08-02-11

"sport drijft steeds meer koppels uit elkaar" (artikel)

Onderstaand artikel las ik vorige week in Het Laatste Nieuws.(HLN 3/2/2011)

Steeds meer koppels gaan uit elkaar door het sportregime van één van de partners, dat meldt een Amerikaanse huwelijkstherapeute.

koppel.jpgRelatietherapeute uit Cincinnati Karen Gail Lewis: "Steeds meer koppels vragen me raad biij hun huwelijksproblemen veroorzaakt door hun sportgewoonten. Het begint vaak onschuldig met een occasionele sportsessie, maar het kan al snel uitgroeien tot een tijdrovende hobby en een er voor zorgen dat koppels uit elkaar groeien." Hun nieuwe hobby maakt van veel vrouwen een sportweduwe: ze wordt alleen wakker 's ochtends omdat haar sportieve partner al voor het werk gaat trainen, 's avonds kijkt ze alleen naar televisie want hij is vroeg moe. Daarnaast maakt het ook dat de sporter geen tijd heeft om huishoudelijke taken te verrichten. Wat de ergernissen doet opstapelen, tot uiteindelijk de bom barst.

Aantrekkelijker
Maar de problemen kunnen verder reiken dan dat. Als de sportieve partner dankzij zijn nieuwe gewoonten slanker en gespierder dan voorheen is, kan dit de relatie een boost geven. Maar dit heeft ook een keerzijde, want dit verhoogt ook de aantrekkingskracht op anderen, waardoor deze partner plots meer aandacht krijgt van het andere geslacht. Huwelijkstherapeuten zeggen dat veel relaties gebaseerd zijn op een gelijk niveau van aantrekkelijkheid. Een verschuiving hierin kan het huwelijk uit evenwicht brengen. Vaak is een plotse interesse in sport een onderdeel van de midlifecrisis, wat deels ook de relatiecrisis kan verklaren.

Een mogelijke oplossing om deze huwelijksproblemen te voorkomen, is door samen te sporten. Met zijn tweeën joggen kan de band tussen partners sterker maken. Want door intensief te bewegen, maakt je lichaam endorfines aan, een stof die ook geproduceerd wordt wanneer je verliefd bent. (ep)

Om eerlijk te zijn, kan ik me hier wel perfect iets bij voorstellen. Ik heb zelf ook zo'n fanatieke periode gehad dat ik elke dag ging sporten, voor een marathon aan het trainen was en op niet-loop-dagen dan maar naar de fitness trok enz...En dat bovenop een fulltime job, waardoor je elkaar ook al niet veel te zien krijgt. De zondagen stonden steevast in het teken van de lange duurlopen, dus hoppa...weer voor een paar uurtjes weg. En nadien te moe om nog iets zinnigs uit te steken. En dan enkele weken ook geen druppel alcohol aanraken, zodat de fles wijn niet gezamenlijk kon geconsumeerd worden.  Gelukkig heb ik een begrijpende partner en wist ie ook van ...'t is tijdelijk. Na die marathon gaat de rem er weer af en komt er weer wat meer tijd vrij. Het komt er denk ik vooral op aan om goeie afspraken te maken en elkaar genoeg ruimte te geven maar toch ook te streven naar genoeg kwalitatieve momenten samen. Zo is het bij ons nu wel moeilijker om sport ingepast te krijgen in ons leventje, maar mits goede afspraken lukt het perfect en ventje snapt ook dat ik die enkele momentjes per week echt wel nodig heb om mentaal en fysiek mezelf weer op te laden om er weer volop tegenaan te kunnen. En omgekeerd gun ik hem zo ook zijn eigen momentjes. Als je dat als koppel niet kan, scheelt er misschien wel iets anders en wijt je het gewoon aan de hobby van man of vrouw-lief? Dat laatste suggereert de auteur van het artikel trouwens ook. Benieuwd naar jullie reacties!

16:11 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

Commentaren

Als je 't mij vraagt zit er veel waarheid in (in hetgeen jezelf schrijft). Een jaar of tien geleden hadden Philippe en ik elk wekelijks 1 of 2 uurtjes voor onszelf. Philippe lopen/badminton en ik judo. We werkten toen beiden 3/4 en hadden zeker nog genoeg tijd voor elkaar en andere dingen. Tot zover de kalme periode...:-)
Nu zit ik wel in zo een periode zoals jij ze beschrijft: aan 't trainen voor nog ietsje meer dan een marathon... Maar 't is nu dat ik het moet doen ('t zal waarschijnlijk een éénmalig project worden) en ik werk momenteel deeltijds, de kinderen zijn al wat ouder en 't belangrijkste van al: ik kan samen trainen met Philippe, we hebben hetzelfde tempo voor onze de lange duurlopen. Die doen we trouwens meestal terwijl de kinderen naar de jeugdbeweging zijn dus daar hebben ze dan geen last van. Moest Philippe of ikzelf niet lopen dan ging ons leven er waarschijnlijk heel anders uitgezien hebben en ging dit laatste project er hoogstwaarschijnlijk niet zijn. Je ziet maar, als je beiden sport is 't oké en als 't niet zo is dan best met mate want ik kan wel begrijpen dat er relatie's spaak lopen als de ene partner maar met 1 ding bezig is dat hem/haar interesseert. En tja, dat lopen zal misschien niet eeuwig blijven duren maar dan hebben we nog ons gezinnetje, kinderen... vriendjes van kinderen (wij komen al halvelings in die fase)... en OMG later kleinkinderen ;-)

Gepost door: Spencerwoman | 08-02-11

Dat laatste is grappig bedoeld hoor... ik zal dit wel tof vinden...binnen een jaar of tien ;-)

Gepost door: Spencerwoman | 08-02-11

Ik denk dat het vooral moeilijk is als de ander de passie niet verstaat. Ik heb toch bovenal. het liefst een gelukkig lief. En hij ook ! Voor de rest geldt de gouden regel van goed communiceren !

Gepost door: kaat | 08-02-11

Gelukkig sport mijn hele gezin. Kinderen zijn dus na allang het huis uit maar gezamenlijke passie van hardlopen is er nog steeds. Begrip voor elkaar dat is het denk ik!
PS Ruth kijk eens op mijn nieuwe blog als je wilt.
www.tinraijmakers.wordpress.com

Gepost door: Tiny | 08-02-11

Allé een troost op mijn wondes. Ben niet alleen

Gepost door: cremke | 11-02-11

De commentaren zijn gesloten.