28-12-09

2010!

Ik wens jullie allen een geweldig 2010 toe!! Maak er een superjaar van!!

 

 

 

2010 b



22:13 Gepost in Algemeen | Commentaren (11) |  Facebook

gezien: Avatar (in 3D)

Gisteren met hubbie en twee vrienden nog eens naar de cinema getrokken. Avatar leek ons de ideale film om het filmjaar 2009 mee af te sluiten. En dat ze hem dan ook nog in 3D vertoonden was een leuke bijkomstigheid. Voor ons geen nieuwigheid, die 3D. Een tijd geleden waren we ook al naar Beowulf in 3D gaan zien. Grote verschil met Beowulf is echter dat Avatar een "gewone" film is, weliswaar doorspekt met CGI-elementen (computer generated imagery), terwijl Beowulf 100% wel animatie is.
avatarEn laat dat dus de sterkte van Avatar zijn. De verbluffende visuele effecten. James Cameron(regisseur) had maar liefst 5 jaar nodig had om de technologie te ontwikkelen om deze film visueel tot stand te brengen en het resultaat mag er zijn. Waar bij veel CGI-films de personages nog houterig of weinig menselijk overkomen (bv. "gemaakte" gelaatsuitdrukkingen, kledij of haar dat niet natuurlijk mee beweegt, geforceerd lopen) en je duidelijk ziet dat het "maar tekenfilm" is, is dat bij Avatar niet het geval. De Na'Vi (de blauwe mensen) zien er, op hun gekke uiterlijk na, ongelooflijk menselijk uit, ze bewegen soepel tussen de echte filmbeelden door en de interactie tussen de "echte" mensen en omgeving en de CGI-beelden lijkt totaal niet fake maar gewoon zo on the spot gefilmd. Ik dacht op een bepaald moment dat er gewoon mensen in een kostuum en geschminkt rondliepen, maw vergat ik zelf dat ik eigenlijk naar computer-beelden aan het kijken was. Het gebeurt niet gauw dat ik zo onder de indruk ben, eerlijk gezegd ;-)
In 3D oogt het natuurlijk nog iets spectaculairder. Als je in het woud bent, zit je soms temidden van de planten, lijkt het wel. Maar het meest indrukwekkende vond ik eigenlijk een niet zo spectaculaire scene waar de commandant in een hangar een briefing geeft aan de soldaten (een scène zonder CGI en blauwe mannetjes dus) en je lijkt er gewoon mee tussen te staan. Heel knap!

Het verhaal werd in de recensies afgedaan als flauw en onnozel. Maar ik stoorde me er totaal niet aan. Er zat veel vaart in de film en ik vond het verhaal heel meeslepend. Heel kort gezegd: een verlamde veteraan, Jake, neemt de plaats van zijn overleden tweelingbroer in om op de planeet Pandora als wetenschapper aan de slag te gaan. Pandora bevat de nodige grondstoffen om de stervende planeet Aarde te redden. Echter leven de Na'Vi op Pandora, een volk dat één is met de natuur en niet bereid om die natuur zomaar aan inhalige Aardmensen af te staan. Om de Na'Vi te leren kennen en hen te trachten te overtuigen, werden "avatars" gecreëerd, "lege" Na'Vi-lichamen, die gelinkt worden aan het brein van o.m. Jake, onze held, die dan als Na'Vi het woud kan intrekken. Voor Jake een kans om weer al lopend door het leven te gaan en hij raakt dan ook snel "verslaafd" aan zijn avatar. Door een voorval raakt hij verdwaald in de jungle en komt zo in contact met de Na'Vi-stam. Hij slaagt erin te integreren in de stam en komt in opstand tegen de hebzuchtige mensen die de stam wil verdrijven uit het woud. Wat volgt is een spannende strijd tussen mensen en Na'Vi.
Natuurlijk kan je veel linken trekken naar onze eigen maatschappij. Er wordt bv. verwezen naar onze strijd tegen global warming en de uitputting van onze natuurlijke bronnen op Aarde. Maar ook Bush's war on terror komt hier en daar wel naar boven of de onderdrukking van de Indianen in Amerika. Maar maakt niet uit: het is gewoon een goeie film, die echt de moeite waard is om even voor uit je kot te komen!

09:14 Gepost in Info | Commentaren (2) |  Facebook

26-12-09

bye bye 2009!!

Stilletjesaan duiken er her en der wat jaaroverzichtjes op over het voorbije jaar.
byeIk twijfelde nog even of ik me er ook aan zou wagen, want laat ons eerlijk zijn: over het algemeen gezien heb ik een rotjaar achter de rug en ben ik blij dat het eindelijk voorbij is. Op zich is het absurd te denken dat op 1 januari plots alles zich keert, maar een mens heeft af en toe eens een strohalm nodig om zich aan vast te klampen en zo'n speciale datum als 1 januari dient ook bij mij als die strohalm.

Maar 2009 dus: het begon al met ziek te zijn. Olé, wat een goeie start van het jaar. In het najaar van 2008 begon ik met mijn longen te sukkelen en dat heeft geduurd tot april. Constant sinusitis die gevolgd werd door bronchitis. Op drie maanden tijd drie antibiotica-kuren, om dan telkens weer een week of 2 al niet-hoestend door het leven te gaan en dan begon het spelleke opnieuw. Echografie van m'n schildklier (omdat m'n dacht dat deze de luchtpijp irriteerde) bracht niets aan het licht. Een uitgebreide screening van m'n bloed op allergieën bracht uiteindelijk wel wat aan het licht: allergisch aan zowat alles dat dan de longen kan irriteren en dat eigenlijk het hele jaar door: pollen, bomen, grassen, stof, ... Pilletjes pakken dus en dat elke dag en effectief...de klachten verdwenen. Oef! Nu mag ik die medicatie wel niet meer pakken en is het spelleke dus terug begonnen...

Bovenop het ziek zijn dan ook nog die rotblessure. Illotibiaal frictiesyndroom. Die blessure dook op eind november 2008. Eerst een periode van rust, op advies van de kinesist. Hielp niet. Dan naar een orthopedist: steunzolen. De steunzolen leken te helpen, maar kreeg in de plaats giga-blaren en heupproblemen. Van de regen in de drup. Terug naar die orthopedist en hij pootte een spuit in m'n knie. Ik hoefde niet te rusten van hem. Tja, als de dokter het zegt...dus rustig blijven voortproberen. Achteraf hoorde ik van een andere dokter dat je na zo'n spuit minstens 4 weken rust moet houden.... Wie moet je dan nog geloven. Soit, de spuit hielp dus niet. Steunzolen weggesmeten en bij de Runners Service te rade. De kerel die me daar voorthielp had zelf ook ooit frictiesyndroom gehad en voelde m'n problemen goed aan. Uiteindelijk 4 x erlangs geweest om aan nieuwe steunzolen te laten sleutelen. Maar toch bleven de problemen. Dus kinesitherapie gaan volgen, oefeningen, oefeningen en nog eens oefeningen. En oprekken van die hardnekkige pees. Ondertussen beginnen fietsen om toch iets van conditie te houden. En ook wel blijven lopen, maar het waren korte afstandjes met wandelpauzes. Meer kon de knie niet hebben.

In die periode toch één hoogtepunt: de Bouillonnante eind april. Een ongelooflijke leuke trailrun van 25 km in Bouillon. Na overleg met m'n kinesiste mocht ik hem meedoen, mits alle aflopende stukken te wandelen. Zo gezegd zo gedaan en net binnen de limiettijd van 5u gefinished. Dat gaf toch wel voldoening!

Begin juni dan weer een dieptepunt. Tijdens het fietsen flauwgevallen en dus zwaar ten val gekomen. Naar het ziekenhuis voor een CT-scan van m'n hoofd, gelukkig bleef het bij een lichte hersenschudding, schaafwonden,blauwe plekken en een gekneusde arm. Ik heb er nu nog altijd een deuk en blauwe plek van in mijn bovenbeen trouwens. Nadien heb ik 7 weken niet gesport, ook omdat we toen op reis vertrokken naar de USA voor drie weken (ook een hoogtepunt dit jaar, maar dan niet op sportief vlak natuurlijk).

Half juli terug thuis en dan nog eens proberen sporten. Rustig opgebouwd met lopen en de knieproblemen leken van de baan. Maar na 4 weken was het weer uit met de pret. De knie begon weer heftig te protesteren...Een afspraak gemaakt met sportarts Peter Vervoort waar ik begin september bij kon. Zijn diagnose was duidelijk: chronisch frictiesyndroom, enkel een operatie was nog een optie. Afspraak in het ziekenhuis werd vastgelegd en eind oktober zou ik onder het mes gaan.
Maar dat liep dan ook wat anders. Begin oktober kreeg ik dan op persoonlijk vlak nog enkele andere dieptepunten te kennen. Zowel mijn vader als moeder bleken met ernstige gezondheidsproblemen te kampen. Omdat ze hun kinderen wat wilden ontzien, hadden ze er nooit echt over gesproken, maar als dan blijkt dat ze allebei een zware operatie moeten ondergaan, konden ze het natuurlijk niet meer verzwijgen. Begin oktober kreeg ik dus dat nieuws te verwerken. Maar enkele dagen later kreeg ik dan zelf een positieve zwangerschapstest onder ogen, nadat ik al 10 dagen overtijd was. Dat laatste was een complete verrassing, en van een zwaar dieptepunt ging ik emotioneel plots naar een heftig hoogtepunt. Ook voor mijn ouders was dit een welkom geschenk, het gaf hen de moed om volop voor hun gezondheid te vechten en kijk...ze zijn allebei goed aan de beterhand nu!
De knie-operatie mocht uiteraard niet doorgaan owv de zwangerschap. We zullen wel zien na de bevalling hoe we er dan voor staan... Ondertussen blijf ik korte afstandjes lopen (met wandelpauzes), en ga ik wat spinnen en binnenkort (na afronding van een avondcursus) ook weer een keertje per week naar het zwembad. En dat zo lang ik kan natuurlijk (hopelijk zo lang mogelijk).

Dus ja....2009 was een rotjaar, maar eindigt toch positief. Ook al zit ik momenteel dus weer te sukkelen met een sinusitis, de tweede al sedert ik weet dat ik zwanger ben en dus die medicatie niet meer mag nemen. De komende maanden wordt dat dus ook wel weer the story of my life, maar ja, we maken er maar het beste van, 't is voor een goe doel ;-)

09:34 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

23-12-09

prettige kerst!!

maak er allemaal morgen een fijne kerstavond en vrijdag een fijne kerstdag van!!!

 

 

happy_christmas

 

19:35 Gepost in Algemeen | Commentaren (6) |  Facebook

20-12-09

sneeuwpret

Wie had dat gedacht...na eerst een warme (en vervolgens kletsnatte) periode worden we nu getrakteerd op bergen sneeuw! Op ons terras heeft zich ondertussen al 20 cm sneeuw verzameld en ik begin een beetje schrik te krijgen voor wanneer heel de boel begint te smelten die zich op onze skylight in de keuken en op het dak heeft verzameld. Hopelijk wordt dat geen emmertjes water verzamelen her en der, want wie weet welke weg zoekt die overvloed van vocht zich...

Maar verder geniet ik er wel van hoor. Oké, 't is chaos alom maar dat hoort er af en toe eens bij hé. En het doet een mens wel eens nadenken, moet ik voor al die korte afstandjes nu werkelijk de auto nemen? Gelukkig niet. Zo ben ik nu al enkele keren te voet naar de fitness getrokken, door de sneeuw. Met de auto gaat het momenteel toch niet sneller en eigenlijk is het gewoon helemaal niet ver. Wat ben ik soms toch lui dat ik voor die afstand de auto neem! En zo wandelen door de sneeuw is ongelooflijk leuk. Ik vrees al de dag dat het een vieze smurrie gaat worden, dan is er niks leuks meer aan natuurlijk.

Donderdag ben ik zo door de sneeuwstorm dus naar de fitness gewandeld, terwijl de auto's tot voor onze deur in file stonden om de stad in te geraken. En ik wandelde er gezwind voorbij, héhé. Frank de spinningleraar was er dan toch doorgeraakt (die kwam van Duffel gereden) en samen met hem en nog één andere moedige begonnen we aan de spinningles...Naarmate de les vorderde kwamen er gelukkig nog enkele sportievelingen door en we eindigden de les met 7 deelnemers. 't Was best wel een leuke les, maar 'k was blij dat het uur voorbij was, want vermoeidheid na 4 drukke dagen stak de kop op.

Vrijdag geen sport, want na het werk even naar een afscheidsfeestje van een collega. Zaterdag waren we dan uitgenodigd op de verjaardag van een vriendin. Die had besloten om een winterbarbeque te houden. Dat het -10°C zou vriezen die dag en alles nog lekker ondergesneeuwd zou zijn, kon ze natuurlijk niet voorzien. De gasbarbeque weigerde in ieder geval dienst door de kou (wist niet dat een gasfles het té koud kon krijgen), zodat het wat improviseren werd. Af en toe naar binnen om daar op het vuur wat eten te maken en buiten rondom de vuurkorf warmte zoeken. Het was gezellig, maar toch wel ietske te koud voor mij, héhé.

Vanmorgen was het dan vollen bak weer aan het sneeuwen en er was alweer een paar cm bijgevallen. Hubbie was eerst nog van plan om toch met de auto naar de fitness te trekken, maar hij mocht niet van mij. Tegen dat ie goed en wel gestart zou zijn, had ie al 3 x  te voet kunnen gaan. Dat argument hield voor hem voldoende steek en dus zijn we samen door de sneeuw richting fitness geploeterd wat heel leuk was. In de fitness dan de loopband op. Had het plan opgevat om 10 km te lopen in 2 à 3 blokken, maar dat is toch zo saai hé. Eerst een blok van 5 km gelopen en dan moest ik dringend een plaspauze inlassen. Daarna een volgend blok aangevat maar na 1,5 km was ik het plots echt beu en was m'n bobijntje af, ik had er genoeg van. Ach ja, in totaal toch 6,5 km gelopen, beter dan niets.Daarna nog wat krachttraining gedaan, lekker warme douche en dan samen weer naar huis gewandeld. Ik zou natuurlijk veel liever buiten lopen, maar durf het risico niet te nemen dat ik recht op m'n buik zou vallen. Vrijdag was ik op weg naar het werk al bijna tegen de grond geknald op een gladde plek en dat was nog maar gewoon al wandelend...

Morgen wandel ik normaal gezien weer tot daar voor een uurtje spinning. De rest van de week zie ik nog wel!

 

sneeuw

16:31 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (6) |  Facebook

13-12-09

good old times

80Gisteravond m'n IPod eens wat volgeladen met lekkere jaren '80-stuff, Eurythmics, Kim Wilde, zelfs Michael Jackson (het vroegere werk dan ;-)) passeerden de revue. Lekker terugdenken aan m'n kinderjaren, de muziek waarmee ik ben opgegroeid. Het was in ieder geval héél leuk gezelschap vanmorgen bij m'n eerste looptraining in een week. Maar man...wat was het koud! De thermometer stond op het vriespunt toen ik wou vertrekken. En ik ben zo gevoelig voor de kou, 't is te zeggen...mijn zwakke longskes toch. Mezelf dus als eskimo uitgedost: shirt met korte mouwen, shirt met lange mouwen, daarover fleecetruitje, natuurlijk een lange tight (voorlopig geraak ik er nog in ;-)), een fleece buff, handschoenen en een muts. Alsof ik op skivakantie vertrok. Maar 'k moet zeggen: 'k heb het niet té warm gehad hoor, het was perfect.

Wist niet goed wat te verwachten van de training. Al een week niet gelopen en dan ook nog ziek geweest tussendoor. Maar het liep van in het begin gesmeerd. Vier blokjes van 2,5 km gelopen op 't gemakske. Hartslag was nog een beetje hoog, maar das niet abnormaal natuurlijk. En de kou werkte op m'n blaas. Halverwege in het park al in het onthaalgebouw eens een kleine plaspauze gehouden, maar een beetje later moest ik alweer. Met nog 1,5 km te gaan tot thuis dacht ik het wel te redden, maar dat bleek dus niet te lukken. Ik hield het niet meer uit! Gelukkig passeerde ik net de straat waar de ingang spoedgevallendienst van het ziekenhuis is gelegen en ben daar dus binnengespurt. De verpleegster kwam al aangesneld en moest natuurlijk lachen toen ik zei dat ik gewoon enorm dringend een plasje wou komen doen. Was natuurlijk geen probleem ;-)

Uiteindelijk de 10 km dus wel volledig volbracht en dat gaf me weer enorm veel voldoening om er effe tegenaan te gaan. De zondag werd daarna vervolgd met een bezoekje aan de fitness met m'n ventje (niet dat ik daar nog veel heb uitgestoken) en een deugddoende wandeling, gevolgd door pannekoeken en een warme chocomelk met Julie aan de mooie Stille Waters in Sint-Amands. Sommige zondagen zijn nu eenmaal gewoon perfect hé ;-) Volgende week zondag plan ik weer een pannekoekenetentje met een vriendin, op dat vlak hou ik dan weer wel van de winter ;-) (en 'k heb nogal veel goesting in pannekoeken tegenwoordig, hihi).

 

20:19 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

12-12-09

beetje anders dan gepland...

Wat een drukke werkweek zou worden, verliep toch wel wat anders dan gepland. Maandag en dinsdag dus weg voor het werk. Twee dagen vergadermarathon met het managementteam in een rustgevend oord in Kapelle-Op-Den-Bos. Dinsdagnamiddag waren we wat vroeger klaar dan voorzien en was ik om 15u al thuis. Nog thuis een uurtje gewerkt en wat huishouden gedaan en dan naar Antwerpen voor de opleiding tot 22u. Tijdens de les voelde ik me slecht, last van brandend maagzuur, iets waar ik wel meer last van heb. Het werd alleen maar erger virusen erger, en had nu niet bepaald veel gegeten (owv de maaglast). Bij het naar huis rijden werd ik echt misselijk. Beetje laat in de zwangerschap om plots last van misselijkheid te krijgen, dacht ik nog. Net op tijd de auto geparkeerd want toen ik de deur opendeed, belandde het beetje maaginhoud, dat ik had, op de stoep. Beetje slap op mijn benen de 100 m naar huis gewaggeld en mijn bed ingekropen. Ventje besloot alvast het logeerbed op te zoeken, die voelde de bui al hangen precies. En inderdaad...niet geslapen, maar wel heel de nacht door om het half uur de badkamer moeten opzoeken om over te geven en tja...langs de andere kant stroomde het ook letterlijk. Dat overgeven was pijnlijk,omdat mijn maag leeg was...pure gal. Alsof mijn maag zich letterlijk een weg naar buiten zocht. Bij elke bui brak het zweet me letterlijk uit en werd ik kletsnat van kop tot teen. De chauffage maar opgezet zodat ik toch een beetje terug warm kreeg. En dan maar wachten tot het eindelijk ochtend werd, man wat duurde dat lang.

Ik zat met een ambetant gevoel wel (buiten al het fysieke, héhé), omdat ik die woensdag twee externe afspraken had en niks van gegevens bij me thuis. Dus collega's op het werk opgebeld en delegeren was de boodschap. Gelukkig ben ik daar vrij goed in ;-) Beide afspraken werden dus waargenomen door collega's, oef. De meeting voor donderdag ook uit handen gegeven, want ik vreesde al wel dat ik voor de rest van de week de zetel tot nieuwe thuisbasis ging mogen uitroepen. En ja hoor...in de namiddag de dokter op bezoek en het verdict was virale maag- en darminfectie ofte een stevige buikgriep. En gezien mijn toestand is dat vooral uitzieken en twee slappe medicamentjes nemen die de darmen en maag terug wat regulariseren. Die woensdag was ik nog echt een wrak dat amper iets binnenkreeg, maar de medicatie deed echt wel zijn werk en tegen donderdag was ik al stukken beter (ook dankzij een stevig nachtje slaap).

Ondertussen is ook wel duidelijk waar ik e.e.a. heb opgepikt. Een rustgevend oord in Kapelle-Op-den-Bos dus...want drie andere collega's werden door hetzelfde virus geveld. En dan krijg je daar dus macro-biotisch eten en extra gezuiverd water (met mineraal-stenen)...geef mij dan soms toch maar den industriëlen boecht...veel gezonder blijkbaar ;-)

Sinds deze morgen zaterdag voel ik me weer tip top en kijk...het kriebelde enorm om te gaan sporten, allé, bewegen toch op zijn minst. Ventje trok naar Antwerpen om nog stiekem wat te gaan kerstshoppen en ik besloot van in Mechelen te blijven. Te voet naar het fitnesscentrum getrokken (kwartiertje heen) en daar de spinningles deze middag meegedaan. Weliswaar op het gemakske (lees: vooral niet te veel aan de weerstand komen) en hartslag (die toch rap omhoog ging) in het oog gehouden. Daarna te voet weer naar huis. Het deed ongelooflijk veel deugd. En het kriebelt enorm om morgen nog eens te gaan lopen. Vrees wel een beetje de koude, gezien mijn gevoelige longen, dus ik ga mezelf goed warm inpakken! ;-)

 

17:42 Gepost in Info | Commentaren (3) |  Facebook

06-12-09

(bloed)druk

Een drukke quasi sportloze week achter de rug. Normaal zou ik vorige maandag wel gaan spinnen, maar dat was buiten het bezoek aan de gyne gerekend. Het bloeddrukonderzoek verliep uiteraard prima, maar m'n bloeddruk was weer veel te laag, amper 10 over 6. Te laag in ieder geval om een uurtje later op een spinningfiets te kruipen en een uur lang vol gas te geven. Avondje platte rust was het advies en dat heb ik natuurlijk braaf opgevolgd. De dagen erop was er geen tijd om te sporten (en ik kan het momenteel niet meer opbrengen om er 's morgens vroeg speciaal mijn bed voor uit te komen om in dit rotweer te gaan lopen). Dinsdagavond opleiding tot 22u (heb dat tot eind januari elke dinsdagavond aan de hand (gelukkig niet tijdens de kerstvakantie)), woensdag ook een razenddrukke werkdag en wat later thuis dan gewoonlijk. Donderdagavond gaan zien of m'n mams goed en wel geïnstalleerd was in het ziekenhuis en elkaar wat moed inspreken (correctie - zij moest mij moed inspreken, ik was de overbezorgde ;-)) en vrijdag heel de dag naar een doodsaai colloquium in Brussel en direct daarna weer naar het ziekenhuis (had in de namiddag natuurlijk al wel een paar keer de verpleegsters telefonisch lastig gevallen om te horen of ze nog leefde ;-)). Toen ik vrijdagavond weer thuis was, was ik eigenlijk een wrak, die bloeddruk zat zeker nog niet goed.

Maar kijk...een nachtje redelijk goed slapen en zaterdagmorgen was ik vroeg uit de veren en voelde ik me ineens weer kiplekker. Wachten tot de regen over was en dan snel een toerke gaan joggen (2 x 15 minuten maar) alvorens met hubbie snel Antwerpen-city in te duiken om al onze kerstcadeaukes te gaan kopen (nu was het gelukkig nog niet zo druk). Daarna weer naar het ziekenhuis en trof mijn ma daar in zeer goeie toestand aan. Ongelooflijk hoe snel ze herstelde!

Deze morgen dan eens lekker uitgeslapen tot 9u en daarna weer een toerke gaan lopen. Het liep niet zo denderend, maar 'k was toch iets van sport aan het doen hé. In totaal 47 min. rustig gejogd (met 2 wandelpauzekes). Daarna met hubbie in de fitness nog wat aan krachttraining gedaan en nog effe 10 minuutjes uitgebold op de crosstrainer. Deze namiddag dan mijn schoonmoeder opgepikt en samen naar het ziekenhuis gereden voor mams te bezoeken. Zat ze daar aangekleed en wel en klaar om naar huis te vertrekken! Een dag vroeger dan voorzien dus, maar ze had groen licht gekregen van de dokter mits een paar plechtige beloftes te doen (platte rust houden en geen zware huishoudelijke taken, maar er komt een kuisvrouw wekelijks dus dat lukt wel). Dus alle gerief bijeen gepakt en mams naar huis gebracht, met paps en schoonmoeder achter in de auto :-) Nog wat blijven hangen daar natuurlijk en dan weer terug naar Mechelen, waar nog wat huishouden te wachten stond en wat was het gevolg...dat bibi weer een bloeddrukval van jewelste kreeg en dat ik bijna ben flauwgevallen. Dus terug een avondje platte rust vandaag! Want er wacht weer een hectische week, morgen en overmorgen weg voor het werk (met overnachting) gevolgd dan door dinsdagavond die opleiding...En de rest van de week de ene vergadering na de andere...Maar zo gaat de week wel snel voorbij natuurlijk! Maar van sporten zal er dus weer niet veel in huis komen!

De operatie van mijn ma dus: er was een "best case scenario" (één schildklier volledig weg, de andere voor een stukje), een "middle case scenario" (beide schildklieren volledig weg) en een "worst case scenario" (beide schildklieren + alle omringende klieren weg). Het werd dus het best case scenario. Alles hing af van de biopsie die ter plaatse van de weggenomen tumoren zou gebeuren. Vond men daar geen kwaadaardige kankercellen in terug, hoefde de rest niet weg. Bij de minste twijfel zou men onmiddellijk overgaan tot het worst case scenario. Maar zo ver hoefde het dus niet te komen. Oef! Nu zijn de weggenomen weefsels nog wel naar een labo voor extra onderzoek en de 17e december weten we de uitslag. Dat zal vooral bepalen wat nu de vervolgbehandeling wordt om herhaling te vermijden natuurlijk. Maar de chirurg was zelf zeer positief ingesteld, dus we zullen dat ook maar zijn! Ben vooral blij dat de ellende met betrekking tot de gezondheid van mijn beide ouders nu achter de rug is, zodat ik me helemaal kan focussen op dat kleintje dat in mijn buikje groot aan het worden is :-)

19:00 Gepost in Sport | Commentaren (9) |  Facebook