30-07-10

op weg naar de 5 km

Dinsdag was het dus tijd om de nieuwe loopschoenen te testen. Hubbie had geen verlof (hij is het heel gespreid aan het opnemen), dus geen oppas voor Seppe ondertussen.  Dus mocht zoonlief mee op pad in de kinderwagen (in zijn draagwieg). Je hebt dan toch wel wat bekijks onderweg hoor.  Het jaagpad langs de Leuvense Vaart was deze keer mijn terrein en dat wordt vooral bevolkt door wielrenners die allemaal nogal ogen trokken. Ene bleef maar achterom kijken nadat ie me gepasseerd was, had al schrik dat ie in de Vaart ging belanden.

Naast het bekijks dat je hebt, nog een vaststaand feit: met zo’n kinderwagen lopen is echt verdomd zwaar. Het is heel wat gewicht dat je voortsleurt. Het onderstel weegt een kilo of 7, de draagwieg een kleine 5 kg en dan nog een ukkiepuk erin die nu stilletjesaan tegen de 4,5 kg weegt. En dat moet je dan al lopend voortduwen…M’n armen en schouders zagen dus enorm af (goeie training zeker?) en mijn hartslag ging echt door het dak. Het scheelt gemakkelijk een 20 slagen in hartslag met de kinderwagen. Maar voorts is het wel superleuk hoor. In het begin was Seppe nog wakker en lag ie te lachen van al dat geschud onderweg, tot ie in ’t slaap gewiegd was natuurlijk :-)

Ben dus nog steeds aan het start-to-runnen, een 7 weken-schema dat ik van de officiële site heb geplukt. Nog eens 4 x 5 minuten, dat ik vooraf liet gaan door 3 minuutjes inlopen.  In totaal 3,5 km afgelegd.

Woensdag was hubbie dan wel thuis en het kriebelde dan ook hard om terug de loopschoenen aan te trekken, terwijl hij op Seppe paste. Dat dan ook maar gedaan. Training ging terug een trapje hoger: 5 – 7 – 7 – 5 minuten. Hier ook 3 minuutjes ingelopen en op het einde nog 3 minuutjes uitgelopen, zodat ik op exact 30 minuten uitkwam. Onderweg tijdens het eerste blok van 7 minuten kwam ik blogger Gert tegen aan de Vaart, dus werd ons beider training wel effe onderbroken voor een gezellige babbel :-) Maar alle, het tweede blok van 7 minuten liep ik wel aan één stuk en dat lukte toch (wij lopers zijn soms toch wel perfectionisten op dat vlak hé).  Er liep ook een übermacho heen en weer langs de vaart, met minishortje, bloot bovenlijf en wapperende lange haren…Zo had ik wel wat te zien tijdens m’n training, héhé.  Soit, de 30 minuutjes volbracht en had 4,6 km op de teller, dat begint de 5 km te naderen!

Vandaag dan dezelfde training, nu werkte hubbie van thuis uit, dus kon Seppe weer veilig achterlaten. De afstand was hetzelfde, bleek achteraf, en het liep supergoed!  We zijn dus op de goeie weg…

Zondag terug lopen en als het weer wat meevalt wordt dat gecombineerd met wat fietsen, zodat ik nog eens in ’t domein van Hofstade kan lopen. Beetje duathlonnen dus :-)

26-07-10

verandering van schoen doet lopen?

Ondertussen zijn er weer twee "trainingen" achter de rug. Normaal moest ik nog één sessieke doen van 3 - 3 - 4 - 4 - 3 minuten lopen, maar pfftt...dat had ik al twee keer gehad, tijd voor iets nieuws. Dus lesje geskipt en naar de volgende sessie: 4 * 5 minuten lopen met 3 min. wandelen tussen. Dat klonk al beter! Dat was dus mijn recept afgelopen vrijdag. Hubbie werkte van thuis uit en lette op Seppe, terwijl ik mijn half uurtje sport aanvatte. Eerst 3 km ingelopen en dan de 4 * 5 minuutjes en dat liep super! Hartslag wel wat hoger, naarmate de minuten verstreken, maar eigenlijk let ik daar voor de rest nog niet te veel op. Na afloop had ik in totaal een 3,4 km gelopen. Niet snel dus, maar ja, ook dat doet er eigenlijk niet toe.

Zondag dacht ik eerst te gaan fietsen, maar 'k had meer goesting om te lopen. Dus de volgende sessie...bleek dat ook weer hetzelfde te zijn. Maar 'k heb me er nu wel braaf aan gehouden. Wel weer eerst 3 min. ingelopen en op het einde nog 3 min. uitgelopen (anders moest ik veel te ver wandelen naar huis). Totaal dus 26 min. deze keer, goed voor 3,9 km.

Eén minpuntje echter zondag: ik voelde een lichte gespannenheid in de pees aan de zijkant van m'n knie...jep, die pees die me vorig jaar quasi een heel jaar teisterde. En dat vond ik wel raar, want zelfs vorig jaar, toen de ontsteking volop aanwezig was, kon ik wel een beetje afstand lopen, zij het met wat wandelpauzes. En nu na amper 4 start-to-run-sessies al terug last, terwijl ik maanden niets gevoeld heb aan die knie. Er kon maar één boosdoener zijn...m'n loopschoenen. En oh ja, misschien ook mijn bekken en heupen. Want als er iets wijzigt aan een vrouwenlichaam bij een zwangerschap, is het dat wel. En dat merk ik aan al mijn broeken. Mijn bekken is een tikje breder dan vroeger. En die ambetante pees loopt vanaf mijn heup tot aan de knie en staat nu dus misschien nog meer onder druk dan vroeger? Da's maar gissen hoor, maar in mijn hoofd leek het wel een logische verklaring :-)

Dus gisteren direct beslist om zo rap mogelijk naar Runners Service in Duffel te gaan en een footscan-analyse te laten doen. Deze namiddag waren ze open en met zoon-lief dus naar ginder, kon Seppe direct ook al wat loopsfeer opsnuiven (en rondkijken dat ie deed in de winkel, echt schattig!), vroeg genoeg beginnen hé ;-)  Ik had m'n loopschoenen al aangedaan en ze zagen het direct: ik stond met mijn voeten naar buiten gekanteld en had o-benen. Mijn verhaal natuurlijk gedaan en hij beaamde dat een zwangerschap soms resulteert in een wijziging van het type loopschoen. Sedert mijn begindagen in het lopen, heb ik nood aan stevige corrigerende anti-pronatieschoenen met steunzolen (omdat mijn voetbogen wat ingezakt zijn). Maar nu leek het wel alsof ik aan het supineren was (dus naar buiten toe wat kantelen), zelfs gewoon al wandelend. Even rap een testje gedaan op de loopmat en jep...het verschil was duidelijk te zien, de lijn boog naar buiten toe af. Geen wonder dus dat ik al terug last begon te krijgen van die pees. Verdict: gedaan met anti-pronatieschoenen, maar voortaan neutrale loopschoenen, weliswaar met mijn steunzolen erin. Wie had dat gedacht zeg, 'k ga nog een normale worden :-)

Omdat ik tevreden ben van Brooks, stelde hij me de Dyad 6 voor en die zat direct als gegoten. Ook de Glycerin eens geprobeerd, maar die knelde wat. Met de Dyad 6 terug de footscan op en het resultaat was een perfecte rechte lijn, zoals het zou moeten zijn...

Morgen de ultieme test. Terug 4 x 5 minuten. Ditmaal gaat zoon-lief mee in zijn draagwieg, dus 't zal wreed traag lopen zijn, maar wel plezant :-)

brooks dyad 6.jpg

18:32 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

19-07-10

ambities?

Na de eerste looppasjes op vrijdag was het even afwachten hoe m'n spieren en gewrichten e.e.a. zouden verteren. Maar dat viel dus supergoed mee. Ik voelde nergens wat stramheid of pijn. Maar ja, zo fenomenaal was die eerste start-to-run-sessie natuurlijk ook niet. Maar de vlotte "recuperatie" maakte dat ik zondag terug met sportkriebels zat. Deze keer weer het fietske opgekropen voor een zalig ritje naar m'n nieuwe dorp waar ik over 2 maanden zal wonen. Daar de wijk wat verkend en een leuk fietspad naast de spoorlijn gevonden...denk dat ik daar wel wat loopkilometertjes zal slijten binnenkort :-) E.e.a. maakte dat het tempo nu ook weer niet om over naar huis te schrijven was. In totaal legde ik 20,9 km af in 59 minuten, een goeie 21 km/u dus. Niet alleen het bochtig parcours vertraagde het tempo...ik merk toch ook wel dat ik gewoon nog de kracht in mijn benen ontbeer om een stevig tempo vol te houden op de fiets...Ik haal op sommige stukken wel makkelijk 25 km/uur, maar kan dit niet over een lange afstand volhouden. Maar daarvoor dienen trainingen natuurlijk hé. Dus 'k weet naar waar toewerken. Voorlopig beperk ik me dus tot die kortere ritten (heb toch niet voor meer tijd), en ligt de focus op het benenwerk :-)

Vandaag was hubbie ook nog een dagje thuis en dat maakte dat ik zonder kinderwagen en zoon bij de hand, een tweede start-to-run-sessieke kon ondernemen. 't Was wel pal op de middag, dus op een heet moment van de dag, maar 't ging nu eenmaal effe niet anders. Elke mogelijke moment benutten hé. 't Schema schreef exact hetzelfde voor als de vorige keer, dus we bleven opnieuw steken op 17 minuten totaal gelopen. Het tempo lag toch al iets beter, in totaal iets meer dan 2,5 km gelopen. Het feit dat ik geen kinderwagen en een knulletje van 4 kg moest voortduwen, doet toch iets aan dat tempo precies. Deze keer hartslagmeter aangedaan en dat viel ook goed mee. Tijdens het lopen bleef ie hangen zo rond de 150. Dat kon ook erger, na maanden niet lopen...Ja, 'k was echt wel tevreden achteraf en heb heel de tijd met een big smile tot achter mijn oren gelopen :-)

Heb ik voor het fietsen gewoon als "doel" van een beetje snelheid te winnen op dat koersmachientje. Voor het lopen ligt de focus volledig anders hoor. Ik voel dat ik conditioneel al gerust meer aankan dan zo'n start-to-run-programma, maar ik wil niet te hard van stapel lopen. Want hoe gaat het met mijn knie gaan? Da's mijn grote vrees. Sommigen herinneren zich misschien dat ik normaal vorig jaar zou geopereerd worden aan m'n knie, maar die operatie is dus niet doorgegaan owv de zwangerschap. Vraag is of m'n knie van zichzelf hersteld is door de lange rustperiode (want dat was vorig jaar de andere optie van de chirurg...maaaaandenlang looprust nemen). Dus ik bouw nu héél rustig op, met zo'n start-to-run-programma. Kwestie van de pezen en gewrichten stilletjesaan weer te laten wennen aan het lopen en hopelijk zo te vermijden dat die dekselse knieblessure terugkomt...

Dus geen grote ambities op loopvlak. De tijd ontbreekt me sowieso om voor grootse dingen te gaan trainen :-) Neen, ik zal al blij zijn als ik over een aantal weken vlotjes de 5 kilometer weer aankan en wie weet blijf ik dan even bij die afstand. Een half uurtje lopen is al sneller in een druk leventje ingebouwd dan 2 uur gaan trainen en dan heb ik toch ook gesport. En wie weet loop ik eind dit jaar dan wel ergens eens een 5 km-wedstrijdje mee, just for the fun of it...

 

 

16-07-10

gedaan met wachten...

Ik schreef het vorige keer al...het kriebelt. En dat bleef maar kriebelen. En van fietsen was er deze week nog niks in huis gekomen. Te druk met vanalles en nog wat (vooral meubeljagerij voor onze nieuwe stek) en dan sinds woensdagavond ook nog een knulletje dat met een stevige groeispurt zat (blijkbaar normaal zo rond 6 weken) en constant honger had (en als melkfabriek ben je dan best wel in de buurt). Dus dan schiet er nog één optie over: met ukkie gaan wandelen (dan slaapt ie) en zo wat sport bedrijven. En vanmiddag kon ik me dus niet inhouden...wandelen werd een beetje lopen...

