03-06-09

R.I.P.

gesneuveld in de valpartij, pas gisteravond ontdekt nadat ventje het verhaal van m'n thuiskomst uit de doeken deed.

 

decoration

 

dat wordt zaterdag snel een nieuwe gaan bestellen, want anders zit ik zonder zonnebril in de States! Eén op sterkte (dus helaas geen flashy sportieve modellekes, want daar kunnen geen glazen op sterkte in), want zonder bril zie ik dus geen sikkepit ;-)

Blijkbaar heb ik bij thuiskomst mijn fiets in de gang gezet, fietsschoenen uitgedaan en andere aangedaan, zonnebril had ik al af wegens stuk en heb dus mijn gewone bril opgezet, MP3-speler uitgezet en weggelegd en ook m'n Garmin afgedaan en op tafel gelegd en ondertussen tegen ventje verteld dat ik gevallen was en me niet zo super voelde. Daarna in de zetel gaan zitten om even later weer recht te komen, naar de tuin te gaan (waar ventje bezig was) en daar 5 keer vlak na elkaar te vragen waar ik mijn fiets had gelaten. Toen zijn we maar naar het ziekenhuis gereden (en onderweg heb ik hem zelfs de weg zitten wijzen). Maar van heel dat gedoe herinner ik me dus nog altijd niks, ook niet van de rit naar het ziekenhuis. Gek hé.

De verwarring blijft dus ;-)

Gelukkig begin ik me fysiek weer wat beter te voelen. Kon ik gisteren geen 10 minuten rechtopzitten of staan zonder me misselijk en dizzy te voelen, dan gaat dat vandaag al stukken beter. De hoofdpijn is ook zo goed als weg en 'k voel me ook al wat actiever, maar 'k hou het dus nog heel rustig vandaag. Nog niet veel 't zetelke uitgeweest tot nu toe. Mijn rechterarm kan ik nog steeds niet echt opheffen ('k kreeg gisteren mijn t-shirt niet meer uit, zo pijnlijk is m'n arm en schouder), mijn bovenbeen begint donkerblauw te zien en de schaafwond op mijn gezicht ziet quasi zwart. Ze gaan lachen morgen op 't werk denk ik. Ach ja.

13:43 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

02-06-09

9 over 7 - the day after

De valpartij van gisteren heeft zijn sporen nagelaten. Mijn rechterbovenbeen heeft een uitstulping welk door menig wielrenner al als serieuze col zou beschouwd worden. Mijn gezicht ziet eruit alsof ik in een heftige caféruzie ben verzeild geraakt ("maar ge zou den anderen eens moeten zien meneer!") en mijn rechterarm krijg ik amper opgehoffen (niet handig als je rechtshandig bent!). En dan heb ik nog een hele nacht niet geslapen, wegens hoofdpijn en pijnlijke schaafwonden. Ventje moest me om de drie uur eens wakker maken van de spoedarts, maar dat was dus niet nodig, want 'k ben niet eens in 't slaap gevallen. Vanmorgen dus in zeer belabberde toestand uit mijn bed gerold en in de zetel gaan liggen. 'k Had van het ziekenhuis al een ziektebriefje gekregen voor vandaag en 't bleek dus nodig te zijn. 'k Heb nochtans deze namiddag en vanavond een belangrijke vergadering, maar 't zal nie lukken, ze zullen het maar zonder mij moeten doen.

M'n huisartse opgebeld en ik kon direct langskomen (ze hield net afspraak en er doctorhad toch wel iemand afgebeld zeker, ikke geluk!). De brief van 't hospitaal mee (uitslag CT-scan) en in lekentaal verteld stond daar dus in dat ik met een lichte hersenschuddig zat. Dat verklaarde de misselijkheid alvast, waardoor ik gisteren en vandaag met moeite een hap door m'n keel krijg. Bloeddruk genomen en die was amper 9 over 7 (normaal heb ik 13 over 9). Rusthartslag was 67, wat dik 10 slagen hoger is dan normaal. Vooral de lage bloeddruk is niet goed en resulteerde in nog een extra ziektebriefje voor morgen om verder op m'n plooien te komen. De schaafwonden en kneuzingen op m'n gezicht, been en schouder zullen een tijdje nodig hebben om te genezen. M'n rechterquadriceps heeft dus nogal ne stevige klap gekregen, bewijze de fameuze zwelling en die moet dus nu enkele weken rust krijgen. En met mijn rechterarm mag ik ook niet te veel uitsteken. Rusten dus. Laat die trip naar de USA maar komen hoor ;-)

Uit mijn relaas en 't feit dat ik met zo'n lage bloeddruk zit, vermoed ze dat ik met water2een verstoorde electrolytenbalans zit of zoiets. Vermoedelijk de laatste dagen wat te weinig zouten opgenomen en té veel water gedronken (met het warme weer), waardoor e.e.a. in mijn bloed niet echt in balans meer was. Dan vermoeid geraakt bij het fietsen en daar ook veel beginnen zweten (maar door de wind niet echt goed gemerkt) en daar dan weer enkel water ondertussen gedronken, dat op zijn beurt ook weer overmatig werd uitgezweet omdat mijn lichaam zich in een soort paniekreactie bevond. Gevolg is dan een complete kortsluiting die je dus gewoon niet voelt aankomen. De blackout is er waarschijnlijk ook wel een gevolg van, maar meer dan waarschijnlijk ook van die lichte hersenschudding. 'k Herinner me er in ieder geval nog steeds niks van op de paar korte flitsen na en dat beangstigt me wel. 'k Kan me alleen maar gelukkig prijzen dat het licht uitging op enkele 100 meters van m'n deur en niet op 20 km van m'n deur. 

Het gekke is dat ik zelfs helemaal niet onervaren ben als op het langdurige prestaties aankomt. Bouillonnante nog in april, maar met de Dodentocht was 14 uur onderweg en zelfs in Rotterdam 2007 heb ik tijdens die superhete marathon 3 liter water binnengespeeld zonder problemen...Dus waarom liep het dan nu wel mis?

'k Heb er dus wel een beetje ne schrik van opgepakt en 'k ga nu effe wat tijd nemen om dit te laten bezinken en een beetje bezinnen hé. M'n fitnessabonnement ga ik nu een paar weken laten opschorten tot na m'n vakantie (dat kan daar gelukkig wel) en tot en met de reis sport ik dus even enkele weken niet. Alles rustig laten genezen en ook m'n lichaam effe op z'n plooi laten komen. En daarna rustig de draad oppikken en effe geen lange solo-fietstochtjes meer ;-) Ventje is nu nog wel meer gemotiveerd om zijn fiets ook eens te laten herstellen, zodat ie mee kan gaan.

 

14:48 Gepost in Info | Commentaren (6) |  Facebook

27-05-09

the countdown has started!

Nog 2 dagen dan is 't weekend...

Nog 18 dagen werken en dan vertrek ik naar de States!

Nog 25 kalenderdagen en dan vertrek ik naar de States!

Nog 46 kalenderdagen en dan mag ik nog eens een looppoging ondernemen!

Lang hé...

Deze week al 2 kiné-beurten achter de rug. Toen ik maandag vertelde dat ik donderdag tijdens het korte bosloopje in Luxemburg weer last had van m'n knie, kreeg ik toch wel een bezorgde blik terug. Het gaat dus echt nog niet de goeie kant uit en Annelies vernoemde het woord "operatie" voor een eerste keer. Na 15 kiné-beurten, elke dag oefeningen doen, elke dag ijsleggen, zou er toch wel beterschap te zien moeten zijn. En op zich is dat ook wel: de ontsteking beperkt zich nog tot één luttele cm², maar laat dat nu net op de aanhechting met het bot zijn, daar waar het het pijnlijkste is natuurlijk, en waar de wrijving het meeste plaats vindt. Liefst zou ze me volledig sportloos zien, maar ook m'n spinning en fietsen afnemen...no way, stop me dan liever ineens in een ziekenhuis vol mensen met een burnout hé. Ik moet me kunnen ontstressen en bij mij gebeurt dat al sportend. Nu, gezien ik totaal geen last heb bij fietsen of spinning, mag ik het wel blijven doen, maar liefst niet te intensief. En in de USA ga ik totaal niet sporten (op een paar wandelingen na), dus daar ben ik dan toch ook al drie weken sportloos.

Dus de afspraak is: tot aan onze reis max. 2 x per week spinning en 1 à 2 keer per week gewoon fietsen. In de USA geen sporten (maar was toch niet de bedoeling), dus volledige sportrust. Na onze reis terug stilletjesaan het lopen oppikken, maar max. 3 keer per week en starten met een beginnersschema. Dus vanaf 0 terug beginnen. En als de kniepijn weerkeert...dan zal het hoogstwaarschijnlijk toch de gevreesde operatie worden en lig ik sowieso 6 maanden uit. Duimen maar dat het zo ver niet hoeft te komen.

Maandag 13 juli dus...

 

footsteps

20:16 Gepost in Info | Commentaren (6) |  Facebook

02-05-09

een echte Trekkie!

Vanmorgen op tijd opgestaan om bij de eersten te zijn bij de Chamizo-opendeurdag. Dé fietsenspecialist van Mechelen gooide vandaag zijn deuren terug open (allé, ze zijn nooit echt dicht geweest) met dubbel zo veel ruimte als daarvoor. Ze hebben een stevig stukje bijgebouwd en de winkel is dus nu eens zo groot als daarvoor. Geert reageerde op een vorige post dat ze best wel duur zijn...ja en neen. Het voordeel is dat ze fietsen in alle prijsklassen hebben. Zo staan er racefietsen van 600 euro tot ....enkele duizenden euro's. En ook hybrides, MTB's, stadsfietsen en zo meer. Alles dus. En verschillende merken. Een hemelsbreed verschil tegenover de fietsenwinkel bij ons in 't straat (wat uiteindelijk wel makkelijker had geweest) die slechts één merk van sportieve fiets heeft en geen keuze in modellen, te nemen of te laten dus. Vandaar dus toch maar naar Chamizo. Ging ernaartoe met de bedoeling van een racefiets te kopen, maar zat zelf met een boel twijfels daarover. Enerzijds wil ik vooral "duurfietsen", dus lange fietstochten doen van minstens 2 uur om wat uithouding te trainen. Maar op dat vlak schrikt zo'n racefiets me wel af, omwille van de zithouding en het feit dat ik een zwakke rug heb. Ook wil ik af en toe met ventje gewoon gaan fietsen en ondertussen gezellig kletsen en da's minder evident op zo'n racefiets. Snelheid interesseert me dan weer geen bal. Net zoals bij het lopen verwacht ik niet om ooit eens eerste op een of andere wedstrijd te eindigen. Gezelligheid en fun staan voorop. Met de winkelmadam van dienst (van vrouw tot vrouw, dat gaat best natuurlijk) er wat over zitten kletsen en wat mijn doelen zijn en zo en ze wees me op de Trek- fitness-reeks. De wat? Jep, die van Trek hebben een fiets ontworpen dat zich tussen een hybride en een racefiets situeert. Ze rijdt er zelf op eentje (maar dat zeggen toch alle verkopers eigenlijk) en in haar club zijn er al verschillende fans. Het voordeel is het stuur dat een tikje hoger staat dan op een racefiets, waardoor je niet heel de tijd zo gans voorovergebogen ligt. Je rug en nek zijn dus iets meer relaxed. Maar voorts hebben ze wel alle kenmerken van een racefiets. De iets duurdere modellen (buiten mijn minieme budget) hebben zelfs het ganse versnellingsbakske van de Trek-racefiets. Het model waar ik voor koos is een stevig instapmodel, de Trek 7.5 FX waar ik ook al zeer deftige snelheden op zal halen, maar ook lekker lang op zal kunnen bollen en af en toe ook een goeie keuvelsessie met vriendjes mee zal kunnen doen. 'k Mocht effe een toerke doen daar en 'k moet zeggen: het zat niet alleen perfect, maar één pedaalslag en ik zat al een heel eind verder. Wel wat anders dan mijn vouwfietske waar ik amper 10 per uur mee haal ;-) Heb wel voor andere pedalen gekozen, nl. de dual-choice pedalen, met langs de ene zijde het kliksysteem voor fietsschoenen en langs de andere kant een gewoon vlakke zijde voor gewone schoenen. Zo kan ik lopen en fietsen combineren zonder met andere schoenen te moeten zeulen, wat wel praktischer is. Ook aan het stuur een lichte aanpassing: aan de zijkanten komen bar-ends, kleine verticale houders die ervoor zorgen dat ik af en toe mijn handpositie kan wijzigen en die meer kracht mogelijk maken bij klimmen en dalen. Die laatste kreeg ik trouwens gratis, alsook een fietscomputer die ze er ineens op gaan installeren (die opendeur was toch goed voor iets).

trek_75fx_09_m

Volgende zaterdag heb ik mijn Trek! En gezien ik een stevige Star Trek-fan ben (en ook van alle andere feuilletons/films waar het woord Star wel in voor komt, zoals Battlestar Galactica, Star Wars, Stargate,...) kan ik me alleen maar tevreden stellen dat ik nu een echte Trekkie wordt met mijn Trek ;-)

 

startrek

Morgen terug een beetje sporten, maar 't zal vroeg worden want moet om 9u de trein op om te gaan werken, maar 't wordt een leuke spannende werkdag (nl. mee selecteren van een nieuwe baas (één van m'n drie bazen tenminste), wie wil zoiets nu niet doen ;-)). Toch voor dag en dauw proberen van een 10 km bijeen te lopen (met de nodige pauzes, owv de gekende knieproblemen natuurlijk).

 

19:47 Gepost in Info | Commentaren (10) | Tags: trek 7 5 fx, star trek |  Facebook

23-04-09

optimale snelheid?

Vandaag gelezen in De Standaard: het hoeft allemaal niet zo snel precies. De optimale loopsnelheid is nl. door wetenschappers berekend! Lees allemaal maar even mee en voortaan dus geen gestress meer, héhé ;-)

Mens heeft toch een optimale rensnelheid (De Standaard 23/4/2009)

ROTTERDAM - Tien kilometer in drie kwartier, dat is de optimale hardloopsnelheid voor een man.

De meest efficiënte hardloopsnelheid voor vrouwen is gemiddeld 10,4kilometer per uur. Voor mannen is dat gemiddeld 13,3km per uur. Ren je sneller of langzamer, dan verbruik je per kilometer meer calorieën dan bij die optimale snelheid. Dat hebben Amerikaanse biologen ontdekt, met nauwkeurig onderzoek bij negen proefpersonen die op een loopband renden.

Voor viervoeters was zo'n optimale snelheid al aangetoond. Maar voor mensen werd tot nu gedacht dat een hogere snelheid altijd meer energie kostte. Dat is ook zo als het per minuut wordt bekeken: wie sneller loopt, gaat meer zweten -dat merkt iedere hardloper. Maar gemeten per afgelegde meter is er wel degelijk een optimale snelheid, schrijven twee Amerikaanse biologen in het zopas verschenen aprilnummer van het Journal of Human Evolution. Die optimale snelheid is voor een goed getrainde loper snel, maar te doen. Vrouwen lopen er de 10 kilometer mee in 57 minuten, de halve marathon in 2 uur en 2 minuten; mannen doen er dan respectievelijk 45 minuten en 1 uur en 35 minuten over. Een man loopt een marathon dan in 3 uur en 10 minuten.

Het verschil tussen mannen en vrouwen wordt waarschijnlijk veroorzaakt door het grotere gewicht en de langere benen van de mannen uit het onderzoek. Ieder individu had een eigen optimale snelheid.

Algemeen wordt aangenomen dat pas de Homo erectus (vanaf 1,8miljoen jaar geleden) goed kon rennen en hij dat vermogen gebruikte om achter beesten aan te hollen en ze zo uit te putten. Na een aantal uur waren ze vrij gemakkelijk te doden.

De optimale snelheid was waarschijnlijk moeilijk vol te houden, maar misschien wisselden de rennende jagers hardlopen en wandelen (veel efficiënter dan hardlopen) af. Zo doen de Bosjesmannen het ook nu nog, tenslotte. Tussen het rennen door moet de jager immers ook vaak sporen zoeken.

© NRC Handelsblad

 

12:43 Gepost in Info | Commentaren (4) |  Facebook

22-04-09

what's in a name: het frictiesyndroom

Ondertussen wordt ik al 5 maanden stevig gehinderd door het frictiesyndroom. Een simpel woord voor een zeer complexe blessure. Veel dokters missen de juiste diagnose en spreken vaak gewoon van een simpele overbelasting. Lopersknie is dan de benaming die dan ook wel eens op tafel wordt gegooid, maar een lopersknie is eigenlijk een naam die vele ladingen kan dekken en eigenlijk niet zo correct is als er eigenlijk sprake is van het frictiesyndroom. Want het frictiesyndroom manifesteert zich niet noodzakelijk ter hoogte van de knie, maar kan ook ter hoogte van de heup voorkomen.

Wat is dus het frictiesyndroom? Lang leve google en wikipedia, zo hoef ik hier niet heelder teksten uit m'n duim te zuigen!

Boosdoener van dienst is de tractus iliotibialis. Dit is een weefselverdikking aan de buitenzijde van de dij. Deze band loopt van de buitenzijde van het bekken over de heup en knie en hecht aan net onder de knie. De tractus iliotibialis is belangrijk voor het stabiliseren van het kniegewricht tijdens hardlopen. Hierbij beweegt de band van achter het dijbeen in anterieure richting en wrijft hierbij over de laterale knobbel van de femur (einde van het dijbeen,ter hoogte van de knie). Dit constante wrijven kan de band doen ontsteken wat de klachten veroorzaakt. Soms wrijft de band ter hoogte van de heup en krijgt men daar de ontsteking. 

De voornaamste klacht is een stekende pijn net boven het kniegewricht (aan de buitenzijde van de knie over de gehele lengte van de band) tot een zwelling op de plaats waar de band over het dijbeen wrijft.

En het lastige aan het frictiesyndroom is dat de pijn vaak niet meteen optreedt bij aanvang van de inspanning maar pas na enige tijd (20-tal minuten) en dat deze dan progressief toeneemt. Op den duur wordt het lopen onmogelijk en lijkt het alsof er een strakke band rondom de ganse knie en bovenbeen is gespannen. Na het stopzetten van de activiteit kan de pijn plots weggaan, maar soms blijft ie nog een beetje na-ebben.

Het lastige aan deze blessure is de oorzaak vinden. Het kan liggen aan trainingsgewoontes, anatomische afwijken of zwakte van bepaalde spiergroepen. Zo is een oorzaak vaak het lopen op een zijwaarts hellend vlak (bv. steeds aan dezelfde zijde van de straat lopen), te snelle trainingsopbouw, veel bergafwaarts lopen of vaak trappen op- en aflopen.

Anatomische afwijken kunnen een stevige overpronatie van de voet zijn, ongelijke beenlengte en o-benen.

Qua spierzwakte wordt vaak de oorzaak gezocht in zwakke adductoren.

 

Na 5 maanden zoeken is bij mij de oorzaak gevonden in een combinatie van anatomische afwijkingen en spierzwakte. Dat ik stevig overproneer wist ik al vanaf dag 1 dat ik loop. Ik droeg dan ook al antipronatie-schoenen met aangepaste binnenzolen. Dat zijn ondertussen steunzolen geworden die mijn looppatroon goed corrigeren. Maar het kon niet de enige oorzaak zijn, aangezien ik 9 jaar zonder frictiesyndroom liep en het van de ene dag op de andere in een redelijk rustige trainingsperiode optrad. Het was nu een zeer oplettende kinesiste die me de nodige spiertesten liet doen en ontdekte dat ik met een instabiel bekken zit en spierproblemen ter hoogte van de buikspieren en hamstrings. Vorige week kreeg ik dan ook als huiswerk mee van eens te gaan lopen en op mijn loophouding te letten. Dat ik na x-aantal minuten lopen lichtjes begin te "hangen" verklaart mogelijk dat ik nu al zoveel maanden met dat frictiesyndroom zit. Heb haar dat maandag dus verteld en ze liet me zien wat zo'n "hanghouding" bij het lopen voor effect heeft op de knieën...veel dus. De tractus iliotibalis raakt hierdoor volledig opgespannen en heeft dus meer kans om over de femur te schuren. Niet goed dus.

Het zal een werk van lange adem worden. Veel krachttraining doen en vooral hard werken om mijn loophouding terug goed te krijgen. Hoe die bekkeninstabiliteit er zo plots gekomen is, is moeilijk te verklaren. Misschien inderdaad te eenzijdige krachttraining gedaan en een aantal spiergroepen uit het oog verloren...So be it. Gedane zaken nemen geen keer en 't is nu kwestie van eraan te werken en hopelijk er binnen een paar maanden eens vanaf te geraken hé.

Ik hou nog effe vol tot na de halve marathon in Luxemburg (als ik die tout court kan meelopen). Als tegen dan de ontsteking nog niet volledig weg is, stop ik met lopen tot na m'n reis naar de USA (eind juni tot midden juli), zodat de ontsteking goed kan genezen. Ondertussen werk ik dan natuurlijk aan het revalidatieprogramma van Annelies de kinesiste en hou ik me bezig met fietsen en spinning. Lopen zal daarna wel weer terug een plaatsje krijgen in mijn leven, maar iets minder intensief dan dat het de voorbije jaren was.

Geduld is een schone deugd zeggen ze...(maar 't is toch niet altijd gemakkelijk hoor...)

 

patience

22:32 Gepost in Info | Commentaren (5) | Tags: frictiesyndroom |  Facebook

19-04-09

nog een weekje en dan ploeteren!

Nog exact 7 dagen scheiden me van mijn eerste uitdaging van dit jaar: La Bouillonnante, en die vindt plaats in....ja lieve kindertjes: Bouillon! Zaterdagmiddag vertrek ik samen met Julie naar ginder en de mannen blijven verplicht thuis! Die zagen het precies toch niet zo zitten om weer met de twee kwebbelmeiden op stap te moeten en dat vonden wij nu eens niet erg se. Des te harder kunnen we ginder kwebbelen! Zaterdagavond gaan we mee pasta-feesten bij de organisatie en dan zondagmorgen om 9u30 vatten we de 24 km-lange helletocht aan. Als ik zo de foto's op de website zie, vraag ik me nu toch wel af waar ik begot met mijn gedachten zat toen ik me inschreef....Maar 'k ben ingeschreven en we maken er het beste van. Met de knieperikelen is het qua voorbereiding niet echt optimaal gelopen, integendeel. Amper loopkilometers gedaan, gelukkig wel de nodige uren "geklimd" op de spinningbike in de fitness. Laten we hopen dat dat toch wat sporen van conditie in mijn tere lijfje heeft nagelaten.

Wat is nu de Bouillonnante? Wie vroeger de blog van onze Vlaamse held Achieltje volgde heeft daar misschien een tweetal jaar geleden zijn superenthousiaste verslag gelezen. Hij had er compleet out of the blue aan meegedaan en zijn verslag werkte heel aanstekelijk. Vorig jaar polste Julie al eens of ik dan niet mee wou doen, helaas moest ik echter die dag werken. Dit jaar leek het ook werkendag te worden, maar effe lief gelachen naar mijn bazen en de geplande vergadering werd verzet. Dus kon ik me toch gerust inschrijven.Maar ik dwaal af. De Bouillonnante dus: het is een heuse trailrun in de omgeving van Bouillon. Start is aan het kasteel zelf en algauw duik je de wilde natuur in. 24 km lang is het zwoegen langs paadjes, heuvels op- en afkruipen, soms moet je zelfs ladders opklimmen om boven te geraken, andere keren is het je vasthouden aan wat rotsen en naar boven klauteren. Beekjes overspringen en zo van die leuke verrassingen zitten er ook bij. M.a.w. veel lopen zal er sowieso niet aan te pas komen, héhé. En voor de echte gekken is er ook een 45 km-wedstrijd! Daar hebben we toch maar voor bedankt ;-) Voor de 24 km is de tijdslimiet 5 uur. Nu kan het me eerlijk gezegd niet schelen of ik die haal of niet. Ik zal al blij zijn als ik hem kan uitdoen tout court. Bovendien zijn ze niet zo streng. Als je op de website naar de uitslagen van vorig jaar kijkt, zie je er eindtijden tot 7 uur tussenstaan. Dus no worries op dat vlak! Ik neem mijn Camelbak mee met daarin naast het verplichte fluitje (voor als je van een berg dondert en toch nog genoeg in leven bent om dan in nood te fluiten in de hoop dat iemand je hoort) ook m'n gsm mee met het telefoonnummer van de organisatie, just in case. En natuurlijk wel wat mondvoorraad om de nodige appelflauwtes tegen te gaan. Op de site staat ook dat je een deken moet meenemen, maar daar zie ik me nu toch niet bepaald mee rondsleuren. Ik vermoed dat dat een voorzorg is voor de 45 km-lopers die wel eens makkelijk tot 's avonds aan de waggel zijn natuurlijk.

Zoals al aangehaald is de voorbereiding allesbehalve verlopen zoals het moest. En om die reden ga ik volgende week vooral proberen GENIETEN van de prachtige omgeving, de uitzichten, de sfeer ginder. Het zal een emo-run worden van jewelste vrees ik ;-) En of we het nu uitdoen of niet, so be it. We kunnen maar proberen hé en zien waar het schip strandt. Hopelijk houdt de knie het tot het einde vol, maar ik ga geen ongeoorloofde risico's nemen, dat is het me ook niet waard!

Straks nog een berichtje over wat ik sedert donderdag nog heb uitgestoken (niet veel hoor)!!

(foto geplukt van de website van La Bouillonnante)

 

bouillonnante

 

 

14:43 Gepost in Info | Commentaren (9) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

16-04-09

zo zit het dus!

We gaan weer even de posi-toer op hé, zo hoort het ook. Beetje relativeren en terug het zonnetje zien, het begint weer te lukken. Zo goed zelfs dat ik gisterenmorgen bij het ochtendgloren gaan lopen ben. Wel héél braaf om het kwartier eventjes gestopt en gestretched (zijdelings om de weerbarstige pees op te rekken). Zo heb ik uiteindelijk 4 x 15 minuutjes kunnen lopen zonder problemen. Jiehaa! Oké, 't is gene vette, zeker niet met al dat stoppen onderweg, maar 't is beter dan niks. Eenmaal op 't werk dan naar de kine-praktijk gebeld en ik kreeg direct een afspraak voor vandaag donderdag op de middag. Rap effe bij de collega's gehoord of het oké was dat ik een dagje thuis zou werken, zo zou ik gemakkelijk onder de middag wel even kunnen gaan. Gisteravond had ik trouwens nog een late vergadering, dus een aantal recupuurtjes waren me dan ook weer gegund.

Omdat ik vreesde dat ik na die eerste kinesessie een paar weken niet meer zou kunnen stappen (oké, 'k geef toe...ik had er enorm veel schrik voor dus), ben ik vanmorgen dan maar eerst weer gaan lopen. Terug 4 x 15 min. en het ging goed tot en met de 3e blok van 15 min. daarna voelde ik m'n knie toch weer lichtjes...

Dan eerst een paar uurkes gewerkt en tegen 12u naar de kiné waar ik bij Annelies terechtkwam. 't Is dus een praktijk van 4 kinesisten en dat zijn allemaal nogal fanatieke sporters. Annelies doet de Roparun mee, Eric (die me vorig jaar voor mijn rug behandelde) loopt marathons en Els die er ook was vertelde dat ze 's morgens wel om 5 uur opstaat om eens een toerke te gaan lopen...Soit...'k zat er in goed gezelschap dus. En ze zijn gespecialiseerd in sportblessures én ze zitten op 2 min. wandelen van mijnen thuis. Handig dus.

14:10 Gepost in Info | Commentaren (2) |  Facebook

14-04-09

zelfmedelijden

Gisteren liep ik over van zelfmedelijden. Belachelijk eigenlijk hé. Terwijl iemand als Geert, die toch wel een heel straf verdict te horen kreeg, het zonnetje in huis blijft, zit ik gelijk een klein kind te huilen omwille van een pijnlijke knie...Maar af en toe zelfmedelijden moet al wel eens kunnen zekers, daarna relativeer je de boel dan weer wat beter. Allé, zo werkt dat toch bij mij. Nu, echt erover ben ik nog altijd niet hoor. Ben die blessure zo beu hé, vooral omdat die knie echt wel spellekes lijkt te spelen. Dan gaat het weer een weekje beter om daarna weer compleet fout te gaan. En 't is niet dat ik niet gerust heb. Drie x 10 dagen niks sport (zelfs geen spinning) en het lopen staat al sedert het begin van de blessure op een zéér laag pitje. Zo laag dat er gewoon amper nog loopconditie is.

Soit, tijd voor terug actie te nemen. Na 2 x advies bij de kinesist, 2 x bezoek bij de orthopedist, (+ een infiltratie met cortisonen), 2 x bij de bandagiste en 4 x bij Runners Service, belde ik vanmorgen naar de praktijk van een andere orthopedist. Die waar Gert en Geert bij te rade waren gegaan. Het werd onmiddellijk een koude douche...pas mogelijkheid tot afspraak begin juni...Zucht. Da's dus duidelijk na Bouillon, maar ook na Luxemburg (waar ik toch nog altijd een sprankeltje hoop voor koester om er de halve marathon te kunnen meedoen). Tja, wat nu hé. Deze avond dan maar gewoon weer eens naar mijn huisarts gegaan. Da's een echtpaar en anderhalve week geleden zat ik bij de man (die niks van sportkwetsuren kent), maar deze avond zat de vrouw (die er wel veel van af weet) en zij kent heel mijn sportverleden en weet ook hoe belangrijk dat voor mij is. Dus héél de historiek verteld en ze keek toch wel bezorgd. Dan de knie onderzocht en ook haar conclusie was overduidelijk: frictiesyndroom. En ja...in principe moest ik er al na 2 weken vanaf zijn met aangepaste steunzolen. Maar zelfs 2 verschillende soorten steunzolen boden dus geen soelaas bij mij...Dus zit de ontsteking echt wel heel diep. Ze wou me gerust nog naar de kliniek sturen voor een echo, maar veel verschil zou dat niet maken (behalve mij nog meer geld kosten), de diagnose zou identiek blijven. De pees is voorlopig ook nog niet gescheurd en opereren moet echt wel hét laatste redmiddel zijn. En voorlopig is er nog één redmiddel: doorgedreven kinesitherapie met doorgedreven diepe dwarse fricties en ionisatie (electrotherapie, iets met een toestelleke in ieder geval). Dat 9 keer en ze waarschuwde me al: ik ga iedere keer huilend van de pijn bij de kinesist buitenwandelen. Het zal dus pijn lijden worden. Maar het resultaat zou moeten zijn dat de ontsteking echt aangepakt wordt. Hopelijk kan ik snel een eerste afspraak krijgen, want ik wil zo snel mogelijk starten met de therapie.

Ondertussen mag ik wel blijven lopen, korte trainingen met om de 15 min. een korte stretchpauze. En de spinning uiteraard om de conditie wat te onderhouden. Eigenlijk mag ik alles doen waar ik geen last van heb, dus ook wandelen en fietsen zijn dan geen probleem. De Bouillonnante mag ik ook doen, mits de knie in een steunverband in te pakken en liefst ook hem gewoon al wandelend te doen. De halve marathon in Luxemburg acht ze ook niet onmogelijk, op voorwaarde dat de therapie aanslaat natuurlijk. Slaat de therapie niet aan, zal het alsnog opereren zijn (waarbij de pees een beetje van plaats wordt verlegd, waarna je weer wekenlang kinetherapie moet krijgen en dergelijke om de beweeglijkheid weer goed te krijgen...).

We zijn er dus nog niet vanaf, maar we zien wel hoe het evolueert!

En wat mijn ander gezondheidsprobleempje betreft, nl. de aanhoudende hoest: het resultaat van het bloedonderzoek wees uit dat ik voor zowat alles allergisch ben -> verschillende soorten bomen, kruidachtigen (onkruid vooral), graspollen, huisdieren (en we hebben 2 katten) en huisstofmijt. 'k Ben dus wat gesjost ;-) Gelukkig lijken de pillen wel goed aan te slaan, want mijn hoest is quasi volledig weg. Maar het hoogseizoen van zowat alles waar ik allergisch voor ben, moet helaas nog komen. Dat wordt nog snotteren en hoesten natuurlijk. Nu ben ik al van kindsaf allergisch voor veel van die dingen en dat wist ik al. Maar iets heeft het nu zodanig getriggered dat ik er héél veel last van heb. Vermoedelijk liggen de plafondwerken vorig jaar in ons huisje wel ergens aan de basis. Heb toen een hele dag in 't stof gezeten en daarna zijn de eerste klachten opgedoken. Ach ja, 't kan er nog maar bij hé.

Volgende keer hopelijk wat optimistischer nieuws!

 

hooikoorts

 

 

20:02 Gepost in Info | Commentaren (11) |  Facebook

09-04-09

the art of spinning

spin·ning® het; o het trainen op een hometrainer begeleid door muziek (Van Dale)

Zo'n definitie in de Van Dale zegt natuurlijk niks! Uiteraard is spinning staand of zitten fietsen op een speciale fiets, onder begeleiding van leuke muziek. De fiets is geen klassieke hometrainer, wel een stationaire fiets met een vliegwiel van zo'n 20 kg. Deze fiets "trapt door", dat wil zeggen dat er geen vrijloop op zit zoals bij een gewone hometrainer (bij een spinning fiets kan je dus niet zomaar stoppen, je moet blijven doortrappen en zelf het tempo vertragen (of de weerstand verhogen) of op een speciale rem duwen om een noodstop te maken).

Tijdens de training wordt de weerstand van de fiets aangepast, afhankelijk van het tempo en de soort oefening. De oefeningen bestaan uit onder andere een (staande of zittende) vlakke weg (staand = "runnings"), een (staande of zittende) klim (bergop dus) en sprints (of combinaties daarvan). Andere veel gebruikte termen zijn "jumps" (tijdens één liedje afwisselend rechtstaan en zitten om het x-aantal tellen, gaande van 16 tellen tot om de 2 tellen) en "freeze" (staand, enkel de benen bewegen en de rest van het lichaam zo stil mogelijk houden, voel je direct aan de quadriceps). Omdat er veel verschillende ritmes in een spinningles gebruikt worden en door de diverse zittende en staande technieken ontstaat een positief trainingseffect op hart, longen en beenspieren. Je bepaalt zelf de weerstand, waardoor je de training zelf zo zwaar of licht maakt als je zelf wil. Zelf gebruik ik steeds een hartslagmeter om niet in het rood te gaan en tracht ik de training net zo zwaar te maken dat ik het een uurtje volhoud en moe maar voldaan van de fiets stap. Afgelopen maandag deed ik eens twee uurtjes achtereen en dan is het kwestie van je krachten te sparen natuurlijk om het de ganse ride vol te houden.

De zwaarte van de les wordt ook bepaald door de instructeur. In het fitnesscenter waar ik ga zijn er 4 instructeurs. Bij drie ervan volg ik regelmatig les. De vierde geeft les op woensdagavond, meestal mijn rustdag. Bij Evy op maandag weet ik garantie dat er een aantal trage klimmen komen (die doe ik het liefst), een aantal trage maar zware jumps en freezes en enkele dubbeltempo's (snel fietsen maar ipv de maat van de muziek te volgen moet je eens zo rap trappen). Bij Frank The Tank op donderdag krijg ik quasi altijd een aantal snelle runnings, snelle jumps en een stevige zittende klim waarbij we de weerstand zo hard moeten draaien tot we de trappers niet meer rond krijgen. Bij Dany op vrijdag is het voor mij rusten en volgt ventje mee de les. Bij hem is het eerder op 't gemakske aan en weinig variatie tijdens de nummers zelf, waardoor het technisch niet zwaar is. Dit is eerder een beginnersles en voor mij een leuke relaxte recuperatietraining waarbij mijn hartslag nauwelijks boven de 60% komt.

Nog gevonden op Wiki. Spinning is uitgevonden door ene Johnny Goldberg, een professioneel atleet, wielrenner en vechtsportspecialist en personal-fitnesstrainer. Hij stopte in 1989 met sport omdat hij meer bij zijn zwangere vrouw thuis wilde zijn. Om toch in conditie te blijven bouwde hij een speciale stationaire fiets waarop hij staand en zittend kon trainen.Na jarenlang spinning alleen ontwikkeld te hebben, stichtte hij in 1992 met een studievriend een bedrijfje om meer geld te kunnen verdienen met het spinningidee. De eerste 150 fietsen werden door de twee met de hand gemaakt. In 1992 werd spinning met succes gelanceerd in fitnesscentra in de Verenigde Staten. Daarna werkte men samen met een fietsenproducent om stationaire fietsen te maken. Momenteel wordt het spinningconcept gebruikt in sportscholen in meer dan 80 landen.

Sinds 1995 zijn spin, spinning en spinner wereldwijd geregistreerd als handelsmerken. Jep, het woord spinning is gecopyright!

 

En omdat ik het zo leuk vind, ga ik het vanavond nog eens een uurtje doen se.

 

spinning

 

16:53 Gepost in Info | Commentaren (2) |  Facebook