12-06-10

hier is't ie dan!

Seppe, geboren op vrijdag 4 juni 2010 - 3,160 kg en 48 cm groot.

Het hele verhaal lees je hier: http://superheld.skynetblogs.be

seppe6

 

13:43 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

16-05-10

aftellen

Wie af en toe m'n andere blog (zie link hiernaast) leest, weet dat het einde stilletjesaan in zicht komt. Euh...einde is misschien een compleet fout woord. 't Is natuurlijk het begin van iets nieuws dat in zicht komt ;-)

Afgelopen woensdag was m'n laatste werkdag. Nochtans is ukkies komst pas voorzien voor 12 juni, het was op dokters orders dat ik vroeger ben moeten stoppen. Oververmoeid en overgestresseerd en bij de controle bleek ik ook nog te weinig vruchtwater te hebben. Een combinatie die niet goed is. Moet dus nu verplicht rusten, veel drinken en eten en elke week op controle in het ziekenhuis (monitoring van ukkiepukkie). 12 juni zal sowieso niet gehaald worden, want ukkie ligt al wekenlang hardnekkig in stuit en door het weinige vruchtwater kan 't kleintje ook niet draaien. Keizersnede dus. 't Heeft zijn voordelen wel hoor, zo weet ik nu exact wanneer hij/zij geboren gaat worden (tenzij hij/zij besluit van nog wat vroeger af te komen).

Aftellen dus! En vooral lui zijn. En laat dat laatste nu niet mijn ding zijn. Dat gaat voor een dag of 2, maar daarna begint het weer te kriebelen om dingen te doen. Zo had ik gisteren plots zin om te gaan lopen. Maar dat is natuurlijk volledig uit den boze momenteel. 'k Moest dus op m'n kin kloppen en weer m'n genoegen nemen met de stoel op m'n terras en nadien het zeteltje binnen. Grrr....Het huis opkuisen zou ook eens dringend moeten gebeuren (als je zwanger bent, heb je blijkbaar nestdrang of zoiets, enfin, normaal heb ik nooit goesting om te kuisen, nu dus wel...), maar bij het minste dat ik doe, krijg ik pijn en steken in mijn buik, een teken dat ik dan weer te veel aan het doen ben. Dus komt volgende week de schoonmama maar eens wat meehelpen om het belangrijkste mee aan kant te krijgen.

Nee, 't wordt tijd dat die zwangerschap achter de rug is. 't Was leuk de eerste 7 maanden, toen had ik niet te veel last, buiten vermoeidheid. Maar nu mag het echt gaan gedaan zijn en mag die volgende levensfase komen :-) En hopelijk herstel ik snel van de keizersnede, zodat ik ook in de zomer weer wat sportievere dingen kan doen, met ukkie in de buggy erbij natuurlijk :-) Beginnen met terug wandelen (want zelfs dat gaat nu amper) en daarna een start to run-schema om het lopen weer aan te vatten. Ik kijk er al naar uit!

joggenbuggy

17:54 Gepost in Info | Commentaren (11) |  Facebook

08-04-10

regeltjes

Bijna liep de aankoop van onze nieuwe stek in het honderd. Waarom? Door het overmatig geregel in dit apeland. Dinsdag kregen we nl. te horen dat bureaucratieBoortmeerbeek één van die gemeenten is waar het decreet "wonen in eigen streek" van toepassing is. Och, geen erg, dachten we, we wonen toch in Mechelen, da's toch dezelfde streek? Niet dus...Met streek wordt gewoon bedoeld dat je van dat dorp zelf moet zijn, wil je er een onroerend goed willen kopen. Of je moet in één van de buurgemeenten minstens 7 jaar gewoond hebben. Maar Mechelen is geen buurgemeente, want het staat niet op de "lijst van buurgemeenten". 't Feit dat het er maar een scheet vanaf ligt, doet niet ter zake. Dat je in de streek geboren bent (Bonheiden, 6 km ervandaan), je kindertijd er hebt doorgebracht (Keerbergen, 7 km)...en je gewoon Vlaamse bent in hart en nieren... het doet er niet toe. Want Boortmeerbeek wil liever geen Walen meer bij in Boortmeerbeek. De paniek was gelukkig onterecht, ook al hebben we er wel een nachtje slaap moeten bij inschieten. De immo-makelaar had in de loop van woensdag de nodige onderzoeken nog rap gedaan (gezien woensdagavond de compromis werd getekend) en bleek dat ons huis niet onder de betrokken maatregel valt. Het huis ligt nl. niet in woonuitbreidingsgebied, één van de voorwaarden blijkbaar. Oef. We mogen dus in Boortmeerbeek gaan wonen, dank u wel.

Nu....met dat argument dat men geen invasie van Franstaligen er nog verder bij wil, kan ik nog wel leven. Ik trap hiermee waarschijnlijk op heel veel teentjes, laat hier vermoedelijk wat wenkbrauwen fronsen enz....maar mensen die in de verre Limburg of West-Vlaanderen wonen en in hun dagdagelijks leven nauwelijks de provinciegrenzen oversteken en dus niet met de realiteit van B-H-V en dergelijke geconfronteerd worden, weten niet echt waarover ze het hebben. Ik irriteer mij mateloos aan de nieuwe buurman hier in 't straat die geen woord Nederlands spreekt, maar enkel Frans en van mij verwacht dat ik dan maar Frans terugspreek. Dit is verdikke Mechelen, volop gelegen in Vlaanderen, ik heb het recht van hier Vlaams te spreken en iemand die hier besluit te wonen, moet die moeite ook maar doen. De realiteit is echter anders. En dat ligt ook aan onze Vlaamse mentaliteit. In de rij in de lokale supermarkt hier, hoor ik soms alleen maar Frans en de kassiersters durven niet anders dan die mensen in het Frans te bedienen. Ik begrijp wel dat klant koning is, maar die Waalse mentaliteit vind ik doodergerlijk. Dat ze verdikke eens moeite doen om een paar woorden Nederlands te leren. Het probleem B-H-V beperkt zich dus niet tot aan het randje van Vilvoorde, maar is ook hier in Mechelen-Zuid al stilletjesaan te merken. Zelfs in de fitness is er al een Franstalige aerobics-instructeur die geen enkele moeite wil doen om zijn les in het Nederlands te geven, ook al zijn het enkel Vlamingen die de lessen volgen. Soms zie je echt niet-begrijpende blikken zijn richting uitgaan, maar ook maar één woord Nederlands is te veel gevraagd...

Oké, tot daar mijn polemiek ;-) En 't is mijn mening hé, dat iedereen er over denkt zoals ie wil.

Over die regeltjes wil ik nog wel iets kwijt. Dus ja, ik volg dat wel een beetje dat Boortmeerbeek zijn Vlaamse identiteit wil bewaren, maar ze gaan er wel te ver in (nog andere gemeenten ook), door te stellen dat je van Boortmeerbeek zelf of één van de randgemeenten (op de lijst) moet zijn. Zo verhinder je dat mensen nog vrij kunnen gaan wonen waar ze willen. Dat is nadelig voor de verkoper en de potentiële koper. En van mij mag een Waal er ook gerust gaan wonen, maar hij moet zich wel de Nederlandse taal machtig maken.

Maar wil je je huis verkopen, zoals wij onlangs gedaan hebben, moet je dus ook steeds meer en meer regeltjes naleven. Zo moesten wij een electriciteitskeuring aanvragen (kost 165 euro), een energieprestatie-certificaat laten opmaken (kost 200 euro) en een bodemattest aanvragen. De electriciteitskeuring: quasi alle installaties worden afgekeurd, dixit de 10-tallen makelaars die we ondertussen hebben gesproken. Dus je weet dat je wel wat aanpassingen aan de electriciteit van je nieuwe woningen moet laten doen. Maar allé, je weet toch iets. Het EPC: op een klein uurtje tijd denkt zo een "specialist" dat hij weet hoe je huis van binnen en buiten geïsoleerd is? Niet dus. Als ze iets niet kunnen zien (omdat er bv. gyproc voorzit) krijg je het label: niet geïsoleerd, en dus een slechte score. Maat voor niks dus. Het bodemattest van Ovam: die kijken gewoon eens in hun database, vinden ze niks krijg je een bodemattest met de melding dat je grond oké is. Dus die komen zelfs niet eens kijken. Ach ja....zo hou je wel een hele business aan het werk natuurlijk.

Maar nu komt er nog iets nieuws bij. De riolering! Makelaars kregen dit nieuws al te horen: binnenkort moet bij een verkoop ook de aansluiting op de riolering nagekeken worden. Weer één of andere business-tak die verlegen zat om werk en graag attestjes wou opmaken? En er is ook al in de rand sprake om een brandveiligheidsattest verplicht te maken, kwestie van de brandweer ook aan het werk te zetten op momenten dat er geen branden te blussen zijn?

Als ze hier maar nieuwe wetten en regeltjes kunnen uitvinden hé. Zucht....

09:53 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

03-04-10

helse huizenjacht

Zoals al aangekondigd even een woordje waarom het hier zo stil was de voorbije weken op m'n blog. Want tja, ik sport niet meer momenteel, maar had wel beloofd om wat te blijven neerpennen over andere dingen en zelfs dat is er bij ingeschoten. Het lezen van blogs is er al helemaal niet van gekomen. Mijn feedreader staat op een dikke 300 ongelezen blogberichten....Misschien iets voor tijdens m'n zwangerschapsverlof ;-)

Reden was een helse huizenjacht, op zoek naar een nieuwe stek om binnenkort ons kleintje groot te brengen. Eind januari zetten we ons eigen huis te koop. Waarom? Simpel, een smal rijhuis aan een steenweg, waar wel wat investeringen aan nodig zijn om het weer helemaal picobello te krijgen. Het was wat wikken en wegen: doen we die investeringen nog en blijven we hier, of zetten we maar ineens de stap om op zoek te gaan naar een halfopen of open bebouwing in een iets rustigere buurt. Met een kindje op komst was de keuze rap gemaakt...Het laatste dus. Dus huis te koop gezet, met de gedachte van het hopelijk binnen de 3 maanden verkocht te krijgen. Dan 4 maanden rekenen vooraleer de akte definitief is, dus dat gaf ons toch eventjes de tijd om een leuke nieuwe stek te vinden. Alleen was ons huis al na 2 weken verkocht. Oeps! En dan nog aan de vraagprijs, an offer you can't refuse. Met de kopers toch kunnen overeenkomen dat we hier nog tot 1 oktober kunnen blijven, dus dat zou wel snor lopen.

Maar dan....een nieuwe stek vinden bleek niet zo evident. Omdat we onze vraagprijs kregen, was ons budget ineens een pak ruimer dan aanvankelijk berekend, dus konden we al iets ruimer kijken. Alleen blijken er vooral héél véél "krotten" te koop te staan. En een renovatieproject kopen zagen we niet zitten, zeker niet met een boeleke erbij. En als we dan al iets deftigs zagen voor een goeie prijs, lag het aan een drukke steenweg (heb zo de indruk dat heel de regio Mechelen één grote steenweg is, echt triestig). Sommige verkopers vragen ook enorm veel geld voor een huis dat qua bewoonbare oppervlakte kleiner is dan ons huidige rijhuis. Ze goochelen dan met de buurt of met het feit dat er overal dubbel glas steekt (duh, hebben wij hier ook hoor).

Om een lang verhaal kort te maken: we begonnen de moed te verliezen en na huis nr 40 gezien te hebben, zat ik op de rand van een zenuwinzinking (zwangerschapshormonen weet je wel). Ik zat al met doembeelden van een kindje grootbrengen in een Shurgard-opslagcontainer en zo :-) Relativeren lukte niet meer.

Nu, huis nr 35 stond ons wel aan. Een grote open bebouwing, perfecte staat en goed gelegen. Maar qua budget best wel tegen het randje van ons maximum budget aan. En de gronden rondom waren net verkaveld (ze waren tevens eigendom van de verkoper) en de afpaling was nog niet helemaal rond. Zo was het niet echt duidelijk welk stuk grond nu bij het huis hoorde. Iets dat ons wat deed twijfelen. Dus ondertussen verder blijven rondkijken, maar toch die piste wat afwachten en ons over wat zaken informeren. Huis nr 40 stond ons helemaal aan. Supergoed van budget, leuke rustige buurt. Het was wel een rijhuis, maar met garage en gigaveel ruimte. Alleen waren we niet de enige geïnteresseerden. Voor ons al drie opties genomen op dat huis, maar we waagden toch onze kans. Helaas, de verkopers verkochten aan de vraagprijs aan de eerste optienemers, terwijl we nochtans hadden laten verstaan evt. een hoger bod te willen doen. Ach ja, teken dat het zo niet moest gaan.

Nadien nog 2 huizen gaan zien, zodat we aan een totaal van 42 huizen zaten. Enkel de piste van huis nr. 35 bleef openstaan, en plots kwam er geen enkel nieuw interessant huis meer op de markt leek het wel. Alsof de goden zich ermee begonnen te moeien of zo :-) Ondertussen waren we er wel uit dat als er drie huis Boortmeerbeekcruciale vragen positief beantwoord zouden worden, we er voor zouden gaan. Dus terug een afspraak met makelaar en verkoper, dat was afgelopen woensdagavond. Het huis nog eens supergrondig bekeken en geïnspecteerd en dan uitgebreid gebabbeld met de verkoper. De meest cruciale vraag was de timing: ze zou er nl. pas in de loop van oktober uitgaan, cfr. de advertentie. En dat was voor ons een probleem. Ze voelde duidelijk wel welke richting we wilden uitgaan en na een babbeltje met haar zoon, was het beklonken. Begin september zal ze verhuisd zijn. De afpaling van het terrein door een landmeter was ondertussen ook gebeurd. Nog wat dingen besproken en we spraken af donderdag iets te laten weten. En donderdag hebben we dan ook een bod gedaan, een tegenbod kwam en dat lag perfect binnen onze verwachtingen, zodat de deal gesloten werd. A.s. woensdag wordt de compromis getekend.

En daarmee zit 2 maanden helse huizenjacht erop en kunnen we ons wat op leukere dingen gaan concentreren :-)

En waar gaan we nu wonen? We verhuizen naar een andere provincie en trekken naar Vlaams-Brabant. Op een 7 km van Mechelen ligt het dorpje Boortmeerbeek en daar bevindt zich onze nieuwe stek. Op een kilometertje van het dorpscentrum en 1,5 km van het treinstation (gezien we treinpendelaars zijn, niet onbelangrijk) en blijkbaar ook een kilometer van de lokale scoutsgroep waar ons ukkie over 6 jaar natuurlijk lid mag bij worden :-)

 

08:32 Gepost in Info | Commentaren (13) |  Facebook

02-04-10

bijna gelezen : Schrap me (stiftgedichten) van Dimitri Antonissen

Ik heb er al eens een paar keer reclame voor gemaakt op deze blog en nu wordt het serieus...Dimi, de stiftgedichter die quasi dagelijks de kranten zwartstift tot er een mooi gedichtje overblijft, heeft nu een boek uit!! Morgen wordt het boek officieel gelanceerd. Het boek, met de toepasselijke titel "Schrap me", bevat een bloemlezing van 1,5 jaar de zwarte stift hanteren en overtollige woorden uit de krant te schrappen tot enkel de poezie overblijft. Heerlijk om zien.

Het boek kan je hier bestellen voor een luttele 17,5 euro: http://www.wintertuin.nl/uitgeverij/schrap-me/

Ik heb me er natuurlijk al eentje besteld en ben uiteraard superbenieuwd naar het resultaat!!

Nog even een voorbeeldje van wat zo'n stiftgedicht nu eigenlijk is:

decoration

06-03-10

gezien: The Book of Eli

Nog eens tijd voor het rubriekje "gezien"! Eigenlijk moest ik dit al zo'n drie weken geleden geschreven hebben, maar de tijd ontbrak. Druk bezig met de huizenjacht en de verkoop van ons eigen huis (dat ongelooflijk snel is gegaan, vorige week is de verkoopcompromis al ondertekend en we hebben zelf dus nog geen nieuw huis...moet kunnen hé).

eliEen drietal weken geleden op een sneeuw-achtige dag dus naar The Book of Eli gaan zien. Beetje onder druk van het ventje, dus mijn verwachtingen waren zeer laag. Maar al na enkele minuten was ik gebeten door de film. Visueel prachtig in beeld gebracht, ijzersterke acteerprestaties en een beklijvend verhaal. Het gegeven: we zitten ergens in de nabije toekomst en 't is duidelijk dat er iets gebeurd is. Wat juist? Daar heb je als kijker het raden naar en eigenlijk is dat wel cool, het wordt je niet zomaar met de paplepel meegegeven. Atoombommen? Maar er is bv. ook iets aan de hand met de zon, waardoor je zonder zonnebril quasi direct blind wordt. Rivieren zijn uitgedroogd en het is vechten om drinkwater. Quasi heel de mensheid is uitgeroeid, enkelingen hebben het overleefd en die strijden nu om te overleven. Eén van die overlevers is Eli, gespeeld door Denzel Washington. Hij is eenzaam alleen en op missie om een boek naar het "Westen" te brengen. Een roeping die hij voelt en waaraan hij moet voldoen. Gewapend met een geweer, een samoeraizwaard en een quasi bovennatuurlijke kracht zwerft hij rond. Tot hij in conflict komt met een zelfverklaarde dicator (gespeeld door Gary Oldman) in een kleine gemeenschap in Californië. Blijkt die man achter hetzelfde boek aan te zitten. Dat het boek de bijbel is, wordt al snel duidelijk. In een wereld waarin alle hoop verloren is, klampen enkelingen zich vast aan het basisboek van de mensheid. Het boek dat Eli bijheeft, blijkt het nog enige bestaande exemplaar te zijn.

De clou van het verhaal is dus meer iets voor godsdienstfanaten. Maar zet je daar even over en je krijgt een beklijvend verhaal over mensen die op zoek zijn naar houvast en hoop in een hopeloos vergane wereld.

Heel cool is de ongelooflijk sublieme M.Night Shyamalan-twist op het einde van de film. Zo'n wending in het verhaal waarvan je dan denkt van...shit, nu moet ik heel die film weer opnieuw zien :-) Dat maakte de film voor mij compleet geslaagd en ja...als ie op dvd uitkomt, ga ik hem zeker nog eens in detail opnieuw bekijken :-)

08:51 Gepost in Info | Commentaren (6) | Tags: the book of eli |  Facebook

14-02-10

Marathonmannen

Onlangs schreef Geert al een aardig opiniestukje over Marathonman Stefaan Engels (klik hier voor zijn berichtje) en hij was me toen net voor, want 'k wou er ook al iets over schrijven, nadat ik een artikel in het tijdschrift Bizz had gelezen over de actie van Engels.

Vermoedelijk ga ik hier ook in tegen een algemene opinie, maar so be it. En ja: ik engelsswas in het begin ook wel "fan" hoor, en vooral nieuwsgierig. Gaat hem dat wel lukken, zo elke dag een marathon lopen? Het antwoord kennen we al: niet dus. Na drie weken moest hij al zijn toevlucht nemen tot een handbike wegens een blessure. Over de zin of onzin van elke dag een marathon lopen, is al genoeg gepalaverd. Ik denk ook wel dat het menselijk lichaam zijn grenzen heeft, maar dat is voor iedereen anders. Er zijn genoeg sporters die dagelijks 50 km of meer trainen en hun hand niet omdraaien voor trainingsweken van +400 km. En die willen daar geen eer voor opstrijken, zoals Engels nu wil doen.

bottramEngels is trouwens niet de enige die een recordpoging als deze onderneemt. Veel meer respect geniet bij mij de Nederlander Richard Bottram die het wel deed en op een jaar tijd 15401,175 km bijeenliep (ofte een marathon per dag) en er ook nog eens 200.000 euro mee inzamelde dat hij schonk aan een kankerfonds. Om daarna weer in de anonimiteit te verdwijnen. Hij deed het als hulde aan zijn overleden partner. Respect!

karnazesIn Amerika zijn er ook een paar van die zotten: Dean Karnazes is een ultraloper die in 2006 op 50 dagen tijd in 50 staten een marathon liep. Niet alleen dus de afstand lopen (telkens een officiële marathonwedstrijd, die hij soms wel op een ander uur loop dan de wedstrijd zelf om praktische redenen), maar ook nog elke dag eerst naar een andere staat reizen. Een uitputtingsslag, maar hij deed het toch maar. Zijn 50e marathon was trouwens die van New York die hij dan nog in 3u30 volbracht. Pfew. Helaas voor Karnazes deed een collega-loper hem hetzelfde truukje enkele maanden eerder al voor. Sam thompsonThompson liep op 50 dagen maar liefst 51 marathons in 50 staten. Hij deed er dus nog ééntje meer :-) Maakte Karnazes er ook een heftig publiciteitsevenement van, Thompson deed het rustig op zijn eentje, vond met véél moeite één sponsor en maakte er amper ruchtbaarheid aan. Hij liep echter wel voor een goed doel, nl. de slachtoffers van orkaan Katrina. Het was de lopersgemeenschap zelf die het her en der bekend maakte en tegen dat zijn tocht er bijna op zat, raakte het bv. gepubliceerd in de Amerikaanse Runners World.

Maar Stefaan Engels dus: waarom is hij bij mij toch wel een beetje van zijn voetstuk gevallen? Om de simpele reden dat ik het "waarom" mis (alhoewel ik denk het wel te weten hoor, maar dan denk ik weeral stout...). Oké, hij krijgt veel mensen mee en da's leuk. Veel mensen die nu ineens ook denken van...als die elke dag een marathon kan lopen, kan ik er ook wel eentje lopen. Al iets minder verstandigs lijkt me, maar mensen zijn volwassen genoeg om dat zelf te kunnen inschatten. Er zijn in ieder geval al mensen die mee gestart zijn om een 10 à 20 km mee te lopen en uiteindelijk de volle afstand meelopen. Goed voor hen, hopelijk geen blessures achteraf... Ja, mensen aan het sporten krijgen is goed en nobel. Maar er zijn andere manieren lijkt me. Wat me echter wel stoort is het financiële verhaal achter dit avontuur. En dat stond in Bizz dus uitgebreid beschreven. Er wordt een bedrag van ongeveer 500.000 euro tegenaan gesmeten, waarvan Engels zelf per maand een brutoloontje van maar liefst 4000 euro trekt. Tja...daar heb ik dus wel een probleem mee. Ik wil ook wel 4000 euro per maand verdienen door elke dag mijn loopschoenen aan te trekken, pasta te eten en de uren dat ik niet moet lopen, me te laten masseren en te slapen...Misschien een jaloerse reactie van mij (mag toch?), maar ik kan me dan niet aan de indruk ontdoen dat Engels hier toch ook een beetje zijn eigen zakken wil vullen. Het overige geld is natuurlijk nodig om heel het mediacircus aan de gang te houden en om een 7-koppig team te financieren (pr-ploeg, administratie, kinesisten,...). Hoe ie aan dat geld komt? Via "sponsors" die instappen in een risicovolle investering. Lukt zijn missie niet, zijn die sponsors hun geld kwijt, zo simpel is dat. Om ze tevreden te stellen heeft ie wel een plan B, C, D, ....klaar. Moest ie dus niet meer kunnen lopen binnenkort en valt het mediacircus rondom hem dus stil, dan zal ie wel op andere manier in het nieuws proberen te blijven komen...

Neen, geef mij dan maar een Richard Bottram of een Sam Thompson, die wel echt voor de passie en voor een echt doel lopen....

09:33 Gepost in Info | Commentaren (13) |  Facebook

04-01-10

gezien: Sherlock Holmes

Vorige week in London konden we het niet laten: naar de cinema!! Ze speelden er sherlocknl. al Sherlock Holmes, een film die we wel wilden zien en in België nog niet uit is. En naar de cinema in London, 't is eens iets anders hé (had het al eens één keer eerder gedaan, de allereerste Batman-film destijds).

Geen ervaring om nog eens terug mee te maken eigenlijk.We gingen naar één van de Odeon-cinema's, naar we dachten toch één van de betere complexen, er zijn er tientallen van in London...Niet dus.

Ten eerste: de prijs. We betaalden 12,70 pond voor een ticketje, ofte zo'n 14 euro! Jeetje!

Ten tweede: voor dat mega-bedrag krijg je een klein schermpje, slechte oude zetels en nikske beenruimte in de plaats. Ik met mijn mini-prutsbeentjes zat met mijn knieën in mijn nek, voor hubbie was het dus helemaal een drama. In een ongemakkelijke houding dus 2 uur film kijken, het was met momenten eerder een kwelling dan plezier.

Maar soit, de film dus. Die was eigenlijk best wel goed. Alleen was ik zo moe na een hele dag stappen, dat ik tijdens het eerste uur een paar keer ben ingedommeld. Hihi. Gelukkig altijd maar een minuutje of zo, zodat ik wel redelijk goed meebleef in het verhaal hoor. Wel moet ik toegeven dat ik niets van het Sherlock Holmes-verhaal afken en dat bleek op het einde toen ik schoorvoetend aan hubbie moest vragen, wie die Moriarty toch wel is? Voor de andere niet-kenners (moesten ze bestaan): hij is de aartsvijand van Sherlock ;-)

Nu komt Moriarty dus enkel op het einde in het verhaal binnengewandeld. De strijd gaat in deze film tegen een andere snoodaard, Lord Blackwood. Met de nodige zwarte magie begaat hij enkele moorden, aan Holmes en kompaan Watson om het op te lossen. Ik los verder niets over het verhaal, want het zou de suspens  compleet verpesten voor degenen die hem ook willen gaan zien. Kan je wel meegeven dat het met momenten ongelooflijk spannend is, maar er is ook ruimte voor de nodige humor en er zit een stevige vaart in de film.

Hoofdrollen worden gespeeld door Robert Downey Jr en Jude Law en verdikke...die spelen dat super! Op het einde wordt er duidelijk opening gemaakt voor een vervolgfilm (met Moriarty weetjewel)...als het terug met deze twee heren is, mogen ze er nog 10 maken! :-)

21:48 Gepost in Info | Commentaren (1) |  Facebook

28-12-09

gezien: Avatar (in 3D)

Gisteren met hubbie en twee vrienden nog eens naar de cinema getrokken. Avatar leek ons de ideale film om het filmjaar 2009 mee af te sluiten. En dat ze hem dan ook nog in 3D vertoonden was een leuke bijkomstigheid. Voor ons geen nieuwigheid, die 3D. Een tijd geleden waren we ook al naar Beowulf in 3D gaan zien. Grote verschil met Beowulf is echter dat Avatar een "gewone" film is, weliswaar doorspekt met CGI-elementen (computer generated imagery), terwijl Beowulf 100% wel animatie is.
avatarEn laat dat dus de sterkte van Avatar zijn. De verbluffende visuele effecten. James Cameron(regisseur) had maar liefst 5 jaar nodig had om de technologie te ontwikkelen om deze film visueel tot stand te brengen en het resultaat mag er zijn. Waar bij veel CGI-films de personages nog houterig of weinig menselijk overkomen (bv. "gemaakte" gelaatsuitdrukkingen, kledij of haar dat niet natuurlijk mee beweegt, geforceerd lopen) en je duidelijk ziet dat het "maar tekenfilm" is, is dat bij Avatar niet het geval. De Na'Vi (de blauwe mensen) zien er, op hun gekke uiterlijk na, ongelooflijk menselijk uit, ze bewegen soepel tussen de echte filmbeelden door en de interactie tussen de "echte" mensen en omgeving en de CGI-beelden lijkt totaal niet fake maar gewoon zo on the spot gefilmd. Ik dacht op een bepaald moment dat er gewoon mensen in een kostuum en geschminkt rondliepen, maw vergat ik zelf dat ik eigenlijk naar computer-beelden aan het kijken was. Het gebeurt niet gauw dat ik zo onder de indruk ben, eerlijk gezegd ;-)
In 3D oogt het natuurlijk nog iets spectaculairder. Als je in het woud bent, zit je soms temidden van de planten, lijkt het wel. Maar het meest indrukwekkende vond ik eigenlijk een niet zo spectaculaire scene waar de commandant in een hangar een briefing geeft aan de soldaten (een scène zonder CGI en blauwe mannetjes dus) en je lijkt er gewoon mee tussen te staan. Heel knap!

Het verhaal werd in de recensies afgedaan als flauw en onnozel. Maar ik stoorde me er totaal niet aan. Er zat veel vaart in de film en ik vond het verhaal heel meeslepend. Heel kort gezegd: een verlamde veteraan, Jake, neemt de plaats van zijn overleden tweelingbroer in om op de planeet Pandora als wetenschapper aan de slag te gaan. Pandora bevat de nodige grondstoffen om de stervende planeet Aarde te redden. Echter leven de Na'Vi op Pandora, een volk dat één is met de natuur en niet bereid om die natuur zomaar aan inhalige Aardmensen af te staan. Om de Na'Vi te leren kennen en hen te trachten te overtuigen, werden "avatars" gecreëerd, "lege" Na'Vi-lichamen, die gelinkt worden aan het brein van o.m. Jake, onze held, die dan als Na'Vi het woud kan intrekken. Voor Jake een kans om weer al lopend door het leven te gaan en hij raakt dan ook snel "verslaafd" aan zijn avatar. Door een voorval raakt hij verdwaald in de jungle en komt zo in contact met de Na'Vi-stam. Hij slaagt erin te integreren in de stam en komt in opstand tegen de hebzuchtige mensen die de stam wil verdrijven uit het woud. Wat volgt is een spannende strijd tussen mensen en Na'Vi.
Natuurlijk kan je veel linken trekken naar onze eigen maatschappij. Er wordt bv. verwezen naar onze strijd tegen global warming en de uitputting van onze natuurlijke bronnen op Aarde. Maar ook Bush's war on terror komt hier en daar wel naar boven of de onderdrukking van de Indianen in Amerika. Maar maakt niet uit: het is gewoon een goeie film, die echt de moeite waard is om even voor uit je kot te komen!

09:14 Gepost in Info | Commentaren (2) |  Facebook

26-12-09

bye bye 2009!!

Stilletjesaan duiken er her en der wat jaaroverzichtjes op over het voorbije jaar.
byeIk twijfelde nog even of ik me er ook aan zou wagen, want laat ons eerlijk zijn: over het algemeen gezien heb ik een rotjaar achter de rug en ben ik blij dat het eindelijk voorbij is. Op zich is het absurd te denken dat op 1 januari plots alles zich keert, maar een mens heeft af en toe eens een strohalm nodig om zich aan vast te klampen en zo'n speciale datum als 1 januari dient ook bij mij als die strohalm.

Maar 2009 dus: het begon al met ziek te zijn. Olé, wat een goeie start van het jaar. In het najaar van 2008 begon ik met mijn longen te sukkelen en dat heeft geduurd tot april. Constant sinusitis die gevolgd werd door bronchitis. Op drie maanden tijd drie antibiotica-kuren, om dan telkens weer een week of 2 al niet-hoestend door het leven te gaan en dan begon het spelleke opnieuw. Echografie van m'n schildklier (omdat m'n dacht dat deze de luchtpijp irriteerde) bracht niets aan het licht. Een uitgebreide screening van m'n bloed op allergieën bracht uiteindelijk wel wat aan het licht: allergisch aan zowat alles dat dan de longen kan irriteren en dat eigenlijk het hele jaar door: pollen, bomen, grassen, stof, ... Pilletjes pakken dus en dat elke dag en effectief...de klachten verdwenen. Oef! Nu mag ik die medicatie wel niet meer pakken en is het spelleke dus terug begonnen...

Bovenop het ziek zijn dan ook nog die rotblessure. Illotibiaal frictiesyndroom. Die blessure dook op eind november 2008. Eerst een periode van rust, op advies van de kinesist. Hielp niet. Dan naar een orthopedist: steunzolen. De steunzolen leken te helpen, maar kreeg in de plaats giga-blaren en heupproblemen. Van de regen in de drup. Terug naar die orthopedist en hij pootte een spuit in m'n knie. Ik hoefde niet te rusten van hem. Tja, als de dokter het zegt...dus rustig blijven voortproberen. Achteraf hoorde ik van een andere dokter dat je na zo'n spuit minstens 4 weken rust moet houden.... Wie moet je dan nog geloven. Soit, de spuit hielp dus niet. Steunzolen weggesmeten en bij de Runners Service te rade. De kerel die me daar voorthielp had zelf ook ooit frictiesyndroom gehad en voelde m'n problemen goed aan. Uiteindelijk 4 x erlangs geweest om aan nieuwe steunzolen te laten sleutelen. Maar toch bleven de problemen. Dus kinesitherapie gaan volgen, oefeningen, oefeningen en nog eens oefeningen. En oprekken van die hardnekkige pees. Ondertussen beginnen fietsen om toch iets van conditie te houden. En ook wel blijven lopen, maar het waren korte afstandjes met wandelpauzes. Meer kon de knie niet hebben.

In die periode toch één hoogtepunt: de Bouillonnante eind april. Een ongelooflijke leuke trailrun van 25 km in Bouillon. Na overleg met m'n kinesiste mocht ik hem meedoen, mits alle aflopende stukken te wandelen. Zo gezegd zo gedaan en net binnen de limiettijd van 5u gefinished. Dat gaf toch wel voldoening!

Begin juni dan weer een dieptepunt. Tijdens het fietsen flauwgevallen en dus zwaar ten val gekomen. Naar het ziekenhuis voor een CT-scan van m'n hoofd, gelukkig bleef het bij een lichte hersenschudding, schaafwonden,blauwe plekken en een gekneusde arm. Ik heb er nu nog altijd een deuk en blauwe plek van in mijn bovenbeen trouwens. Nadien heb ik 7 weken niet gesport, ook omdat we toen op reis vertrokken naar de USA voor drie weken (ook een hoogtepunt dit jaar, maar dan niet op sportief vlak natuurlijk).

Half juli terug thuis en dan nog eens proberen sporten. Rustig opgebouwd met lopen en de knieproblemen leken van de baan. Maar na 4 weken was het weer uit met de pret. De knie begon weer heftig te protesteren...Een afspraak gemaakt met sportarts Peter Vervoort waar ik begin september bij kon. Zijn diagnose was duidelijk: chronisch frictiesyndroom, enkel een operatie was nog een optie. Afspraak in het ziekenhuis werd vastgelegd en eind oktober zou ik onder het mes gaan.
Maar dat liep dan ook wat anders. Begin oktober kreeg ik dan op persoonlijk vlak nog enkele andere dieptepunten te kennen. Zowel mijn vader als moeder bleken met ernstige gezondheidsproblemen te kampen. Omdat ze hun kinderen wat wilden ontzien, hadden ze er nooit echt over gesproken, maar als dan blijkt dat ze allebei een zware operatie moeten ondergaan, konden ze het natuurlijk niet meer verzwijgen. Begin oktober kreeg ik dus dat nieuws te verwerken. Maar enkele dagen later kreeg ik dan zelf een positieve zwangerschapstest onder ogen, nadat ik al 10 dagen overtijd was. Dat laatste was een complete verrassing, en van een zwaar dieptepunt ging ik emotioneel plots naar een heftig hoogtepunt. Ook voor mijn ouders was dit een welkom geschenk, het gaf hen de moed om volop voor hun gezondheid te vechten en kijk...ze zijn allebei goed aan de beterhand nu!
De knie-operatie mocht uiteraard niet doorgaan owv de zwangerschap. We zullen wel zien na de bevalling hoe we er dan voor staan... Ondertussen blijf ik korte afstandjes lopen (met wandelpauzes), en ga ik wat spinnen en binnenkort (na afronding van een avondcursus) ook weer een keertje per week naar het zwembad. En dat zo lang ik kan natuurlijk (hopelijk zo lang mogelijk).

Dus ja....2009 was een rotjaar, maar eindigt toch positief. Ook al zit ik momenteel dus weer te sukkelen met een sinusitis, de tweede al sedert ik weet dat ik zwanger ben en dus die medicatie niet meer mag nemen. De komende maanden wordt dat dus ook wel weer the story of my life, maar ja, we maken er maar het beste van, 't is voor een goe doel ;-)

09:34 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

12-12-09

beetje anders dan gepland...

Wat een drukke werkweek zou worden, verliep toch wel wat anders dan gepland. Maandag en dinsdag dus weg voor het werk. Twee dagen vergadermarathon met het managementteam in een rustgevend oord in Kapelle-Op-Den-Bos. Dinsdagnamiddag waren we wat vroeger klaar dan voorzien en was ik om 15u al thuis. Nog thuis een uurtje gewerkt en wat huishouden gedaan en dan naar Antwerpen voor de opleiding tot 22u. Tijdens de les voelde ik me slecht, last van brandend maagzuur, iets waar ik wel meer last van heb. Het werd alleen maar erger virusen erger, en had nu niet bepaald veel gegeten (owv de maaglast). Bij het naar huis rijden werd ik echt misselijk. Beetje laat in de zwangerschap om plots last van misselijkheid te krijgen, dacht ik nog. Net op tijd de auto geparkeerd want toen ik de deur opendeed, belandde het beetje maaginhoud, dat ik had, op de stoep. Beetje slap op mijn benen de 100 m naar huis gewaggeld en mijn bed ingekropen. Ventje besloot alvast het logeerbed op te zoeken, die voelde de bui al hangen precies. En inderdaad...niet geslapen, maar wel heel de nacht door om het half uur de badkamer moeten opzoeken om over te geven en tja...langs de andere kant stroomde het ook letterlijk. Dat overgeven was pijnlijk,omdat mijn maag leeg was...pure gal. Alsof mijn maag zich letterlijk een weg naar buiten zocht. Bij elke bui brak het zweet me letterlijk uit en werd ik kletsnat van kop tot teen. De chauffage maar opgezet zodat ik toch een beetje terug warm kreeg. En dan maar wachten tot het eindelijk ochtend werd, man wat duurde dat lang.

Ik zat met een ambetant gevoel wel (buiten al het fysieke, héhé), omdat ik die woensdag twee externe afspraken had en niks van gegevens bij me thuis. Dus collega's op het werk opgebeld en delegeren was de boodschap. Gelukkig ben ik daar vrij goed in ;-) Beide afspraken werden dus waargenomen door collega's, oef. De meeting voor donderdag ook uit handen gegeven, want ik vreesde al wel dat ik voor de rest van de week de zetel tot nieuwe thuisbasis ging mogen uitroepen. En ja hoor...in de namiddag de dokter op bezoek en het verdict was virale maag- en darminfectie ofte een stevige buikgriep. En gezien mijn toestand is dat vooral uitzieken en twee slappe medicamentjes nemen die de darmen en maag terug wat regulariseren. Die woensdag was ik nog echt een wrak dat amper iets binnenkreeg, maar de medicatie deed echt wel zijn werk en tegen donderdag was ik al stukken beter (ook dankzij een stevig nachtje slaap).

Ondertussen is ook wel duidelijk waar ik e.e.a. heb opgepikt. Een rustgevend oord in Kapelle-Op-den-Bos dus...want drie andere collega's werden door hetzelfde virus geveld. En dan krijg je daar dus macro-biotisch eten en extra gezuiverd water (met mineraal-stenen)...geef mij dan soms toch maar den industriëlen boecht...veel gezonder blijkbaar ;-)

Sinds deze morgen zaterdag voel ik me weer tip top en kijk...het kriebelde enorm om te gaan sporten, allé, bewegen toch op zijn minst. Ventje trok naar Antwerpen om nog stiekem wat te gaan kerstshoppen en ik besloot van in Mechelen te blijven. Te voet naar het fitnesscentrum getrokken (kwartiertje heen) en daar de spinningles deze middag meegedaan. Weliswaar op het gemakske (lees: vooral niet te veel aan de weerstand komen) en hartslag (die toch rap omhoog ging) in het oog gehouden. Daarna te voet weer naar huis. Het deed ongelooflijk veel deugd. En het kriebelt enorm om morgen nog eens te gaan lopen. Vrees wel een beetje de koude, gezien mijn gevoelige longen, dus ik ga mezelf goed warm inpakken! ;-)

 

17:42 Gepost in Info | Commentaren (3) |  Facebook

30-11-09

een superheldje op komst :-)

De reden waarom:

  • ik niet geopereerd werd aan mijn knie

  • ik voorlopig geen loopwedstrijden plan voor het komende jaar....

  • ik kamp met extreme vermoeidheid, grote honger en een lage weerstand

  • ik al drie kilootjes ben bijgekomen de voorbije weken

  • mijn buikje dikker wordt en ik in geen enkele van mijn jeansbroeken nog kan

ligt dus aan het superheldje dat vanmiddag op de foto werd vastgelegd en die hopelijk rond 12 juni 2010 zijn eerste grote heldendaad verricht, nl. geboren worden :-) :

zwanger3

 

En ja, 't was voor ons een even grote verrassing als waarschijnlijk nu ook voor jullie het geval is :-) Maar we zijn er héél blij mee, ook al zet dit ons leven wel compleet op z'n kop natuurlijk.

Begin oktober was dus een heel verwarrende periode voor mij. Ten eerste kreeg ik dat slechte nieuws over m'n ouders te verwerken. Ten tweede...tja, ik kreeg die maandelijkse duivelkes maar niet door. Maar 'k wist eigenlijk ook niet wanneer ze moesten komen, zo fel hield ik dat allemaal niet bij. Maar het begon me wel te dagen dat het precies nogal lang geleden was. Gewoon stress dacht ik eerst, door dat gedoe allemaal. Ik voelde me ook supervermoeid, maar dat was misschien gewoon een verkoudheid of zo hé. Op 12 oktober (toen was ik al ongeveer een dag of 10 overtijd) heeft hubbie toch maar een testje gekocht en de volgende morgen met bibberende vingers het doosje opengedaan en de test gedaan. “5 minuten wachten” stond er op de bijsluiter. Tarara...na 30 seconden stonden er al twee vette streepjes te prijken. Hubbie sliep nog en ben hem dus gaan wakker maken met de woorden “goeiemorgen papa”. De blik op zijn gezicht was bangelijk, stevige paniek en effe later een glimlach van trots. Ook ik was in paniek, maar diep vanbinnen ook wel blij. We waren altijd van het principe dat als de natuur voor ons besliste, we het zouden verwelkomen, no matter what. En nu moesten we tenminste zelf niet meer blijven twijfelen, wikken en wegen, toch wel of toch maar niet...We raakten er de voorbije jaren maar niet uit of we nu wel of niet kids wilden. Nu hadden we niet meer te kiezen :-) Een uur later al een mailke van hubbie van op 't werk met voorstellen van namen. Oef, hij is ook blij! De volgende ochtend naar de dokter voor een bloedtest en 's avonds de bevestiging. Die vrijdag de 16e moest ik naar het ziekenhuis voor het vooronderzoek bij anestestist voor m'n knie-operatie. Natuurlijk daar verteld dat ik in verwachting ben en de professor werd erbij geroepen. Een duidelijke “neen” wat de operatie betreft. Ik was nog maar een kleine 6 weken ver en het risico op miskraam was te groot, zowel met epidurale als met algehele verdoving. En 't is geen dringende ingreep. Ik volgde het advies natuurlijk. Kwam er sowieso nog bij dat ik met een zeer lage bloeddruk zat en me niet zo lekker voelde (geen misselijkheid hoor, heb ik eigenlijk nooit echt last van gehad). De dag nadien werd duidelijk waarom: niezen, hoesten. Ik was ziek aan het worden. Vermoedelijk een stevige crash van mijn systeem. Eerst dat slechte nieuws over m'n ouders om vier dagen later een stevige high te krijgen van 't feit dat ik zwanger ben. Heen en weer geslingerd tussen gevoelens, ik had een time-out nodig en m'n lichaam zorgde ervoor. Die maandag doodziek bij de dokter en enkele dagen later alweer. Een sinusitus werd een bronchitis en ik had antibiotica nodig om de koorts (nogal gevaarlijk in het begin van een zwangerschap) te temperen. Gelukkig mocht ik de 26e naar het ziekenhuis voor een eerste echo. Daar zagen we een vruchtje mét kloppend hartje! Bevestiging dat alles in orde was. De antibiotica blijkt ook totaal ongevaarlijk te zijn, dus moest me daar ook geen zorgen over maken.

Nadien was het aftellen naar vandaag, de 12-weken echo. Bevestiging dat alles goed is blijven evolueren en dat het er prima uitziet. Risico op miskraam is nu zo goed als nihil, dus eindelijk het moment om het nieuws wereldkundig te maken (oké, er weten een aantal mensen het al wel, want zo goed kan ik mijn mond ook niet houden).

 

17:41 Gepost in Info | Commentaren (27) |  Facebook

27-11-09

stiftgedichtjes

Al een hele tijd geleden plaatste ik hier al eens een tekstje over www.stiftgedichten.com. De man achter deze grappige gedichtjes heet Dimi en is een kennis van me en ik kan het dus even niet nalaten hier nog eens reclame voor hem te maken. Zijn stiftgedichtjes winnen meer en meer aan populariteit en dat wordt binnenkort bekroond met een heus gedichten-boek. Jep, hij heeft een uitgever gevonden en over enkele maanden komt zijn eerste publicatie uit!

Onlangs plaatste hij onderstaand filmpje op zijn Facebook-pagina: het ontstaan van een stiftgedicht. Heel leuk om zien. Ik die dacht dat het maar wat krabbelen was met zwarte stift. Niet dus...alvorens een gedicht tot stand komt, is het toch even nadenken over welke letters en woorden te omcirkelen in het artikel, kwestie van ook een mooi visueel resultaat te krijgen.
Het resultaat van het filmpje vind je ook hieronder of op www.stiftgedichten.com. Veel kijk- en leesplezier!

Opgelet: filmpje werkt niet goed (of zelfs niet) in Internet Explorer, wel in Firefox (weer een reden te meer om die IE-brol van je PC te smijten! :-)).

Rechtstreekse link naar het filmpje: http://www.vimeo.com/7794121

 

Stiftgedicht Diepzee from Dimitri Antonissen on Vimeo.

stift

11:41 Gepost in Info | Commentaren (2) | Tags: stiftgedichten |  Facebook

16-11-09

gezien: 2012

2012Vorige week feestdag op woensdag, ideaal moment om nog eens een filmpje mee te pikken. We kozen voor 2012, de nieuwste rampenfilm van Roland Emmerich. Die regisseur is ondertussen wel specialist in het maken van grote blockbuster-rampenfilms. Ook  Independence Day, Godzilla en The Day after Tomorrow zijn van zijn hand. Allemaal films waar je absoluut niet voor het schitterende diep onderbouwde verhaal naar de cinema moet trekken, wel voor de speciale effecten die je soms letterlijk van je stoel blazen.

Voor 2012 trok hij echt wel al zijn registers open. De hele wereld vergaat in de film, letterlijk dus. Los Angeles scheurt bv. eerst in twee en schuift vervolgens de oceaan in. Bye bye LA! Het Noorden van Amerika wordt de lucht ingeblazen door de vulkanen in Yellowstone NP en van Hawaii blijft ook niet veel over. Ook de rest van de wereld is eenzelfde lot beschoren. Het oogt allemaal superspectaculair op het scherm en het is soms echt nagelbijten om te zien of onze helden in de film (jaja, er is ook een beetje een verhaal in de film) het halen (ook al weet je dat ze het natuurlijk allemaal gaan overleven).

Het verhaal? Daarvoor wordt verwezen naar de Maya-kalender. De maya's berekenden dat op 21 december 2012 (noteer de dag alvast in je agenda!) de Aarde en de zon op één lijn komen te staan met het centrum van onze Melkweg, iets wat slechts één keer om de 25.800 jaar gebeurt. Technisch zou je dan een soort nultoestand krijgen in de draaiingen van de elektromagnetische velden van ons zonnestelsel. De tectonische platen op Aarde beginnen massaal te verschuiven, waardoor de magnetische polen van plaats veranderen en een wereldwijde ramp is dus niet te overzien is. Op alle continenten vinden aardbevingen plaats, gigantische tsunami's overspoelen kuststeden met miljoenen doden als gevolg. Het wordt de ultieme planetaire catastrofe. Dat is de theorie van de maya's. In de film bevestigen in 2009 een befaamd team van wetenschappers aan de internationale staatshoofden dat de wereld zoals wij hem kennen, weldra zal verdwijnen… Tegen 2012 hebben de staatshoofden een plan uitgewerkt om zoveel mogelijk van de mensheid te redden, maar jammer genoeg kan niet iedereen gered worden (je moet er een miljoen euro voor veil hebben voor een "ticketje"). Wanneer Jackson Curtis en zijn twee kinderen een familietrip naar Yellowstone maken, stuiten ze heel toevallig op een enorme researchinstallatie in een uitgedroogde meerbodem en ontdekken zo het geheim van de dreigende apocalyps die de regering verborgen gehouden heeft. Jackson moet de zaken nu in eigen handen nemen en hij stort zich in een wanhopige wedloop om zijn gezin en zichzelf te redden terwijl hij getuige is van aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, tsunami’s en allerlei andere rampen die de aarde voor de mensheid in petto heeft. Zoals al gezegd: het verhaal is maar bijkomstig (het einde is zelfs vrij flauwtjes), gewoon gaan kijken voor de spectaculaire beelden zou ik zeggen, die zijn al entertainend genoeg op zichzelf!

 

08:43 Gepost in Info | Commentaren (4) | Tags: 2012 |  Facebook

06-11-09

aftellen naar het weekend...

Ondertussen al vrijdag, bijna weekend :-) Heb er nood aan. Op zich was het geen zware werkweek, zelfs veel overuurtjes opgenomen zodat het altijd maar korte werkdagen waren. Was nodig want mijn concentratie was toch wel fel gestoord door het gedoe met mijn vader. Hij zat met drie cystes in zijn keelholte, waarvan één cyste op korte tijd gegroeid was tot een knoert van bijna 10 cm. Bovendien zat dat ding genesteld tussen zijn slagaders en verdrukte ie een zenuw net onder zijn oor (waardoor ie niet meer hoorde langs de linkerzijde). Dan nog als extra complicatie het feit dat mijn vader aan een zeer ernstige vorm van slaapapneu lijdt, waardoor ie 's nachts altijd aan de beademing ligt thuis, of hij stikt in zijn slaap. En dan gaan ze dus net aan zijn keel opereren, waardoor beademing wel problematisch wordt tijdens de operatie. Het was woensdag een spannende dag in ieder geval. Normaal zou ie om 17u weer op zijn kamer zijn, hadden ze ons verzekerd. Toen ik om 18u in het ziekenhuis aankwam, was ie er echter niet. Bleek de operatie nog steeds bezig te zijn...Om half 7 het verlossend nieuws dat de operatie gedaan was en ie in de uitslaapkamer lag. Dat zou nog een uurtje duren. Eén uur werden er twee, pas tegen half 9 kregen we hem eindelijk te zien, alive and not-so-well. 'k Zat er tegen dan al wel volledig onderdoor en met mijn ma was het niet veel beter. Allebei hebben we er nadien een hele nacht van wakker gelegen. Gisterennamiddag dan weer naar het hospitaal, hij zag er gelukkig al iets beter uit, maar kampt nog met een stukje verlamming in zijn kaak, wat het drinken en eten fors bemoeilijkt. Hopelijk is het geen blijvende verlamming, dat is nu nog afwachten.
Gisteren kwam dan echter weer geen positief nieuws wat mijn ma betreft. Zij zit met twee tumoren in de keel, aan de schildklieren. De eerste onderzoeken wezen er op dat het niets kwaadaardig zou zijn, maar het laatste onderzoek vorige week (met radio-actieve isotopen of zoiets) wijst nu toch op mogelijke aanwezigheid van kankercellen. Zucht...De 4e december wordt zij geopereerd, alhoewel de chirurg haar liever direct wou opereren. Maar gezien de toestand met mijn vader, was dat geen optie. Het zal op 4 december in ieder geval ook een zeer zware operatie worden en men gaat dan direct ook alle tumorcellen controleren om te zien of er effectief kwaadaardige cellen tussenzitten. Dat wordt dus nog bang afwachten.

Dat 2009 maar rap voorbij is, het is echt mijn jaar niet.
Gelukkig zijn er nog een paar hoopvolle dingen aan het gebeuren ook, waar ik me aan probeer op te trekken, maar zodra dat meer concreter is, schrijf ik er ook wel eens iets over.

Vanavond naar de spinning, effe goe gaan afreageren se!

12:01 Gepost in Info | Commentaren (14) |  Facebook

30-10-09

taking it easy

Terwijl er meer en meer zieken te bespeuren vallen, ben ik er stilletjesaan weer bovenop aan het geraken. Momenteel houden een forse vermoeidheid (ook wel een gevolg van het slechte slapen) en een vervelende hoest me nog wat in zijn greep, maar sinds gisteren ben ik wel weer aan het werk (weliswaar op ’t gemakske aan, want vooral in de namiddag is het vooruitzicht naar een dutje in de zetel een pak aanlokkelijker dan pakweg één of andere vergadering).

Woensdag in de late namiddag ben ik voor het eerst weer eens buiten gekomen na dik 10 dagen binnenzitten (op een bezoekje aan de bakker nu en dan eens na). Had het idiote plan opgevat om dat te doen in looptenue en dus te gaan lopen. Beetje overmoedig bleek. Heb weliswaar 3 x 10 minuten rustig gejogd (9 km/u), maar na die laatste 10 minuten stond ik weer quasi op instorten, om van een forse hoestbui nog maar te zwijgen. Rap een douchke gepakt en wat krachtvoer gegeten en in de zetel wat liggen bekomen. M’n bloeddruk was weer stevig de dieperik ingegaan en het had niet veel gescheeld of ik lag tegen de grond. Gelukkig was ik na een uurtje rusten weer volledig tot m’n positieven gekomen.

Nochtans begint de sporthonger stilletjesaan weer te komen. Las trouwens ergens dat de manier om, na zo’n periode van ziekte en totale inactiviteit, je weer terug wat actiever te voelen (en dus beter) erin bestaat om ook gewoon effectief actief te zijn en dus te bewegen. Maar het lijf moet wel meewillen natuurlijk :-) Vanavond ga ik het alleszins gewoon weer eens proberen en trek ik naar de fitness. Proberen rustig een uurtje mee te spinnen, weliswaar met hartslagmeter zodat ik m’n hartslag goed in ’t oog kan houden ondertussen.  En dan zondag terug een kort toerke proberen lopen, maar als het echt zo’n slecht weer wordt als ze voorspellen zal dat wel binnen op de loopband in de fitness worden, want anders heb ik het direct weer vlaggen ;-)

11:53 Gepost in Info | Commentaren (6) |  Facebook

24-10-09

emigreren

waarschuwing: hieronder volgt een hoop gezeur en zelfmedelijden!

Ik denk dat het eens hoogtijd wordt dat ik naar één of ander zonnig warm exotisch land verhuis. Mijn gestel is duidelijk niet langer meer gediend met onze Belgische temperaturen en weersomstandigheden. Vanaf dat de temperaturen hier begin hoesten3oktober begonnen te dalen en er een spat regen viel, ben ik ziek gevallen. Zielig, niet? Vorige zondag begon het met niezen en snotteren, maandag naar de dokter. Weekje ziekteverlof voorgeschreven en ne mens zou denken dat het halverwege die week wel een beetje beter zou gaan, maar noppes, het ging alleen maar verder bergaf. Bovenop het niezen kwam er een venijnige hoest en koorts. Dus donderdag terug naar de dokter: antibiotica erbij en ziekteverlof verlengd tot en met woensdag de 28e. Ondertussen zijn we zaterdag en ben ik nog altijd zo slap als een vod en ben ik gedoemd tot uren aan een stuk zetelliggen, tv kijken, af en toe een hoofdstukje van een boek lezen en om de 2 uur even de laptop op de schoot om 5 minuutjes te Facebooke'n of een blogje te lezen. Komt daarbovenop dat ik ondertussen al zo'n drie weken geen enkele nacht heb doorgeslapen en zelfs het ziek-zijn zorgt er niet voor dat ik kan slapen. Weerstand opbouwen lukt dan natuurlijk niet.

Oh boy, ik haat de herfst en winter. Als dit weer mijn lot gaat zijn de komende zes maanden dan ben ik serieus de klos in ieder geval...

Wat m'n knie-operatie betreft: die stel ik voorlopig even uit. Op m'n werk gaan ze er echt niet mee kunnen lachen dat ik na bijna 2 weken ziekte-verlof wegens euh ziekte, nu nog eens 3 weken erbovenop neem voor een operatie die, in hun ogen, totaal niet dringend is en eigenlijk vooral dient om te verhelpen aan een sportblessure. Uiteindelijk heb ik quasi enkel maar last tijdens het lopen, en daar heeft mijn werkgever niet bepaald een boodschap aan. Kan ook nog fietsen, spinnen en zwemmen (en ook nog wel een beetje lopen). Dus toch maar even aan m'n job denken ook. En gezien het bovenstaande doe ik er blijkbaar ook niet zo'n goed aan om de komende maanden veel buiten te komen, 'k word er toch maar ziek van ;-)

Een voordeel aan ziek zijn is wel dat hubbie vandaag met een bosje bloemen thuiskwam om me te troosten. Lief hé ;-)

15:02 Gepost in Info | Commentaren (15) |  Facebook

21-10-09

lopen is gezond?

Tuurlijk is lopen gezond! Sporten is sowieso gezond. Beter dat dan lui in je zetel met een pint bier en een pakje chips zitten.

Waarom dan het vraagteken? Tja...dit weekend zijn er maar liefst vier doden gevallen tijdens een marathon. Dus is "marathon"-lopen dan wel zo gezond?

Bij de marathon van Amsterdam viel één dode. De broer van een bekende Vlaming (Jan Leyers) dus dat kwam hier in België natuurlijk in het nieuws. Na 19 km zeeg hij marathonneer. In Detroit vielen dezelfde dag maar liefst drie doden te bespeuren tijdens de marathon en halve marathon, waaronder twee jonge mensen (26 en 36 jaar oud). Zijn deze mensen dan allemaal ongetraind aan de start verschenen. Ik denk het niet, dat zou pas dom zijn. Maar zoals een hartchirurg op het nieuws zei: sommige mensen weten niet eens dat ze een hartkwaal hebben. Een inspanning zoals een marathon, waarbij vanaf het startschot al de nodige adrenaline door je lijf giert, kan dan op zo'n moment fataal zijn. En je hoeft daarvoor niet ongetraind te zijn! Op de club waar ik vroeger bij was, trainde een dame wiens vader ultraloper was en verschillende marathons per jaar liep in een zeer verdienstelijke tijd. Na zijn laatste marathon zeeg hij ter plekke dood neer (aan de finish), hartaderbreuk.

Moeten we dan stoppen met marathonlopen? Alsjeblief niet! :-) Het is zo'n leuke sport en zo'n superuitdaging! Maar gezond verstand gebruiken en je eens laten checken bij de dokter is geen overbodige luxe. Ik moest me destijds laten controleren bij de dokter toen ik bij de club wou aansluiten (het was een verplichting voor de verzekering) en wat bleek: ik heb een hartruis. Ik wist er zelf niet van en schrok natuurlijk wel eventjes. Oppassen en goed naar de signalen van mijn lichaam luisteren was de boodschap. En ondertussen heb ik vijf marathons achter de kiezen, zonder problemen. Maar mezelf forceren en continu in het rood lopen om toch maar een paar minuutjes van mijn PR af te knibbelen zal ik niet doen, daarvoor is mijn leven me nog te dierbaar :-)

 

12:32 Gepost in Info | Commentaren (12) |  Facebook

20-10-09

Helaasheid der dingen

De dokters in het ziekenhuis zaten er vrijdag niet naast. Ben stevig geveld door de virusjes. Gelukkig geen Mexicaanse griep, wel een sinusitis die me aan de kant houdt. Combineer dat met oververmoeidheid na 2 weken slapeloosheid en het resultaat is een gecrashed bibike dat gisteren niets meer waard was. Dus gisteren 2u gaan wachten in de wachtzaal van m'n huisarts ('k ben blijkbaar niet de enige zieke) en nu een week ziekteverlof om uit te zieken en bij te rusten.

Dus weeral geen sportnieuws. Dan gaan we maar weer over naar filmnieuws. Onlangs zat er bij den Humo een ticket om gratis naar de Helaasheid der Dingen te gaan zien. Nu ben ik helemaal geen Humo-lezer, maar voor zo'n gratis filmticket wil ik dat boekje wel eens kopen. En 'k heb er zelfs twee gekocht, zodat hubbie mee kon naar de film :-) Het ticket zou enkel geldig zijn in de Kinepolis-keten, maar in Mechelen heb je enkel een Utopolis. Gelukkig aanvaardden die de tickets ook :-)

helaasheidDe film dan: geweldig! Ik vond het boek al ongelooflijk goed, een dik jaar geleden gelezen en in één ruk verslonden. Voor wie het niet kent: het boek van Dimitri Verhulst is een autobiografie en beschrijft een jaar in zijn leven, waar hij met zijn vader inwoonde bij zijn grootmoeder en drie nonkels. De mannen in het gezin hebben een stevig drankprobleem en hebben nogal een beruchte reputatie in het dorp. Maar wat mij vooral bijbleef, is dat ondanks het drankprobleem er een enorm hechte band in het gezin is, waar niet aan te tornen valt. Toch tekent dat jaar in het leven van Dimitri, zijn karakter en verdere handelen.Het boek is ongelooflijk grappig, platvloers, grof en tegelijkertijd ook triest en af en toe voel je plaatsvervangende schaamte.

De film vond ik best wel een knappe verfilming van het boek. Sommige stukken mochten nog iets beter uitgewerkt worden, maar de algemene teneur van het boek werd toch mooi behouden. Het drankgebruik wordt stevig in de verf gezet, maar ja...da's in het boek ook wel het geval. Des te indrukwekkender vond ik echter de prestaties van de acteurs. Ze spelen hun rol grandioos en dragen er toe bij dat je er helemaal mee in ondergedompeld wordt. Dan nog de aankleding van de film: alles klopt, je waant je gewoon mee in de beginjaren '80. De kledij (ik zweer je...mijn broer droeg exact dezelfde dingen in die periode ;-)), de huizen, details zoals de boekentas van Gunther (Dimitri), zijn fiets, de trein! Kort gezegd: een aanrader!

17-10-09

uitstel, geen afstel

bloeddrukGisteren moest ik op vooronderzoek in het ziekenhuis om te zien of ik wel geschikt was om onder het mes te gaan. Niet dus! M'n bloeddruk is te laag en er waren wat afwijkende bloedwaarden (bloed was twee dagen ervoor al getrokken). Mogelijks rommelt er een virusje of zo rond in mijn lichaam, dus niets om me echt zorgen om te maken. Maar voor de anestesist en chirurg wel voldoende om voorlopig de operatie uit te stellen. De 26e moet ik nog eens terug bij de dokter (donderdag eerst nog eens bloed laten prikken) en dan zal het definitief uitgemaakt worden, maar 'k hou er volop rekening mee dat het gewoon uitgesteld wordt. Is de bloeddruk dan nl. nog te laag en m'n bloed niet 100% in orde, dan gaan ze geen risicio nemen. Het is voor hen nu eenmaal helemaal geen dringende of levensnoodzakelijke operatie en dat begrijp ik ook wel.

De lage bloeddruk en dergelijke verklaart wel waarom ik me al enkele weken wat minder goed en vermoeid voel, dus zit waarschijnlijk wel met een of andere infectie. Deze week ook twee keer gesport (beetje lopen en spinning), maar echt denderend ging me dat niet af.  'k Doe het dus effe wat rustig aan de komende weken. Als het wat blijft aanslepen, zullen een paar dagen ziekteverlof misschien toch moeten opgenomen worden om wat uit te rusten. We zien wel. En die operatie komt er dan wel van, later op 't jaar. Op een paar weken steekt dat ook weer niet, heb toch geen spectaculaire plannen op loopvlak de komende maanden ;-)

08:35 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

14-10-09

District 9

Bij gebreke aan sportnieuws, nog eens wat...filmnieuws! Jep, op sportief vlak stond het de voorbije dagen op een héél laag pitje, eigenlijk op geen pitje :-) Zondag wel gelopen en dat ging eigenlijk goed: 4 x 2,5 km aan 10 km/u. Dat had ik nog eens nodig. Maar daarna niks meer. Maandag en dinsdag twee lange werkdagen tot diep in de avond (maandag pas tegen middernacht thuis, gisteren half 11). Afgelopen nacht dan voor de verandering weer eens niet geslapen, dus ook vandaag een sportrustdagje ingelast. Kan het me nu niet veroorloven van ziek te worden, want dan wordt de operatie misschien uitgesteld en dat is niet zo leuk natuurlijk.

district9Dus..filmnieuws! District 9 gingen we vorige week bekijken. Een film van Peter Jackson, ook wel bekend van de Lord of the Rings-trilogie. Ditmaal geen hobbits en elfjes, wel bizarre aliens die lijken op garnalen. Huh. Tja, ik verschoot ook wel een beetje toen ik die wezens op het grote scherm zag. Maar eigenlijk is het geen Science Fiction-film, wel een maatschappij-kritisch (of hoe noemen ze dat) verhaal. De aliens zijn nl. 20 jaar geleden al binnenkomen vliegen op Aarde en kozen Zuid-Afrika uit als nieuwe stek. Iedereen maar wachten op dé aanval, maar die bleef uit. Blijkt dat ze, cru gezegd, in panne zijn gevallen met hun ruimteschip en ze zijn dus ongewild vluchtelingen. Omdat raar uitziende wezens ons nu eenmaal schrik aanjagen, worden ze in een soort van vluchtelingenkamp verzameld, aan de rand van de stad (Johannesburg), genaamd District 9, waar men 20 jaar lang poogt om vreedzaam naast elkaar te leven. De link naar immigratiestromen en probleemwijken met veel vluchtelingen of vreemdelingen in onze eigen maatschappij is natuurlijk rap gelegd. Gelukkig zit er ook een stevig verhaal in de film. Omdat de situatie op District 9 redelijk uit de hand begint te lopen, besluit men de hele bende te deporteren naar een andere buurt, verder afgelegen van de stad. En daar loopt het grondig mis met één van de projectleiders die die verhuis moet leiden. Ongewild wordt hij mee naar de kant van de aliens getrokken (meer schrijf ik niet, want dan verklap ik een belangrijk deel van de plot). De film schiet hier dan echt in een rotvaart en wordt een heuse thriller, waar je nagelbijtend naar bljft kijken.

Leuk aan de film is de documentaire-stijl die afgewisseld wordt met de klassieke filmstijl. In de documentaire-stukken krijg je als kijker al hints dat er iets stevig mis gaat lopen, onbewust begin je al te speculeren. Maar dat nu net dat zou gebeuren had ik zelf ook niet gedacht. Ach, gewoon gaan kijken!

 

16:57 Gepost in Info | Commentaren (2) | Tags: district 9 |  Facebook

30-09-09

het aftellen kan eindelijk beginnen!

Vandaag poging nummer 2 om tot bij de chirurg te geraken en 't is gelukt! Alhoewel het toch weer effe dreigde mis te lopen. Zat nog maar net goed en wel in de wachtzaal (een half uur voor m'n uur van afspraak, dus goed op tijd!) toen men kwam vertellen dat de chirurg effe dringend moest gaan helpen bij een operatie. O jee. Maar het zou niet lang duren, beloofde men. Gelukkig voor mij besloten toen drie wachtenden voor mij het gewoon af te bollen en bleef ik enkel nog achter met één morrende dame die een half uur lang heeft zitten morren tegen mij. Gelukkig had ik m'n laptop van het werk mee, moest dringend e.e.a. afwerken na de lange begrotings-vergadering van de avond ervoor. Had gelukkig wel m'n documenten al offline op m'n desktop geplaatst op voorhand, want natuurlijk kon ik niet draadloos surfen in dat hypermoderne ziekenhuis (tenzij ik wat codes kon breken, maar zo IT-minded ben ik niet). Dus dik uurtje stevig met begrotingscijferkes beziggeweest, waardoor de tijd wel vooruitvloog. Eenmaal daarmee klaar nog de gebruikelijke roddelboekjes doorgenomen en dan na 1u45min wachten kon ik toch binnen. Bleek een supervriendelijke innemende man te zijn die me direct op m'n gemak stelde. Eventjes gebabbeld, knie onderzocht (auw auw, hoe doen die mannen dat toch....gewoon effe pink op de plek des onheils duwen en 'k schiet tegen den plafond) en dan was het kiezen: nog 12 maanden complete sportrust zonder garantie dat ik dan weer lange tijd pijnvrij kan lopen, of toch nu maar eens de korte pijn. Tja...'k ben al bijna een jaar lang op de sukkel, dus geef me nu maar die "korte" pijn natuurlijk. Dus wat gaat er gebeuren: niet zoals ik eerst dacht de pees operatiedie een ietsiepietsie wordt verlegd. Wel wordt er een driehoekje uit de pees uitgesneden, net dat stukje dat hardnekkig aanschuurt tegen het bot. Gevolg is dat er van schuren geen sprake meer kan zijn en dat voor de rest van m'n leven. Doordat de pees niet gans wordt losgemaakt, is de herstelperiode ook relatief kort. Wow! Wat hoorde ik hem dat graag zeggen!! Ik moet verplicht twee weken thuis rust houden en zo weinig mogelijk uitsteken. Daarna mag ik al terug beginnen wandelen en na een controle-onderzoek (ongev. na die eerste 2 weken) krijg ik te horen wanneer ik weer mag fietsen en daarna lopen. In de meeste gevallen mag er al terug gestart worden met fietsen na 3 à 4 weken en met lopen na 6 weken! Dat valt dus best wel mee. Ik vreesde voor minstens 3 maanden out te zijn.

Datum van de operatie wordt wel pas 27 oktober. 't Was dat of 13 oktober. Maar laat me nu net tot en met 19 oktober een overladen werkagenda hebben met veel avond- en weekendwerk. Dus toch maar geopteerd voor 27 oktober, omdat dan gewoon ook een vrij rustige periode op het werk is en ik tegen dan toch e.e.a. kan afgewerkt krijgen. En tot dan blijf ik gewoon rustig voortsporten zoals ik nu bezig ben. Ook de chirurg herhaalde dat fietsen, spinning en zwemmen zonder problemen verder mogen gebeuren. En lopen zolang ik geen pijn voel, dus tijdig stoppen en wandelpauzes. Dus blijven we dat doen hé. Zo heb ik zondag weer een beetje gelopen (in totaal 9,4 km bijeengesprokkeld) en een beetje gefietst (gaan supporteren bij Dwars door Mechelen), maandagavond gaan spinnen en gisteren dan weer een klein stukje bijeengelopen. Morgen normaal gezien wat combi-sporten: 's morgens stukje lopen, 's avonds spinning en naar 't schijnt zou er nu ook op donderdag eens een zumba-les doorgaan dus misschien volg ik dat ook eens een stukje mee, als ik goesting heb tenminste.

 

zumba

 

 

21:34 Gepost in Info | Commentaren (9) |  Facebook

28-09-09

gevaar!

In ons overbebouwd Belgenlandje gaan we het niet snel voorhebben: een eindje gaan lopen in de natuur om vervolgens 4 dagen vermist te geraken. Sommige bossen zijn nog een beetje groot te noemen, maar meestal kom je na een km of 2 wel iets van bebouwing, snelweg, spoorweg, bushokje of wc-huisje tegen en raak je naterawel terug in één of andere beschaving. In de Verenigde Staten daarentegen...daar gebeurt het wel. Vorige week nog...Het was even bang volgen op twitter, toen een bekende trailloopster vermist bleek te zijn. Gina Natera is nochtans geen doetje. Ze won al eens een 100 mijl-race en schrikt er dus ook niet voor terug om effe op een zondag 8 uur in de canyons te gaan traillopen. Zo ook op zondag 21 september. 's Morgens vertrokken met haar schoonbroer voor wat eigenlijk maar een kort toertje moest worden van een 2-tal uur. Daarom had ze ook maar een beperkte hoeveelheid water en eten bij.

En om de één of andere reden breken beide geoefende lopers dan zowat alle ongeschreven wetten van het traillopen:

- ze blijven niet samen. Omdat schoonbroer een goeie dag heeft besluit ie wat te versnellen en laat ie Gina achter.

- Gina besluit het geplande rondje langer te maken dan gepland. En dat op een dag dat de temperaturen in de canyon tot tegen de 40° C klimmen. Niet slim dan om met slechts een beperkte watervoorraad en voedsel toch verder die canyon in te lopen

- ze besluit dan nog een stuk pad te volgen waar ze nog nooit eerder op was geweest.

Op een bepaald moment verliest ze dan ook nog een flesje drank en begint de hitte haar parten te spelen. Ondertussen raakte ze verdwaald en klimt ze in een sleuf tussen de rotsen en daalt ze af naar beneden om te gaan schuilen tegen de zon. Probleem is dat ze daarna niet meer terug naar boven geraakt. De wanden zijn te steil en ze is te vermoeid geraakt om stevig te beginnen klimmen.

Wat volgt is natuurlijk een heuse nachtmerrie. Gevangen beneden in de canyon, met amper iets van eten of drinken en bevangen door de hitte en vermoeidheid...Gina beseft dat haar einde misschien wel gekomen is.

Die zondagavond begint men al met zoeken, zonder succes. Het gebied waar ze vermist is (en ook haar schoonbroer blijkt vermist), is gigantisch uitgestrekt. De dag nadien gaat het zoeken verder, met helicopters en talloze vrijwilligers. Uiteindelijk duurt het nog tot woensdag eer beiden gevonden worden!! 's Morgens wordt de schoonbroer gevonden, hij liep uitgeput rond te dolen. In de namiddag wordt ook Gina gevonden...meer dood dan levend, volledig uitgedroogd (haar nieren begonnen het te begeven), maar ze heeft het gehaald. Het bleek maar een kwestie van uren meer te zijn.

Gelukkig dus goed afgelopen, maar het stemt toch wel tot nadenken. De personen in kwestie waren geoefende traillopers, gewend om afstanden van 100 mijl in moeilijke omstandigheden te volbrengen. En zij worden verrast op een doodgewone training, gewoon omdat ze een aantal basisprincipes niet respecteren. Overmoed wordt bestraft, gelukkig niet altijd, maar je kan jezelf dus heel wat ellende besparen als je ook bij het beoefenen van je passie af en toe je verstand gebruikt :-)

 

running

22:55 Gepost in Info | Commentaren (4) |  Facebook

26-09-09

Marathon des Sables

Vorige week las ik nog eens zo'n roddelboekje à la TV Familie of Dag Allemaal (schoonmama bevoorraadt mij er altijd mee) en wat las ik daarin? Madonna traint voor de volgende editie van de Marathon des Sables! Nou nou, eerst zien dan geloven dacht ik. Beetje rondgesurfd en het blijkt dus gewoon een hoax te zijn. Jammer dat het dan direct voor waar in een tijdschrift wordt gepubliceerd natuurlijk.

tomwaesNochtans is er een bekende Vlaming die er wel effectief voor aan het trainen is: Tom Waes. Voor zijn programma "Tomtosteron" gaat ie de uitdaging aan. Dat ie geen schrik heeft voor zulke ondernemingen bewees ie al in een vorig seizoen van dat programma, toen ie probeerde het Kanaal over te zwemmen, te vliegen in een zelfgebouwd vliegmachientje en bokser te worden. Maar de Marathon des Sables? Da's toch wel wat anders natuurlijk!

De Marathon des Sables is een zesdaagse ultraloop van ongeveer 254 km. De loop sableswordt beschouwd als de zwaarste voettocht ter wereld. De wedstrijd bestaat uit zes zes etappes die in zeven dagen gelopen worden. De langste etappe is 84 km en de andere zijn tussen de 20 en 40 km lang. Je loopt dus eigenlijk elke dag ongeveer een marathon (of meer) en dat in temperaturen die makkelijk de 40°C of meer bereiken. 's Nachts koelt het gelukkig toch een beetje af :-) Iedere deelnemer draagt zijn of haar eigen rugzak met eten, drinken, slaapzak, etc. Het water en de tenten worden door de organisatie geregeld.  Elke 12 km ontvangen de deelnemers 1,5 liter water en staat een gespecialiseerd medisch team paraat.

Heb je toch zin gekregen om mee te doen, begin dan al maar te sparen. Een deelnameticket kost je zo'n 3000 euro (incl BTW) en dan moet je nog ginder geraken :-)

jackDeze wedstrijd trok een paar jaar geleden nog een "bekende" mens aan. Jack Osbourne, zoon van rocker Ozzy Osbourne, deed een poging in 2006 voor zijn TV-programma Jack Osbourne Adrenaline Junkie. Als je weet dat dat manneke jarenlang zwaarlijvig was en vooral overleefde op drank en drugs, is het al een fenomenale prestatie dat hij de eerste dag overleefde. Op dag 2 moest ie echter uitstappen. Hij had er wel een jaar voor getraind en was maar liefst 45 kg afgevallen tijdens de voorbereiding. 

 

 

 

 

 

 

Toch nog goesting: you tube dan wat filmpjes en raak geïnspireerd!

08:49 Gepost in Info | Commentaren (9) | Tags: marathon des sables |  Facebook

24-09-09

ontploft

Vandaag had ik weer een half dagje verlof ingepland, maar dan wel om een goeie bomreden: afspraak bij de chirurg ivm de nakende knie-operatie! Tenminste, dat was de bedoeling toch. Vanmorgen nog rap eerst de beentjes gestrekt (weer die 4 x 10 minuutjes) alvorens me richting U.Z.A. (voor de niet-kenners: Universitair Ziekenhuis Antwerpen) te reppen. Na de nodige verkeersstress daar aangekomen, me aangemeld en wat kreeg ik te horen: "maar mevrouw, de dokter is helemaal niet aanwezig". Wablief!! Ik dacht dat ik ter plekke ging ontploffen! Ze hadden me een brief gestuurd, wel naar het adres waar ik al bijna 20 jaar niet meer woon. In die brief stond een nieuwe afspraakdatum vermeld op 22 september. Dat ik die dag niet ben komen opdagen, deed bij hen geen belletje rinkelen dat die brief misschien niet was aangekomen. En dat terwijl ze ook m'n gsm-nummer hadden en me dus gewoon even hadden kunnen opbellen. Maar dat is te veel moeite blijkbaar, of toch een te moderne oplossing.

Nu kon die dame natuurlijk moeilijk daar ter plekke de chirurg te voorschijn toveren, dus er zat niets anders op dan een nieuwe afspraak maken. Maar toen ze als datum 15 oktober (!!) voorstelde, ontplofte ik helemaal natuurlijk. Nog eens drie weken wachten! No way...Ik denk dat ik me duidelijk heb gemaakt, want na wat gedoe kon ze me er ineens toch nog tussenkrijgen op 30 september. Komt niet zo goed uit voor het werk die dag (want met het feit dat ze af en toe toch eens zo'n sukkel op de consultatie krijgen die werkt en dus verlof moet nemen om tot daar te geraken, daar worden ze blijkbaar wel niet zo vaak mee geconfronteerd daar), maar er zal niks anders opzitten. Wanneer ik dan vroeg of ze me ook al kon laten weten wanneer mogelijks de operatie kon plaatsvinden, want dat ze daar op het werk ook wel op zitten te wachten om bepaalde projecten te kunnen inplannen, kon ze me ook geen antwoord geven. Zucht...Gelukkig liep er net een operatie-assistente rond die toch al kon zeggen dat de wachttijd momenteel zo'n 4 weken is. Dus dat wordt ten vroegste eind oktober, wat al helemaal niet goed uitkomt voor het werk. Er zal e.e.a. dan moeten geannuleerd worden (o.m. een langlopende opleiding die al een tijdje stond ingepland). Stomme knie.

Enige voordeel van het gedoe vanmorgen: was al om 10u op m'n werk ipv deze namiddag...(alhoewel...voordeel? ;-)).

11:54 Gepost in Info | Commentaren (9) |  Facebook

10-09-09

geduld overwint alles

Het slechte nieuws van maandag is ondertussen alweer goed verteerd. Verbittering en frustratie is al lang overgeslaan in berusting en zelfs wat opluchting. Is het omdat ik geen wintermens ben en nu hét ultieme excuus heb om deze winter lui in m'n zetelke door te brengen met een kop hete chocomelk en een fleece-dekentje over mij gedrapeerd, wie weet :-) Dat idee begint in ieder geval aanlokkelijker en aanlokkelijker te worden. Maar voorlopig is het nog wat geduld oefenen. Dinsdag de chirurg opgebeld en 'k moet nog wachten tot de 24e september voor een afspraak. Pas daarna wordt de operatie ingepland. Dat wordt dan hopelijk in oktober, want ik wil er gewoon zo snel mogelijk vanaf zijn! Daarna 3 maanden revalidatie en dan zijn we 2010...Hopelijk staat dat nieuwe jaar ook garant voor een nieuwe start zonder miserie, blessures en wat zo meer. Laten we 2009 maar snel vergeten hé.

 

patience

 

Gelukkig mag ik voorlopig de luttele vrije tijd nog een beetje vullen met sporten. Gisterenmorgen deed ik dat toch weer al lopend, ik kan het niet laten. 4 x 10 minuten, helaas wel op den asfalt en dat voelde ik die laatste 10 minuten wel weer aan m'n knie. Maar eigenlijk deed dat ochtendloopje wel deugd. Vandaag dan een stressy dagske, dus rap even de kans gegrepen en een uurtje gaan spinnen. Ipv Frank hadden we een vervangleraar met de originele naam Mario! Maar hij zag er toch wel wat anders uit dan dé Mario :-) Leuke les, dat wel, weer heel wat anders dan we gewoon zijn en die afwisseling vind ik wel leuk.

De komende twee dagen is het weer werken werken werken, morgen overdag op den bureau en dan daarna naar ergens in de Vlaanders op een vergaderlocatie waar het 's avonds nog vollenbak tot een uur of middernacht vergaderen wordt en zaterdag ook nog een hele dag. Zondag dus een welverdiend relaxdagje, misschien wat fietsen of zo. We zien wel!

 

22:38 Gepost in Info | Commentaren (7) |  Facebook

07-09-09

worst case scenario

Vandaag nog een dagje weekend en dat liep super (eerst beginnen met het goeie nieuws hé). Na thuis wat administratie gedaan te hebben, loopschoentjes aan, naar het domein van Hofstade getuft en daar 10 km (jaja) aan één stuk gelopen. Zonder kniepijn, raar maar waar. M'n knie houdt duidelijk van oneffen, zachte, ruwe ondergronden. Op een uurtje was ik klaar en heel happy weer naar huis. Daar nog wat huishoudklusjes gedaan en in de namiddag dan nog gaan zwemmen ook. 1000 meter aan één stuk getrokken en dan nog eens 5 x 100 meter, dat ging dus ook super. Zat boordevol energie en gelukkig was het mooi weer en kon de tuin en het huis nog wel wat van m'n energie gebruiken.

Deze avond dan eindelijk naar sportarts Peter Vervoort. Was er nipt op tijd dankzij ons fantastische verkeer, maar moest uiteindelijk toch nog 20 minuutjes wachten. Dan natuurlijk een heel relaas gedaan van het afgelopen jaar, brief van de kiné afgegeven en toen ik zei dat ik het toch wel een bizarre blessure vond, zei ie laconiek dat er helemaal niks bizar aan is :-) 't Is eigenlijk wel een zonderlinge, maar vriendelijke kwiet :-) Ik moest effe op de behandeltafel gaan zitten, hij plantte zijn duim op de zijkant van m'n knie en ik schoot tegen den plafond van de pijn. Oeps. Toch gek hoe die dokters direct het pijntje vinden, zonder te moeten zoeken. Een oefeningske met buigen en strekken (terwijl hij die duim op die verdomde plek hield) en de pijn werd erger en erger. En toen het verdict hé: 'k heb de voorbije 10 maanden al alle stappen doorlopen die hij zelf ook zou aanraden, nl. steunzolen en kinesitherapie én een lange periode van volledige sportrust gedurende 7 weken. En als al dat niet helpt, schiet er maar één ding over: opereren. Zucht. Bij zo'n operatie wordt de pees ofwel lichtjes verlegd (zodat ie niet meer over het bot kan schuren, ofwel wordt er een inkeping ingemaakt). Nu was hij daar heel kalm en relaxed over en dat stelt dan wel wat gerust natuurlijk. En hij relativeerde het in mijn plaats (wat op dat moment wel goed was): ik ben nu al 10 maanden op de sukkel, dus kunnen drie maandjes extra ook nog wel en daarna ben ik weer goed voor jaren sportplezier.

Morgen eerst op het werk eens bekijken wanneer ik best effe out ben, dat zal vermoedelijk pas na half oktober lukken. Zal nl. zeker twee weken thuiszitten met m'n poot omhoog en daarna nog minstens 8 weken revalidatie. Dat moet ik dus wel effe inplannen :-) Gelukkig mag ik tot de dag van de operatie gewoon blijven sporten. Fietsen, spinnen en zwemmen mag ik zoveel doen als ik wil, want hebben geen effect op deze blessure, lopen mag ik ook mits wandelpauzes of op de trails (trails zijn goed omdat m'n knie dan constant anders beweegt, door de oneffen ondergrond) en geen al te lange sessies. Dus dan doen we dat hé ;-)

't Zal op sportvlak in ieder geval een zéér rustige winter in 't zetelke worden (gelukkig kom ik in de winter toch niet graag buiten....;-)).

21:09 Gepost in Info | Commentaren (11) |  Facebook

18-08-09

daar gaan we weer

Liep het zondag nog vrij oké op de zachte trails van het domein in Hofstade, nu is het toch weer even uit met de pret. Gisteravond nog een relaxte spinningsessie in de fitness, het niet te zwaar gemaakt, want het was wel warm. Maar ook met het vooruitzicht van deze morgen terug een rustige looptraining af te werken. Had terug max. 2 x 5km in m'n koppeke gestoken als max. training, met een wandelpauze tussenin. Probleem was wel het tijdsgebrek (moest op tijd op m'n werk zijn), waardoor ik niet mijn fiets kon gaan ophalen en naar het domein fietsen. Iets dat toch (heen en terug) toch al gauw drie kwartier in beslag neemt. Dus al lopend naar het Vrijbroekpark, maar da's dus wel starten over asfalt (over dik 2 km). Het leek aanvankelijk wel goed te gaan, maar na een km of 3 begon het dus weer, een licht zeurend gevoel in m'n knie. Dezelfde symptomen die ik van eind november tot eind mei bij quasi elke looptraining voelde. Zucht. Niet echt pijn pijn, dus heb die eerste 5 km uitgedaan. Daarna 2 min. gewandeld en dan weer naar huis, tegen dat ik thuis was, had ik 8 km gelopen, beter iets dan niets natuurlijk, maar niet echt met een happy gevoel thuisgekomen. Ben wel op tijd gestopt hoor, want gedurende de dag niets meer gevoeld en ook bij het trappen aflopen (nog zo'n typisch symptoom) ook niets gevoeld, maar het feit dat ik het weer voel bij het lopen is al genoeg indicatie dat het frictiesyndroom weer de kop aan het opsteken is. 7 weken complete rust en een heel gematigde heropbouw...het heeft niet mogen baten. Het is me dus duidelijk niet gegund om de één of andere reden.

Deze avond had m'n huisartse net vrije consultatie, dus ben ik een uurke in de wachtkamer gaan zitten met m'n boek. Om 21u kon ik dan eindelijk binnen bij haar en daar effe m'n hart uitgestort. Had ook nog de brief van Annelies de kinesiste mee, die daar klaar en duidelijk in schreef dat ze het eigenlijk ook niet meer wist na 18 kiné-beurten en dat verder onderzoek zich opdrong. Ook m'n huisartse weet het niet meer. Ze gaf letterlijk toe dat ze er geen sikkepit van snapt, waarom ik met die blessure blijf sukkelen. Dus toen ik vroeg wat ze ervan dacht als ik eens bij sportarts Peter Vervoort op consultatie zou gaan, kon ze niet anders beamen dat dat een goed idee is. Dus een briefje opgemaakt voor Vervoort en morgen dan maar eens bellen voor een afspraak. Als die het niet weet, tja...wat dan hé. Zullen we nu nog maar niet aan denken zeker. Nu vooral hopen dat ik snel bij hem eens op consultatie kan gaan. Ondertussen blijf ik wel spinnen en fietsen gezien ik bij die sporten toch geen last voel, doen we toch iets tegen de oprukkende kilootjes (want laat ons eerlijk wezen: ik blijf eten gelijk zot, maar amper nog sporten laat dan wel zijn sporen na...). Maar een beetje laat ik toch stillekesaan mijn pootjes hangen hoor, na 9 maanden ben ik het wel beu...

 

cat

22:41 Gepost in Info | Commentaren (8) |  Facebook

30-07-09

bezint eer ge begint

Bij het bezoeken van enkele nationale parken in de states, kregen we telkens uitgebreide info aan de ingang van het park. Niet alleen een uitgebreid plan, maar ook een overzicht van alle mogelijke valkuilen, gaande van gevaarlijke beestjes tot weerkundige risico's. Soms stonden er ook waargebeurde verhalen in van dodelijke ongevallen, waarbij het slachtoffer in kwestie door overmoed aan zijn eigen eind kwam. Confronterend en bij de twee gevallen die ik hieronder even kort neerpen, had ik het gevoel van: verdikke, ik zou zoiets ook kunnen voorhebben (we hebben het in Andalusie in 2006 trouwens bijna voorgehad ook).

In de Grand Canyon is zo in 2004 een jonge vrouw van nog geen 30 gestorven tijdens een lange hike. Ze was niet van de minste, had enkele maanden ervoor de dorstmarathon van Boston uitgelopen in een tijd onder de 3 uur en was in topconditie. Samen met haar vriend dacht ze een hike van zo'n 20 km te gaan doen in de canyon. Elk hadden ze 1,5 water op zak en 2 sportrepen. Voldoende dacht ze, want al lopend doe ik het zelfs met minder op die afstand. Alleen namen ze op een bepaald moment een verkeerd pad en zonder het te beseffen belandden ze op een route die dik 40 km zou bedragen. Op zich een afstand die ze ook wel zou kunnen overbruggen, ware het niet dat de temperatuur onder in de canyon tot tegen de 40°C opliep. Het water was dus al snel op en met die energierepen kwamen ze ook niet ver. Beiden raakten dus uitgedroogd en uitgeput. Haar vriend kon op een bepaald moment niet verder en de vrouw besloot alleen voort te gaan op zoek naar hulp. Had ze dat maar niet gedaan. De vriend wachtte tot het afgekoeld was en kon op eigen kracht teruggeraken, de vrouw werd de volgende dag dood teruggevonden. De grootste fout die beiden hadden gemaakt, was de hitte in de canyon onderschatten (en dus te weinig drinken bij) alsook de impact van moeilijk terrein in zo'n omgeving. Je mag dus een ervaren marathonloopster zijn, zo'n hike in de hitte is iets helemaal anders!

Een tweede verhaal speelde zich af in Death Valley. Daar was een man zodanig onder de indruk van het landschap dat hij besloot een trail van 5 km te wandelen. Zijn vrouw zag dat niet zo zitten, en reed met de auto naar het aankomstpunt door. Hij negeerde de voorschriften om minstens 4 liter water mee te nemen, want wat is nu 5 km? Hij had thuis al heel wat langere wandelingen gedaan. Een uurtje en je bent er toch? Hij is dus vertrokken met een flesje water van 1 liter en is nooit levend aangekomen....Na 3u startte men de zoektocht en men vond hem ongeveer halverwege de trail terug, overleden aan uitdroging...'t Was dan ook 45°C in de schaduw (en die schaduw vind je niet echt veel in Death Valley)...

Om maar effe aan te geven dat ik mezelf ook niet tracht te laten verleiden door overmoed :-) Ik ben dus nog steeds het lopen aan het afwisselen met wandelen en tot nu toe "loopt" dat redelijk oké. De conditie is nog altijd niet top, maar we raken er wel weer eens. Dinsdag 3 x 20 min. gelopen met 1 min. wandelen tussenin, en vanmorgen weer vandatte. Gelopen afstand (excl. wandelen) is telkens zo'n 9,6 km, dus echt snel gaat het nu ook niet, maar ja...So be it. Ik kan het ondertussen allemaal wel vlotjes relativeren hoor.

Maandag ben ik ook nog een uurtje gaan spinnen (en morgen weer!) en gisteren heb ik ook nog een 15 km gefietst op m'n Trekkie. Dat was dan een ritje tot aan de winkel, waar ik hem eens mocht binnenbrengen voor een eerste nazicht (gratis). De zware val begin juni had toch wat zijn sporen nagelaten. Het voorwiel sleepte sindsdien een beetje en het voorblad schakelde nogal moeilijk. Ze hebben er 45 min. werk aan gehad om het allemaal weer goed te krijgen, alle vijsjes en boutjes en naafjes en wat zo meer werden minutieus gecontroleerd en weer op punt gezet. Sjieke service dus! Achteraf voelde ik het verschil wel degelijk toen ik weer naar huis fietste. A.s. zondag fietsen we naar Leuven voor Hapje Tapje, dus wel goed dat Trekkie weer helemaal op punt is gesteld!

 

 

19:59 Gepost in Info | Commentaren (6) |  Facebook

17-06-09

nog steeds rood licht

Vandaag m'n laatste kiné-beurt. Na 18 keer is het verdict nog steeds: wachten! Ook al merk ik nu totaal geen last meer bij wandelen, met m'n benen gekruist zitten rood(kon ik tot voor een paar weken geen minuut volhouden) of trappenlopen....bij het behandelen van de knie, voel ik nog steeds wel pijn. Teken dat de ontsteking hardnekkig aanwezig blijft. Lang gebabbeld met Annelies...Ze heeft toevallig vorige week nog een expert gehoord die met nieuwe onderzoeksresultaten kwam over ITF (illitobiaal frictiesyndroom). En eigenlijk had die mens geen goed nieuws: het enige dat helpt tegen deze blessure is complete immobilisatie van het gewricht. Dus de knie in de gips of brace. En dat voor minstens 6 weken. Ja zeg...dat doet geen kat natuurlijk, want buiten pijn op zeer specifieke momenten (zoals bij het lopen), heeft men eigenlijk geen last van de blessure. En dat beseft die expert dus ook wel. Maar het nadeel is dus, als je die immobilisatie niet doet, je gewoon makkelijk tot een jaar of nog langer met die blessure kunt blijven zitten. Ik zit er nu al 7 maanden mee...nog 5 maanden te gaan dus? Vroeger opereerde men ook wel (nu zijn er nog wel enkele chirurgen die dat doen), maar daar werd men dan nadien ook 6 weken voor in de gips gelegd en men gaat ervan uit dat het eigenlijk dat is dat dan uiteindelijk de genezing geeft en dus niet de operatie.Probleem is een beetje dat de medische wereld er zelf ook nog altijd niet uit is wat nu juist de oorzaak is van ITF. Is het de pees op zich die verkeerd beweegt, of een probleem in het kniegewricht? Of andere zaken? En als je dan de pees opereert, terwijl het misschien aan het kniegewricht ligt, tja...dan ben je de boel misschien alleen maar erger aan het maken. Dus toch maar geen operatie...

Dus wat nu? Wachten hé. En eigenlijk is zelfs fietsen, wandelen, zwemmen...uit den boze. Nu heb ik de voorbije twee weken al bitter weinig gedaan, op 50 minuten fietsen na. Dus da's wel goed. En de komende drie weken zullen ook sportloos zijn (ik heb beloofd ook het wandelen tot een "minimum" te proberen houden, maar er zullen toch wel een paar korte natuurwandelingen tussenzitten). En na de reis mag ik eens voorzichtig proberen met lopen, op zachte ondergrond, niet te lang natuurlijk. En vooral héél véél hopen dat de pijn niet meer weerkeert. Komt ie wel weer...dan is het weer naar een orthopedist. Maar daar heb ik dus geen vertrouwen meer in. Via Anja Smolders kreeg ik een naam door van een orthopedist, maar van de kinesist hoorde ik dan weer dat dat een "spuiter" is, en dat heb ik ook al eens gehad en dat heeft niet geholpen.

En ook financieel is dat allemaal geen lachtertje. De kinesist kostte me al 360 euro (gelukkig krijg ik daar een 200 euro van terugbetaald), maar die orthopedisten rekenen ook fors door en dan moet je eerst nog langs de huisarts om een doorverwijzing te vragen. En dan misschien nog radiografieën of scans...Kassa kassa kassa. En dat allemaal om weer wat te kunnen lopen? Ik wil nog wel een beetje doorzoeken en ermee voortgaan, maar als dit tegen eind 2009 niet opgelost is, geef ik er effe definitief de brui aan. Zoveel is het me ook allemaal niet waard. Altijd weer maar het deksel op de neus krijgen (en dat is me de voorbije maanden al verschillende keren overkomen) is niet leuk, is frustrerend en da's nu net niet wat ik in sporten zoek hé. Het moet plezant blijven. Fietsen en spinning kan ik nog wel zonder pijn, dan doen we dat maar voortaan als sport. Lopen zal altijd wel mijn favoriete sport blijven, maar als het lijf njet zegt...tja dan zullen we daar mee moeten leren leven hé. Maar laten we nog niet té ver vooruit op de zaken lopen, nog eventjes een beetje hoop op beterschap binnen enkele weken en hopen dat we niet voor de zoveelste keer het deksel op de neus krijgen!

Thumbs up dus!

 

thumbs

21:40 Gepost in Info | Commentaren (10) |  Facebook