24-02-10

sportverbod....

In mijn vorig postje schreef ik het al, maar 't is nu ook wel officieel. Vanmorgen van mijn dokter officieel sportverbod gekregen. Eigenlijk is het toch wel meer aanvaardbaar als je zelf die conclusie trekt, dan dat je dokter dat oplegt, maar ja...'k zag het dus wel degelijk aankomen. Voor m'n allergie-problemen mag ik niets van medicatie innemen, dus ook niet puffen om mijn ademhaling op peil te houden. En daar zit het probleem...door die allergie krijg ik met momenten te weinig zuurstof binnen en het sporten maakte het in mijn geval de laatste keren nog zwaarder, waardoor mijn hartslag compleet uit zijn bol ging. En da's niet zo goed als je zwanger bent natuurlijk...

Dus de komende maanden doorbijten, zowel voor m'n allergie en de daarmee gepaard gaande hoest-kuch-nies- en piepellende, alsook voor m'n maagproblemen die ook erger met de dag worden (en waar ik buiten Gaviscon en een ander voos melkdrankske ook niets voor mag innemen). Maar 't is voor een goed doel hé, dus heb het er wel voor over zene!

Gelukkig mag ik nog wel naar de prenatale aquagym en op goeie dagen mag ik zeker een stevige wandeling maken, dus dat gaan we dan zeker doen hé...

16:24 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

21-02-10

ademloos

Al twee weekjes geleden dat ik nog iets schreef over mijn sportieve prestaties...Maar ja, dat komt vooral omdat er niets over te schrijven viel. Want dan zou ik natuurlijk moeten sporten. Na die ene laatste goeie week waarin ik nog 15 km bijeenliep, ging het plots peilsnel bergaf. Daar zijn verschillende factoren oorzaak van: natuurlijk het feit dat ik ondertussen 5,5 maand zwanger ben en de laatste twee weken mijn buikje een groeispurt van jewelste heeft ondergaan. Maar ook de longallergie die weer zijn kop aan het opsteken is. Vorig jaar sukkelde ik er ook het hele voorjaar mee en nu begint het weer opnieuw. Gelukkig wat later dan vorig jaar, maar daar zit de lange strenge winter voor iets tussen. Alleen mag ik er nu niks van medicatie voor innemen, dus is het continu niezen en hoesten en vooral met momenten snakken naar adem en terwijl een piepend geluidje voortbrengen. Probeer dan maar eens te sporten. Al mijn energie gaat én naar dat ukje in mijn buik én naar mijn ademhaling. Mijn dagelijkse wandeling naar en van het station gaat elke dag een beetje trager, heb ik de indruk.

De voorbije twee weken ben ik nog welgeteld vier keer naar de fitness geweest, om een beetje mijn benen rond te draaien op de crosstrainer of de treadwalker. Mijn hartslag ging dan telkens als een razende tekeer en na 20 minuten was het snakken naar adem. Vanmorgen kwam ik tot de conclusie dat het gewoon weggesmeten geld was om amper 20 minuten in de fitness bezig te zijn en ik beter mijn contract tijdelijk kan bevriezen. Een mogelijkheid die ze bij ons in de fitness bieden om tijdelijk je contract stop te zetten en achteraf weer op te pikken. Heb het dus voor 6 maanden stopgezet, eind augustus gaat het weer in. Ideale moment om dan rustig weer aan een trainingsschema te beginnen om weer wat fit te worden. Ben ik er dan nog niet klaar voor, kan ik het gewoon nog wat langer opschorten. 

De komende weken ga ik nog wel zoveel mogelijk buiten proberen te wandelen, op momenten dat ik hier eens niet loop te piepen en te hoesten en ik niet uitgeput in 't zetelke lig tenminste. En op dinsdagavonden naar de prenatale aquagym natuurlijk, als ik tenminste niet moet werken dan.

Gezondheid van mezelf en ukje gaat even voor hé.

Wil dit zeggen dat dit blogje nu stilvalt? Neen hoor. Zal nog wel genoeg inspiratie vinden om over wat dingen te schrijven. De blog noemt niet voor niets "sports-and-stuff" hé. Maar over de zwangerschap zelf vind je hier weinig, daar wil ik jullie sporters nu eenmaal niet mee vervelen. Wie er wel over wil lezen: heb al enkele maanden een andere blog daarover: http://superheld.skynetblogs.be, dus surf gerust daar eens langs!

 

 

12:04 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

14-02-10

Marathonmannen

Onlangs schreef Geert al een aardig opiniestukje over Marathonman Stefaan Engels (klik hier voor zijn berichtje) en hij was me toen net voor, want 'k wou er ook al iets over schrijven, nadat ik een artikel in het tijdschrift Bizz had gelezen over de actie van Engels.

Vermoedelijk ga ik hier ook in tegen een algemene opinie, maar so be it. En ja: ik engelsswas in het begin ook wel "fan" hoor, en vooral nieuwsgierig. Gaat hem dat wel lukken, zo elke dag een marathon lopen? Het antwoord kennen we al: niet dus. Na drie weken moest hij al zijn toevlucht nemen tot een handbike wegens een blessure. Over de zin of onzin van elke dag een marathon lopen, is al genoeg gepalaverd. Ik denk ook wel dat het menselijk lichaam zijn grenzen heeft, maar dat is voor iedereen anders. Er zijn genoeg sporters die dagelijks 50 km of meer trainen en hun hand niet omdraaien voor trainingsweken van +400 km. En die willen daar geen eer voor opstrijken, zoals Engels nu wil doen.

bottramEngels is trouwens niet de enige die een recordpoging als deze onderneemt. Veel meer respect geniet bij mij de Nederlander Richard Bottram die het wel deed en op een jaar tijd 15401,175 km bijeenliep (ofte een marathon per dag) en er ook nog eens 200.000 euro mee inzamelde dat hij schonk aan een kankerfonds. Om daarna weer in de anonimiteit te verdwijnen. Hij deed het als hulde aan zijn overleden partner. Respect!

karnazesIn Amerika zijn er ook een paar van die zotten: Dean Karnazes is een ultraloper die in 2006 op 50 dagen tijd in 50 staten een marathon liep. Niet alleen dus de afstand lopen (telkens een officiële marathonwedstrijd, die hij soms wel op een ander uur loop dan de wedstrijd zelf om praktische redenen), maar ook nog elke dag eerst naar een andere staat reizen. Een uitputtingsslag, maar hij deed het toch maar. Zijn 50e marathon was trouwens die van New York die hij dan nog in 3u30 volbracht. Pfew. Helaas voor Karnazes deed een collega-loper hem hetzelfde truukje enkele maanden eerder al voor. Sam thompsonThompson liep op 50 dagen maar liefst 51 marathons in 50 staten. Hij deed er dus nog ééntje meer :-) Maakte Karnazes er ook een heftig publiciteitsevenement van, Thompson deed het rustig op zijn eentje, vond met véél moeite één sponsor en maakte er amper ruchtbaarheid aan. Hij liep echter wel voor een goed doel, nl. de slachtoffers van orkaan Katrina. Het was de lopersgemeenschap zelf die het her en der bekend maakte en tegen dat zijn tocht er bijna op zat, raakte het bv. gepubliceerd in de Amerikaanse Runners World.

Maar Stefaan Engels dus: waarom is hij bij mij toch wel een beetje van zijn voetstuk gevallen? Om de simpele reden dat ik het "waarom" mis (alhoewel ik denk het wel te weten hoor, maar dan denk ik weeral stout...). Oké, hij krijgt veel mensen mee en da's leuk. Veel mensen die nu ineens ook denken van...als die elke dag een marathon kan lopen, kan ik er ook wel eentje lopen. Al iets minder verstandigs lijkt me, maar mensen zijn volwassen genoeg om dat zelf te kunnen inschatten. Er zijn in ieder geval al mensen die mee gestart zijn om een 10 à 20 km mee te lopen en uiteindelijk de volle afstand meelopen. Goed voor hen, hopelijk geen blessures achteraf... Ja, mensen aan het sporten krijgen is goed en nobel. Maar er zijn andere manieren lijkt me. Wat me echter wel stoort is het financiële verhaal achter dit avontuur. En dat stond in Bizz dus uitgebreid beschreven. Er wordt een bedrag van ongeveer 500.000 euro tegenaan gesmeten, waarvan Engels zelf per maand een brutoloontje van maar liefst 4000 euro trekt. Tja...daar heb ik dus wel een probleem mee. Ik wil ook wel 4000 euro per maand verdienen door elke dag mijn loopschoenen aan te trekken, pasta te eten en de uren dat ik niet moet lopen, me te laten masseren en te slapen...Misschien een jaloerse reactie van mij (mag toch?), maar ik kan me dan niet aan de indruk ontdoen dat Engels hier toch ook een beetje zijn eigen zakken wil vullen. Het overige geld is natuurlijk nodig om heel het mediacircus aan de gang te houden en om een 7-koppig team te financieren (pr-ploeg, administratie, kinesisten,...). Hoe ie aan dat geld komt? Via "sponsors" die instappen in een risicovolle investering. Lukt zijn missie niet, zijn die sponsors hun geld kwijt, zo simpel is dat. Om ze tevreden te stellen heeft ie wel een plan B, C, D, ....klaar. Moest ie dus niet meer kunnen lopen binnenkort en valt het mediacircus rondom hem dus stil, dan zal ie wel op andere manier in het nieuws proberen te blijven komen...

Neen, geef mij dan maar een Richard Bottram of een Sam Thompson, die wel echt voor de passie en voor een echt doel lopen....

09:33 Gepost in Info | Commentaren (13) |  Facebook

07-02-10

blijven lopen

En de tijd blijft in een rotvaart doorgaan, alweer een week verstreken! Een zeer afwisselende week, met een beetje recup hier en daar, maar ook een drukke zaterdag voor 't werk in de weer geweest. Dus enkel vandaag genieten van wat weekend, alvorens een volgende drukke werkweek aan te vatten.

Afgelopen donderdag op controle bij de gyneacoloog, waar we een structuurecho kregen. Alle orgaantjes bij ons ukje werden gecheckt (alles oké), ook of er 10 vingertjes en 10 teentjes zijn (jep, we hebben ze mee geteld), of ukje geen hazelipje heeft en wel 2 neusgaatjes (tiptop) en of er geen sprake is van een open ruggetje (nope!). Het was dus een lange echo waar we heel wat in detail hebben kunnen bekijken. Eerst lag ukje met de beentjes gebogen, maar door het gewroet van het echo-ding werd ukje wakker en begon hij/zij lekker te strekken en te bewegen en wow...ineens werden de beentjes gestrekt en die waren echt superlang! De gynecologe moest echt lachen met onze reactie. Die lange beentjes heeft hij/zij in ieder geval niet van de mama, en ventje glimlachte en zei: "'t is er duidelijk ééntje van mij". Hihi. Nog wat cijfertjes: ukje is nu ongeveer 26 cm lang en weegt 400 gr. Volgende week zou dat in gewicht al bijna het dubbele moeten zijn en dat ga ik wel beginnen voelen, cfr de gyneacologe. M'n buikje gaat dus een serieuze groeispurt ondergaan samen met ukje, tot ik ongeveer 6 maanden ver ben (tegen begin maart dus), daarna stabiliseert het weer een beetje en gaat de groei terug wat trager.

Dus "profiteer" ik er nu nog van en probeer ik nog wat te sporten zolang het gaat! Ik kreeg er trouwens complimenten voor van de gyneacoloog en mag dus voort blijven doen, jeuj!

Deze week bestond het sporten uit één mislukte spinning-sessie en drie relaxte loopsessies. De spinning op maandag was dus een ramp. Ik had verschrikkelijk last van maagoprispingen, zo hard dat ik er misselijk van werd. En dat beterde absoluut niet tijdens de spinning, integendeel. Na een goeie 40 min. ben ik gestopt omdat ik schrik had dat ik ging overgeven. Sowieso had ik ook weer last van mijn buik tijdens het jumpen en zo. Denk dat het spinnen voortaan dus eerder gewone fietssessies zullen worden, het gaat me echt niet zo goed meer af.Reden waarom ik drie keer gaan lopen ben deze week trouwens, want de vrijdagse spinningsessie heb ik vervangen door lopen. Woensdag heb ik 4,5 km gelopen (was een loop/wandelsessie van telkens 5 min. joggen en 1 min. wandelen), vrijdag werd dat 5,5 km (3 x 12 min. joggen en 1 min. wandelen tussenin) en vandaag werd het 5,6 km (quasi aan één stuk echter onderbroken door twee snelle plaspauzes). Dus toch 15,6 km gelopen deze week, beter dan niks hé.

Volgende week zien we wel weer. Zeker dinsdag een aquagym-sessie, maar voorts zal de tijd en de goesting wel uitwijzen wat ik van sport ga doen!

 

15:48 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook