar huis trekken.

'k Heb er zin in!

overzicht

12:58 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (8) | Tags: south west usa |  Facebook

07-06-09

een zee van tijd...

Normaal gezien is mijn zondagvoormiddag volledig gespendeerd aan sport, sport en nog eens sport....Vandaag dus niette. What's a girl to do then?? Gaan stemmen was al één. Was op tien minuten weer buiten daar en dan had ik geluk. Bij bureau nr 28 stond een rij tot op straat, ik mocht aanschuiven bij bureau 29 met welgeteld 3 wachtenden voor mij. Goed zo ;-) Eenmaal thuis dan mijn Belgische plicht verder vervuld en de jaarlijkse belastingaangiftes van mezelf en ventje ingevuld (als feitelijk samenwonenden zijn het nog steeds 2 aparte brieven die moeten ingevuld worden en ventje blijft daar mijlenver van weg van die dingen, dus mijn taak...). We trekken weer centjes terug, maar dat zal nog wel een jaartje duren waarschijnlijk.

En nu is 't dus nog maar half 12. Grrr....Strijk te doen, dat wel. Kuisen is ook altijd een optie. Maar m'n arm is nog niet 100% en van 't koppeke nog maar te zwijgen, dus da's allemaal op het gemakske aan te doen. Toch niet niks zo'n hersenschudding, ook al was 't maar een lichte.

Daarnet wel eindelijk m'n Garmin-data van de bewuste fietstrip eens bekeken. Niet dat daar zo'n spectaculaire dingen op te zien zijn, maar m'n hartslaggrafiek is wel interessant. Vooral het laatste blokje dan net voor ik de Garmin stopzette en ik een seconde later of zo flauwviel...

 

fiets 1-6-09

11:39 Gepost in Algemeen | Commentaren (4) |  Facebook

voting time!

Sebiet voor het eerst in dagen nog eens wat gaan sporten: beetje vogelepik gaan spelen in het stemlokaal! Beter dan niks hé ;-)

'k Behoor dus ook tot die 50% van de stemgerechtigden die nog altijd niet weet voor wie te kiezen. 't Is dan ook één groot circus hier in België. De ene politicus schrikt er niet voor terug op te roepen om enkel voor grote partijen te stemmen, want kleintjes mogen toch niet meedoen. Andere partijen maken elkaar voortdurend zwart en ondertussen worden er achter de schermen al coalities gevormd...terwijl er nog niet eens gestemd is... Dus...waarom gaan wij in godsnaam eigenlijk stemmen? Het is toch allemaal al beklonken en de mening van de kiezer doet er duidelijk niet toe. Bewijze nog de federale verkiezingen 2 jaar geleden: zit er nu nog iemand op post eigenlijk die toen opkwam? En hadden de sossen een paar maanden geleden niet het lumineuze idee om in de regering te stappen...terwijl ze in 2007 wel de verkiezingen verloren hadden. Hallucinant gewoon. Dus maakt het m.i. ook totaal niet uit op wie ik stem...dus smijt ik mijn pen er maar heen en 'k zie wel welk bolleke opgevuld wordt? Misschien doe ik het zo drastisch nog niet. Ik ben ook van nature geen blanco stemmer. Ik wil nog altijd mijn stem laten horen. Maar vandaag weet ik het dus echt niet. Geen enkel partijprogramma spreekt me aan, allemaal loze beloften en dingen die de mensen gewoon graag horen, maar het zou me verbazen als er ook maar iets wordt gerealiseerd de komende jaren.

De politiek in ons land is gewoon door en door rot. Grote bom opsmijten en opnieuw beginnen ;-)

 

bomb

09:12 Gepost in Actualiteit | Commentaren (2) | Tags: verkiezingen |  Facebook

05-06-09

ssssstttttt....

hier wordt (noodgedwongen) gerust...

 

 

katje

17:48 Gepost in Algemeen | Commentaren (6) |  Facebook

03-06-09

R.I.P.

gesneuveld in de valpartij, pas gisteravond ontdekt nadat ventje het verhaal van m'n thuiskomst uit de doeken deed.

 

decoration

 

dat wordt zaterdag snel een nieuwe gaan bestellen, want anders zit ik zonder zonnebril in de States! Eén op sterkte (dus helaas geen flashy sportieve modellekes, want daar kunnen geen glazen op sterkte in), want zonder bril zie ik dus geen sikkepit ;-)

Blijkbaar heb ik bij thuiskomst mijn fiets in de gang gezet, fietsschoenen uitgedaan en andere aangedaan, zonnebril had ik al af wegens stuk en heb dus mijn gewone bril opgezet, MP3-speler uitgezet en weggelegd en ook m'n Garmin afgedaan en op tafel gelegd en ondertussen tegen ventje verteld dat ik gevallen was en me niet zo super voelde. Daarna in de zetel gaan zitten om even later weer recht te komen, naar de tuin te gaan (waar ventje bezig was) en daar 5 keer vlak na elkaar te vragen waar ik mijn fiets had gelaten. Toen zijn we maar naar het ziekenhuis gereden (en onderweg heb ik hem zelfs de weg zitten wijzen). Maar van heel dat gedoe herinner ik me dus nog altijd niks, ook niet van de rit naar het ziekenhuis. Gek hé.

De verwarring blijft dus ;-)

Gelukkig begin ik me fysiek weer wat beter te voelen. Kon ik gisteren geen 10 minuten rechtopzitten of staan zonder me misselijk en dizzy te voelen, dan gaat dat vandaag al stukken beter. De hoofdpijn is ook zo goed als weg en 'k voel me ook al wat actiever, maar 'k hou het dus nog heel rustig vandaag. Nog niet veel 't zetelke uitgeweest tot nu toe. Mijn rechterarm kan ik nog steeds niet echt opheffen ('k kreeg gisteren mijn t-shirt niet meer uit, zo pijnlijk is m'n arm en schouder), mijn bovenbeen begint donkerblauw te zien en de schaafwond op mijn gezicht ziet quasi zwart. Ze gaan lachen morgen op 't werk denk ik. Ach ja.

13:43 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

02-06-09

9 over 7 - the day after

De valpartij van gisteren heeft zijn sporen nagelaten. Mijn rechterbovenbeen heeft een uitstulping welk door menig wielrenner al als serieuze col zou beschouwd worden. Mijn gezicht ziet eruit alsof ik in een heftige caféruzie ben verzeild geraakt ("maar ge zou den anderen eens moeten zien meneer!") en mijn rechterarm krijg ik amper opgehoffen (niet handig als je rechtshandig bent!). En dan heb ik nog een hele nacht niet geslapen, wegens hoofdpijn en pijnlijke schaafwonden. Ventje moest me om de drie uur eens wakker maken van de spoedarts, maar dat was dus niet nodig, want 'k ben niet eens in 't slaap gevallen. Vanmorgen dus in zeer belabberde toestand uit mijn bed gerold en in de zetel gaan liggen. 'k Had van het ziekenhuis al een ziektebriefje gekregen voor vandaag en 't bleek dus nodig te zijn. 'k Heb nochtans deze namiddag en vanavond een belangrijke vergadering, maar 't zal nie lukken, ze zullen het maar zonder mij moeten doen.

M'n huisartse opgebeld en ik kon direct langskomen (ze hield net afspraak en er doctorhad toch wel iemand afgebeld zeker, ikke geluk!). De brief van 't hospitaal mee (uitslag CT-scan) en in lekentaal verteld stond daar dus in dat ik met een lichte hersenschuddig zat. Dat verklaarde de misselijkheid alvast, waardoor ik gisteren en vandaag met moeite een hap door m'n keel krijg. Bloeddruk genomen en die was amper 9 over 7 (normaal heb ik 13 over 9). Rusthartslag was 67, wat dik 10 slagen hoger is dan normaal. Vooral de lage bloeddruk is niet goed en resulteerde in nog een extra ziektebriefje voor morgen om verder op m'n plooien te komen. De schaafwonden en kneuzingen op m'n gezicht, been en schouder zullen een tijdje nodig hebben om te genezen. M'n rechterquadriceps heeft dus nogal ne stevige klap gekregen, bewijze de fameuze zwelling en die moet dus nu enkele weken rust krijgen. En met mijn rechterarm mag ik ook niet te veel uitsteken. Rusten dus. Laat die trip naar de USA maar komen hoor ;-)