In mijn hoofd had ik sowieso al een tijdje les 1 van een start-to-run-schema gestoken en oké, ik was met voorbedachte rade vertrokken: normaal doe ik geen Garmin rond mijn pols als ik ga wandelen, deze keer wel. Met de wandelwagen (met Seppe liggend in de draagwieg, want zitten kan ie nog niet) aan een stevig tempo naar het joolz.jpgVrijbroekpark gewandeld (27 minuten, met zo'n wandelwagen is het wel constant obstakels overwinnen (zoals de wegenwerken bij ons in 't straat...) en dat vertraagt de boel serieus). In het park dan het schema aangevat: 3' (L) - 2' (W) - 3' (L) - 2' (W) - 4' (L) - 3' (W) - 4' (L) - 3' W) - 3' (L). In totaal dus 17 minuten lopen. Het was vooral bang afwachten wat m'n buik zou geven, de gevolgen van de keizersnede. Maar dat viel dus supergoed mee. Ik voelde het wel een beetje, maar geen pijn. Wat ik des te meer voelde toen de eerste minuten verstreken, waren mijn armen en schouders. Zo'n kinderwagen al lopend duwen is verdikke hard labeur! Ik loop dan ook nog op het parkpad, dus niet op asfalt of zo en dat gaf precies wel wat extra weerstand of zo.

Tempo was natuurlijk hopeloos, zeker met dat duwwerk, maar allé, zo worden mijn armen en schouderspieren dus ook extra getraind blijkbaar :-) Al lopend in totaal 2,3 km afgelegd op die 17 minuten (reken dus maar uit...). Met gans de wandeling (naar park en terug en dan tussenin) erbij, in totaal 8 km afgelegd te poot. 'k Peis dat ik het morgen dus wel een beetje ga voelen :-)

Volgende keer moet ik me nog wel iets meer voorbereiden: naast de Garmin dus ook mijn goeie loopschoenen aantrekken (ipv de trailschoenen die ik nu aanhad en vooral voor het wandelen gebruik dus) en wat loopkledij (ipv geklede short en katoenen topje dat ik nu aanhad en dat zeiknat van 't zweet was, zelfs na dat kleine beetje lopen....). 'k Moet er terug wat inkomen hé ;-)

Wanneer die volgende keer is, zie ik nog wel. Maar 't zal niet te lang duren peis ik :-)

 

DSC05164.JPG

 

 

 

20:03 Gepost in Sport | Commentaren (2) |  Facebook

10-07-10

't kriebelt!

Grr...ik wil gaan lopen! Maar 'k mag nog niet :-( Ik moet nog minstens drie weken wachten, dan zijn er 8 weken gepasseerd sedert de keizersnede. En dan is 't hopen dat de buikwonde genoeg genezen is dat lopen geen problemen geeft...

Ongeduldig zoals ik ben, heb ik het toch al eens geprobeerd. Welgeteld 3 passen...toen voelde ik waarom ik nog drie weken moet wachten. Het trekt stevig in mijn onderbuik, alsof de wonde dan terug gaat openscheuren. Damn...Ik had ergens wat gehoopt van al een beetje een start-to-run-schema te kunnen aanvatten. Je kent dat wel: 5x2 minuutjes lopen met 3 minuten wandelpauze ertussen. Zoiets zou toch geen kwaad kunnen, leek me. Maar dan moet dat lopen zelf nog wel lukken natuurlijk.

Dus blijven we maar wachten. Gelukkig kan ik toch af en toe al eens gaan fietsen. Alleen moet er dan effe een babysit in huis zijn en qua uur dan ook nog een beetje passen in Seppe zijn voedingsschema (met die warmte de laatste dagen loopt dat iets minder regelmatig). Gelukkig had hubbie deze week verlof en ook al was de week dan duchtig volgepland, ik ben toch twee keer kunnen gaan fietsen. Telkens een 20 km, de eerste keer aan 20,9 km/u en de tweede keer aan 21,5 km/u. Nog geen supersnel tempo, maar het gaat iedere keer ietskes beter. Een volgende fietstocht zal pas voor donderdag of vrijdag zijn, dan heeft ventje nog eens verlof.

Lopen zal toch iets soepeler in te plannen zijn, want dan neem ik Seppe gewoon mee in de kinderwagen. Op de koersfiets hem meenemen is natuurlijk uit den boze. Het fietsframe is er ten eerste niet op voorzien om een fietsstoeltje op te monteren. Bovendien kan het manneke nog niet zelfstandig rechtop zitten en 'k wil niet het risico lopen van tegen 20 km/u te vallen met hem mee op de fiets hé.

En nu nog wat passief fietsen: eerste bergrit in de Tour! Hopelijk eens wat spannender om zien dan die peloton-ritten van de voorbije dagen...

tdf2

 

 

14:43 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook

04-07-10

le tour

Na m'n fietstochtje vorige zondag, deed ik afgelopen woensdag nog eens wat van hetzelfde. Hubbie had wat verlof en dat maakte dat ik er terug even een dik uurtje van onderuit kon muizen voor op m'n Trekkie te kruipen. Ditmaal 18,5 km gefietst tegen gemiddeld 20,7 km/u, dat trok er al wat beter op! En dan nog te denken dat ik quasi gans het parcours stevige tegenwind had. Was dus wel lichtjes kapot bij thuiskomst, maar het voldane gevoel primeerde natuurlijk.

Vandaag geen fietstochtje, wel passief fietsen. Hubbie ging vanmorgen fietsen en dan schoot er iets te weinig tijd over voor mij om er nog tussenuit te knijpen. Reden was de doorkomst van de Tour de France door Mechelen, op nog geen 2 km van ons voordeur. Wilden we een beetje een deftig zicht op het parcours hebben, moesten we daar toch wel wat op tijd voor vertrekken. Rond 15u werd de Tourkaravaan verwacht en ruim op tijd hadden we een perfect plaatsje gevonden aan de Brusselpoort. Seppe kon zich het hele gebeuren niet echt aantrekken en lag ondertussen te knorren in zijn wiegje. Niet lang nadat we ons daar geïnstalleerd hadden, passeerden Marathon-Geert en eega en die bleven lekker bij ons plakken. Gezellige boel dus!

De Tourkaravaan was echt wel leuk om zien. In het begin wat saai verkeer van persauto's en zo, maar dan kwamen daar nogal karnavaleske wagens van de sponsors langsgereden. Hun goodies waren blijkbaar wel al op, want veel werd er niet meer rondgesmeten. We zaten dan ook al wel op een dikke 25 km van de finish natuurlijk, het gros van de rit was al gereden. De doortocht van de karavaan duurde toch wel een uurtje en maakte het wachten op de renners wel wat draaglijker (we stonden in de blakke zon).

En dan rond kwart voor 5 waren ze eindelijk daar...en 10 seconden later waren ze alweer weg...Jawadde wat gaat dat snel zeg! Ik heb dus niemand herkend, zo snel ging het. En die dragen dan natuurlijk allemaal van diezelfde fleurige pakskes en een helm (en ik moet eerlijk zijn: buiten Armstrong en Cancellara weet ik eigenlijk nauwelijks hoe die renners er uitzien...). Gelukkig stond wandelende wieler-encyclopedie Marathon-Geert naast mij die me naderhand haarfijn opsomde wie er nu juist allemaal was langsgevlamd, wie eerst reed (naam al vergeten), wie tweedes (ook vergeten), Armstrong precies op de 5e plaats en de Astana-ploeg die in de achtervolging reed :-) Een heuse kenner dus :-)

Al bij al echt wel eens leuk om mee te maken, vooral dan voor de ambiance errond, want van de renners zie je dus toch amper iets. Daarvoor sta je dan weer best bij de start of de finish natuurlijk, maar ja. Wie weet maken we dat ooit nog wel eens mee :-)

 

Als er iemand de renners op onderstaande foto herkend, die mag het mij altijd laten weten :-)

tdf

 

 

20:03 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook