30-07-09

bezint eer ge begint

Bij het bezoeken van enkele nationale parken in de states, kregen we telkens uitgebreide info aan de ingang van het park. Niet alleen een uitgebreid plan, maar ook een overzicht van alle mogelijke valkuilen, gaande van gevaarlijke beestjes tot weerkundige risico's. Soms stonden er ook waargebeurde verhalen in van dodelijke ongevallen, waarbij het slachtoffer in kwestie door overmoed aan zijn eigen eind kwam. Confronterend en bij de twee gevallen die ik hieronder even kort neerpen, had ik het gevoel van: verdikke, ik zou zoiets ook kunnen voorhebben (we hebben het in Andalusie in 2006 trouwens bijna voorgehad ook).

In de Grand Canyon is zo in 2004 een jonge vrouw van nog geen 30 gestorven tijdens een lange hike. Ze was niet van de minste, had enkele maanden ervoor de dorstmarathon van Boston uitgelopen in een tijd onder de 3 uur en was in topconditie. Samen met haar vriend dacht ze een hike van zo'n 20 km te gaan doen in de canyon. Elk hadden ze 1,5 water op zak en 2 sportrepen. Voldoende dacht ze, want al lopend doe ik het zelfs met minder op die afstand. Alleen namen ze op een bepaald moment een verkeerd pad en zonder het te beseffen belandden ze op een route die dik 40 km zou bedragen. Op zich een afstand die ze ook wel zou kunnen overbruggen, ware het niet dat de temperatuur onder in de canyon tot tegen de 40°C opliep. Het water was dus al snel op en met die energierepen kwamen ze ook niet ver. Beiden raakten dus uitgedroogd en uitgeput. Haar vriend kon op een bepaald moment niet verder en de vrouw besloot alleen voort te gaan op zoek naar hulp. Had ze dat maar niet gedaan. De vriend wachtte tot het afgekoeld was en kon op eigen kracht teruggeraken, de vrouw werd de volgende dag dood teruggevonden. De grootste fout die beiden hadden gemaakt, was de hitte in de canyon onderschatten (en dus te weinig drinken bij) alsook de impact van moeilijk terrein in zo'n omgeving. Je mag dus een ervaren marathonloopster zijn, zo'n hike in de hitte is iets helemaal anders!

Een tweede verhaal speelde zich af in Death Valley. Daar was een man zodanig onder de indruk van het landschap dat hij besloot een trail van 5 km te wandelen. Zijn vrouw zag dat niet zo zitten, en reed met de auto naar het aankomstpunt door. Hij negeerde de voorschriften om minstens 4 liter water mee te nemen, want wat is nu 5 km? Hij had thuis al heel wat langere wandelingen gedaan. Een uurtje en je bent er toch? Hij is dus vertrokken met een flesje water van 1 liter en is nooit levend aangekomen....Na 3u startte men de zoektocht en men vond hem ongeveer halverwege de trail terug, overleden aan uitdroging...'t Was dan ook 45°C in de schaduw (en die schaduw vind je niet echt veel in Death Valley)...

Om maar effe aan te geven dat ik mezelf ook niet tracht te laten verleiden door overmoed :-) Ik ben dus nog steeds het lopen aan het afwisselen met wandelen en tot nu toe "loopt" dat redelijk oké. De conditie is nog altijd niet top, maar we raken er wel weer eens. Dinsdag 3 x 20 min. gelopen met 1 min. wandelen tussenin, en vanmorgen weer vandatte. Gelopen afstand (excl. wandelen) is telkens zo'n 9,6 km, dus echt snel gaat het nu ook niet, maar ja...So be it. Ik kan het ondertussen allemaal wel vlotjes relativeren hoor.

Maandag ben ik ook nog een uurtje gaan spinnen (en morgen weer!) en gisteren heb ik ook nog een 15 km gefietst op m'n Trekkie. Dat was dan een ritje tot aan de winkel, waar ik hem eens mocht binnenbrengen voor een eerste nazicht (gratis). De zware val begin juni had toch wat zijn sporen nagelaten. Het voorwiel sleepte sindsdien een beetje en het voorblad schakelde nogal moeilijk. Ze hebben er 45 min. werk aan gehad om het allemaal weer goed te krijgen, alle vijsjes en boutjes en naafjes en wat zo meer werden minutieus gecontroleerd en weer op punt gezet. Sjieke service dus! Achteraf voelde ik het verschil wel degelijk toen ik weer naar huis fietste. A.s. zondag fietsen we naar Leuven voor Hapje Tapje, dus wel goed dat Trekkie weer helemaal op punt is gesteld!

 

 

19:59 Gepost in Info | Commentaren (6) |  Facebook

26-07-09

hangover

Alvorens over m'n sportieve escapades te beginnen, eerst een filmtipje. Op onze reis in de states zijn we twee keer een cinemake gaan doen, dat konden we in het land van Hollywood toch niet aan ons laten passeren hé. In Palm Springs ontvluchtten we de hitte door in de cinema te kruipen en zagen we The Hangover. Op het einde van de reis sloten we af in San Francisco met Transformers 2 (om hubbie een plezier te doen natuurlijk). Die Transformers 2 is trouwens beter dan de eerste, maar het blijft een film over auto's die in robots veranderen en zo ver reikt mijn fantasie toch niet eigenlijk.

hangoverMaar The Hangover dus...ongetwijfeld één van de grappigste films die ik de laatste jaren zag en bij deze dus echt wel een aanrader voor iedereen die gewoon eens goe wil lachen in de cinema. Het verhaal is poepsimpel, dus gewoon gedachten op nul en genieten: 4 vrienden trekken een weekendje naar Las Vegas om er de vrijgezellenavond van één van hen, Doug, te vieren. We zien hen vol goede moed de avond inzetten en dan switcht het verhaal direct naar de volgende ochtend. De hotelkamer is een puinhoop, er loopt een tijger rond in de badkamer, er zit een baby in de kleerkast, maar nog erger...Doug is vermist. De drie overblijvers hebben een kater van jewelste en ten gevolge daarvan geheugenverlies en proberen samen met jou als kijker nu te achterhalen wat ze allemaal die nacht hebben uitgestoken en waar toch wel in godsnaam Doug naartoe is. Stilletjesaan slagen ze erin e.e.a. te reconstrueren (en als kijker kan je niet anders dan gewoon mee gissen), maar of Doug het nu gehaald heeft...that's for me to know and for you to find out. Hetgeen de film zo leuk maakt, zijn gewoonweg de acteurs die elk schitterend hun rol spelen. Vooral dikkerdje Alan (schitterend gespeeld door weirdo Zach Galafianikis) is grandioos. Een aanrader dus!

Vanmorgen was ik zelf een beetje hung over van wat te veel margaritas en lekkere wijn op zaterdagavond. Maar dat belette ons niet om een toerke te gaan fietsen. Jep, je las het goed...WE! Want hubbie zijn fietske is eindelijk gemaakt en vanmorgen trokken we er met z'n tweetjes op uit om wat te gaan "trainen". Doel is om over 2 weken samen op het gemakske de Fietsdodentocht mee te gaan doen, 100 km fietsen dus. Het tempo zal niet hoog zijn, omdat ventje nu eenmaal niet veel conditietraining in zijn lijf heeft. 't Is dus voor de gezelligheid. Maar een beetje fietstraining kan natuurlijk geen kwaad. We hebben een dikke 35 km getrapt, in zo'n 1u45 min. Niet snel dus, maar 't was leuk en ik ben slechts één keer gevallen ('k zal 't ook nooit afleren zeker, weeral vergeten mijn voet los te klikken uit de pedaal bij het stoppen).

Vorige week ook nog een beetje gesport. Donderdag vroeg uit de veren om een toerke te gaan lopen. Al lopend naar het park, dus op harde ondergrond, wat ik nog niet echt vertrouw voor m'n knie. Dus dat in stukken en brokken gedaan (5 min en 6 min, met 1 min. wandelen). Daarna 2 x 15 min in het park, met weer 1 min. pauze en dan toch in één trek terug naar huis, terug 15 min. Goed voor alles tesamen 56 min. lopen. Het begint te gaan dus. Vrijdagavond dan een uurtje gezellig gaan spinnen en zaterdagmorgen weer op tijd uit bed om wat te gaan lopen. Ditmaal in één trek naar het park en uiteindelijk 4 x 15 min. gelopen met één minuut pauze tussenin en geen last van m'n knie. Jiehaa! Volgende looptraining is a.s. dinsdag en dan voeren we weer een beetje op. Bedoeling is dan 3 x 20 min. te lopen met 1 min. pauze tussenin. Duimen maar. Morgenavond ook wel een uurke gaan spinnen. Heb de smaak weer te pakken!

 

22-07-09

trailschoenen uitgetest

Dankzij de nationale feestdag genoot ik van een extra lang weekend, we maakten met het werk immers de brug, zalig. Maandag kon ik zo een extra toerke gaan fietsen (30 km). ’s Avonds trok ik dan nog even naar de fitness om een uurtje te gaan spinnen. Vaste kracht Evi was helaas met vakantie, maar Danny nam haar rol goed over en ’t was gezellig! En wat stillekesaan hoopgevend is: dinsdagmorgen voelde ik m’n spieren niet meer na de dubbele inspanning van maandag. M’n lichaam begint precies toch weer wat gewoon te worden aan beweging!

Gisteren dus nog vrij en ’s morgens met de fiets naar het domein van Hofstade getrokken (5 km). Daar dan een toerke gelopen met m’n nieuwe trail running schoenen. Het domein leent zich daar wel perfect toe om dat type schoenen eens uit te testen. Op de onverharde stukken ligt echt geen meter effen en de ondergrond is er op heel wat stukken extra zacht door een laagje boomschors en zaagsel (of zoiets), verder veel op en af en smalle oneffen paadjes. Uiteindelijk 15/15/18 min. gelopen met telkens een minuutje wandelen ertussen. Conditiegewijs viel het lopen toch nog zwaar, was altijd blij als ik effe kon uitblazen J Maar er is toch een beetje progressie te zien.
Daarna nog terug naar huis gefietst natuurlijk.

Van de knie geen last, wat het belangrijkste is. De schoenen hebben de test dus vrij goed doorstaan. Vrij goed doorstaan, maar dus niet 100% want had toch wel een stevige blaar op m’n linkervoet. Van trailexperte Martine vernam ik achteraf wel dat dat vrij normaal is bij het inlopen van trailschoenen, ze zijn wat stugger dan gewone schoenen. Dus nog even afwachten hoe dat verloopt.

nikeNu…zelfs al lukt het niet met die schoenen, is dat niet zo’n ramp. Ze hebben me amper iets gekost. Heb ze op het einde van onze reis gekocht in Auckland (vlakbij San Francisco) in een sportwinkel waar ze een heel aantal schoenen in de uitverkoop hadden staan om plaats te maken voor de nieuwe modellen. Mijn getrouwe Brooks Adrenaline GTS8 zaten erbij en kon ik voor amper 60 USD (+ taks) kopen, omgerekend zo’n 45 euro. In België betaal ik voor hetzelfde paar 120 euro. En de trailrunners, een paar Nike Alvord VII, waren nog amper 50 USD (+ taks), zo’n 37 euro dus. Het proberen waard dus. Heb er ginder ook nog een dagje mee rondgewandeld en dat zat lekker, dus als het met het lopen met die schoenen niet lukt, heb ik er toch een goedkoop paar wandelschoenen bij.

 

 

 

shimanoVoor de rest heb ik ook nog een paar Shimano-fietsschoenen gekocht (omgerekend voor 100 euro, incl. de clicks, kost hier met clicks bij 150 euro), een Ipod Nano 8 GB (kostte een tikje minder dan hier) en natuurlijk een Levi’s jeansbroek (50 USD).


Dankzij de goedkope dollar was het dus lekker veel koopjes doen en wat de loopschoenen betreft natuurlijk puur geluk dat ze net in uitverkoop stonden!

13:48 Gepost in Sport | Commentaren (6) |  Facebook

20-07-09

bewegen doet zeer

Sedert vorige maandag ben ik weer terug begonnen met sporten en eerlijk gezegd: het doet pijn. Letterlijk hé! 7 weken niks doen, buiten wat wandelen en één kort rustig fietstochtje, is nefast gebleken voor mijn lichaam. Ik kan precies niks meer aan. Een uurtje sporten en ik ben een hele dag stijf en stram. Om van m'n hartslag nog maar te zwijgen. Voordeel is wel dat ik dus niet te hard van stapel kàn lopen, mijn lijf wil toch niet mee. Rustig opbouwen is dus de boodschap.

De knie houdt zich voorlopig wijselijk koest. Wat lopen betreft ben ik dan ook als heuse start-to-runner weer van start gegaan, lopen wordt om de x-minuten afgewisseld met een minuutje wandelen. Zo krijgt die dekselse pees geen kans om langdurig over m'n kniegewricht te wriemelen en pijn te gaan doen. Verder probeer ik harde ondergronden te vermijden, niet zo simpel als je in de stad woont, maar het lukt vrij goed door met fiets of auto naar het park te rijden als ik daar de tijd voor heb tenminste.

Spinning heb ik vrijdag voor de eerste keer een uurtje gedaan en dat ging vrij oké. Vanavond staat een tweede sessie op m'n planning.
Fietsen heb ik al twee sessies achter de rug en dat gaat zeer relaxed en goed.

Dus vooral het lopen gaat moeizaam, maar dat was dan ook al van 23 mei geleden. Maar rustig aan gaat ook, beter iets dan niets!

Overzichtje:

maandag 13 juli: 8 x 5 min lopen, met telkens 1 min wandelen tussenin

dinsdag 14 juli: 28 km fietsen

donderdag 16 juli: 5/6/7/8/9/10 min lopen, met telkens 1 min. wandelen tussenin + krachttraining

vrijdag 17 juli: 1 u spinning

zondag 19 juli: 5/5/10/12/15/4/4 min lopen, met telkens 1 min. wandelen (eerste 2 en laatste 2 stukjes lopen was op harde ondergrond naar en van het park) + krachttraining

maandag 20 juli: 30 km fietsen en vanavond 1 u spinning

 

Morgen wordt een duo-sessie: fietsen naar Hofstade, daar wat traillopen (nieuwe trailschoenen eens uitproberen) en dan weer een stukje fietsen. Het lopen blijf ik voorlopig nog afwisselen met wandelen.

gain

12:03 Gepost in Sport | Commentaren (6) |  Facebook

18-07-09

verslag roadtrip deel 4: Las Vegas -> San Francisco

Tijd voor het laatste stukje verslag. Na 6 nationale parken bezocht te hebben, lonkte het stadsleven weer even en laat nu net Las Vegas op onze route liggen. Tuurlijk kon dat niet ontbreken op onze trip. Van Zion naar Las Vegas is een dikke 2 uur rijden, peanuts dus. We zijn echter eerst nog even een kort stukje doorgereden naar de befaamde Hoover Dam (op 40 min. van Las Vegas), de grootste dam van de Verenigde Staten. En eigenlijk viel ie wat tegen. Oké, hij is groter dan de Glen Canyon Dam die we daarvoor al hadden gezien, maar zoals al eerder geschreven is de omliggende natuur van de Glen Canyon Dam indrukwekkender dan deze aan de Hoover Dam. Wat wel ferm om zien was, zijn de werken aan een bypass -weg die ze aan het maken zijn om zwaar verkeer van de Hoover Dam te weren. Ze zijn nu volop bezig om een hangbrug te maken en da's best wel fascinerend om zien hoe dat in zijn werk gaat.

Maar Las Vegas dus. We hadden een dagje om deze stad eens te beleven en op zich is dat wel voldoende om een eerste goeie indruk op te doen. Een pas gekocht voor de shuttlebus die de Strip op en af rijdt, maar we hebben hem ook een groot stuk te voet gedaan, en dat weer in een temperatuur van rond de 45 °C. In de late namiddag zijn we dan ook effe het zwembad ingedoken alvorens onze verkenningstocht weer verder te zetten. Nog nooit zoveel kitsch bijeengezien, maar oh zo zalig om er eens rond te lopen. De Eiffeltoren, het vrijheidsbeeld, Venetië in het klein (met gondels en al). En de hotels zijn er gigantisch. We waren o.m. het Excalibur eens ingelopen en zijn er dus gewoonweg verdwaald...in de lobby van een hotel notabene (dat natuurlijk tegelijkertijd als casino fungeert). Gegokt hebben we ook, in het Ceasar's Palace. Wel voor slechts 3 dollar de man aan een gokmachine. Met die drie dollar hebben we toch wel effe kunnen spelen maar uiteindelijk met lege handen weer vertrokken ;-) 's Avonds ook de Stratosphere op gegaan (is een hotel met een hoge toren, aan het einde van de nieuwe Strip, vanwaaruit je 's nachts een mooi zicht hebt op alle lichtjes van Las Vegas) en ook de fonteinshow aan de Bellagio is de moeite.. Het was een vermoeiend dagske in ieder geval, pas ver na middernacht waren we weer op onze kamer.

De volgende ochtend hebben we ons dan overslapen (zelfs de wekker niet gehoord), maar gelukkig viel de schade nog mee. Daarmee was onze trip naar Death Valley wel iets korter dan voorzien, maar Koenie was er al eens geweest en ik wou vooral Dante's View gezien hebben en de Badlands en beiden lagen op de route die we sowieso moesten rijden. Beide viewpoints in Death Valley zijn in ieder geval 100% de moeite waard en adembenemend (vooral Dante's View dan, zie foto hieronder). Death Valley kent ook enkele gehuchtjes waar toeristen kunnen overnachten, met sprekende namen als Furnace Creek en Stovepipe Wells (waar we geluncht hebben en het 49° C was). Het plaatsje Badwater met het zoutmeer lag totaal uit de richting en zou nog eens bijna 2 u extra rijden betekenen (en het ging al een hele lange rit worden), dus hebben we niet gedaan (maar Koenie had dit toch al eens gezien), echter kwamen we aan de andere kant wel nog een klein zoutmeer tegen ook. Eindpunt van die dag was Bakersfield, California, dat we bereikten na een vrij lange saaie rit, maar wel een goei vertrekpunt was voor de volgende dag naar Yosemite NP. In Bakersfield hebben we gewoon even wat goed bijgerust, gezien het stadje eigenlijk totaal nietszeggend was.

De dag erop stond ons laatste bestemming voor San Francisco op de planning: Yosemite National Park. Het populairste natuurpark in de Verenigde Staten en dat was al rap duidelijk: het was er, in tegenstelling tot de andere parken, druk. Gelukkig is het gigantisch groot :-) Wij kwamen langs de zuidkant aangereden en dat bracht ons direct bij het stuk met de gigantische indrukwekkende sequoia-bomen, waar we een eerste wandeling ondernamen. Daarna was het 50 km rijden, via een weg die onder de rook hing van de traditionele bosbranden die er volop aan het woeden waren (maar ze hadden het onder controle) naar de centrale valley waar eigenlijk alles te doen is. Je hebt er prachtige zichten op de rotsen en de beroemde "dome" en "el capitan", ongelooflijk geliefd bij rotsklimmers en hikers. Eenmaal daar geparkeerd hebben we de omgeving van de valley verkend met de shuttle en natuurlijk gewandeld naar de watervallen. De volgende ochtend zijn we dan het ganse park dwars doorgereden (een trip die zo al bijna 2 uur duurde, met enkele spectaculaire zichten onderweg natuurlijk) om aan de andere kant dan aan het Mono-meer uit te komen en dan was het maar een klein half uurtje meer en we zaten aan Bodie, een heuse spookstad. Bodie was in de jaren 1880 een bloeiend goudzoekersstadje met zo'n 10000 inwoners. Maar toenemende criminaliteit, met dagelijkse moorden en zo meer, zorgden voor een leegloop en tegen de jaren '60 bleven er amper enkele zielen over. Het grootste deel van de huizen werd ook afgebroken, maar een kleine wijk staat nog overeind (quasi allemaal houten huizen). De staat California kocht de stad op, onteigende de enkelingen die er nog woonden en liet alles zoals het was. Men onderhoudt de huizen opdat er geen verder verval optreedt, maar verder ligt alles dus onder een dikke laag stof zoals het destijds door de bewoners werd achtergelaten. Je kan binnenkijken in de huizen, die schots en scheef toch blijven rechtstaan, je kijkt binnen in de woonkamers en slaapkamers van jan met de pet, je kan door de ramen binnenkijken in de school, het hotel, het café en je kijkt dus zo binnen in de jaren '50-'60 van de VS. Heel vreemd wel. Jammer genoeg is Bodie gedoemd definitief te verdwijnen, want door de crisis wil gouverneur Schwarzenegger de subsidie-kraan dichtdraaien, waardoor het noodzakelijk onderhoud voor deze houten krotten niet langer meer kan gebeuren. 

Na Bodie was het terug naar Yosemite waar we nog een nachtje verbleven en daarna was het terug naar San Francisco, waar we nog twee nachten verbleven. Tijd om wat te gaan shoppen en deze ongelooflijke leuke stad nog wat verder te verkennen. Wijken als Castro (waar de homogemeenschap zich uitleeft), Height-Ashbury (hippies), Cow Hollow en Pacific Heights (prachtige huizen) en de Marina werden allemaal afgestapt of met bus/tram verkend.

En daarna zat de reis er jammer genoeg op...snif. Maar we zijn vastberaden om er over een jaar of 2 terug naartoe te gaan, als de financieën een beetje meezitten tenminste ;-)

nog wat fotookes:

vlnr: aan Hoover Dam, Las Vegas, Death Valley (Dante's View en Badlands), Yosemite NP (4 foto's, met o.m. een gespleten Sequoia met happy American family), Bodie spookstadje

usa7

usa8

 

 

15-07-09

verslag roadtrip deel 3: entering Canyonland met een detourke langs Colorado

Er werd na m'n vorige postje al wat gegokt waar onze auto ons na de Grand Canyon naartoe zou leiden. Frank Spencer kwam het dichtst in de buurt. Jep...Monument Valley. Maar eigenlijk was dat helemaal niet in de planning opgenomen. Na ons nachtje aan Lake Powell (in het dorpje Page), waren we al weer vroeg de baan op om naar Colorado te rijden. Jep, Arizona lieten we alweer achter ons na amper 3 dagen. Ons doelwit was Mesa Verde National Park. Echter had ik op de kaart gezien dat Monument Valley quasi on route lag. Alsof een tripje van 5 uur nog niet genoeg was, vonden we toch dat we dat ook niet links konden laten liggen. Dus hebben we een detourke gemaakt zodat we de legendarische rotsen ook even konden gaan bekijken. Het nationale park zijn we wel niet ingereden, omdat uiteindelijk toch Mesa Verde het doel was en we wisten dat we daar ook wel een paar uurtjes voor nodig zouden hebben. Maar vanaf de weg heb je al een fenomenaal zicht op de rotsen en het klassieke Marlboro-plaatje of de beelden die je in de westerns zag, zie je dus goed genoeg zo. Toetreden tot het park zelf (mits betaling) brengt je tot tussen de rotsen, maar in de reisgids stond dat een 4x4 best aangewezen is, en dat hadden we dus niette ;-)

Maar we gingen dus naar Mesa Verde NP. Iets heel bijzonders. Gelegen in bergachtig gebied, rij je via een lange slingerweg naar omhoog het nationale park in. Eenmaal boven kijk je van bovenaf een canyon in en in de wanden zijn allemaal klifwoningen gebouwd en uitgehouwen door een Indiaanse stam die er leefde van de 11e tot de 13e eeuw, tot ze plots verdwenen. Naar enkele klifwoningen kan je naartoe klauteren (via steile ladders en trappen), weliswaar onder begeleiding van een ranger. Wij hebben dat uiteraard ook gedaan. Hoogtevrees of claustrofobie had je best niet (in ons groepje zat natuurlijk wel zo'n geval) en ook zwaarlijvige medemensen konden de toer die wij deden niet meedoen. De ladders zijn stijl en in de klifwoning zelf moet je nauwe gangetjes doorkruipen om van het ene gedeelte in het andere te geraken (anti-inbraakbeveiliging avant-la-lettre dus). Ik raakte er al met veel moeite door, zo smal was het (één persoon moesten ze erdoor trekken, beetje genant wel). Soit, echt de moeite dus, we waren stevig onder de indruk. Daar werden we ook op onze eerste echte bosbrand getrakteerd. In de verte zagen we een rookpluim die groter en donkerder werd en de ranger die ons begeleidde was er niet zo gerust op ("but we have good evacuation-plans so don't worry"). Even later vloog er een helicopter over met waterbak, wel eens cool om te zien. De brand was zo'n 50 km ver dus dat viel voor ons wel mee (bij goeie klare hemel zie je daar zo'n 200 km ver vanop de berg) en uiteindelijk kregen ze hem toch wel onder controle. We sliepen daar ook op die berg in een lodge, wat wel een leuke speciale locatie was.

De dag nadien ging de rit weer naar een andere staat, Utah! We zaten dan ook wel vlakbij het 4-statenpunt (Arizona, Utah, Colorado en New Mexico), dus ver moesten we niet rijden om van staat te veranderen. Volgend doel was Moab waar we Arches National Park zouden bezoeken. Moab bleek een ongelooflijk cool dorp van welgeteld 2 straten groot te zijn, maar het blijkt dus het walhalla te zijn voor mountainbikers en adventure-sporters. Kan ook moeilijk anders met zowel Arches als Canyonlands NP als Dead Point Horse State Park allemaal vlakbij in de buurt. De Colorado-rivier loopt er dan ook nog eens langs. We hebben eerst Arches bezorgd, wat qua rotsformaties e.d. goed te vergelijken is met Monument Valley, maar er zijn dus ook een pak natuurlijke bogen te ontdekken. Het was wel weer tegen de 45°C, zodat we ons beperkt hebben tot enkele kortere hikes (ook met Koenie zijn meniscus-blessure hebben we ons wat hikes betreft op deze reis het kort en rustig gehouden) en na 2 stappen zetten was je gewoon direct uitgedroogd en doodop door die hitte. Niet te doen.

Bij elk nationaal park trouwens krijg je bij aankomst een zeer goeie map + een krantje met alle recente informatie + een overzicht van alle trails die er zijn, hoe lang ze zijn, hoe zwaar ze zijn en wat in principe de maximumtijd is die je erover zou mogen doen (opdat je zou weten wanneer je misschien verdwaald bent of zo). Zo kan je je bezoek perfect plannen en indelen. Verder vermelden ze ook de risico's die je mogelijk kan lopen. Zo staan heel concrete dodelijke ongevallen + de oorzaken ervan ook wel eens vermeld in zo'n krantje. Zal ik in een latere post nog iets over schrijven.

Soit, Arches was de moeite maar 'k had er wel iets meer van verwacht. Maar door de hitte hebben we ook de langere trails niet gedaan, waar ook een paar bogen te zien zouden zijn, dus het lag ook een beetje aan ons. Canyonlands en Dead Point Horse hebben we aan ons voorbij laten gaan, een duik in het zwembad en een wandelingetje langs de vele winkeltjes in Moab lonkten even meer en 't is vakantie hé.

Na Arches gingen we nog niet naar Bryce (jaja, dat komt ook nog). Nope, want de weg tussen Moab en Bryce biedt nog een pareltje: Capitol Reef NP. Nochtans door velen vergeten, maar wij hadden het als tussendoortje toch gepland. En eerlijk gezegd: we begonnen toch ook wel te twijfelen of het de moeite was, na de Grand Canyon en al de rest. Zou het niet meer van hetzelfde zijn? Helemaal niet dus. Het lijkt in de verste verte niet op de Grand Canyon of Arches. Capitol Reef is namelijk een oude breuklijn die gewoon open en bloot ligt en door de jaren der tijden is kant A dus stevig omhooggestuwd terwijl kant B niet meewou en wat doen ze dan: een weg leggen tussen de twee in, zodat je mooi langs de breuklijn kan langsrijden. Heel speciaal hoor. De structuur van de rotsen is op z'n minst bizar te noemen en je ziet een gamma van lagen en kleuren, je kijkt als het ware gewoon de geschiedenis in. Het gevaar dat je daar liep, waren "flash flooding" en gezien het die dag bewolkt was met stevige dreiging tot onweer werd ons afgeraden de kloof zelf in te lopen. Nu zijn we er wel een stukje ingegaan, maar toch maar niet te ver ;-) Wat we dan wel hebben gedaan is een stevige wandeling naar boven, naar een natuurlijke brug en dat gaf dan ook wel weer wat mooie zichten hier en daar. De naam Capitol Reef komt trouwens doordat enkele rotsen eruit zien als de dome van het Capitol Building in Washington (maar ge moet er toch wat fantasie voor hebben eigenlijk). We verbleven hier ook in een motel met prachtig uitzicht op de canyon trouwens, genieten!

En ja...de dag nadien namen we dan de prachtige highway 12 die Capitol Reef verbindt met Bryce Canyon. Het uitzicht verandert om de zoveel km op die weg en onderweg moesten we dan toch ook echt wel een paar keer stoppen om wat te gaan genieten van het landschap. Prachtig gewoonweg. Tegen de middag waren we dan in Bryce en verdikke...wat een prachtige canyon! Dit was totaal anders dan wat we daarvoor al gezien hadden. Roze-oranje-witte zuilen buieengepakt in wat men het "amphitheater" noemt. Maar buiten dat ampitheater strekt de ganse canyon zich over een lengte van zo'n 35 km uit en je kan hem dus helemaal afrijden en via verschillende viewpoints genieten van het magistrale landschap. Net op dat moment stevende er even een stevig onweer op ons af (zie foto) en dat maakte dat de lichtinval in de canyon continu veranderde wat ook magistraal om zien was. Uiteraard hebben we ook de canyon ingewandeld (de korte trail van 3 km wel) en dan loop je dus tussen die zuilen door wat wel heel speciaal is. Voor mij, naast de Grand Canyon, ongetwijfeld het mooiste wat ik op heel de reis gezien heb.

Na Bryce Canyon staat bij de meeste trippers traditioneel Zion National Park op het programma en dat was bij ons niet anders. De twee liggen dan ook maar op 1,5 u rijden van elkaar. En toch lijken ze helemaal niet op elkaar, integendeel. Zion is groen, er stroomt veel water, er zijn kleine vijvertjes hier en daar (waar je naartoe kan wandelen en klimmen. Maar het is er wel mooi en aangenaam om rond te wandelen. Zion is maar voor een beperkt stukje toegankelijk met de wagen (o.m. via een spectaculaire tunnel van 1,6 km lang die door een berg werd gemaakt, best wel smal is en veel bochten kent, enfin...voor Amerikaanse chauffeurs blijkbaar best eng, want je wordt er dus met begeleiding doorgestuurd). Vanaf het visitor center moet je alles met een gratis shuttlebus doen en het park ontdek je verder best al wandelend (maar er zijn een pak makkelijke en korte trails die je toch al heel wat laten ontdekken). We waren die dag net "the fourth of July" en dan blijkt dat park dus wel héél populair bij de Amerikanen zelf te zijn. Kwamen we daarvoor amper toeristen tegen, op een tiental auto's na, die dag in Zion was het over de koppen lopen als het ware. Maar we stoorden er ons niet aan en hebben toch wel een aantal uurtjes in het park doorgebracht, genietend van de natuur. Overnachten deden we in het lokale dorp dat pal naast het park ligt, Riverdale. De gratis shuttle ging tot in het dorp, echt wel handig.

Voilà, tot daar deel 3. Waar het dan naartoe gaat, kunnen jullie wel raden (of spieken, want 'k had heel de route al eens op m'n blog gezet hé). Maar da's voor morgen of vrijdag (beetje drukke dagen voor de boeg).

nog een paar fotookes:

vlnr: Monument Valley, Mesa Verde NP (2 foto's), Arches NP (2 foto's), Capitol Reef NP, Bryce Canyon (3 foto's, de eerste is die met het onweer), Zion NP (2 foto's)

usa4

 

usa5

usa6

14-07-09

verslag roadtrip deel 2: Los Angeles -> Lake Powell

Waar zaten we..ah ja, Los Angeles. Na 2 nachtjes zeiden we deze bijzondere stad vaarwel en trokken weer voort. Niet zo ver deze keer, na zo’n 2 uurtjes zaten we al aan Palm Springs waar we een volgend nachtje zouden doorbrengen. Niet owv Palm Springs zelf, wel voor het Joshua Tree National Park dat er vlakbij ligt en daar reden we dan ook direct naar door. De Joshua Tree is een speciaal soort boomke dat goed gedijt in de woestijn en in de Mojave-woestijn kom je ze dus overal tegen en dan vooral in het Joshua Tree NP (maar later op de reis zagen we ze ook massaal in de buurt van Death Valley). Maar nog opmerkelijker in dat park zijn de prachtige rotsformaties ontstaan door weersinvloeden en erosies. Had nog nooit zoiets wonderlijks gezien, echt prachtig. Eén rots had de vorm van een schedel (en werd dan ook Skull Rock genoemd, duh), een andere formatie leek wel op Mount Rushmore (met de 4 presidenten uitgehouwen in de rots). Enige lastige aan ons bezoek die dag was de extreme hitte. Was het in LA nog een aangename 27°C, we stapten ginder uit de auto en kwamen terecht in temperaturen van 45°C in de schaduw (en die schaduw is in de woestijn niet alomtegenwoordig, integendeel). We waren dan ook blij dat we in de late namiddag een plons in het zwembad konden nemen en zijn ’s avonds samen met heel wat andere PalmSpringers in de cinema gedoken (waar de airco hard zijn best moest doen om de temperatuur aangenaam te houden).

De dag erop, we zijn dan zondag de 28e juni, stond er een lange rit op de planning, naar Williams en daarmee verlieten we ook California en reden we Arizona binnen. De Mojave-dessert veranderde stilletjesaan in meer bergachtig gebied met rotsformaties. Halverwege passeerden we een bijzonder plaatsje, Lake Havasu City. Niet toevallig hoor, had in de Lonely Planet gezien dat we mits een klein ommetje er even konden passeren en dat het wel interessant was, omwille van één grote attractie: de originele London Bridge! Hoe bizar, midden in nergensland een dorp waar ze ooit een brug van London naar daar hebben verhuisd (de brug werd aangekocht door de toenmalige burgemeester) en speciaal een kanaal voor hebben aangelegd (zodat de brug toch over water kan geplaatst worden). En het stadje floreert daardoor dus enorm, ze hebben er een heel feestdorp rond gebouwd met lekker veel kitsch. Een grappige tussenstop dus, ideaal om even te lunchen. Nadien voort naar Williams, dat op 80 km van de Grand Canyon ligt en daar dus enorm van profiteert. In de Grand Canyon zelf is het nl. pokkeduur om te overnachten en in Williams kan je dat voor een prikje. Leuk aan Williams is dan weer dat het pal op de historische route 66 ligt en daar vind je dan natuurlijk ook de nodige kitsch en brol van en enkele leuke cafés en een heuse mini-wildwestshow op straat (het verkeer moet maar effe wachten tot ze klaar zijn met schieten).

Maandag de 29e stond dan onze eerste echte canyon op het programma, en wat voor eentje, de Grand Canyon himself! In Lake Havasu City zei een dame ons nog dat je wel honderden foto’s van de Grand Canyon mag gezien hebben, niets tipt aan het origineel. Awel, ze heeft gelijk: de grootsheid is gewoon niet op een foto vast te leggen, het is gewoon overweldigend! En het gekke is: je ziet het totaal niet aankomen. We waren al lang door de ingang van het park gepasseerd en nog zagen we niets. Tot we aan de rand kwamen, langs de bomen passeerden en plots die enorme canyon zagen. Sprakeloos waren we! Vervolgens de auto gelaten waar ie stond en op de gratis shuttlebus gestapt die je kilometers langsheen de kloof rijdt (en je kan er op een tiental plaatsen af en dan met de volgende bus (die om de 10 min. passeert) weer verder). En dan te denken dat je eigenlijk nog maar een percentje van de ganse kloof hebt gezien…niet te doen. We hebben er uiteindelijk 5 uur doorgebracht, beetje langer dan verwacht, waardoor we maar laat op onze volgende halte waren, nl. het plaatsje Page aan Lake Powell. Daar wat verkoeling in het zwembad gezocht en naar de prachtige dam (Glen Canyon Dam) gaan kijken, die de 2e grootste dam van de VS is en eigenlijk een pak mooier (qua omgeving) dan de Hoover Dam (de grootste).

Voilà, tot daar deel 2. Morgen wat meer over onze verdere verovering van zowat alle canyons in zuid-Utah in westelijk Colorado ;-)

nog een paar fotookes: vlnr: Joshua Tree NP (3 foto's, -> let vooral op het "verboden te zwemmen"-bordje op foto 3, duh...), Palm Springs, Lake Havasu City, Williams (antieke trein naar Grand Canyon), Route 66, Grand Canyon en Glen Canyon Dam in Lake Powell

usa2

usa3

13-07-09

verslag roadtrip deel 1: San Francisco -> Los Angeles

Op 22 juni 's morgens stapten we op het vliegtuig richting USA. Na dik 7 uur vliegen kwamen we eerst aan in New York. Daar effe de gevreesde douane-verplichtingen doorstaan, maar we mochten gelukkig het land in. Oef! Eerste horde genomen. Dan een uurtje wachten voor het volgende vliegtuig naar San Francisco. Daar kwamen we dan rond half 7 's avonds plaatselijke tijd aan (in België was het dan al weer vroeg in de ochtend). Lange trip dus en we waren doodop. Rap onze eerste Amerikaanse hamburger gaan eten vlakbij het hotel en een kort wandelingske door de buurt alvorens we in 't slaap vielen in ons bedje. De volgende ochtend waren we weer fris en fruitig en stond er een dagje SF op het programma. Eerst een dagpas voor de bus/tram gekocht waardoor we onbeperkt met het openbaar vervoer konden rondtrekken. We hadden op voorhand ook al ticketten besteld voor Alcatraz en dat stond dus eerst op de planning. Met de antieke tram waren we er direct. Met de boot ben je dan op een kwartierke op Alcatraz en da's echt wel de moeite. Vanaf de boot heb je een mooi zicht op de skyline van SF, heel cool. En Alcatraz stelde niet teleur: je voelt er nog echt de geest van het gevangenisleven en de toer (met koptelefoons, in het Nederlands!) is heel interessant. Na twee uurtjes waren we rond en namen we de boot terug. Dan eens naar Pier 39, eigenlijk een touristtrap van jewelste maar je krijgt er wel een leuke overdosis typische Amerikaanse kitsch tegen je aangesmeten en dat moet ne mens gewoon eens gezien hebben en je kan er superlekkere chowder gaan eten, wat we dan ook gedaan hebben. Daarna te voet verder de Fishermans Wharf afgegaan, leuke sfeer daar. En dan hebben we natuurlijk de antieke kabeltram eens genomen. 't Was wel effe aanschuiven, want iedereen wil daar wel eens op natuurlijk. Gelukkig zijn er meerdere lijnen die downtown SF bedienen en er worden voldoende trammetjes ingezet zodat de wachttijd wel meeviel. Wij stonden vlak aan een keerpunt en zo zagen we hoe twee mannen handmatig (door te duwen en te trekken dus) de tram via een soort van draaiplatform de andere richting induwen. Echt antiek dus, schattig om te zien. Met de tram klommen we de steile straat op richting Lombard Street. Het speciale aan die straat is, dat ie over een klein stukje bekend staat als "the most crookeded street" in de wereld (google dat maar eens in). Hij is op dat stukje nl. zo steil dat ze 8 bochten hebben gemaakt om veilig naar beneden te kunnen rijden met de wagen ('t is wel eenrichtingsverkeer hoor). Wij zijn er te voet naar beneden gewandeld natuurlijk ;-) En dan de bus op richting de Golden Gate Bridge. Toen we daar stonden, was ik toch wel effe sprakeloos. Dat gevoel was me nog maar één keer eerder overkomen, nl. aan de Taj Mahal in India. Het gevoel dat je iets al heel je leven lijkt te kennen door het op foto of TV te zien en dan ineens sta je er gewoon zelf voor. Dat is echt wel kicken hoor! Natuurlijk zijn we de brug opgewandeld tot halverwege of zo en dan er in de buurt nog wat gewandeld. Dan de bus weer terug naar Chinatown en het financiële centrum. We moesten nog een GPS kopen om ons de komende 17 dagen de weg te wijzen, maar dat bleek toch niet zo evident om te vinden. De meeste Amerikaanse auto's hebben tegenwoordig blijkbaar een ingebouwde GPS en wie dat niet heeft, heeft dan wel een IPhone met GPS, en ze smijten dus niet met Garmins of TomToms rond je oren zoals ze hier doen. Na lang zoeken hebben we er toch eentje gevonden (en te veel betaald, bleek achteraf, ach ja).

De volgende morgen gingen we dan onze huurauto afhalen in downtown SF en na wat horten en stoten raakten we op weg. De GPS bleek gelukkig ook te werken en al na 5 minuten zaten we op een snelweg richting het Zuiden. Eerste tussenstopje was Santa Cruz waar we al om 9u 's morgens waren. Te vroeg bleek, want alles was er nog dicht. Toch effe de pier afgewandeld en dan wat te eten gekocht in een obscuur winkeltje. Het weer was wat minder, maar wel typisch voor daar: nl. 's morgens nevelig en wat killig, maar tegen de middag werd dat al een pak beter. Na Santa Cruz reden we door naar Monterey om te lunchen en ook even de gezellige sfeer op te snuiven. En dan was het enkele uurtjes bollen over de prachtige coastal highway die o.m. via het Big Sur national park gaat. Het national park was gehuld in de mist, wat wel wat feërieke beelden opleverde. De grillige kustlijn was gelukkig wel goed zichtbaar. Het is wel een héél lange snelweg met heel wat bochtwerk en dus vrij vermoeiend. Gelukkig was onze eindhalte nog niet Los Angeles zelf, maar een 250 km erboven in Santa Maria. Een gat waar niks te zien was, maar we gingen er dan ook alleen maar even overnachten (en ze hadden een leuk zwembad met jacuzzi waar we natuurlijk wat in zijn gaan plonzen) om dan de volgende morgen vroeg naar Los Angeles te rijden.

Donderdag de 25e juni trokken we dus naar Los Angeles, terug grotendeels via de kust zodat we binnenreden via een rustige weg, nl. langs Malibu en Santa Monica Beach. Net na Santa Monica ligt dan Venice Beach en daar hielden we eerst halt. Het strand eens op en langs alle kraampjes. Een leuke sfeer ook al werden we er door twee ganstarappers te grazen genomen. Ze wilden dat we even naar hun CD luisteren, vroegen vriendelijk onze naam en vriendelijk als we zijn, zeiden we die ook. Toen ze onze namen echter op hun CD's schreven, roken we onraad, maar het was al te laat. We moesten dus die CD's kopen (zelfgebrande CD's, zonder cover of zo) voor 20 USD elk. Toen we protesteerden, stonden er ineens 10 van die ganstarappers rond ons, dus zijn we maar gecapituleerd. Nu kunnen we er wel om lachen hoor ;-)

Na Venice Beach gingen we eerst naar ons hotel. Dat lag in downtown USA, vlak naast het Staples Center, een stadion waar de dag ervoor Michael Jackson voor de allerlaatste keer had gerepeteerd voor zijn toer. De dag dat wij eraan kwamen was er een evenement van één of ander Playstation-ding en zaten er beroemde skaters handtekeningen uit te delen. Gigantisch lange rijen fans stonden er aan te schuiven, maar wij herkenden die mannen toch niet helaas ;-) Natuurlijk zijn we ons ook wat gaan vergapen aan de gigantische skyscrapers in de buurt daar en daarna zijn we naar Griffith Park gereden vanwaar je een mooi zicht hebt op het Hollywood-sign (en daar kickte ik als filmfanaat natuurlijk weer ferm op). Op weg naar Griffith-park hoorden we trouwens het nieuws van de dood van Michael Jackson een kleine 20 km verderop...Niet dat we fan zijn, maar als je met die zijn muziek bent opgegroeid...het liet ons nu ook niet bepaald onberoerd.

Vrijdag de 26e zaten we een hele dag in LA en heb ik me helemaal in het filmgebeuren gestort natuurlijk. Koenie volgde gelukkig dapper mee ;-) Eerst de studio's bezocht bij Warner Brothers. Echt kicken: je loopt er tussen de gebouwen rond, o.m. de straten waar zogezegd Friends, ER, Gillmore Girls en een pak films zich afspelen...die worden natuurlijk nooit in New York of Chicago of waar dan ook gefilmd, maar gewoon in LA in die studio's. Knap hoe ze dat klaarspelen. We mochten ook binnen op de set van de serie Two and a Half Men en laat dat nu net een van onze favoriete series zijn, dus daar zaten we weer te kicken tot en met ;-) Na dat bezoekje trokken we naar downtown Hollywood, waar we midden in het mediacircus rond de dood van Michael Jackson terechtkwamen. We dachten gewoon rustig naar wat sterren (letterlijk) op de Walk of Fame te gaan kijken, maar dat was buiten enkele duizenden fans van MJ gerekend die ter hoogte van het Chinese theatre stonden te drummen om tot bij de ster van MJ te geraken. Enkele tientallen satellietwagens van tv-zenders stonden erbij geparkeerd en we zagen een pak nieuwsmensen live verslag uitbrengen voor de tv. We stonden het allemaal wat aan te zien toen we werden aangesproken door een journaliste van The Washington Post, of ze ons mocht interviewen. Tuurlijk wel, een kwartierke babbelen en achteraf stond daar één lijntje van in de krant, maar wel met onze namen erbij! (link=http://www.facebook.com/ext/share.php?sid=124860275730&am...) Met het gedacht van "we zijn hier nu toch", zijn we ons dan ook even in de massa gaan vervoegen om eens naar die fameuze ster te gaan zien (maar toch ook wel om echt ook midden in dat mediacircus even terecht te komen). In ieder geval: wat een manier om Los Angeles te beleven! Saai was het er niet! Nadien zijn we nog wat gaan rondtoeren: Melrose Avenue, Sunset Strip, Beverly Hills, Bel Air en Mullholland Drive. En ook een rasechte mall (winkelcentrum) eens binnengewandeld natuurlijk.

Voilà, tot daar deel 1 van het verslag. Morgen deel 2 ('k zal proberen wat korter te zijn).

Een paar fotookes bijeengeplakt hieronder se.

vlnr: San Francisco hippie, de antieke kabeltram, Golden Gate, Coastal Highway (Big Sur), Venice Beach, Hollywood Sign

usa1

 

in LA het mediacircus op Hollywood Blvd

LA 1

LA 2

12-07-09

terug thuis :-(

Hier zijn we dan weer! Vanmorgen om kwart voor 8 belandden we weer op Belgische bodem na een vermoeiend tripje. Net geen drie weken stevig gecruised doorheen het Zuidwesten van de USA. Dik 5500 km hebben we afgelegd en 't was dus serieus de moeite. Een uitgebreid reisverslag volgt één dezer, nu effe bekomen van de jetlag en slecht nieuws...want toen we in de auto van m'n schoonouders stapten aan Zaventem hoorden we direct dat er slecht nieuws was gekomen van het kattehotel waar poes Winnie te logeren was gelegd. Dat kattehotel ligt vlak naast de dierenkliniek van Mechelen en dat leek ons toch een veiliger optie gelet op haar diabetes. En het bleek dus nodig. Afgelopen donderdag is ze in een zware crisis geraakt en werd ze van het kattehotel stante pede overgebracht naar de dierenkliniek. Gisteren hadden ze nog gebeld met m'n schoonouders om te zeggen dat het stevig bergaf ging en dat we vandaag onmiddellijk mochten bellen als we weer thuis waren. Dus direct gebeld en bleek dat ze vannacht was gestorven. Geen leuke thuiskomst dus...En a.s. dinsdag moet poes Pooh ook binnen voor een operatie (tumor), dus dat ziet er ook niet zo goed uit...'k Wil terug op reis...

 

winnie

11:17 Gepost in Algemeen | Commentaren (5) |  Facebook