08-02-11

"sport drijft steeds meer koppels uit elkaar" (artikel)

Onderstaand artikel las ik vorige week in Het Laatste Nieuws.(HLN 3/2/2011)

Steeds meer koppels gaan uit elkaar door het sportregime van één van de partners, dat meldt een Amerikaanse huwelijkstherapeute.

koppel.jpgRelatietherapeute uit Cincinnati Karen Gail Lewis: "Steeds meer koppels vragen me raad biij hun huwelijksproblemen veroorzaakt door hun sportgewoonten. Het begint vaak onschuldig met een occasionele sportsessie, maar het kan al snel uitgroeien tot een tijdrovende hobby en een er voor zorgen dat koppels uit elkaar groeien." Hun nieuwe hobby maakt van veel vrouwen een sportweduwe: ze wordt alleen wakker 's ochtends omdat haar sportieve partner al voor het werk gaat trainen, 's avonds kijkt ze alleen naar televisie want hij is vroeg moe. Daarnaast maakt het ook dat de sporter geen tijd heeft om huishoudelijke taken te verrichten. Wat de ergernissen doet opstapelen, tot uiteindelijk de bom barst.

Aantrekkelijker
Maar de problemen kunnen verder reiken dan dat. Als de sportieve partner dankzij zijn nieuwe gewoonten slanker en gespierder dan voorheen is, kan dit de relatie een boost geven. Maar dit heeft ook een keerzijde, want dit verhoogt ook de aantrekkingskracht op anderen, waardoor deze partner plots meer aandacht krijgt van het andere geslacht. Huwelijkstherapeuten zeggen dat veel relaties gebaseerd zijn op een gelijk niveau van aantrekkelijkheid. Een verschuiving hierin kan het huwelijk uit evenwicht brengen. Vaak is een plotse interesse in sport een onderdeel van de midlifecrisis, wat deels ook de relatiecrisis kan verklaren.

Een mogelijke oplossing om deze huwelijksproblemen te voorkomen, is door samen te sporten. Met zijn tweeën joggen kan de band tussen partners sterker maken. Want door intensief te bewegen, maakt je lichaam endorfines aan, een stof die ook geproduceerd wordt wanneer je verliefd bent. (ep)

Om eerlijk te zijn, kan ik me hier wel perfect iets bij voorstellen. Ik heb zelf ook zo'n fanatieke periode gehad dat ik elke dag ging sporten, voor een marathon aan het trainen was en op niet-loop-dagen dan maar naar de fitness trok enz...En dat bovenop een fulltime job, waardoor je elkaar ook al niet veel te zien krijgt. De zondagen stonden steevast in het teken van de lange duurlopen, dus hoppa...weer voor een paar uurtjes weg. En nadien te moe om nog iets zinnigs uit te steken. En dan enkele weken ook geen druppel alcohol aanraken, zodat de fles wijn niet gezamenlijk kon geconsumeerd worden.  Gelukkig heb ik een begrijpende partner en wist ie ook van ...'t is tijdelijk. Na die marathon gaat de rem er weer af en komt er weer wat meer tijd vrij. Het komt er denk ik vooral op aan om goeie afspraken te maken en elkaar genoeg ruimte te geven maar toch ook te streven naar genoeg kwalitatieve momenten samen. Zo is het bij ons nu wel moeilijker om sport ingepast te krijgen in ons leventje, maar mits goede afspraken lukt het perfect en ventje snapt ook dat ik die enkele momentjes per week echt wel nodig heb om mentaal en fysiek mezelf weer op te laden om er weer volop tegenaan te kunnen. En omgekeerd gun ik hem zo ook zijn eigen momentjes. Als je dat als koppel niet kan, scheelt er misschien wel iets anders en wijt je het gewoon aan de hobby van man of vrouw-lief? Dat laatste suggereert de auteur van het artikel trouwens ook. Benieuwd naar jullie reacties!

16:11 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

06-02-11

bijna zo ver...

Stilletjesaan begint de progressie te komen. Soms denk ik bij mezelf: ben ik nu véél te traag aan het opbouwen? Want ik leek maar niet voorbij die grens van een goeie 5 km te geraken. Toch al zeker in de week niet, op zondagen ging het al wat beter (omdat ik ook iets meer tijd heb). Maar zie: deze week kwam er toch een kentering. Zowel dinsdag als vrijdag liep ik meer dan 6 km. Dinsdag 6,4 km om exact te zijn, en dat in 38,5 minuten, dus zelfs een mooi tempo gehaald ook. Vrijdag kreeg ik een bezoekje van blogger Gert en samen haspelden we 6,5 km af in een goeie 40 minuten. Beide keren ging het eigenlijk opvallend vlot, moest ik niet naar adem happen en had ik nadien nog "overschot". Een goed teken dus!

Vanmorgen dan weer een stapje dichter naar de 10 km toe. 9 km stond er nu op de planning en uiteindelijk heb ik gewoon het uur volgelopen en eindigde zo op 9,3 km. Volgende week, bij leven en welzijn, dus eindelijk weer die kaap van 10 km ronden. Kan me al niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst die afstand heb afgelegd, maar 't zal al zeker meer dan een jaar geleden zijn, als 't zelfs niet 1,5 jaar is.

Vanmorgen werd me trouwens nog eens goed duidelijk gemaakt dat ik niet meer in de stad woon, maar op den buiten (ook al is het maar 8 km van Mechelen). Mijn weg werd ineens versperd door een loslopende koe, hihi. Grappig wel, het dier was door een omheining heen gebroken en had de vrijheid geroken dus :-) Gelukkig was ze tam en ging ze mooi opzij toen ik wou passeren (want 'k moet eerlijk toegeven: heb schrik van die beesten...).

 

koe.jpg

 

15:09 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

30-01-11

muizen

Een weekje verder en alweer een stapje dichter bij de 10 km.

muizenissen_800_inset.jpgAfgelopen week was wel een rustig weekje. Maandag belandde ik bij de dokter met alweer onhoudbare pijn in m'n schouders, ellebogen, maar ook m'n nek en rug zaten muurvast. Eigenlijk ging ik gewoon een voorschriftje voor de kiné halen, want m'n eerste 9 beurten zitten er nu bijna op. Maar het bezoekje resulteerde in twee weken ziekteverlof. Want stress is eigenlijk de hoofdoorzaak en stress is iets dat al een paar maanden m'n leven wat beheerst. Twee weken thuis dus om de muizenissen in m'n hoofd tot stilzwijgen te dwingen, dingen op een rijtje te zetten en eventueel wat beslissingen te nemen. We zijn ermee bezig in ieder geval ;-)

Gelukkig doen de spieren in mijn benen geen pijn en mag ik van de dokter alles ondernemen wat mij mentaal tot rust brengt. Laat joggen nu zoiets zijn :-) Dus toch drie keer gaan lopen deze week.

Woensdag: 5,4 km in 32 minuten (dus wel wat doorgelopen precies, als ik het hier nu zo zie)

vrijdag: 5,5 km in zo'n 34 minuten

zondag: 8 km in 49min30sec

Jep, elke zondag een kilometerke erbij, dus deze week was dat 8 km. Nog twee weekjes en we zouden aan de 10 km moeten zitten...En dan blijven we daar even een maandje bij om te zien of de knie zich blijft gedragen (tot nu toe dus wel, hout vasthouden). Als de knie braaf blijft, bouw ik rustig verder op naar 15 km. Wie weet wie weet mag ik ooit nog eens terug beginnen dromen van een halve marathon...;-)

De wedstrijd van 20 februari in 't Domein van Hofstade doe ik misschien dan toch niet mee. Effe geen zin in wedstrijdstress ;-) En 'k ga dan weer té snel willen lopen, wat weer nefast is voor m'n nek- en schouderspieren en die kunnen dat gedoe momenteel wel missen als kiespijn. 'k Zie nog wel.

Tot later!

 

 

 

13:20 Gepost in Sport | Commentaren (6) |  Facebook

23-01-11

4 x

Zo, weer een weekje verder! En voor het eerst sinds lang nog eens 4 keer gaan lopen, omdat het toevallig lukte en zo goed uitkwam. 't Zal niet rap opnieuw gebeuren Tong uitsteken

Maandagmorgen een rustig toerke gelopen. De benen voelden nog wat loom aan na de training van zondag, dus geen risico's genomen. 5,2 km in 33 minuten was het resultaat.

Woensdag dan intervalletjes gedaan. 5 x 5 minuten en een kilometer in- en uitlopen. In totaal kwam er zo 6,7 km bij op de teller. De snelste interval ging tegen zo'n 5:10 min/km, maar dat hield ik slechts 2 intervallen vol. De anderen gingen zo tegen een 5:30 min/km gemiddeld en dat vond ik al wel snel genoeg Knipogen

Vrijdagmorgen terug een rustig toerke gelopen, omdat ik donderdag wat last had van een pijnlijke spier in m'n bovenbeen. Gelukkig voelde ik er vrijdag niets meer van, maar beter voorkomen dan genezen denk ik dan maar. Een rustige 5 km in 32,5 minuten.

En vanmorgen dan de zogenaamde "lange" duurloop. Alleen zijn ze bij mij nog niet lang natuurlijk. Nu is het stillekesaan wel de moment om op te bouwen richting die 10 km. Vandaag dus 7 km en de komende zondagen telkens proberen er een kilometer bij te lappen se. De 7 km vanmorgen gingen in ieder geval supervlotjes. 't Was een rotweertje buiten en de goesting was dus ver te zoeken, maar 'k heb doorgebeten! Een nieuwe route uitgestippeld, doorheen de Boortmeerbeekse bossen en veel afwisseling qua ondergrond. Exact 7 km op de teller, 't was goe gemikt in ieder geval :-) Ik deed er net geen 45 minuten over se.

Volgende training zal waarschijnlijk pas woensdag zijn, maar dan kunnen de spierkes goed herstellen de komende dagen!

Ik heb trouwens een doel voor ogen gesteld! Niet alleen die 10 km lopen natuurlijk, maar ook een wedstrijdje op het oog om de ultieme test te doen! Op 20 februari gaat de Winterjogging door in het Domein van Hofstade. Ooit eens mijn favoriete trainingsparcours, maar 'k ben er al lang niet meer geraakt. Maar nu er eens een wedstrijd doorgaat, kan ik dat niet laten schieten hé. Keuze tussen 5 en 10 km, maar 'k ga dus voor de 10 km, als er geen zware haperingen in m'n trainingen voorkomen de komende weken natuurlijk.

 

14:22 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook

16-01-11

Ik ben...

goe bezig! Al zeg ik het zelf :-) Alweer een weekje met 3 looptrainingskes achter de rug en al bijna 2 kg van de 7 kg kwijt! Hopelijk heeft het feestje waar we dit weekend naar toe moesten, nu niet te veel schade aangericht wat die kilo's betreft, maar 'k heb me goed gedragen daar, al zeg ik het zelf :-) Donderdag = weegdag, dus nog effe tijd om het helemaal weer goe te maken.

En de looptrainingen? Die gaan beter en beter. Nog altijd geen verre afstanden, da's voor ooit nog eens. We komen dus amper boven de 5 km uit.

Een kort overzichtje:

dinsdag (weer héél vroeg in de ochtend): gewoon een lekker rustig duurloopje van 5 km terwijl de wereld nog aan het wakker worden was. Ik deed er exact 32 minuten over!

vrijdag (ook 's morgens, maar 't was al 7u deze keer): 5,1 km, ook in 32 minuten. Dat ik ietsiepietsie verder liep,  komt door de drie korte versnellingskes van 100 meter die ik er halverwege tussenperste :-)

zondag (ook 's morgens, maar nu om 9u :-)): duurloopje van 40 min, waarbij ik eerst 10 minuten rustig opwarmde, dan 20 minuten lang 1 minuutje snel-1 minuutje traag liep en dan nog 10 minuten uitjogde. Op die 40 minuten legde ik zo 6,4 km af. En het ging super! En wat een heerlijk weertje was het buiten, zo mag het altijd zijn! :-)

Volgende week start al morgen, want ipv dinsdag staat m'n volgende training door omstandigheden morgenvroeg al op de planning. Ne mens moet soms creatief zijn hé. Op het schema staat 5 x 5 minuten, maar gezien het duurloopje vandaag, ga ik morgen zeker niet te hevig doen. 'k Wil de blessures echt wel voor blijven. Dus we zien wel hoe het gaat na 1 kilometerke inlopen, hoe snel ik die 5 minuten-reekskes ga doen dan.

Tot later!

 

 

Mash-Goodbye_l.jpg

 

 

 

19:29 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

09-01-11

hopeloos geval!

Voilà, de eerste officiële week zit erop en 'k heb mijn doel gehaald, nl. 3 x per week gaan lopen. Dinsdag moest ik er werl om 6u mijn bed voor uit en verdikke da deed zeer zene. Alhoewel, er zijn nog dagen dat ik op dat uur opsta, maar meestal kom ik dan pas een uur later buiten, nu stond ik een kwartiertje later al buiten in de bibberkou. Rap beginnen lopen dus om het wat warmer te krijgen.

Dinsdag was het terug versnellingen-dag. Hoe ik daar nu bij kom? Tja, heb via MyAsics een schema'tje aangemaakt om mij tegen eind februari hopelijk in staat te stellen weer 10 km aan één stuk te lopen. En dat schema bevat nu de eerste weken vooral loop-wandel-trainingen. Ik maak daar dan gewoon intervaltrainingen van :-) Dus dinsdag eerst een kilometer ingelopen en dan was het  6 - 8 - 6 - 4 minuten met telkens 2 min wandelen ertussen. Daarna nog een dikke kilometer uitgelopen. Ik was op tijd terug om er rap nog een gezond ontbijtje op te laten volgen (na eerst gedouched te hebben uiteraard) en toch m'n trein van 8u nog te halen. Perfect dus.

's Avonds moest ik voor de eerste keer naar de kiné, waar ik officieel tot hopeloos geval werd geklasseerd met twee ontstoken schouders, een acuut ontstoken elleboog, een cyste op m'n linkerpols (ook ontstoken) en een beginnnende ontsteking in de andere elleboog en pols. Bovendien zaten mijn rug- en nekspieren volledig geblokkeerd omdat ik dus alles nu verkeerd belast (bij het heffen van Seppe of de maxicosi) om die pijnlijke schouders en elleboog te ontzien...Jawadde, ze gaat dus wel wat werk aan mij hebben en ik vermoed dat 9 sessies voorlopig niet gaan volstaan. Donderdag al de 2e keer geweest en volgende week staan er ook weer 2 beurten op de planning.

Vrijdag dan eindelijk nog eens gaan lopen met de joggingclub hier achter de hoek! De dame en heer waar ik meestal dan mee samenloop hadden ook een paar rustige weken achter de rug, door de gladde omstandigheden hier, zodat we kozen voor het kortste rondje, goed voor een 5,2 km. Het ging supergoed, al zeg ik het zelf :-)

Vanmorgen dan terug intervalletjes. Het schema schreef vandaag 8 x 3 minuten voor met telkens 2 min. wandelen tussendoor. Het werden zeer vlotte intervalletjes, de meesten aan dik 11,5 km/u. Daar verschoot ik eigenlijk zelf wel van :-) Maar 3 minuten is natuurlijk niet lang.

Volgende training zal weer 's morgens in alle vroegte zijn, hopelijk lukt het me terug :-)

mist.jpg

 

16:56 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

02-01-11

weer eventjes begonnen

Goede voornemens worden naar 't schijnt amper een week volgehouden! Ben benieuwd hoe lang het bij mij zal duren. Maar 'k ben toch al goed begonnen. Als we ervan uitgaan dat de week vorige week donderdag is gestart, heb ik zelfs al drie keer gelopen deze week!! Donderdag een toerke, vrijdag idem en vanmorgen dan weer vandatte. Alleen is het allesbehalve leuk lopen hier momenteel. De straten liggen er spekglad en ondergesneeuwd bij. Vorige week is er bij ons zo'n 20 à 30 cm gevallen. Dit tafereeltje trok ik hier vorige week net achter onze hoek:

DSC06275.JPG

Het lange fietspad langs de spoorweg is één grote glijbaan en aan het bos ligt een ijslaag van nog zo'n 5 cm. Ze voorspellen dan al wel dagen lang dooi, die dooi is hier nog niet echt te bespeuren (op een paar grotere banen na). Bah...Ben dus verschillende keren geschoven en telkens mezelf overeind kunnen houden, maar dat heeft zijn weerslag gekregen op mijn nek- en schouderspieren die nu volledig geblokkeerd zitten.

Maar allé, we gaan niet zeuren en zaniken! We hebben gelopen en da's 't belangrijkste. De kilometers zijn nog niet om over naar huis te schrijven. Dat heeft niet alleen te maken met de gladde omstandigheden, maar ook met het feit dat mijn conditie niet alles is en het geen zin heeft om overmoedig van start te gaan.

Donderdag liep ik 3 x 10 minuten met een minuutje wandelen ertussen. Goed voor zo'n 4,5 km. Vrijdag volgde een toerke van 4 km in 26 minuten (zonder wandelpauzes). Vandaag had ik een intervaltrainingske gepland, want ik wil toch ook wel iets aan dat slakkegangetje van mij doen. Dus na een kilometerke inlopen, deed ik 6 x 3 minuten tegen gemiddeld een 10,5 km/u (nog niet snel, maar we moeten ergens beginnen hé). Daarna nog een kilometer uitlopen en zo had ik (zonder de wandelpauzes tussen de intervallen) 5,2 km bij op de teller (de eerste kilometerkes van 2011 trouwens).

Ik hoop dinsdag weer terug te kunnen gaan lopen, maar vrees dat ik dan voor dag en dauw zal moeten opstaan. Wie weet kan ik mezelf wel zo ver krijgen, hihi.

Of ik mijn goed voornemen van 3 x per week gaan lopen ga kunnen volhouden, durf ik de eerstkomende weken echt niet te voorspellen. Ik kom zo al tijd te kort, maar nu komen daar ook nog een hele reeks kine-beurten bij om iets te doen aan de pijn in mijn schouders en armen (vooral mijn linkerarm dan). Een onderzoek een paar weken geleden bracht aan het licht dat de ontstoken pezen in mijn schouders ondertussen verkalkt zijn en dat geeft onhoudbare pijnen die in m'n linkerarm zelfs doortrekken tot in mijn elleboog en pols (waar ondertussen ook al een kalkknobbel zit). En als je dan constant een knulletje van 8 kg zwaar moet opheffen...het is soms huilen van de pijn dus. Een maand lang ontstekingsremmers brachten geen soelaas, dus op naar fase 2 en dat is kine. Fase 3 = cortisone-inspuitingen, fase 4 = shockwave-therapie en fase 5 = operatie. Laten we hopen dat het nooit tot fase 5 hoeft te komen dus!

Wordt vervolgd! (nog zo een voornemen = minstens één keer per week deze blog bijwerken, houden jullie me daar aan?)

14:08 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

30-12-10

2010...relaas van een niet-sportief jaar ;-)

Her en der lees je nu op de sportblogs een overzicht van alle sportieve prestaties van het afgelopen jaar. Wie een zelfde relaas hier verwacht, zal ik moeten teleurstellen! Want op sportief gebied heb ik dit jaar absoluut niets verwezenlijkt hoor. Ik gok dat ik in totaal over een gans jaar zo'n 300 km gelopen heb, een peulschil in vergelijking met m'n topjaar 2008 toen ik een kleine 2000 km bijeen liep als ik het me goed herinner. Maar allé, 't heeft allemaal wel een verklaring natuurlijk, namelijk de komst van deze kleine ukkepuk:

blog.jpg

Op 4 juni 2010 kwam Seppe ons leventje overhoop zetten en dat zette alle sportieve ambities effe op een serieus laag pitje natuurlijk. Tijdens de zwangerschap heb ik kunnen sporten tot ik zo'n 5 maanden ver was. Sporten was wel een groot woord: beetje fietsen en beetje lopen en dat was het dan. En dan moest ik stoppen van de dokter, omdat ik te zeer aan inspanningsastma begon te lijden, wat mijn hartslag de hoogte injoeg en dat was dan niet goed voor dat kereltje in mijn buik. De zwangerschap zelf begon ook wat mis te lopen (nog amper vruchtwater) en ik moest drie weken voor de geplande datum al stoppen met werken en verplicht rust houden (wat me niet gelukt is wegens een acute opstoot van nestdrang...voor het eerst in mijn leven wou ik echt héél mijn huis opkuisen, hihi).

En dan kwam dus Seppe ter wereld, via keizersnede. Dat maakte dat het herstel ook wat langer duurde dan bij een normale bevalling. Eind juli besloot ik terug aan het lopen te slagen, vroeger dan eigenlijk mocht, maar ik was niet langer te houden. Eind juni was ik trouwens al terug de koersfiets opgekropen om zo al wat kilometers af te malen.

Maar in augustus was het dan weer alle hens aan dek want onze verhuis kwam eraan. Eind augustus hadden we de sleutels en midden september moesten we al verhuizen, dus was het stressen tegen de sterren op.

Met een baby'tje jezelf aan een verhuis wagen: ik raad het niemand aan!! Dit was ongetwijfeld de meest stresserende periode die ik ooit al heb meegemaakt. Het enige dat mij nog wat rechtop hield, was het feit dat ik nog niet moest gaan werken. Ik was zo verstandig geweest om er een maandje ouderschapsverlof bij te nemen om die verhuis wat te kunnen bolwerken. Maar dan nog was het heftig en iets om nooit nog over te doen. Als ventje ooit nog eens wil verhuizen, ga ik me ondertussen drie maanden ergens op een Grieks eiland placeren en ik kom pas terug als alles verhuisd is :-)

Soit, het hoeft geen betoog dat het lopen toen al terug op een zeer laag pitje kwam te staan. De enkele keren dat ik ging lopen, was het in ware start-to-run-stijl met veel wandelpauzes. Maar de dag na de verhuis, liep ik wel mijn eerste loopwedstrijd van het jaar mee! Ah ja, want net achter de hoek van m'n nieuwe stek werd door de plaatselijke joggingclub een wedstrijd georganiseerd. Die moest ik meedoen natuurlijk. 3,5 km was de magische afstand en ik liep hem in een kleine 19 minuten. Ik had direct de smaak te pakken en liep een week later dan ook maar ineens de 5 km Dwars door Mechelen mee! Voilà, ik was weer gelanceerd se.

Een week na DDM moest ik echter weer beginnen werken en hopsa...'t was helemaal gedaan met tijd over hebben. Een baby, verbouwingswerken en dan nog fulltime gaan werken....bah...het viel me echt zwaar en eigenlijk was lopen hetgeen waar ik echt naar snakte op sommige dagen, maar de uitputting werd te groot en de momentjes tijd die er af en toe eens over waren, lag ik uitgeteld in 't zetelke.

Toch lukte het me om begin november in Mol nog eens een wedstrijdje mee te lopen, zonder enige training weliswaar. De hele maand oktober was ik misschien 8 keer eens een half uurtje gaan lopen. 'k Was dan ook wel supercontent van m'n tijd van 27 minuten op die 5 km.

Daarna viel het weer stil op loopvlak. Nog wat aannemers over de vloer, een winter die te vroeg begon in te treden, Seppe die ziek werd, dan ik ziek...Excuses te over om niet te (moeten) gaan lopen.

Nochtans heb ik het dus echt mentaal nodig, die uitlaatklep van het sporten. Dat heb ik wel gemerkt na wat mentale dipjes de afgelopen weken. Gelukkig beschik ik over de nodige zelfkennis en weet ik wel waar bij mezelf de dingen niet echt in de haak zitten. Eén van die dingen is het missen van een goeie uitlaatklep. Ging ik vroeger 6 keer per week sporten, nu haal ik amper gemiddeld 1 à 2 keer per week. Met een job die soms het uiterste van mezelf vergt, is dat te weinig. Ik heb dus één belangrijk doel in 2011: terug minstens 3 keer per week gaan sporten. Het moet!

En ik hoop ook wel een paar kilookes kwijt te geraken volgend jaar, want door het gebrek aan sporten, zijn een groot deel van de zwangerschapskilootjes er nog steeds niet af. Maar ja, wat wil je met een ventje in huis die elke avond heerlijk kookt :-)

 

Aan iedereen een superfijn en liefdevol 2011 toegewenst!!


 

 

 

21:25 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

06-11-10

nog eens een wedstrijdje

Na bijna 3 weken amper trainen werd ik plots geconfronteerd met het feit dat er wel een wedstrijd op de planning  stzilvermeer.jpgond. Oepsie!! Vandaag was het de Zilvermeerloop in Mol, een organisatie van de Vabco, clubje van Mario en de zijnen. Had die wedstrijd enkele jaren geleden al eens gedaan en had nu halvelings aan Jessica beloofd van dit jaar ook mee te doen. Maar Jessica is jammergenoeg geblesseerd, dus sloeg bij mij ook wel de twijfel toe. Want 'k heb dus de voorbije weken amper getraind, dus wat kon ik in hemelsnaam nu op een wedstrijd gaan doen? Meedoen voor de fun dus! En om Mario en de zijnen nog eens te zien. Dus de knoop werd doorgehakt, meedoen zou ik!

Die "zijnen" van de Mario bleken er niet veel te zijn. Enkel toploopster Wendy was er. Maar ook Wim en Benny, twee Facebook-buddy's die ik nog nooit eerder in 't echt had gezien. Zo werd het tripje nog meer de moeite waard in ieder geval!

Ik had dus totaal geen ambities voor deze 5 km, maar wel de stille hoop om onder de 30 minuten te eindigen. Aan de start kwam ik dan den Bob tegen. Ex-collega van op ING en ook een collega-loper natuurlijk. Na elkaar toch wel héél lang niet gezien te hebben, raakten we druk aan de klap vlak voor de start en we smeedden direct het plan om gewoon dit wedstrijdje gezellig samen te lopen en te gaan voor die 30 minuten. Ondertussen dus nog wat bijpraten tot na een km of 3 we allebei wel wat stilvielen en ons moesten concentreren op het lopen, wilden we nog heelhuids de finish halen :-) Na 4,5 km moest ik Bob laten gaan. Het viel me op dat hij nog heel soepel liep, terwijl ik stevig op m'n adem aan het trappen was en het gevoel had van stilletjesaan dood te gaan :-) Dus 'k riep van "ga maar" en uiteindelijk finishte hij een 15 seconden voor mij. Ik haalde de finish in net geen 27 minuten netto (eigen gemeten tijd), dus ruim onder die 30 minuten! Wreed content dus en toch wel lol gehad onderweg, wat moet een mens nog meer hé.

Bij de finish mocht ik dan nog een lotje trekken en 'k had toch wel prijs zeker. Oh ironie, was het nog een petje van mijn ex-werkgever ING Insurance, hihi. 'k Heb er al zo een stuk of 5 in mijn kast liggen, dit kan er nog wel bij.

Achteraf dan nog een uurtje nagekletst met Mario en Wendy, ook altijd supergezellig. Onze Seppe was er trouwens bij hoor, samen met zijn papa. Hij heeft de hele tijd gewoon alles gadegeslagen, veel gelachen en gekird en braaf zijn flesje gedronken in de tent zonder zich van al het geroezemoes rond zich heen iets aan te trekken. 't Is toch een braaf manneke zene.

Volgende "wedstrijd" wordt hoogstwaarschijnlijk de 5,4 km in Kampenhout in december. Da's hier vlakbij, dus 't zou te zot zijn om dat links te laten liggen. En al van veel mensen gehoord dat 't ne leuke is! Olé!

 

 

22:36 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

19-10-10

zoeken naar tijd

Het motto van mijn blog is "Miles take time, but the time is mine". Het citaat vond ik toevallig ergens op internet en ik vond het wel veelzeggend toen ik deze blog opstartte. En nu het soms zoeken is naar tijd, vind ik het nóg meer op mezelf van toepassing. De kilometertjes kosten inderdaad wel wat van m'n tijd, die tijd is kostbaar, maar het is wel echt effe een momentje voor mezelf en het is dus volop genieten van die me-time.

Nu ik weer aan het werk ben, is het nog meer zoeken naar vrije momenten. De eerste twee weken verliepen dan ook nogal chaotisch. Ik vond totaal mijn draai niet en wist niet aan wat eerst beginnen en denken. Thuis is het dan proberen het maximale uit je tijd te halen, want je wil toch effe tijd voor die kleine ukkepuk, en ook nog even met je hubbie babbelen en tegen dat je in de zetel neerploft is het eigenlijk tijd om te gaan slapen...Ik stond al bijna op het punt om m'n ontslag te geven om weer die zalige tijd thuis te hebben...Maar alles heeft gewoon effe zijn tijd nodig, want nu zijn we week 3 ingegaan en begint het allemaal wel wat op zijn plooi te vallen hoor. En zo ook dus de tijd om weer die kilometers te lopen.

Vorige week is het er dus totaal niet van gekomen, behalve dan de zondag en die eerste week ook de vrijdag (met de club). Deze week dan al zondag, maandag (gisteren) en vandaag (met de club) gaan lopen. Soms hebben treinstakingen dan toch voordelen :-) Ideaal was het anders niet, drie dagen achtereen lopen. Maar als de tijd zich nu onverwachts aandient, profiteer ik ervan en ga ik gewoon. Want het volgende gaatje zie ik pas a.s. zondag.

Veel kilometers doe ik nog niet hoor. Meestal zit het tussen de 5 en de 8 km. Enkel de zondagen durf ik al eens iets verder, maar die iets moet je letterlijk nemen. Het verste dat ik tot nu toe liep was 8,7 km :-) Dat was voorbije zondag en manmanman...wat was dat een heerlijk tochtje! Een nieuwe route uitgestippeld via google maps en hopen dat de afstand een beetje zou kloppen en ik dus geen 15 km zou moeten afleggen om weer thuis te geraken. Maar het was dus perfect! Van thuis uit via het fietspad langs de spoorlijn naar Hever en van daar af quasi volledig op onverharde paden gelopen...via de visvijver naar de rivier de Dijle, zo naar Rijmenam (dorp), daar 200 meter een stuk baan gevolgd, om dan weer af te slaan in een dreef die me kilometers lang doorheen een bos weer naar m'n hometown Boortmeerbeek bracht. Genieten van de eerste tot de laatste meter en toen ik thuiskwam had ik zoiets van "oh, ik wil nog ne keer!". Maar dat zou niet zo verstandig geweest zijn hé.

