30-09-09

het aftellen kan eindelijk beginnen!

Vandaag poging nummer 2 om tot bij de chirurg te geraken en 't is gelukt! Alhoewel het toch weer effe dreigde mis te lopen. Zat nog maar net goed en wel in de wachtzaal (een half uur voor m'n uur van afspraak, dus goed op tijd!) toen men kwam vertellen dat de chirurg effe dringend moest gaan helpen bij een operatie. O jee. Maar het zou niet lang duren, beloofde men. Gelukkig voor mij besloten toen drie wachtenden voor mij het gewoon af te bollen en bleef ik enkel nog achter met één morrende dame die een half uur lang heeft zitten morren tegen mij. Gelukkig had ik m'n laptop van het werk mee, moest dringend e.e.a. afwerken na de lange begrotings-vergadering van de avond ervoor. Had gelukkig wel m'n documenten al offline op m'n desktop geplaatst op voorhand, want natuurlijk kon ik niet draadloos surfen in dat hypermoderne ziekenhuis (tenzij ik wat codes kon breken, maar zo IT-minded ben ik niet). Dus dik uurtje stevig met begrotingscijferkes beziggeweest, waardoor de tijd wel vooruitvloog. Eenmaal daarmee klaar nog de gebruikelijke roddelboekjes doorgenomen en dan na 1u45min wachten kon ik toch binnen. Bleek een supervriendelijke innemende man te zijn die me direct op m'n gemak stelde. Eventjes gebabbeld, knie onderzocht (auw auw, hoe doen die mannen dat toch....gewoon effe pink op de plek des onheils duwen en 'k schiet tegen den plafond) en dan was het kiezen: nog 12 maanden complete sportrust zonder garantie dat ik dan weer lange tijd pijnvrij kan lopen, of toch nu maar eens de korte pijn. Tja...'k ben al bijna een jaar lang op de sukkel, dus geef me nu maar die "korte" pijn natuurlijk. Dus wat gaat er gebeuren: niet zoals ik eerst dacht de pees operatiedie een ietsiepietsie wordt verlegd. Wel wordt er een driehoekje uit de pees uitgesneden, net dat stukje dat hardnekkig aanschuurt tegen het bot. Gevolg is dat er van schuren geen sprake meer kan zijn en dat voor de rest van m'n leven. Doordat de pees niet gans wordt losgemaakt, is de herstelperiode ook relatief kort. Wow! Wat hoorde ik hem dat graag zeggen!! Ik moet verplicht twee weken thuis rust houden en zo weinig mogelijk uitsteken. Daarna mag ik al terug beginnen wandelen en na een controle-onderzoek (ongev. na die eerste 2 weken) krijg ik te horen wanneer ik weer mag fietsen en daarna lopen. In de meeste gevallen mag er al terug gestart worden met fietsen na 3 à 4 weken en met lopen na 6 weken! Dat valt dus best wel mee. Ik vreesde voor minstens 3 maanden out te zijn.

Datum van de operatie wordt wel pas 27 oktober. 't Was dat of 13 oktober. Maar laat me nu net tot en met 19 oktober een overladen werkagenda hebben met veel avond- en weekendwerk. Dus toch maar geopteerd voor 27 oktober, omdat dan gewoon ook een vrij rustige periode op het werk is en ik tegen dan toch e.e.a. kan afgewerkt krijgen. En tot dan blijf ik gewoon rustig voortsporten zoals ik nu bezig ben. Ook de chirurg herhaalde dat fietsen, spinning en zwemmen zonder problemen verder mogen gebeuren. En lopen zolang ik geen pijn voel, dus tijdig stoppen en wandelpauzes. Dus blijven we dat doen hé. Zo heb ik zondag weer een beetje gelopen (in totaal 9,4 km bijeengesprokkeld) en een beetje gefietst (gaan supporteren bij Dwars door Mechelen), maandagavond gaan spinnen en gisteren dan weer een klein stukje bijeengelopen. Morgen normaal gezien wat combi-sporten: 's morgens stukje lopen, 's avonds spinning en naar 't schijnt zou er nu ook op donderdag eens een zumba-les doorgaan dus misschien volg ik dat ook eens een stukje mee, als ik goesting heb tenminste.

 

zumba

 

 

21:34 Gepost in Info | Commentaren (9) |  Facebook

28-09-09

gevaar!

In ons overbebouwd Belgenlandje gaan we het niet snel voorhebben: een eindje gaan lopen in de natuur om vervolgens 4 dagen vermist te geraken. Sommige bossen zijn nog een beetje groot te noemen, maar meestal kom je na een km of 2 wel iets van bebouwing, snelweg, spoorweg, bushokje of wc-huisje tegen en raak je naterawel terug in één of andere beschaving. In de Verenigde Staten daarentegen...daar gebeurt het wel. Vorige week nog...Het was even bang volgen op twitter, toen een bekende trailloopster vermist bleek te zijn. Gina Natera is nochtans geen doetje. Ze won al eens een 100 mijl-race en schrikt er dus ook niet voor terug om effe op een zondag 8 uur in de canyons te gaan traillopen. Zo ook op zondag 21 september. 's Morgens vertrokken met haar schoonbroer voor wat eigenlijk maar een kort toertje moest worden van een 2-tal uur. Daarom had ze ook maar een beperkte hoeveelheid water en eten bij.

En om de één of andere reden breken beide geoefende lopers dan zowat alle ongeschreven wetten van het traillopen:

- ze blijven niet samen. Omdat schoonbroer een goeie dag heeft besluit ie wat te versnellen en laat ie Gina achter.

- Gina besluit het geplande rondje langer te maken dan gepland. En dat op een dag dat de temperaturen in de canyon tot tegen de 40° C klimmen. Niet slim dan om met slechts een beperkte watervoorraad en voedsel toch verder die canyon in te lopen

- ze besluit dan nog een stuk pad te volgen waar ze nog nooit eerder op was geweest.

Op een bepaald moment verliest ze dan ook nog een flesje drank en begint de hitte haar parten te spelen. Ondertussen raakte ze verdwaald en klimt ze in een sleuf tussen de rotsen en daalt ze af naar beneden om te gaan schuilen tegen de zon. Probleem is dat ze daarna niet meer terug naar boven geraakt. De wanden zijn te steil en ze is te vermoeid geraakt om stevig te beginnen klimmen.

Wat volgt is natuurlijk een heuse nachtmerrie. Gevangen beneden in de canyon, met amper iets van eten of drinken en bevangen door de hitte en vermoeidheid...Gina beseft dat haar einde misschien wel gekomen is.

Die zondagavond begint men al met zoeken, zonder succes. Het gebied waar ze vermist is (en ook haar schoonbroer blijkt vermist), is gigantisch uitgestrekt. De dag nadien gaat het zoeken verder, met helicopters en talloze vrijwilligers. Uiteindelijk duurt het nog tot woensdag eer beiden gevonden worden!! 's Morgens wordt de schoonbroer gevonden, hij liep uitgeput rond te dolen. In de namiddag wordt ook Gina gevonden...meer dood dan levend, volledig uitgedroogd (haar nieren begonnen het te begeven), maar ze heeft het gehaald. Het bleek maar een kwestie van uren meer te zijn.

Gelukkig dus goed afgelopen, maar het stemt toch wel tot nadenken. De personen in kwestie waren geoefende traillopers, gewend om afstanden van 100 mijl in moeilijke omstandigheden te volbrengen. En zij worden verrast op een doodgewone training, gewoon omdat ze een aantal basisprincipes niet respecteren. Overmoed wordt bestraft, gelukkig niet altijd, maar je kan jezelf dus heel wat ellende besparen als je ook bij het beoefenen van je passie af en toe je verstand gebruikt :-)

 

running

22:55 Gepost in Info | Commentaren (4) |  Facebook

26-09-09

Marathon des Sables

Vorige week las ik nog eens zo'n roddelboekje à la TV Familie of Dag Allemaal (schoonmama bevoorraadt mij er altijd mee) en wat las ik daarin? Madonna traint voor de volgende editie van de Marathon des Sables! Nou nou, eerst zien dan geloven dacht ik. Beetje rondgesurfd en het blijkt dus gewoon een hoax te zijn. Jammer dat het dan direct voor waar in een tijdschrift wordt gepubliceerd natuurlijk.

tomwaesNochtans is er een bekende Vlaming die er wel effectief voor aan het trainen is: Tom Waes. Voor zijn programma "Tomtosteron" gaat ie de uitdaging aan. Dat ie geen schrik heeft voor zulke ondernemingen bewees ie al in een vorig seizoen van dat programma, toen ie probeerde het Kanaal over te zwemmen, te vliegen in een zelfgebouwd vliegmachientje en bokser te worden. Maar de Marathon des Sables? Da's toch wel wat anders natuurlijk!

De Marathon des Sables is een zesdaagse ultraloop van ongeveer 254 km. De loop sableswordt beschouwd als de zwaarste voettocht ter wereld. De wedstrijd bestaat uit zes zes etappes die in zeven dagen gelopen worden. De langste etappe is 84 km en de andere zijn tussen de 20 en 40 km lang. Je loopt dus eigenlijk elke dag ongeveer een marathon (of meer) en dat in temperaturen die makkelijk de 40°C of meer bereiken. 's Nachts koelt het gelukkig toch een beetje af :-) Iedere deelnemer draagt zijn of haar eigen rugzak met eten, drinken, slaapzak, etc. Het water en de tenten worden door de organisatie geregeld.  Elke 12 km ontvangen de deelnemers 1,5 liter water en staat een gespecialiseerd medisch team paraat.

Heb je toch zin gekregen om mee te doen, begin dan al maar te sparen. Een deelnameticket kost je zo'n 3000 euro (incl BTW) en dan moet je nog ginder geraken :-)

jackDeze wedstrijd trok een paar jaar geleden nog een "bekende" mens aan. Jack Osbourne, zoon van rocker Ozzy Osbourne, deed een poging in 2006 voor zijn TV-programma Jack Osbourne Adrenaline Junkie. Als je weet dat dat manneke jarenlang zwaarlijvig was en vooral overleefde op drank en drugs, is het al een fenomenale prestatie dat hij de eerste dag overleefde. Op dag 2 moest ie echter uitstappen. Hij had er wel een jaar voor getraind en was maar liefst 45 kg afgevallen tijdens de voorbereiding. 

 

 

 

 

 

 

Toch nog goesting: you tube dan wat filmpjes en raak geïnspireerd!

08:49 Gepost in Info | Commentaren (9) | Tags: marathon des sables |  Facebook

24-09-09

ontploft

Vandaag had ik weer een half dagje verlof ingepland, maar dan wel om een goeie bomreden: afspraak bij de chirurg ivm de nakende knie-operatie! Tenminste, dat was de bedoeling toch. Vanmorgen nog rap eerst de beentjes gestrekt (weer die 4 x 10 minuutjes) alvorens me richting U.Z.A. (voor de niet-kenners: Universitair Ziekenhuis Antwerpen) te reppen. Na de nodige verkeersstress daar aangekomen, me aangemeld en wat kreeg ik te horen: "maar mevrouw, de dokter is helemaal niet aanwezig". Wablief!! Ik dacht dat ik ter plekke ging ontploffen! Ze hadden me een brief gestuurd, wel naar het adres waar ik al bijna 20 jaar niet meer woon. In die brief stond een nieuwe afspraakdatum vermeld op 22 september. Dat ik die dag niet ben komen opdagen, deed bij hen geen belletje rinkelen dat die brief misschien niet was aangekomen. En dat terwijl ze ook m'n gsm-nummer hadden en me dus gewoon even hadden kunnen opbellen. Maar dat is te veel moeite blijkbaar, of toch een te moderne oplossing.

Nu kon die dame natuurlijk moeilijk daar ter plekke de chirurg te voorschijn toveren, dus er zat niets anders op dan een nieuwe afspraak maken. Maar toen ze als datum 15 oktober (!!) voorstelde, ontplofte ik helemaal natuurlijk. Nog eens drie weken wachten! No way...Ik denk dat ik me duidelijk heb gemaakt, want na wat gedoe kon ze me er ineens toch nog tussenkrijgen op 30 september. Komt niet zo goed uit voor het werk die dag (want met het feit dat ze af en toe toch eens zo'n sukkel op de consultatie krijgen die werkt en dus verlof moet nemen om tot daar te geraken, daar worden ze blijkbaar wel niet zo vaak mee geconfronteerd daar), maar er zal niks anders opzitten. Wanneer ik dan vroeg of ze me ook al kon laten weten wanneer mogelijks de operatie kon plaatsvinden, want dat ze daar op het werk ook wel op zitten te wachten om bepaalde projecten te kunnen inplannen, kon ze me ook geen antwoord geven. Zucht...Gelukkig liep er net een operatie-assistente rond die toch al kon zeggen dat de wachttijd momenteel zo'n 4 weken is. Dus dat wordt ten vroegste eind oktober, wat al helemaal niet goed uitkomt voor het werk. Er zal e.e.a. dan moeten geannuleerd worden (o.m. een langlopende opleiding die al een tijdje stond ingepland). Stomme knie.

Enige voordeel van het gedoe vanmorgen: was al om 10u op m'n werk ipv deze namiddag...(alhoewel...voordeel? ;-)).

11:54 Gepost in Info | Commentaren (9) |  Facebook

22-09-09

heerlijk genieten

'k Schreef het gisteren al: wat het vandaag zou worden, dat zouden we nog wel zien. Awel se, het werd een heerlijk fietstochtje van 34,3 km. Want zeg nu zelf: het was zo'n zalig dagje nazomerweer dat ik het gewoon een doodzonde zou gevonden zennegathebben om na een dagje kantoorzitten ook nog eens een duffe fitnessruimte in te kruipen. Lopen was geen optie, daarvoor had ik toch wel wat te veel last van m'n knie gehad vandaag. Dus fietskledij aan en op m'n Trekkie gesprongen voor een heerlijk ritje. Af en toe lekker doorgetrokken, maar ook stevig gebokst tegen de wind (met de wijze woorden van Tiny ondertussen als een mantra opzeggend: de wind is je beste trainingspartner...de wind is je beste trainingspartner...de wind is je beste trainingspartner...). En yes, geen één keer gevallen! :-)  Aan het Zennegat (een idyllisch plaatsje in het Mechelse) werd ik even tot stilstand gedwongen omdat er net een boot de sluis kwam uitgevaren (en ik moest wel net daar de sluis even oversteken), de bootmadam lachte even naar mij en ik kon niet anders dan er even lekker rustig wat staan mijmeren aan de waterkant, terwijl de bootmensen en de sluiswachter hun werk deden. Een perfect einde van de dag dus.

Wist je trouwens dat Lance Armstrong ook met een Trek rijdt. Natuurlijk met een straffer modelleke dan mijne 7.5 FX. Op Twitter post ie regelmatig foto's van zijn koersmachientjes en dat zijn toch altijd wel pareltjes eigenlijk. Van de week zette ie dan weer een foto van hemzelf in zijn gloednieuwe Livestrong-shirt dat over enkele weken via de Livestrong-site zal te kopen zijn. 'k Ben toch wel aan het overwegen van me er zo eentje aan te schaffen, want vind ze zalig mooi ('t kan ook wel aan het model liggen natuurlijk :-)). Oordeel zelf...

 

lance

21-09-09

vanalles en nog wat

Het einde van een razenddrukke werkmaand komt in zicht. Normaal moest ik volgend weekend ook nog werken, maar gelukkig is dat afgelast (er is wel een avondvergadering in de plaats gekomen, maar soit). Deze week is ook een rustige werkweek met drie halve daagjes verlof, waarvan vanmorgen de eerste halve dag gepasseerd is (en wat gaat dat snel!).Maar eerst nog even terug naar vorige week. Eigenlijk is alles die week verlopen zoals het moest lopen! Zalig toch! Op het werk lekker druk, maar alles verliep gelijk gepland. En ook op sportvlak toch kunnen doen wat ik wou:

- woensdag: zwemmen, 1 x 1000 meter + 100 meter uitbollen. En stel je nu niet te veel voor bij dat zwemmen hé: 1000 meter schoolslag in net geen half uur, daar breekt ne mens geen records mee. Maar 'k heb er wel voldoening van en da's 't belangrijkste natuurlijk

- donderdag: het gebruikelijke minieme toerke van 6,7 km gelopen, maar dan wel in 4 x 10 minuten met één minuutje pauze tussenin. Eigenlijk is het een verkapte intervaltraining. In 't begin van die korte sessies liep ik 6,5 km, stilletjesaan gaat het sneller en sneller en dat aan dezelfde hartslag. Toch iets van trainingseffect precies :-)

- vrijdag: één uurtje spinning, maar manman wat was het een saaie les. Dany de lesgever voelde zich niet superlekker en dus was het o.m. drie keer zittende klim achtereen zonder enige variatie, zowat het saaiste dat er is in de les. Heb hem er achteraf gewoon over aangesproken dat zoiets toch echt niet kan in een les, dat ik zoiets dan ook wel op m'n eentje kan doen met m'n eigen muziek op de Ipod erbij. Uiteindelijk ga je naar een les omwille van wat variatie en oefeningen die je op je eentje waarschijnlijk niet direct zou doen. De rest van de deelnemers gaf me overschot van gelijk (maar die durven zoiets dan niet rechtuit te zeggen blijkbaar). Hopelijk volgende keer beter, anders verschuif ik m'n spinning naar de donderdagavond (dan is er een andere lesgever).

Dit weekend dan naar Nederland, voor het startevenement van het Nederlandse scoutsjaar. In Nederland vieren de scouts in 2010 hun 100-jarig bestaan en hun maximanieuwe werkjaar (dat loopt van september tot augustus) staat natuurlijk volop in het teken hiervan. En ze besloten dan ook al hun Europese collega-federaties uit te nodigen om mee workshops te geven, vanuit de eigen nationale werking dan. En bijgevolg mocht ik ernaartoe met één van onze vrijwilligers om er één van onze vormingen te gaan geven (over veiligheid tijdens scoutsactiviteiten). Heel leuk om te doen natuurlijk. En we hebben prinses Maxima eens in levende lijve gezien en een leuk optreden van ene Jeroen Van der Boom (bleek er zelfs drie liedjes van te kennen, alhoewel de naam vooraf geen belletje deed rinkelen). Omdat we zaterdagnamiddag toch een paar uurtjes vrij hadden ook, zijn we ook even gezellig op de koffie geweest bij Tiny en Sjan. We zaten nl. op een dikke 20 km van Uden, dus dat kwam goed uit. Was ook wel heel praktisch, want m'n collega was z'n tent thuis vergeten. Gelukkig had Jeroen (zoon van Tiny) een tentje op reserve liggen dat we even mochten lenen :-)

Vanmorgen dan even een paar uurtjes recup en dat kwam goed uit, want had zin om even de beentjes te strekken. Terug 4 x 10 min gejogd en laps...we zitten nu al aan 6,8 km :-) Deze avond was de sporthonger nog niet gestild en ben ik nog een uurtje gaan spinnen ook (ditmaal met Evi als lesgever, die is wel heel goed). 'k Voelde het tegen het einde wel wat aan m'n knie, dus 't was er precies toch een beetje te veel aan, ach ja.

En morgen...dat zien we dan wel weer!

 

Nog een paar dagen aftellen en dan naar de chirurg. Hopelijk hoef ik daarna niet te lang meer te wachten voor de operatie, maar naar 't schijnt heeft ie best wel een lange wachtlijst voor die dingen. Duimen maar.

20:57 Gepost in Sport | Commentaren (9) |  Facebook

15-09-09

als vanouds

En het leven kabbelt rustig verder…Alhoewel rustig? Da’s ook weer relatief natuurlijk. Maar laat ons zeggen dat ik het liever te druk dan te rustig heb. Vrijdag en zaterdag waren zo twee drukke werkdagen, met af en toe wel wat leute en plezier ertussendoor gepropt (zo zijn ze wel bij ons op ’t werk). Maar zaterdagavond kwam ik toch wel afgepeigerd thuis en heb ik niet veel meer uitgestoken. Zondag heb ik dan het klassieke sportmoment ingelast op zondagmorgen (zolang ik het nog kan, doe ik het ook!) en de rest van de dag gewoon lekker lui geweest, filmpje opgezet en lui in de zetel gelegen. Dat deed deugd!

Die sportzondag bestond trouwens uit 10 km fietsen -  3 x 15 min lopen – 16 km fietsen en dan nog m’n krachttraining in de fitness. Van elk onderdeel had ik evenveel plezier!

nekGisteren maandag als vanouds nog eens naar de spinning, maar ik had een heuse offday. De les was nog niet goed en wel bezig of ik kreeg een bizarre kramp in mijn nek. Quasi heel de les heb ik nekpijn gehad, dat ik er zelfs misselijk van werd. Maar koppig als ik ben, heb ik wel doorgebeten tot het einde. Raar maar waar verdween zo’n tien minuten voor het einde van de les de nekpijn weer zo plots als ie opgekomen was. En nadien ook niks meer gevoeld. Vermoedelijk had ik me in het begin een beetje een verkeerde houding aangenomen of zo, wie zal het zeggen...

Vandaag dan weer een lange werkdag. Momenteel heb ik wel even een break en ga ik even eten bij mijn ouders, maar straks is het weer vergaderen geblazen tot ver in de avond. Vanmorgen ben ik dan ook een tikje later begonnen met werken en heb ik m’n loopschoenen toch nog maar eens aangetrokken.  Terug 4 x 10 minuten op ’t gemakske en dat ging oké, op af en toe dat lastige pijnlijke gevoel in m’n knie na (maar daar zeuren we voortaan verder niet meer over op deze blog!).

De komende dagen plan ik nog wel wat gesport. Morgen zwemmen, donderdag weer een beetje lopen en vrijdag naar de spinning. En komend weekend zit ik twee dagen in Nederland voor het werk, da’s ook eens iets anders hé ;-)

17:13 Gepost in Sport | Commentaren (11) |  Facebook

10-09-09

geduld overwint alles

Het slechte nieuws van maandag is ondertussen alweer goed verteerd. Verbittering en frustratie is al lang overgeslaan in berusting en zelfs wat opluchting. Is het omdat ik geen wintermens ben en nu hét ultieme excuus heb om deze winter lui in m'n zetelke door te brengen met een kop hete chocomelk en een fleece-dekentje over mij gedrapeerd, wie weet :-) Dat idee begint in ieder geval aanlokkelijker en aanlokkelijker te worden. Maar voorlopig is het nog wat geduld oefenen. Dinsdag de chirurg opgebeld en 'k moet nog wachten tot de 24e september voor een afspraak. Pas daarna wordt de operatie ingepland. Dat wordt dan hopelijk in oktober, want ik wil er gewoon zo snel mogelijk vanaf zijn! Daarna 3 maanden revalidatie en dan zijn we 2010...Hopelijk staat dat nieuwe jaar ook garant voor een nieuwe start zonder miserie, blessures en wat zo meer. Laten we 2009 maar snel vergeten hé.

 

patience

 

Gelukkig mag ik voorlopig de luttele vrije tijd nog een beetje vullen met sporten. Gisterenmorgen deed ik dat toch weer al lopend, ik kan het niet laten. 4 x 10 minuten, helaas wel op den asfalt en dat voelde ik die laatste 10 minuten wel weer aan m'n knie. Maar eigenlijk deed dat ochtendloopje wel deugd. Vandaag dan een stressy dagske, dus rap even de kans gegrepen en een uurtje gaan spinnen. Ipv Frank hadden we een vervangleraar met de originele naam Mario! Maar hij zag er toch wel wat anders uit dan dé Mario :-) Leuke les, dat wel, weer heel wat anders dan we gewoon zijn en die afwisseling vind ik wel leuk.

De komende twee dagen is het weer werken werken werken, morgen overdag op den bureau en dan daarna naar ergens in de Vlaanders op een vergaderlocatie waar het 's avonds nog vollenbak tot een uur of middernacht vergaderen wordt en zaterdag ook nog een hele dag. Zondag dus een welverdiend relaxdagje, misschien wat fietsen of zo. We zien wel!

 

22:38 Gepost in Info | Commentaren (7) |  Facebook

07-09-09

worst case scenario

Vandaag nog een dagje weekend en dat liep super (eerst beginnen met het goeie nieuws hé). Na thuis wat administratie gedaan te hebben, loopschoentjes aan, naar het domein van Hofstade getuft en daar 10 km (jaja) aan één stuk gelopen. Zonder kniepijn, raar maar waar. M'n knie houdt duidelijk van oneffen, zachte, ruwe ondergronden. Op een uurtje was ik klaar en heel happy weer naar huis. Daar nog wat huishoudklusjes gedaan en in de namiddag dan nog gaan zwemmen ook. 1000 meter aan één stuk getrokken en dan nog eens 5 x 100 meter, dat ging dus ook super. Zat boordevol energie en gelukkig was het mooi weer en kon de tuin en het huis nog wel wat van m'n energie gebruiken.

Deze avond dan eindelijk naar sportarts Peter Vervoort. Was er nipt op tijd dankzij ons fantastische verkeer, maar moest uiteindelijk toch nog 20 minuutjes wachten. Dan natuurlijk een heel relaas gedaan van het afgelopen jaar, brief van de kiné afgegeven en toen ik zei dat ik het toch wel een bizarre blessure vond, zei ie laconiek dat er helemaal niks bizar aan is :-) 't Is eigenlijk wel een zonderlinge, maar vriendelijke kwiet :-) Ik moest effe op de behandeltafel gaan zitten, hij plantte zijn duim op de zijkant van m'n knie en ik schoot tegen den plafond van de pijn. Oeps. Toch gek hoe die dokters direct het pijntje vinden, zonder te moeten zoeken. Een oefeningske met buigen en strekken (terwijl hij die duim op die verdomde plek hield) en de pijn werd erger en erger. En toen het verdict hé: 'k heb de voorbije 10 maanden al alle stappen doorlopen die hij zelf ook zou aanraden, nl. steunzolen en kinesitherapie én een lange periode van volledige sportrust gedurende 7 weken. En als al dat niet helpt, schiet er maar één ding over: opereren. Zucht. Bij zo'n operatie wordt de pees ofwel lichtjes verlegd (zodat ie niet meer over het bot kan schuren, ofwel wordt er een inkeping ingemaakt). Nu was hij daar heel kalm en relaxed over en dat stelt dan wel wat gerust natuurlijk. En hij relativeerde het in mijn plaats (wat op dat moment wel goed was): ik ben nu al 10 maanden op de sukkel, dus kunnen drie maandjes extra ook nog wel en daarna ben ik weer goed voor jaren sportplezier.

Morgen eerst op het werk eens bekijken wanneer ik best effe out ben, dat zal vermoedelijk pas na half oktober lukken. Zal nl. zeker twee weken thuiszitten met m'n poot omhoog en daarna nog minstens 8 weken revalidatie. Dat moet ik dus wel effe inplannen :-) Gelukkig mag ik tot de dag van de operatie gewoon blijven sporten. Fietsen, spinnen en zwemmen mag ik zoveel doen als ik wil, want hebben geen effect op deze blessure, lopen mag ik ook mits wandelpauzes of op de trails (trails zijn goed omdat m'n knie dan constant anders beweegt, door de oneffen ondergrond) en geen al te lange sessies. Dus dan doen we dat hé ;-)

't Zal op sportvlak in ieder geval een zéér rustige winter in 't zetelke worden (gelukkig kom ik in de winter toch niet graag buiten....;-)).

21:09 Gepost in Info | Commentaren (11) |  Facebook

06-09-09

marathon vanaf de zijlijn

Vooraleer over vandaag iets te schrijven, nog even terugspoelen naar gisteren. Poes Pooh had niet door dat het zaterdag was en besloot me al om 6 uur te wekken. Hmmm...toch beetje vroeg, dus nog een beetje blijven liggen. Maar het vroege uur had als voordeel dat ik op tijd buiten was voor een ochtendloopje. Wel even naar het park getuft om nog eens op zachte ondergrond te lopen en het verschil is toch echt wel opmerkelijk. Zonder problemen 4 x 15 minuten gelopen met één min. wandelpauze er telkens tussenin. M'n knie zeurde enkel héél lichtjes tegen het einde aan. Tempo lag een tikje onder de 10 km/u, het liep dus lekker.

malheurVandaag stond dan de Malheur Bosmarathon in Buggenhout op het programma, niet om zelf te lopen, maar wel actief mee te beleven langs de zijlijn. Rugzak mee met wat droge kledij, want 'k ging al fietsend naar daar en ik zweet altijd gelijk een rund :-) Van Mechelen naar Buggenhout is één rechte baan, de N16 tot net voorbij Willebroek en dan lichtjes linksaf via de N17 tot in Buggenhout. En jep...de volle 28,5 km had ik pal wind op kop, en die blies niet lichtjes. Het was duwen en sleuren, maar er uiteindelijk toch geraakt :-) Ik zag direct Wim van Team Malheur en daarna kwam Martine al in het vizier. Ook Ingrid was van de partij, zij deed de halve marathon mee. Eerst gezellig staan kletsen natuurlijk en na de start werden Martine en ik door Nico naar onze post gebracht op km 15/36. Die lag aan een rustig wegeltje naast een huis, bewoond door een lieve oude dame die niet goed begreep wat er allemaal gebeurde. We werden helemaal uitgehoord en hoe grappig...ze verstond Martine totaal niet ("welke taal spreekt die eigenlijk?" en ze kon het niet geloven dat Martine wel degelijk Nederlands sprak!). Ik moest alles steeds herhalen en mij verstond ze dan wel :-)  Het dametje had in ieder geval toch wel een leuke tijd, denken we, want ze heeft zeker 1,5 uur naast ons erbij gestaan en vroeg soms de gekste vragen ("waarom doen die mensen dat eigenlijk?", niet begrijpend waarom mensen heen en weer lopen te rennen). Naast haar hadden we ook lopers van de aflossingsmarathon bij ons staan, zodat het er steeds een gezellige boel was. En ondertussen de lopers van eten en drinken voorzien natuurlijk. Best leuk om te doen, zeker bij de marathoners die bij hun tweede ronde er een pak fragieler uitzagen dan bij hun eerste ronde en dankbaar al het drinken aannamen en bleven hangen om een praatje te slaan. Zalig om horen was de man die al 4 keer de Jungfrau-marathon had gelopen en zei van "ach, 't is eigenlijk maar 21 km lopen en daarna gewoon 21 km bergop wandelen", héhé. Heerlijk zo'n mentaliteit onder die ultra en traillopers. Met Martine ook heel gezellig gekletst en voor we het wisten waren we ineens dik 4 uur verder en bleek de laatste loper gepasseerd te zijn. Tijd om op te krassen dus. Ingrid kwam ons ophalen met de auto (zij heeft trouwens een schitterende halve marathon gelopen), terug naar het sportcentrum, waar ik me weer heb omgekleed en dan fietske terug op en naar huis (ditmaal met iets minder tegenwind gelukkig).

Een heerlijke dag, 't is eens een andere manier om een marathon te beleven. En het gezelschap was natuurlijk ook super, merci Martine!

Speciale vermelding ook voor Team Malheur-lid Jacqueline. Was ik al fier op het feit dat ik met de fiets naar Buggenhout was gekomen ;-)...Jacqueline was met de fiets van Zeeland naar Buggenhout gekomen, goed voor 130 km enkele richting! Dan liep ze haar marathon (zo rond de 4 uur) en ging dan terugfietsen tot Nederland (haar man ging haar wel ergens komen ophalen, hoop ik toch :-)). Nie te doen hé, straf volkje die ultrasporters ;-)

Morgen nog wat lopen en fietsen en dan 's avonds naar Dr Peter Vervoort. Hopelijk met positief resultaat...

21:19 Gepost in Sport | Commentaren (11) |  Facebook

04-09-09

hamertje tik

Weer weekend, dat voor mij al vandaag begon en nog tot en met maandag duurt! Beetje recup van vorig weekend dus, was wel welkom!

Niet stilgezeten ondertussen. Woensdag niet gesport, want dan stond dat avondje cinema op de planning. Maar donderdagmorgen dat wel goedgemaakt met terug een toerke van 4 x 10 min, goed voor 6,6 km. Een goed begin van de dag, die voor de rest superdruk was op het werk en geëindigd werd met een etentje met de collega's van m'n diensten, een jaarlijkse traditie.

Vandaag dan vakantie en eerst wat fitness in huis gedaan. Wassen, strijken, brilvloeren kuisen, beddegoed verversen. 't Was allemaal wat verwaarloosd geraakt de laatste tijd, dus broodnodig. Na de thuissport de echte sport en naar 't zwembad getrokken. Eerst 75 m opwarming en dan 2 x 500 m met 2 min. pauze ertussen. De eerste 500 m in 14min30sec, de 2e 500 m in 14min45sec. Dus toch weer een beetje verbetering tegenover de vorige keer. Daarna nog een paar baantjes rustig getrokken en nog eens crawl geprobeerd (blijft een ramp). In totaal weer 1300 meter gezwommen vandaag. Morgen eens gaan zien voor een nieuw zwempak (hetgeen ik nu heb dateert nog van toen ik 10 kg zwaarder was, beetje te groot dus) en een nieuw zwembrilletje (want m'n oud is een beetje lek en dat is niet zo praktisch). Me ook ineens een 10-beurten-kaart aangeschaft en eens gecheckt voor zwemlessen (helaas enkel voor kindjes bij ons :-(, doemme). Zal dus toch crawl op m'n eentje moeten leren peis ik.

Vanavond nog een uurtje spinning en morgenvroeg weer een toerke lopen/wandelen. Ne mens zou nog denken dat ik aan triathlon-training aan het doen ben, maar voorlopig laat ik me nog niet verleiden tot die rage. 'k Wil gewoon wat sporten en m'n gewicht een beetje naar beneden krijgen...

Zondag dan een dag waar ik al een tijdje naar uitkijk. Het Malheur-team (http://ultrasport.skynetblogs.be), waar ook Martine al een tijdje deel van uitmaakt, organiseert dan hun eerste Bosmarathon (en halve marathon) in Buggenhout. Een malheurmarathon in 2 ronden langsheen mooie verharde en onverharde wegen in de omgeving van Buggenhout (en het bos aldaar, duh). Martine en ik gaan er de handen uit de mouwen steken aan de verzorgingspost aan km 16/36 en er dus de lopers aanmoedigen, drinken en eten aanreiken, flesjes vullen, en hopelijk in zeer zeldzame gevallen de vrouw met de hamer spelen. In dat laatste geval zullen we zorgen voor extra bemoedigende woordjes, indien gewenst een massage verzorgen (daar is Martine goed in) en je als loper desgevallend letterlijk weer in gang duwen! Alles om je er weer doorheen te slepen, dat is onze job! En ik ben vooral benieuwd naar de heroïsche verhalen van Martine haar odyssee vorige week, haar ervaringen tijdens de CCC in de Franse Alpen (waar ze 96 km lang duizenden meters bergop en bergaf liep, een schitterende prestatie om U tegen te zeggen). Als het weer wat meezit, ga ik trouwens al fietsend naar Buggenhout, goed voor 30 km enkele richting, dus 60 fietskilometerkes in totaal (als het weer meezit hé ;-)).

Meer info over de Bosmarathon vind je hier: http://www.adventurerace.be/adventurerace.be/marathon/mar...

17:13 Gepost in Sport | Commentaren (8) |  Facebook

03-09-09

filmpje kijken: Inglourious Basterds

ibEindelijk nog eens een film van Tarantino die echt wel de moeite waard is om te zien. De typische Tarantino-trekjes ontbreken natuurlijk niet in deze film: lange stills, slow motion-scènes op een moment dat je ze niet verwacht, atypische maar schitterende soundtrack en vooral personages met elks hun eigen weirdness om van te smullen. Wat de film nog meer bijzonder maakt is dat ie drietalig is, waarbij het Frans en Duits overheersen in het nadeel van het Engels. En de acteurs doen dat dus schitterend en schakelen vloeiend over tussen de drie talen (behalve Brad Pitt, héhé). Het feit dat de film zich afspeelt in het door Nazi’s bezette Frankrijk, maakt dat het gewoon niet geloofwaardig zou geweest zijn moest de ganse film in het Engels gesproken zijn natuurlijk. Er komt ook een vleugje Italiaans bij te pas, maar daarvoor moet je zelf die hilarische scène maar voor bekijken ;-)

Kort het verhaal: de Inglourious Basterds (= foute spelling, maar dat is ervoor gedaan natuurlijk) zijn een stelletje Joods-Amerikaanse soldaten onder leiding van een kolonel (Brad Pitt) die als opdracht hebben zo veel mogelijk nazi’s af te slachten, en daar gaan ze nogal bruut mee om. Ze krijgen al snel een reputatie en de nazi’s bibberen al bij de gedachte alleen ze tegen te moeten komen. Daarnaast hebben we het verhaal van Shosanna die haar eigen redenen heeft om de nazi’s af te slachten. Wanneer de ganse nazi-top besluit om in de cinema van Shosanna een feestje met filmvertoning (door “regisseur” Goebbels gemaakt) door te laten gaan, besluiten zowel de Basterds als Shosanna hun slag te slaan.

De film duurt bijna 2,5 uur, maar daar merk je dus niks van. Er zit een stevige vaart in de film (ondanks de lange stills hier en daar), met af en toe leuke kwinkslagen ertussendoor die het geheel luchtig maken. Je ligt niet strijk van het lachen, daarvoor is het thema misschien iets te zwaarwichtig (de Jodenvervolging), maar de typische Tarantino-trekjes zorgen er toch voor dat je af en toe eens stevig kan lachen en met minstens een stevige glimlach op je gezicht buitenwandelt.

Weetje: de film is eigenlijk gebaseerd op de Italiaanse film “Inglorious Bastards” (dus wel juist geschreven!).

17:21 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (2) |  Facebook

01-09-09

busy times

Et voilà, het eerste weekendje werken zit er weer op. Nog 5 te gaan op korte termijn. Volgend weekend gelukkig niet werken, daarna drie weekends aan een stuk. Lekker ho2009druk dus, maar zo heb ik het graag (alhoewel het weekend-werk wel een tikkie minder mag eigenlijk). Dit weekend duurde eigenlijk vier dagen. Van donderdag tot zondagavond zat ik in Kasterlee op de Hoge Rielen voor het jaarlijks startevenement van onze scouts. Vier dagen hard werken, weinig slapen, veel babbelen, veel lachen, constant bellen en opgebeld worden, gekbekkende jongeren die rond je komen hangen. Heerlijk toch! En na dat startweekend ben ik altijd ongelooflijk opgepept om er weer een werkjaar lang stevig in te vliegen, just the motivation I need!

De avond voor m'n vertrek was ik nog eens gaan zwemmen. Ditmaal 2 x 500 meter (in respectievelijk 15 min en 16 min, niet bijster snel dus) en dan als toetje nog rustig 300 meter bij elkaar gepeddeld. Tegen dan voelden mijn bovenarmen aan als beton en was het dus genoeg geweest. Nog veel training nodig als ik ooit eens iets op zwemvlak zou willen presteren peis ik.

Gisteren zag ik een spinningsessie nog niet echt zitten. In plaats daarvan heb ik me in 't zetelke bij hubbie genesteld en lui voor de tv gehangen. Mocht wel na het zware weekend. Vanmorgen was de sportgoesting er dan toch weer en heb ik m'n loopschoenen aangetrokken. Nog maar eens een start-to-run-sessie gedaan, beter dat dan niks. Op den asfalt deze keer, met de eerste schooldag zag ik het niet zitten om me tussen duizenden scholieren te begeven met de auto of fiets richting park (op weg naar het park kom ik een grote middelbare school tegen). Dus langs de vaart de andere kant opgetrokken richting Hofstade en terug. 4 x 10 minuten met telkens 1 minuutje wandelen. Het ging vrij goed, enkel bij de laatste 10 minuten begon m'n knie lichtjes te protesteren. Maar heb de indruk dat de korte wandelpauzes wel helpen om de pijn op een afstand te houden. Dus voorlopig blijven we dat dan maar doen hé.

Deze avond had ik dan nog wat last van sporthonger. Ik twijfelde wat tussen zwemmen en krachttraining en het werd uiteindelijk het laatste. Vooral omdat het buiten nogal een nattig weertje was en daardoor had ik eigenlijk geen goesting om te gaan zwemmen. Weird. Soit, een stevige krachttraining-sessie gedaan van zo'n 50 min (incl. opwarming op de spinning-fiets), het deed me deugd!

dieetVandaag is trouwens officieel dag 1 van m'n zogenaamde "dieet". Door het mindere sporten de laatste maanden ben ik toch wel een aantal kilootjes bij. Het is nog niet dramatisch, maar sommige kleren beginnen een beetje te spannen. Dus ik ga weer wat letten op de calorietjes de komende weken en idealiter hoop ik een 5 kg weer kwijt te spelen (dan zit ik weer op m'n niveau ten tijde van de marathon van Rotterdam), maar of dat gaat lukken...we shall see!

21:29 Gepost in Sport | Commentaren (8) |  Facebook