30-12-10

2010...relaas van een niet-sportief jaar ;-)

Her en der lees je nu op de sportblogs een overzicht van alle sportieve prestaties van het afgelopen jaar. Wie een zelfde relaas hier verwacht, zal ik moeten teleurstellen! Want op sportief gebied heb ik dit jaar absoluut niets verwezenlijkt hoor. Ik gok dat ik in totaal over een gans jaar zo'n 300 km gelopen heb, een peulschil in vergelijking met m'n topjaar 2008 toen ik een kleine 2000 km bijeen liep als ik het me goed herinner. Maar allé, 't heeft allemaal wel een verklaring natuurlijk, namelijk de komst van deze kleine ukkepuk:

blog.jpg

Op 4 juni 2010 kwam Seppe ons leventje overhoop zetten en dat zette alle sportieve ambities effe op een serieus laag pitje natuurlijk. Tijdens de zwangerschap heb ik kunnen sporten tot ik zo'n 5 maanden ver was. Sporten was wel een groot woord: beetje fietsen en beetje lopen en dat was het dan. En dan moest ik stoppen van de dokter, omdat ik te zeer aan inspanningsastma begon te lijden, wat mijn hartslag de hoogte injoeg en dat was dan niet goed voor dat kereltje in mijn buik. De zwangerschap zelf begon ook wat mis te lopen (nog amper vruchtwater) en ik moest drie weken voor de geplande datum al stoppen met werken en verplicht rust houden (wat me niet gelukt is wegens een acute opstoot van nestdrang...voor het eerst in mijn leven wou ik echt héél mijn huis opkuisen, hihi).

En dan kwam dus Seppe ter wereld, via keizersnede. Dat maakte dat het herstel ook wat langer duurde dan bij een normale bevalling. Eind juli besloot ik terug aan het lopen te slagen, vroeger dan eigenlijk mocht, maar ik was niet langer te houden. Eind juni was ik trouwens al terug de koersfiets opgekropen om zo al wat kilometers af te malen.

Maar in augustus was het dan weer alle hens aan dek want onze verhuis kwam eraan. Eind augustus hadden we de sleutels en midden september moesten we al verhuizen, dus was het stressen tegen de sterren op.

Met een baby'tje jezelf aan een verhuis wagen: ik raad het niemand aan!! Dit was ongetwijfeld de meest stresserende periode die ik ooit al heb meegemaakt. Het enige dat mij nog wat rechtop hield, was het feit dat ik nog niet moest gaan werken. Ik was zo verstandig geweest om er een maandje ouderschapsverlof bij te nemen om die verhuis wat te kunnen bolwerken. Maar dan nog was het heftig en iets om nooit nog over te doen. Als ventje ooit nog eens wil verhuizen, ga ik me ondertussen drie maanden ergens op een Grieks eiland placeren en ik kom pas terug als alles verhuisd is :-)

Soit, het hoeft geen betoog dat het lopen toen al terug op een zeer laag pitje kwam te staan. De enkele keren dat ik ging lopen, was het in ware start-to-run-stijl met veel wandelpauzes. Maar de dag na de verhuis, liep ik wel mijn eerste loopwedstrijd van het jaar mee! Ah ja, want net achter de hoek van m'n nieuwe stek werd door de plaatselijke joggingclub een wedstrijd georganiseerd. Die moest ik meedoen natuurlijk. 3,5 km was de magische afstand en ik liep hem in een kleine 19 minuten. Ik had direct de smaak te pakken en liep een week later dan ook maar ineens de 5 km Dwars door Mechelen mee! Voilà, ik was weer gelanceerd se.

Een week na DDM moest ik echter weer beginnen werken en hopsa...'t was helemaal gedaan met tijd over hebben. Een baby, verbouwingswerken en dan nog fulltime gaan werken....bah...het viel me echt zwaar en eigenlijk was lopen hetgeen waar ik echt naar snakte op sommige dagen, maar de uitputting werd te groot en de momentjes tijd die er af en toe eens over waren, lag ik uitgeteld in 't zetelke.

Toch lukte het me om begin november in Mol nog eens een wedstrijdje mee te lopen, zonder enige training weliswaar. De hele maand oktober was ik misschien 8 keer eens een half uurtje gaan lopen. 'k Was dan ook wel supercontent van m'n tijd van 27 minuten op die 5 km.

Daarna viel het weer stil op loopvlak. Nog wat aannemers over de vloer, een winter die te vroeg begon in te treden, Seppe die ziek werd, dan ik ziek...Excuses te over om niet te (moeten) gaan lopen.

Nochtans heb ik het dus echt mentaal nodig, die uitlaatklep van het sporten. Dat heb ik wel gemerkt na wat mentale dipjes de afgelopen weken. Gelukkig beschik ik over de nodige zelfkennis en weet ik wel waar bij mezelf de dingen niet echt in de haak zitten. Eén van die dingen is het missen van een goeie uitlaatklep. Ging ik vroeger 6 keer per week sporten, nu haal ik amper gemiddeld 1 à 2 keer per week. Met een job die soms het uiterste van mezelf vergt, is dat te weinig. Ik heb dus één belangrijk doel in 2011: terug minstens 3 keer per week gaan sporten. Het moet!

En ik hoop ook wel een paar kilookes kwijt te geraken volgend jaar, want door het gebrek aan sporten, zijn een groot deel van de zwangerschapskilootjes er nog steeds niet af. Maar ja, wat wil je met een ventje in huis die elke avond heerlijk kookt :-)

 

Aan iedereen een superfijn en liefdevol 2011 toegewenst!!


 

 

 

21:25 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook