14-05-09

da komt nie goe!

Als je een halve marathon zoekt te lopen, moet er ook wel eens gelopen worden ter voorbereiding. En laat dat nu bij mij toch wel een stevig probleempje blijven. Na vorige zaterdag, heb ik enkel gisteren (woensdag) nog eens een looppoging ondernomen. Niet dat ik tussen zaterdag en woensdag niks heb gedaan. Zondag dat stevige fietstochtje en dat werd maandagavond gevolgd door een zalige spinning-sessie van 2 uur. Daarna was mijn pijp wel echt uit, dus dinsdag niks sportiefs gedaan. Woensdagmorgen dan vroegjes m'n bed uit om te lopen. Wegens tijdsgebrek al lopend naar het domein, maar da's over asfalt en dat vindt m'n knietje nog altijd niet leuk. Om de 10 min. gestopt, na 20 min. was ik aan het domein, daar dan een klein toerke en terug naar huis. Met dus om de 10 min. een korte pauze omdat m'n knie telkens wat pijn begon te doen. Niet goed dus. Na 50 min. was ik weer thuis, met 8,9 km op de teller. Gene vette dus.

's Avonds had ik weer afspraak bij Annelies de kinesiste waar ik mijn verhaal deed en het verdict was wel duidelijk: vergeet die halve marathon maar. Als ik op amper 1,5 week op voorhand nog steeds niet langere tijd pijnvrij kan lopen, gaat dat tegen dan zeker niet goedkomen. En de halve marathon is volledig op asfalt, net de ondergrond waar m'n knie het helemaal nog niet mee heeft. Ach ja...Wat ik wel mag doen is het gewoon als training aanpakken en om de 10 min. effe korte stretchpauze en wie weet raken we zo nog wel halfweg. 'k Ben toch ginder, heb m'n inschrijvingsgeld al eeuwen geleden betaald, dan kan ik evengoed toch een klein stukje ervan mee genieten. We zullen wel zien. Als 't slecht weer is, ga ik misschien toch maar gewoon een caféke induiken, héhé.

Nu, het is niet allemaal kommer en kwel. De ontsteking is duidelijk wel aan het genezen. De dwarse fricties die ze elke keer doet, doen iedere keer wat minder pijn en het ontstoken stuk is duidelijk kleiner en kleiner aan het worden...Alleen jammer dat het dus niet op tijd genezen zal zijn. Na Luxemburg hou ik sowieso voor langere tijd een looppauze om het verder goed te laten genezen. Ik kan voorlopig mijn ei nog wel kwijt in het spinnen en fietsen.

Vanavond ook een uurke gaan spinnen, maar 'k had duidelijk een offday. Morgenavond hopelijk beter!

 

sunshine

22:16 Gepost in Sport | Commentaren (8) |  Facebook

10-05-09

stevig van start

Zoals gisteren al neergepend: vandaag stond m'n eerste echte serieuze fietstoerke gepland. Da's al geleden van....euhm, geen idee eigenlijk. Een jaar of twee geleden bikingheb ik met mijn oud wrakfietske eens een tochtje van 40 km gedaan in het gezelschap van ventje, maar daarna viel dat fietske van wrakkigheid bijna uiteen zodat dat gewoon niet meer langer verantwoord was. Heb da bakske vorige zomer aan het station van Mechelen geplaceerd, zonder slot, en dan nog duurde het drie weken eer iemand hem toch wou meenemen...'k Kreeg al medelijden met dat fietske op den duur, geen kat die hem wou. In de plaats kwam een vouwfietske, gekregen voor mijn verjaardag vorige zomer, waarmee ik nu dagelijks de rit van welgeteld 1 km rij naar het station en 's avonds weer terug. En meer dan 1 km ermee rijden is echt al spannend...Het is dan ook geen superdeluxe Brompton hé, eerder een model van zo'n 130 euro (een Brompton-vouwfiets kost zo rond de 1000 euro naar 't schijnt), maar 'k ben er content mee en zolang ik ermee tot aan het station geraak is 't goe hé.

Soit, zwaar aan het afwijken. Het was dus al lang geleden dat ik nog een lange rit gefietst heb, maar vandaag was het eindelijk weer zover. Gisteren route uitgestippeld met de fietsknooppunten, waardoor ik zo'n 45 km zou te verteren krijgen. Goeie start dus. En 't ging lekker vanaf de eerste minuut. M'n Trekkie bolt heel goed, mijn schoentjes haakten vlotjes vast in de klikpedalen en nog belangrijker: 'k kreeg ze daar ook weer makkelijk terug uit. Ook de versnellingen eens geprobeerd en dat zal nog wel wat wennen worden, maar het ging wel vlot en 'k vond al rap een stand waarmee ik een lekker tempo kon doortrekken. Snelheden gingen tussen de 22 km/u tot zo'n 28 km/u, in de bochtjes is dat een pak minder natuurlijk ;-) Richting Zennegat gefietst, waar ik al op een eerste vergissing in mijn uitgestippelde route stootte: 'k moest aan de overkant van de Zenne zijn om daar de fietsersbrug (die over de Rupel gaat, 't is daar een kruispunt van Zenne, Rupel  en Leuvense Vaart en dat wordt dan de Dijle (denk ik toch)) op te geraken. Dus moest ik eerst effe via de Zenne naar Heffen om daar de brug over te gaan en zo weer langs de Zenne naar de fietsersbrug. Eerste stukje omweg dus. Rupel over en nog een tweede brug over en dan langs de Rupel weer verder richting Boom.

Eenmaal Boom voorbij ging mijn route naar het dorpje Niel en toen begon me wel te dagen dat ik me misschien weer vergist had. Jep...ineens wees het pijltje naar links richting Schelde...daar moest ik de veerboot nemen. En die had ik dus net gemist. Damn. Toen ik daar effe wilde stoppen om naar het uurrooster te kijken, vergat ik ook dat ik mijn schoenen had vastgeklikt in de klikpedalen. De typische beginnersfout overkwam mij dus ook! Ben daar dus mooi van verticale stand naar horizontale stand gekwakt en op mijn zij gevallen. En net dan stond er een koppel op mij te zien. Afgang dus! ;-) Soit, eenmaal bekomen dan maar omgekeerd en dezelfde route even teruggevolgd ('k moest anders nog een half uur wachten op de veerboot). Aan Boom dan de brug over de Rupel overgestoken en dan was het wat improviseren. Doel was om in Willebroek te geraken en daar m'n voorafgeplande route verder te volgen. Willebroek vond ik maar 'k raakte op de één of andere manier wat gedisorentieerd. Ik had niet door dat ik al aan de juiste kant van het kanaal was en stak dus de beroemde brug van Willebroek over en kwam na enkele kilometers uit in Klein-Willebroek. Nog steeds niet bewust van mijn vergissing volgde ik daar weer een waterloop en een paar minuten later stond ik plots weer aan de brug over de Rupel in Boom. Oeps...Dan maar weer terug richting Klein-Willebroek, me effe grondig geheroriënteerd en dan toch het juiste jaagpad gevonden dat me weer naar Heffen bracht en zo terug richting Mechelen. Was wel een lus van een dikke 10 km die ik per ongeluk had bijgedaan, ach ja.

tocht 10-05-09

Uiteindelijk dus zo'n 57 km gereden en daar net geen 2,5 uur overgedaan. Nog niet een supertempo, maar da's nie erg. 't Belangrijkste is dat het gewoon supergoed ging, kon gerust nog wel wat langer fietsen. En vooral: 'k heb ervan genoten!

Na het toerke gestopt aan de fitness, waar hubbie zijn training aan het doen was. Me rap effe omgekleed (ventje had m'n gerief meegenomen met de auto) en ook nog een beetje krachttraining gedaan (vooral buikspieren en armspieren). En daarna was mijn pijp ineens toch wel uit ;-)

En nu nog beetje genieten van 't lekkere weer se!

 

blauw

 

15:44 Gepost in Sport | Commentaren (8) |  Facebook

09-05-09

I believe I can fly (not!...)

Nog eens tijd voor een sportupdate! Niet dat ik zo veel heb uitgestoken, toch niet genoeg om een sportblog mee te vullen (vandaar de "-and-stuff" in m'n blognaampje, kwestie van toch enige ambitie te tonen om af en toe ook eens over iets anders te schrijven, wat deze week zelfs 2 keer gelukt is, woohoo!!).

Vorige zondag had ik dus hoge ambities om met mijn lamlendig knietje toch eens een 10 km te lopen. Door tijdsgebrek (moest de hele dag werken) wel al lopend naar het park getrokken, da's 2,5 km over asfalt. En dat vond m'n knie dus niet leuk :-( Het werd dus weer een beetje een pijnlijke affaire met veel wandelpauzes en na 9 km stond ik slechtgezind weer thuis. 6 maanden knieblessure heeft mijn goesting in lopen niet echt gestimuleerd moet ik zeggen. Ach ja. Gelukkig was het nog een dagje vol voldoening op het werk die zondag.

Maandag dan naar de spinning, 2 uurtjes alles gegeven bij Evi en lekker happy weer naar huis...Facebookers lazen dat ventje beetje jaloers was. Tja, er is wel een toffe kerel die regelmatig mee les volgt en we raakten aan de klap en dat vond ventje (die ondertussen op de gewone hometrainer in de fitness bezig was) nie zo leuk ;-) Maar donderdag en vrijdag kwam ie toch niet mee naar de spinning, dus blijkbaar vertrouwt ie me toch nog goed genoeg. Oef ;-) Tattoo-boy ('k moet zijn naam eigenlijk eens vragen, maar noem hem dus Tattoo-boy wegens...euh ja...een tattoo dus op zijn bovenarm ;-)) was er donderdag niet (1 uurtje gespind), maar vrijdag (ook 1 uurtje) wel weer bij en toen hadden we een vervanger als lesgever. Ene Wim, nogal stevige bierpens en een verstuikte enkel, verving Dany die normaal op vrijdag lesgeeft. We gingen er dus vanuit dat het een zeer relaxte les zou worden, maar never judge a book by its cover...het was heftig! En zot. Aan die Wim zat echt een vijske los, het was gieren en brullen van het lachen tijdens de les, de muziek was grandioos en zijn stijl van lesgeven was heel wat anders dan we gewoon zijn van Evi en de anderen...Ben na de les dan ook direct naar Veerle, de bazin van de fitness gestapt om dat effe te gaan melden, ze mag die gast zeker nog laten terugkomen om les te geven.

Tussen de drie spinningdagen door ook nog een looppoging gedaan op dinsdag. 's Morgens enkele uurtjes recup na het weekendwerk, om 8 u 's morgens naar de kiné en daarna effe naar het domein gereden voor een toerke te proberen. Maar de kiné-sessie had duidelijk nog wat sporen nagelaten, want de knie protesteerde. Dus na 6 km (met enkele korte pauzes) veiligheidshalve maar gestopt.

Vanmorgen dan terug de loopschoenen aangedaan en weer naar het domein met de auto. Ditmaal ging het weer wat beter. 10 km gelopen met drie korte pauzekes. Tegen het einde voelde ik m'n knie wel weer, dus niet geforceerd en braaf gestopt na die 10 km (aan een tergend traag tempo trouwens). In het domein weer wat andere paden geprobeerd en nu komen we aan de reden van m'n titelke boven...In het domein zijn ze heel wat paden aan het onderhouden en ze hebben er niks beter op gevonden om zowat overal van die houtschilfers of snippers of wat dan ook te gooien om de paden te effenen (denk ik toch). Nu liggen eronder natuurlijk wel boomwortels, putten, losse stenen enz...En die zie je niet meer liggen door al die brol die ze erop kappen. Dus het onvermijdelijke moest mij dan ook overkomen: lekker in een loopritme mijn voet laten haken achter een verstopte boomwortel waardoor mijn benen eerst abrupt tot absolute stilstand werden gedwongen maar mijn bovenlichaam nog onderhevig was aan een vooruitstuwende kracht. Twee meter door de lucht gevlogen om dan toch wel met een stevige plof op m'n twee voeten weer op de grond te belanden. 'k Kan dus een beetje vliegen ;-) Mijn teentje, reeds twee jaar blauw van altijd te stoten, had weer de volle lading opgevangen en deed effe zeer maar voor de rest kon ik zonder schade mijn weg vervolgen. Weer een andere kant van "trailrunning" ontdekt, beetje voorzichtig zijn is de boodschap!

 

falling2

Deze namiddag dan eindelijk m'n Trekkie gaan ophalen! Nog rap een helm gekocht (gelet op de bijna valpartij van vanmorgen wou ik het lot niet langer tarten), de technieker van de winkel m'n zadel op correcte hoogte laten stellen en hij heeft er ineens ook een slot en houder voor zadeltasje op geïnstalleerd en natuurlijk de fietscomputer (van Trek ook, dus gene krot, die kreeg ik er gratis bij) ook juist afgesteld. Alles dik in orde dus en ben er direct mee naar huis gefietst. 'k Had wel mijn sportkledij niet aan (was eerst nog naar Antwerpen geweest), dus ook geen fietsbroek, maar het zadel blijkt echt wel comfortabel genoeg, dus da's wel fijn. Uiteindelijk een stevig kort testritje van 8 km gedaan en dat beviel prima. Haalde vlotjes de 20 km/u en kon heelder stukken aan meer dan 25 km/u rijden en zelfs effe tot 29 km/u doorgetrokken en dat met felle wind tegen. Aan de versnellingen heb ik nog niet te veel geprutst, het was dus met de basisinstellingen dat ik reed, dus da's toch al wel deftig. Morgen een eerste lange rit van zo'n 2 uur op de planning. Heb de fietsbox van Provincie Antwerpen gekocht met de fietsknooppunten, zodat ik me wat ritjes kan uitstippelen ;-) Heb er wel zin in!

20:14 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

01-05-09

Bloso-domein Hofstade

Na vier daagjes looprust, was het vandaag nog eens tijd om de loopschoenen aan te trekken. Geen ochtendsessie vandaag, want op deze heuglijke feestdag vonden mijn bazen er niets beters op om me op te vorderen voor een vergadering. Ach ja. Wist het al een tijdje en 't was ook op een leuke locatie, nl. de Kluis in Sint-Joris-Weert (dat vandaag net 75 jaar bestaat). Ze hadden me wel plechtig beloofd dat het maar een uurtje of 2 zou duren, ook wel nodig want ventje en ik hadden ook nog plannen deze namiddag. Het werden uiteindelijk drie uurtjes en om 13u kon ik weer vertrekken. Eenmaal thuis snel een boke met choco (ah ja!) gegeten en daarna in m'n loopkleren gekropen om toch rap dat eerste loopje te kunnen doen alvorens ik met ventje op stap zou trekken hé.

Na nog wat babbels met Annelies de kinesiste deze week (weer twee sessies achter de rug), besloten van de komende weken zo veel mogelijk off road te lopen. Het traillopen blijkt echt wel een goed alternatief te zijn voor mijn blessure. Op asfalt lopen geeft een eenzijdig looppatroon, waardoor de pees meer kans krijgt om gedurende een lange periode over m'n knie te schuren. Bij het offroadlopen komt er wat meer variatie bijkijken door de oneffen ondergronden en hellingskes hier en daar. Die variatie maakt dat ik nooit 5 minuten aan een stuk bij wijze van spreken dezelfde monotone loopbeweging maak. Ideaal dus. Bovendien worden mijn enkels er sterker van, maar ook de kruisbanden in mijn knieën waardoor die de rest van m'n zwakke knie kunnen ondersteunen. En voor m'n bekkenprobleem is het ideale en leuke krachttraining. Tja, na zo'n peptalk van Annelies ben ik nog meer gemotiveerd om me meer richting traillopen te gaan richten natuurlijk. Alhoewel het ook niet altijd handig is: 'k heb niet direct een trail net naast m'n deur liggen. Maar wel eentje op 3,5 km van mijn deur: het Bloso-domein in Hofstade.

Vandaag dus rap met de auto even tot daar (nog steeds geen fiets, maar daar komt snel verandering in), om maar niet dat hele stuk al op de asfalt te moeten afleggen. En dan dus het domein in. Heb er natuurlijk al veel gelopen, maar dan steeds als onderdeel van een lange duurloop voor wat afwisseling te hebben. Nu ben ik het domein met heel andere doeleinden binnengetreden: een rustige verkenningsloop. M'n ogen eens echt de kost gegeven naar wat dit domein me zoal te bieden heeft en dat is best wel wat. Niet alleen heel wat onverharde paden, maar daarbuiten ook nog onbewandelde paadjes die best wel pittig zijn, off the beaten track als het ware. Ook wat kleine beklimmingskes hier en daar en eentje waar ik zelfs effe niet opraakte wegens te steil. Hmm...veelbelovend dus! En dan heb ik vandaag eigenlijk nog maar een fractie verkend (zie plaatje hieronder) en ben ik op de meest gangbare paden gebleven. Qua hoogteverschillen is het niet zo groots als in Bouillon natuurlijk, héhé. Dat ga ik hier helaas niet vinden. Wel jammer is dat er op verschillende delen van het domein bulldozers bezigzijn met vanalles en nog wat en een deel van het terrein is helaas een jaar geleden geasfalteerd. Hopelijk wordt dat niet nog meer en meer uitgebreid, want dat zou echt wel zonde zijn.

Vandaag in ieder geval 50 minuutjes volop genoten, na 30 min. wel een minieme pauze ingelast om de knie effe te stretchen, maar verder ging het prima (op een iets te hoge hartslag na, ach ja)

hofstade

hofstade hoogte

Morgen geen sport, maar wel een leuke shoppingtocht: eindelijk een koersmobieltje gaan bestellen! De Chamizo, dé specialist op fietsgebied hier in het Mechelse, breidt uit en dat wordt dit weekend gevierd met een opendeurweekend. Leek me de ideale moment om er binnen te springen en een fiets te bestellen, wie weet geven ze wat korting of leuke extra's erbij hé. Hopelijk moet ik er niet te lang op wachten, want ben er wel op gebrand om buiten weer wat duurtrainingen van +2 uur te doen ;-)

20:22 Gepost in Sport | Commentaren (5) | Tags: domein hofstade, chamizo |  Facebook

27-04-09

Bouillonnante - profielke

Omdat het gisteren maar niet leek te lukken met deze blog (Internet Explorer gaf problemen), nog eens een pogingske om het hoogteprofiel van gisteren te posten. Het verklaart ineens ook de 43%-stijgen van de titel van het vorige bericht ;-)

blog1

08:59 Gepost in Sport | Commentaren (12) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

26-04-09

43% stijgen en 100% genieten tijdens de Bouillonnante

Zo, de eerste echte uitdaging van 2009 zit erop!!! Effe bij het begin beginnen. Zaterdagmiddag met Julie naar Bouillon vertrokken. Na een lekkere lunch vatten we de eerste klim van de dag aan richting het Kasteel van Godrief van Bouillon himself. Startnummerke afgehaald en ons vergaapt aan de mega-afgetrainde mannen die er rondliepen. Daar waren wij maar dikkerdjes tegen. 's Avonds konden we ook een fakkeltocht doen in het kasteel, maar door het snertweer zagen we dat toch niet zo zitten. Maar omdat we er nu toch waren, zijn we onmiddellijk maar het kasteel gaan bezoeken en amai...da's echt wel de moeite waard. We hoorden een Nederlander roepen van "nou, 'k zag Miep gang 27 inlopen en we hebben ze nooooooit meer teruggezien"...dat gevoel kregen wij daar dus ook...een doolhof van gangetjes, kamers enz...Echt de moeite. Om half 4 was er ineens ook een roofvogelshow en die was ook super. Nog nooit een condor zo laag over mijn hoofd weten vliegen, effe bibberen wel ;-)

Nadien nog wat koffies en chocomelkjes in het dorp gedronken en ook effe een stukje parcoursverkenning gaan doen, nl. de start- en finishzone en daar werden we toch wel een beetje wittekes van. Slik. We zagen al gauw dat de laatste 500 meter van het parcours gewoon trappen omhoog zijn. Pfftt...Zouden we dat nog wel kunnen na enkele uren afbeulen in de bossen. En dan op de pastaparty nog meer van die hardbody's die er liepen te paraderen, jep...Julie en ik zagen het steeds minder en minder zitten, hihi...De volgende morgen werd dat alleen nog maar erger. Ons mini-hotelletje zat dus vol met gelijkgestemden en het bleken allemaal die-hards te zijn. Eén gast had al alle edities meegedaan en als eerste marathon de Mont-Blanc-marathon. Oepsie. De andere had twee weken ervoor nog de 60 km van Texel gedaan. Je moet dus niet denken dat die ons moed wilden inpraten hé, integendeel. Er stond ons afzien te wachten en we gingen nu toch echt niet verwachten dat dat zomaar zou lukken op onze simpele basketsloefskes. Tja...investeren in trailschoenen om er misschien eens ééntje mee te doen, leek ons nu ook wel absurd. Gelukkig liet ie ons wel weten dat we na 12 km zonder problemen zouden kunnen uitstappen en een lift terug zouden kunnen nemen. Oké dus!

In de regen naar de start (ach ja, "wat er nu uitvalt kan er straks niet meer uitvallen" is zowat mijn motto op dat vlak, en ’t is nog redelijk meegevallen uiteindelijk) en na wat wachten vond ik er ineens Martine! Het was een leuk weerzien en eventjes een leuke babbel gedaan. Zij stelde me wel direct gerust en zei dat we vooral moesten genieten en dat we het ongetwijfeld superleuk zouden vinden. Ook Ingrid en Monique zagen we even, maar de mannen van Team Malheur hebben we jammer genoeg niet gezien.Dan was het hop naar het binnenplein van het Kasteel, waar we een briefing kregen. We kregen een gigantisch speelterrein tot onze beschikking en moesten vooral genieten en respect hebben voor de natuur. Dat het er wat modderig bijligt en we dus voorzichtig moesten zijn en hopen dat er geen gek de pijltjes heeft vervangen, moesten we er ook maar even bijnemen ;-) Dan een kippevelmuziekje en weg waren we.

Na de 100 m van het binnenplein naar de startmat ging het direct steil naar beneden. Ik deed het maar direct voorzichtig aan en bleek niet de enige! Eén van die stoere mannen wandelde zelfs. Ik was eigenlijk direct gerustgesteld. Ik zou dus duidelijk niet de enige zijn die het héél rustig zou aanpakken vandaag. Eenmaal beneden met Julie eerst nog het "vlakke" stuk gejogd. Het parcours ging vandaag dus in tegengestelde richting tegenover vorig jaar. Hierdoor kregen we eerst een vlak stuk van 2 km langs de Semois (supermooi!)…..maar toen keken we effe wat vooruit en wat zagen we: een MUUR! Echt geen ander woord voor: het was gewoon stilstaan en dan naar boven kruipen op die berg! Jawadde…Maar oh zo leuk!! De sfeer was ongelooflijk gemoedelijk, iedereen was zichtbaar aan het genieten. Eenmaal boven ging het eens zo steil weer naar beneden. Ik had net voor die muur al gezegd aan Julie dat ze er gewoon voor moest gaan en dat ik op ’t gemakske wel zou volgen en iets ging laten weten aan het 12 km-punt. Wel, bij het naar beneden gaan liet ik Julie echt gaan, want met mijn knie zo naar beneden denderen zou niet zo’n goed idee zijn. Dus heel rustig naar beneden gewandeld. Hops beneden…was het een rivier overspringen. Voilà, de toon was gezet!. Zo ging het dus de hele tijd. Af en toe was er een rustmoment: effe een 100 m vlak of zo. Na 5 km was het even een dorpje door maar algauw ging het een veld in om zo snel mogelijk weer het bos in te trekken.

Na een kleine 12 km (die ik doorkwam net onder de 2 uur) kwamen we aan de hulppost en toen voelde ik mijn knie nog niette. Ik zat ook nog superfris, dus besloot ik maar gewoon door te gaan. Rap sms’ke naar Julie en dan voort. Oeps, 2 min. later dacht ik toch wel effe op mijn stappen terug te keren. Dacht ik in het begin een muur te hebben gezien…dit was nog erger. Het was eerst effe zoeken hoe er gewoon aan te beginnen! Ik zag halverwege mannen echt stilstaan die het niet meer zagen zitten. Ik ben die dus voorbijgestoken hé! Da gaf wel een supergevoel natuurlijk. De boomstronk die Julie 20 min. ervoor had naar benedengesmeten (zie haar verslag) kwam ik toen ook tegen en ik had net hetzelfde voor! Heb de man achter mij dan toch maar gewaarschuwd ;-) Eenmaal boven dacht ik van "oef", tot bleek dat het gewoon het pad oversteken was en verder naar boven. Maar dan moest ik mezelf wel eerst een meter optrekken. Hmmm…Toch wel effe 5 min staan contempleren hoe ik dat nu in godsnaam zou aanpakken. De twee dames met Nordic Walking-stokken waar ik al heel de rit mee haasje-over aan het spelen was, slaagden er maar met de grootste moeite in om er met hun stokken op te geraken…ik had geen stokken. Effe overlegd met twee Fransmannen die ook naast mij mee stonden na te denken en dan zijn we er maar gewoon opgevlogen ;-) En ’t is gelukt! Daarna was het weer afdalen afdalen afdalen, met o.m. de drie beroemde ladders. Zalig gewoon…alleen vond het knietje het afdalen niet zo leuk meer. ‘k Moest dus echt heel voorzichtig en traag naar beneden, maar kon bij het stijgen en de vlakke stukken wel goed snelheid halen (allé, snelheid…). Maar om maar effe mee te geven: de eerste 12 km in 1u57. Na 3 uur zat ik aan ongeveer 15 km. Da’s dus 3 km in één uur!! Daarna nog 8 te gaan en die verliepen ietske vlotter. Veel haasje-over gespeeld met mensen maar uiteindelijk ben ik ze allemaal kunnen voorblijven. Vooral bij het bergopklimmen haalde ik in, blijkbaar ligt dit me toch beter dan verwacht. Bij het dalen werd ik altijd wel ingehaald, omdat ik dan mijn knie voelde. Bij de laatste twee kilometers voelde ik dan voor het eerst echt pijn in mijn knie. Het werd dus stillekesaan tijd dat het gedaan was. Ben toch aan de trap aan het kasteel mijn laatste rivale voorbijgestoken en al lopend de tent ingegaan, zalig gewoon! 4u50min was mijn tijd, 10 minuten voor de limiettijd van 5 uur dus. Had op voorhand gegokt op 7 uur als ik het al zou uitdoen (wat ik eigenlijk onmogelijk achtte). Julie stond me luidkeels toe te juichen van boven toen ik de trappen aan het doen was, echt super! Zij heeft het trouwens voortreffelijk gedaan in 4u11.

Het was echt heerlijk om te doen en dit smaakt absoluut naar meer. De landschappen onderweg maken zo’n klim echt de moeite waard. Eenmaal aan de top was het altijd effe genieten van het uitzicht, maar ook van de voldoening van "wow, ‘k heb dit toch maar effe gedaan". Ook de speciallekes zoals die trappen, de riviertjes, het klauteren tussen de rotsen om boven of beneden te geraken. Echt superleuk!!

Dus nu die knie verder laten genezen en dan eens op zoek naar een volgende trail om voor te trainen se ;-)

Enne…sorry voor het ellenlange verslag ;-)

22:54 Gepost in Sport | Commentaren (15) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

24-04-09

we zijn er (niet) klaar voor!

Deze week een zeer rustige sportweek. Geen meter gelopen...Heb de goede raad van Geert opgevolgd en de pootjes laten rusten. Nu nog lopen zou geen sikkepit aan mijn conditie gedaan hebben, dus kon ik maar beter rusten. Wel maandag twee uurtjes gespind en gisteravond nog eens een uurtje. Ging het spinnen maandag super, en dat gedurende de volle twee uur....gisteren ging het voor geen meter! Benen voelden loodzwaar en er zat geen greintje energie in mijn lijf. Hopelijk was het maar een superslechte generale repetitie voor wat me a.s. zondag te wachten staat.

Deze week ook maar liefst drie kiné-beurten bij Annelies achter de rug. Dinsdagmorgen, woensdagavond en daarnet kon ik bij haar terecht. Buiten fricties (stevige massage van de onstoken pees), stevige stretching en electrostimulatie krijg ik nu meer en meer oefeningen voor mijn bekkeninstabiliteit aan te pakken. Manman...da's geen kouwe pis (zoals de uitdrukking hier gaat). Gehangen aan twee touwen moet ik de gekste dingen uitsteken met mijn been- en bilspieren en vanmiddag moest ik zelfs effe ondersteboven gaan hangen en al hangend push ups doen en dergelijke. Verder ook stevige oefeningen voor mijn zijdelingse buikspieren en heupoefeningen...De dingen die ik dagelijks thuis moet doen zijn die heupoefeningen en buikspieroefeningen. De "hang"-oefeningen zie ik mezelf thuis nog niet doen, denk ook niet dat dat de bedoeling gaat zijn ;-) Nu maandagmorgen is de volgende afspraak, voor het nodige oplapwerk na de Bouillonnante ;-) Vermoedelijk zal ik volgende week nog bij m'n huisarts moeten binnenspringen voor een voorschrift voor een verlenging, want met negen beurten zullen we er waarschijnlijk niet komen. Da's wel de ellende natuurlijk, dat je altijd die omweg via een huisarts moet maken, terwijl die kinesisten wel beter weten dan de huisarts dat verdere behandeling nodig is. Apeland.

Soit, groen licht van Annelies gekregen om zondag te starten met de plechtige belofte op mijn communiezieltje dat ik zo veel mogelijk ga wandelen en dat ik uitstap als ik pijn voel. Mag mijn knie niet intapen of dergelijke, want dat misleidt het gevoel en kan de betrokken pees juist meer onder druk zetten en kan dus eigenlijk meer schade veroorzaken dan dat ik ze niet intape.

Morgenmiddag vertrekken Julie en ik dus naar Bouillon! Het weer belooft wat minder te zijn, maar de sfeer zal er ongetwijfeld geweldig zijn, weer of geen weer. Zaterdagavond gaan we alvast wat feesten op de pasta party, misschien doen we wel de fakkeltocht aan het kasteel mee als die doorgaat. En dan zondag volop de natuur beleven en een tochtje doen ;-)

Eén ding is al zeker:'k zal voor het grootste deel van de tijd Rode Lantaarn zijn (misschien gaat dat dus eindelijk eens lukken om ergens laatste te zijn!) en ga mezelf al heel tevreden stellen als ik de eerste 6 km haal (heb het voor mezelf opgedeeld in blokken van 6 km, beetje psychologische drempels vastleggen hé).

Verslag lezen jullie zondagavond of maandag (hangt er een beetje vanaf wanneer we weer thuis zijn hé).

voor de curieuzeneuzen: onderstaand filmpje vond ik op You Tube en staat nu ook op de officiële site van de organisatie. Kwaliteit is niet super, maar het geeft een idee van wat de trail juist inhoudt...slik...

17:34 Gepost in Sport | Commentaren (6) | Tags: la bouillonnante |  Facebook

12-04-09

verdorie toch

Na de vrij geslaagde looptraining van donderdag zag ik weer licht aan het einde van de tunnel. Vanmorgen dus met volle moed weer aan de waggel. Ultieme doel was 2 uurtjes rustig lopen, desnoods met wat mini-breaks ertussen gelet op de vrij gebrekkige conditie. Maar toch wel proberen van eens een deftig aantal kilometerkes te doen gelet op de Bouillonnante over twee weken. En het liep perfect ...de eerste 45 minuten toch. Tempo lekker rustig aan 9,2 km/u, dus zeker niet snel en de knie liet zich niet horen. En dan compleet vanuit het niets kwam die zeurende pijn weer op. Direct eventjes gestopt, lichtjes gestretched en 100 m gewandeld. Daarna weer rustig vertrokken maar niet veel later kwam de pijn weer op. Dus 15 min. later weer even gestopt, stretchen enz...Dan weer kwartierke proberen, maar de pijn begon echt erger en erger te worden. Na dat kwartierke vatte ik de weg naar huis weer aan, met de nodige pijn en dus om de x-tijd maar stoppen en even stretchen. Na 14 km was ik thuis en kon ik bijna niet meer stappen van de pijn. Toch echt wel bizar. Donderdag niks last, zelfs niet na 12,5 km en nu ineens weer wel. Het is echt wel een klote-blessure hoor. Dan heb ik liever pijn na de eerste minuut zodat ik weet waar ik aan toe ben. Nu was ik zo lekker bezig gedurende de eerste 45 min. dat ik zoiets had van "jippie" en dat goeie gevoel wordt dan weer compleet de kop ingedrukt. Dit is echt niet leuk meer. Eenmaal thuis direct weer een ijsblokje over het pijnlijke gebied laten wegsmelten (helpt beter dan een icepack) en na het douchen moest ik naar m'n schoonouders. Da's een dikke 5 minuten te voet wandelen en dat ging dus allesbehalve pijnloos. Er zit dus weer iets goed scheefs aan die pees. Dinsdag bel ik naar de orthopedist waar Gert ook bij gaat. De andere orthopedist waar ik al twee keer bij ben geweest heeft me toch geen sikkepit geholpen. En Gert is tevreden van zijn arts, dus daar maar eens bij proberen. Alhoewel ik al geen verwachtingen meer koester om op snelle termijn nog voortgeholpen te geraken. Al twee paar steunzolen, het tweede paar is al twee keer verder aangepast en nog steeds heb ik last. Dus 't zal wel een operatie worden zoals m'n kinesist al in december had voorspeld...De plannen om een racefiets te kopen en voortaan te gaan fietsen beginnen op deze manier wel meer en meer vorm in mijn koppeke te krijgen natuurlijk ;-) Tom Boonen in Parijs-Roubaix is me op dit moment in ieder geval al volop aan 't inspireren!

 

bike

16:40 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

09-04-09

hell yeah!

Gisteren een dagje sportrust ingelast (een trap beitsen reken ik niet tot sport), vanmorgen terug de loopschoentjes aangetrokken. Weliswaar na eerst weer een laagje vernis te soppen. 'k Begin de trap wel beu gezien te geraken eerlijk gezegd...Maar het einde nadert! Dus na eerst een uurtje borstelen, mezelf tot in de slaapkamer gehesen (treden overslaan, stuk overloop overspringen...onze gang lijkt wel een hindernissenparcours momenteel!), looptenueke aan en naar buiten. Met de auto tot het park gereden, omdat ik toch nog niet de 2,5 km asfalt aandurfde tot daar. De parkpaadjes zijn niet superzacht maar ook niet betonhard, dus toch iets geschikter voor m'n geteisterde knie. Lekker muziekje op en dan de pas erin. Het liep niet superlekker, toch niet de eerste 15 min...Mijn voeten voelden loodzwaar aan. Maar belangrijker: ik voelde niks aan mijn knie...Nu meestal is dat ook wel zo de eerste 15 min...maar nu voelde ik zelfs nog niets na 20 min...na 25 min...na 30 min...Hmm...toch maar effe een mini-wandelpauzeke ingelast na 30 min, het lot niet tarten... Daarna...nog eens 30 min, zonder pijn! Hallelujah!! Zou ik nu victorie beginnen kraaien?? Toch maar niette. Na dat tweede half uurke terug effe een minibreak, rap wat water gaan drinken en dan nog één toerke door het park. Eenmaal terug bijna bij de auto begon ik precies toch iets te voelen aan mijn knie, dus wijselijk besloten van te stoppen. Goed voor 1u 20 min volledig pijnvrij lopen, dat is geleden van eind november!

Het ging alleen wel héééééél traag, maar dan heb je natuurlijk alleen maar véééééél meer tijd om te genieten! ;-) Volgende looppoging is a.s. zondag, maar dan al lopend naar het park en trachten het volle uur aan één stuk...we shall see.

 

slow

16:11 Gepost in Sport | Commentaren (2) |  Facebook