30-07-09

bezint eer ge begint

Bij het bezoeken van enkele nationale parken in de states, kregen we telkens uitgebreide info aan de ingang van het park. Niet alleen een uitgebreid plan, maar ook een overzicht van alle mogelijke valkuilen, gaande van gevaarlijke beestjes tot weerkundige risico's. Soms stonden er ook waargebeurde verhalen in van dodelijke ongevallen, waarbij het slachtoffer in kwestie door overmoed aan zijn eigen eind kwam. Confronterend en bij de twee gevallen die ik hieronder even kort neerpen, had ik het gevoel van: verdikke, ik zou zoiets ook kunnen voorhebben (we hebben het in Andalusie in 2006 trouwens bijna voorgehad ook).

In de Grand Canyon is zo in 2004 een jonge vrouw van nog geen 30 gestorven tijdens een lange hike. Ze was niet van de minste, had enkele maanden ervoor de dorstmarathon van Boston uitgelopen in een tijd onder de 3 uur en was in topconditie. Samen met haar vriend dacht ze een hike van zo'n 20 km te gaan doen in de canyon. Elk hadden ze 1,5 water op zak en 2 sportrepen. Voldoende dacht ze, want al lopend doe ik het zelfs met minder op die afstand. Alleen namen ze op een bepaald moment een verkeerd pad en zonder het te beseffen belandden ze op een route die dik 40 km zou bedragen. Op zich een afstand die ze ook wel zou kunnen overbruggen, ware het niet dat de temperatuur onder in de canyon tot tegen de 40°C opliep. Het water was dus al snel op en met die energierepen kwamen ze ook niet ver. Beiden raakten dus uitgedroogd en uitgeput. Haar vriend kon op een bepaald moment niet verder en de vrouw besloot alleen voort te gaan op zoek naar hulp. Had ze dat maar niet gedaan. De vriend wachtte tot het afgekoeld was en kon op eigen kracht teruggeraken, de vrouw werd de volgende dag dood teruggevonden. De grootste fout die beiden hadden gemaakt, was de hitte in de canyon onderschatten (en dus te weinig drinken bij) alsook de impact van moeilijk terrein in zo'n omgeving. Je mag dus een ervaren marathonloopster zijn, zo'n hike in de hitte is iets helemaal anders!

Een tweede verhaal speelde zich af in Death Valley. Daar was een man zodanig onder de indruk van het landschap dat hij besloot een trail van 5 km te wandelen. Zijn vrouw zag dat niet zo zitten, en reed met de auto naar het aankomstpunt door. Hij negeerde de voorschriften om minstens 4 liter water mee te nemen, want wat is nu 5 km? Hij had thuis al heel wat langere wandelingen gedaan. Een uurtje en je bent er toch? Hij is dus vertrokken met een flesje water van 1 liter en is nooit levend aangekomen....Na 3u startte men de zoektocht en men vond hem ongeveer halverwege de trail terug, overleden aan uitdroging...'t Was dan ook 45°C in de schaduw (en die schaduw vind je niet echt veel in Death Valley)...

Om maar effe aan te geven dat ik mezelf ook niet tracht te laten verleiden door overmoed :-) Ik ben dus nog steeds het lopen aan het afwisselen met wandelen en tot nu toe "loopt" dat redelijk oké. De conditie is nog altijd niet top, maar we raken er wel weer eens. Dinsdag 3 x 20 min. gelopen met 1 min. wandelen tussenin, en vanmorgen weer vandatte. Gelopen afstand (excl. wandelen) is telkens zo'n 9,6 km, dus echt snel gaat het nu ook niet, maar ja...So be it. Ik kan het ondertussen allemaal wel vlotjes relativeren hoor.

Maandag ben ik ook nog een uurtje gaan spinnen (en morgen weer!) en gisteren heb ik ook nog een 15 km gefietst op m'n Trekkie. Dat was dan een ritje tot aan de winkel, waar ik hem eens mocht binnenbrengen voor een eerste nazicht (gratis). De zware val begin juni had toch wat zijn sporen nagelaten. Het voorwiel sleepte sindsdien een beetje en het voorblad schakelde nogal moeilijk. Ze hebben er 45 min. werk aan gehad om het allemaal weer goed te krijgen, alle vijsjes en boutjes en naafjes en wat zo meer werden minutieus gecontroleerd en weer op punt gezet. Sjieke service dus! Achteraf voelde ik het verschil wel degelijk toen ik weer naar huis fietste. A.s. zondag fietsen we naar Leuven voor Hapje Tapje, dus wel goed dat Trekkie weer helemaal op punt is gesteld!

 

 

19:59 Gepost in Info | Commentaren (6) |  Facebook

Commentaren

Ik ben zo ook eens verdwaald in Snowdonia in Wales. Sindsdien luister ik ook naar de raadgevingen en heb ik, naast voldoende drinken, altijd een zaklamp en een warme sweater mee (ook al is het 30°C). Veel plezier op je fietstochtje naar Leuven met je Trekkie. Trouwens bedankt voor de tip die je aan Mieke hebt gegeven.

Gepost door: Luc | 30-07-09

Ben ook aant overwegen om naar hapje tapje te gaan, lijkt mij een heel leuk zondags uitstapje! Veel plezier alleszins!

Gepost door: Wendy | 30-07-09

Een vroegere leraar vertelde altijd "Denkt eer ge doet en al doende denk dan nog"! Vooral als ik weer eens iets te impulsiefs had uitgevreten!

Gepost door: Tiny | 30-07-09

Die snelheid doet er niet toe, het feit dat je terug pijnvrij kan lopen is veel belangrijker, bij mij is het ook maar 9km/h op de loopband maar ben blij dat ik dat al kan

Gepost door: Stofke | 31-07-09

ik ben aan soortgelijke trainingen bezig. lol beetje saai wel; die wandelpauzes. ik hoop dat ik gauw weer aan één stuk kan lopen!

Gepost door: Jess | 31-07-09

Dat is geen kattepis en inderdaad gevaarl;ijke ondernemingen.
Je gaat weer goed en hopelijk blessure vrij met het hardloepn.
Fijn weekend.
Groet Rinus.

Gepost door: Rinus | 01-08-09

De commentaren zijn gesloten.