Uit mijn relaas en 't feit dat ik met zo'n lage bloeddruk zit, vermoed ze dat ik met water2een verstoorde electrolytenbalans zit of zoiets. Vermoedelijk de laatste dagen wat te weinig zouten opgenomen en té veel water gedronken (met het warme weer), waardoor e.e.a. in mijn bloed niet echt in balans meer was. Dan vermoeid geraakt bij het fietsen en daar ook veel beginnen zweten (maar door de wind niet echt goed gemerkt) en daar dan weer enkel water ondertussen gedronken, dat op zijn beurt ook weer overmatig werd uitgezweet omdat mijn lichaam zich in een soort paniekreactie bevond. Gevolg is dan een complete kortsluiting die je dus gewoon niet voelt aankomen. De blackout is er waarschijnlijk ook wel een gevolg van, maar meer dan waarschijnlijk ook van die lichte hersenschudding. 'k Herinner me er in ieder geval nog steeds niks van op de paar korte flitsen na en dat beangstigt me wel. 'k Kan me alleen maar gelukkig prijzen dat het licht uitging op enkele 100 meters van m'n deur en niet op 20 km van m'n deur. 

Het gekke is dat ik zelfs helemaal niet onervaren ben als op het langdurige prestaties aankomt. Bouillonnante nog in april, maar met de Dodentocht was 14 uur onderweg en zelfs in Rotterdam 2007 heb ik tijdens die superhete marathon 3 liter water binnengespeeld zonder problemen...Dus waarom liep het dan nu wel mis?

'k Heb er dus wel een beetje ne schrik van opgepakt en 'k ga nu effe wat tijd nemen om dit te laten bezinken en een beetje bezinnen hé. M'n fitnessabonnement ga ik nu een paar weken laten opschorten tot na m'n vakantie (dat kan daar gelukkig wel) en tot en met de reis sport ik dus even enkele weken niet. Alles rustig laten genezen en ook m'n lichaam effe op z'n plooi laten komen. En daarna rustig de draad oppikken en effe geen lange solo-fietstochtjes meer ;-) Ventje is nu nog wel meer gemotiveerd om zijn fiets ook eens te laten herstellen, zodat ie mee kan gaan.

 

14:48 Gepost in Info | Commentaren (6) |  Facebook

01-06-09

70 km gevolgd door CT-scan

Fietsen simpel? Precies toch niet. Vandaag was een heus staaltje van hoe het niet hoort te gaan. 3 x verloren gereden en dan op 't einde iets voorgehad en 't erge is dat ik nu nog steeds niet weet wat. Geheugenverlies noemen ze dat dan en verdikke da's freaky, je een heel uur niet meer kunnen herinneren.

Maar 'k zal beginnen bij 't begin. 'k Had me dus een mooie route uitgestippeld van zo'n 65 km. Met de aanlooproute van thuis uit en weer terug zou me dat op zo'n 70 km moeten brengen. Zalig weertje buiten, maar ook al warm. Had dus een goed gevulde drinkbus bij en eerst ook een broodje met choco gegeten. Om half 10 de hort op en de fietsknooppunten beginnen volgen. Na zo'n 15 km al eens een eerste bordje gemist, maar dat had ik een halve kilometer verder gelukkig door. Teruggekeerd en weer het juiste pad op. Na zo'n 35 km denk ik, zat ik in Steenhuffel en was het daar toch wel jaarmarkt met kermiskoers zeker. Gevolg...ik kon niet voort via de vooraf uitgestippelde weg. Dus maar wat beginnen rondrijden en na enkele kilometers zoeken vond ik terug een bordje met daarop een nummerke dat ik ook had opgeschreven. Oef! Dus weer voort. 10 km verder in één of ander boerengat verliep de weg echter langs iets wat niet echt een fietspad kon genoemd worden. Omdat ik een heilige schrik heb om met een lekke band te eindigen, besloot ik het erop te wagen en even een andere weg te zoeken. Had ik beter niet gedaan. Ben toen echt hopeloos verloren gereden en na kilometers en kilometers kwam ik in Londerzeel aan. Oef, bekende oorden. Maar toch was ik wat gedesoriënteerd en wist ik eigenlijk niet goed meer waar Londerzeel nu ook weer lag tov Mechelen. Misschien had het me toen al wat moeten dagen dat er iets niet in orde was met mezelf en dat de warmte me in zijn greep begon te krijgen. Goed gedronken en Londerzeel van voor tot achter doorgereden op zoek naar een bord. Nu staat héél Vlaanderen vol met wegwijzers, maar ze hebben duidelijk Londerzeel vergeten...ik vond maar geen wegwijzers! Na een tijdje rondpeddelen vond ik dan toch een bord naar de N17 Dendermonde-Mechelen. Beter dan niks, dus die maar beginnen volgen. Effe later kwam ik terug een fietspunt-bordje tegen met een nummerke dat ik ook had genoteerd. Oef! Dat maar terug beginnen volgen. De hitte, maar vooral de felle wind, begonnen me wel wat parten te spelen, het werd zwaar. Had er tegen dan ook al 50 km opzitten. Na Londerzeel kwam Breendonk en toen Willebroek. In Willebroek ken ik normaal wel mijn weg, maar nu moest ik toch ook effe vragen wat de snelste weg naar Mechelen was. Gelukkig zat ik al goed en moest ik alleen nog maar rechtdoor tot thuis. Ik herinner me dan nog dat ik dus effectief tot op een 500 m van mijn deur ben geraakt en toen....ging het licht uit. Letterlijk!

Het volgende dat ik me herinner is dus dat ik thuis ben en dat Koenie op me zit in te praten. Ik hoor hem ineens zeggen van...oké, 'k breng je naar de spoed. En ctscaneven later zijn we in de spoed, ook dat ritje is maar een vluchtig gegeven in mijn herinneringen. Heel héél freaky. In 't ziekenhuis een paar simpele testjes, waaruit bleek dat het allemaal wel meevalt. Maar veiligheidshalve hebben ze me toch maar even onder de CT-scanner gelegd. Als echte Trekkie kan ik wel zeggen dat zo'n CT-scanner gewoon geïnspireerd is op de Stargate van Stargate SG1, hihi. Nadien kreeg ik te horen dat dat ook allemaal oké was en ze vermoeden dus dat ik ben flauwgevallen op m'n fiets en daardoor waarschijnlijk een stevige blackout heb gehad. Gelukkig had ik een helm op. Verder heb ik een wonde op m'n hand en een dikke blauwe plek op m'n rechterbovenbeen. Ook een schaafwonde en wat gezwollen plek op m'n rechterkaak. M'n rechterschouder is ook wat pijnlijk.

Ondertussen beginnen er enkele flarden wel terug te komen. Zo herinner ik me dat ik op een bepaald moment het gevoel had dat alle lucht uit m'n longen werd gepushed (waarschijnlijk de val) en dat twee mensen vroegen of ik oké was en hulp nodig had en dat ik zei van "neen, 'k woon hier vlakbij". Maar hoe ik dus thuis ben geraakt, m'n fiets heb binnengezet en blijkbaar zelfs een kwartier in de zetel heb gezeten...daar weet ik niks van. Gelukkig was Koenie thuis!

Oké, het goeie nieuws is dus dat ik 70 km heb gefietst vandaag ;-)

16:14 Gepost in Sport | Commentaren (11) |  Facebook