27-06-10

start to...sport

Ondertussen is onze Seppe een dikke drie weken oud en jep...hij leeft nog steeds! 't Is niet altijd evident, zo voor een kleintje zorgen, maar we leren snel uit onze eigen fouten en dat zogenaamde ouderinstinct...dat bestaat dus echt!

Zelf heb ik het de eerste week thuis zeer lastig gehad met de gebroken nachten, acuut slaapgebrek en vooral nog heel veel pijn van de operatie. Aan dat slaapgebrek is ondertussen redelijk wat verholpen (zie m'n andere blog) en ik haal nu toch wel een 6 tot 8 uur slaap per nacht, zij het in stukken en brokken. Maar iets is beter dan niks hé.

Zo voor een kleintje zorgen is wel een heuse fitnesstraining met momenten. Zeker als de verzorgingscommode boven staat, zoals bij ons het geval is. Hoe vaak ik de trappen hier in huis op en afloop per dag met dan nog een baby op de arm, da's niet op één hand te tellen. M'n armen worden ook wel getraind...ipv gewichtheffen doe ik nu aan baby-heffen :-)

De pijn is sinds een dag of vier ook weer weg. De kinesiste zei in het ziekenhuis dat ik eind juni wel terug aan fietsen mocht beginnen denken. Nu, vorige week had ik echt zo nog het gevoel van..."huh, eind juni? No way!" Maar haar voorspelling kwam uit. Want sedert donderdag heb ik echt geen pijn meer (tenzij ik te veel dingen ophef, dan voel ik het nog een beetje) en plots kon ik beginnen dromen over een eerste fietstochtje. Want wandelen is ook maar wandelen en voelt bij mij toch niet echt aan als sporten, ook al doe ik het nu elke dag. En met lopen moet ik nog wachten tot 8 weken na de keizersnede, dus da's pas eind juli (lang hé)...

En vandaag was het dus eindelijk zover. M'n getrouwe Trekkie vanonder het stof gehaald, de banden opgepompt, ketting eens gesmeerd en weg ermee. Allé, zo vlot ging dat niet hoor. Eer ik thuis alles weer bijeenverzameld had, waren we al een uur verder. M'n Garmin was nergens te vinden tot na een dik half uur zoeken hubbie met dé ultieme tip kwam. De camelback ook maar gevuld, gelet op de hitte en dan hopen dat ik nog in mijn fietskledij zou passen (héél niptekes!). Maar dan...er is ook nog een knulletje om voor te zorgen. Dus moest ik er wel voor zorgen dat de papa effe voortkon zonder de melkfabriek in huis (want met die hitte is Seppe wel héél dorstig en hongerig!). Sinds een paar dagen kolf ik geregeld melk af, genoeg voor een flesje per dag. Dus dat aan hubbie gegeven met de nodige instructies :-) Hij ging ondertussen met Seppe op wandel naar zijn ouders (hubbie had 's morgens al een fietstochtje gedaan).

Maar soit, uiteindelijk toch vertrokken geraakt voor een tochtje tot aan ons nieuwe huis in Boortmeerbeek en dan via een omweggetje weer terug. En het ging dus...eigenlijk helemaal niet zo gesmeerd. Maar ja, na 9 maanden niet fietsen en 5 maanden totaal sport- en bewegingsloos te zijn, was dat ook niet zo verwonderlijk zeker. De eerste kilometer ging ongelooflijk moeizaam, alsof mijn benen vergeten waren hoe ze die pedalen moesten rondkrijgen. En dan was er precies ook gigaveel tegenwind ofwel hing er een zware lucht en was de luchtweerstand mij dus zo aan het tegenhouden. Een tempo van 20 km/u, daar moest ik dus voor vechten leek het wel. Maar allé, we hebben volgehouden. En na een goeie 17 km aan een zielig gemiddelde van een goeie 19 km/u stond ik weer thuis, moe maar zeer voldaan. Want het was toch wel genieten hoor, zo dat uurtje alleen weg, echte me-time.

Volgende woensdag hoop ik zo terug een uurtje me-time weg te kapen. Hubbie heeft dan een dagje verlof en dan moet dat dus wel lukken om er even tussenuit te knijpen :-)

Nog een fotooke van onze knul:

seppe7

 

 

18:04 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

12-06-10

hier is't ie dan!

Seppe, geboren op vrijdag 4 juni 2010 - 3,160 kg en 48 cm groot.

Het hele verhaal lees je hier: http://superheld.skynetblogs.be

seppe6

 

13:43 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook