28-09-09

gevaar!

In ons overbebouwd Belgenlandje gaan we het niet snel voorhebben: een eindje gaan lopen in de natuur om vervolgens 4 dagen vermist te geraken. Sommige bossen zijn nog een beetje groot te noemen, maar meestal kom je na een km of 2 wel iets van bebouwing, snelweg, spoorweg, bushokje of wc-huisje tegen en raak je naterawel terug in één of andere beschaving. In de Verenigde Staten daarentegen...daar gebeurt het wel. Vorige week nog...Het was even bang volgen op twitter, toen een bekende trailloopster vermist bleek te zijn. Gina Natera is nochtans geen doetje. Ze won al eens een 100 mijl-race en schrikt er dus ook niet voor terug om effe op een zondag 8 uur in de canyons te gaan traillopen. Zo ook op zondag 21 september. 's Morgens vertrokken met haar schoonbroer voor wat eigenlijk maar een kort toertje moest worden van een 2-tal uur. Daarom had ze ook maar een beperkte hoeveelheid water en eten bij.

En om de één of andere reden breken beide geoefende lopers dan zowat alle ongeschreven wetten van het traillopen:

- ze blijven niet samen. Omdat schoonbroer een goeie dag heeft besluit ie wat te versnellen en laat ie Gina achter.

- Gina besluit het geplande rondje langer te maken dan gepland. En dat op een dag dat de temperaturen in de canyon tot tegen de 40° C klimmen. Niet slim dan om met slechts een beperkte watervoorraad en voedsel toch verder die canyon in te lopen

- ze besluit dan nog een stuk pad te volgen waar ze nog nooit eerder op was geweest.

Op een bepaald moment verliest ze dan ook nog een flesje drank en begint de hitte haar parten te spelen. Ondertussen raakte ze verdwaald en klimt ze in een sleuf tussen de rotsen en daalt ze af naar beneden om te gaan schuilen tegen de zon. Probleem is dat ze daarna niet meer terug naar boven geraakt. De wanden zijn te steil en ze is te vermoeid geraakt om stevig te beginnen klimmen.

Wat volgt is natuurlijk een heuse nachtmerrie. Gevangen beneden in de canyon, met amper iets van eten of drinken en bevangen door de hitte en vermoeidheid...Gina beseft dat haar einde misschien wel gekomen is.

Die zondagavond begint men al met zoeken, zonder succes. Het gebied waar ze vermist is (en ook haar schoonbroer blijkt vermist), is gigantisch uitgestrekt. De dag nadien gaat het zoeken verder, met helicopters en talloze vrijwilligers. Uiteindelijk duurt het nog tot woensdag eer beiden gevonden worden!! 's Morgens wordt de schoonbroer gevonden, hij liep uitgeput rond te dolen. In de namiddag wordt ook Gina gevonden...meer dood dan levend, volledig uitgedroogd (haar nieren begonnen het te begeven), maar ze heeft het gehaald. Het bleek maar een kwestie van uren meer te zijn.

Gelukkig dus goed afgelopen, maar het stemt toch wel tot nadenken. De personen in kwestie waren geoefende traillopers, gewend om afstanden van 100 mijl in moeilijke omstandigheden te volbrengen. En zij worden verrast op een doodgewone training, gewoon omdat ze een aantal basisprincipes niet respecteren. Overmoed wordt bestraft, gelukkig niet altijd, maar je kan jezelf dus heel wat ellende besparen als je ook bij het beoefenen van je passie af en toe je verstand gebruikt :-)

 

running

22:55 Gepost in Info | Commentaren (4) |  Facebook

Commentaren

Laatste zin in je verhaal de een belangrijke. Je verstand gebruiken. Doen allemaal wel eens dingen waarvan je achteraf zegt, pfff... gelukkig goed afgelopen.

Gepost door: Tiny | 29-09-09

Idem aan Tiny ; heb er weinig aan toe te voegen.

Gepost door: Bjorn Paree | 29-09-09

tja 't is typisch iets dat de meest geoefenden voor hebben; na een tijdje denk je dat niets je nog kan gebeuren, je laat de aandacht verslappen, en dan heb je prijs ...

Gepost door: geert | 29-09-09

je ziet het . kan zelfs ervaren mensen gebeuren

Gepost door: hans | 29-09-09

De commentaren zijn gesloten.