Tot nu toe houdt m'n knie het supergoed uit en dat wil ik liefst zo houden. Ik blijf dus gewoon op hetzelfde elan verder"trainen". Dat wil zeggen...niks moet, genieten staat voorop, niet te veel kilometers per keer (ga misschien wel op zondagen opbouwen tot 10 km en het daar dan effe bij houden) en tempo= loslopen (dus niet té traag (want dan had ik meestal meer last van m'n knie), maar ook geen snelheidstrainingen). M'n tempo ligt meestal rond de 9,5 km/u, met de club gaat het meestal rond de 10,5 km/u (na een kilometertje of 2 inlopen). En hopelijk kunnen we zo de komende maanden blessurevrij trainen en de winter doorkomen hé.

 

22:06 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

03-10-10

lekker genieten...

Weer een weekje verder en helaas mijn laatste weekje thuis. Na 15 weken zwangerschapsverlof en een maand ouderschapsverlof is de tijd nu daar dat ik weer aan het werk moet. Dat betekent hoogstwaarschijnlijk ook een pak minder tijd om te gaan lopen. Zeker de eerste week al, waar er twee avondvergaderingen en een dag weekendwerk me al te wachten staan. Pfew. Ze smijten mij er direct weer in dus.

Dus de afgelopen week ervan geprofiteerd en in totaal weer drie keer gaan lopen…dinsdag, vrijdag en vanmorgen! Dinsdag en vrijdag met de loopclub. Telkens een andere route, dat vind ik echt wel fijn.  Dinsdag deed ik het nog rustig aan, qua tempo. Dwars door Mechelen zat toch nog een beetje in m’n benen. De drie anderen in mijn gezelschap vonden dat blijkbaar prima. Er werd wel een iets langer toertje gelopen en na 7 km was ik weer thuis. Het liep eigenlijk super. Vrijdag was ik dan niet mijn beste zelf. Voelde me doodmoe (vooral mentaal), had overal spierpijn.  Ik moest me echt effe oppeppen om zelfs maar m’n loopkleren aan te trekken. Maar achteraf had ik er geen spijt van. Enkel met H. gelopen en ze besloot me een kort toerke van een dikke 5 km te laten zien. Aan een rustig tempo en ondertussen gezellig kletsen, daarmee gingen de kilometerkes opvallend vlot, ondanks m’n vermoeide gevoel. Na 5,5 km stond ik weer thuis deze keer en ‘k voelde me al stukken beter, maar ben toch wel snel m’n bed ingekropen en 10u aan een stuk geslapen. Dat had ik precies eens nodig.

Vanmorgen dan…héérlijk weertje buiten, dat kon ik niet zomaar laten passeren. Na wat ochtendtaakjes en vlak dreef bmb.jpgnadat ik Seppe in zijn bedje had gelegd voor zijn voormiddagdutje, de babyfoon aan de papa gegeven en zelf de deur uit voor een rustig duurloopje. Op m’n eentje deze keer eens door de Boortmeerbeekse velden en bossen. Want natuur is hier echt wel te vinden, vlakbij. Na een stukje fietspad en gewone weg, kwam ik op de mooie lange dreef uit en van daar af vond ik snel mijn weg naar het bos, waar ik wandelpijltjes gevolgd heb. Dan via velden naar het tweede bos en ook dat door en dan nog via een stukje weg, nog op een mooi landweggetje uitgekomen langs een beek. En zo via nog wat omzwervingen weer naar huis en toen had ik er 8 km opzitten. Heerlijk genieten, zeker met dat zonnetje erbij. Was het al maar terug zomer, hihi.

En denk dat m’n volgende looptochtje pas voor volgende vrijdag of voor volgende zondag zal zijn. Daarvoor gaat er echt geen tijd zijn, maar dan is dat maar zo. Lig er niet zo veel meer wakker van hoor. Genieten staat voorop en dat kan ik niet voluit als het onder extreme tijdsdruk is of van “moetes” hé.

15:12 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

26-09-10

Dwars door Mechelen

Na het mini-wedstrijdje van vorige week heb ik de smaak van het lopen weer helemaal te pakken. Dinsdag waagde ik me dan voor de eerste keer tot bij de Boortmeerbeekse joggingclub. Superhandig hoor...de voordeur uit, 300 meter wandelen en ik ben er al :-) Wat een luxe! 't Is geen atletiekclub, alhoewel hun vertrekpunt aan de sporthal hier is. Maar die sporthal heeft dus geen piste (jammer). Het is dus een gewone recreatieve joggingclub, waar je puur voor de fun komt lopen, net waar ik naar op zoek was. De "trainer", Jules, een gezellige oudere man die een beetje het overzicht bewaart, weet zowat van iedereen wat hun tempo is en linkte me die avond dus aan twee mensen waarvan hij wist dat ze ideaal trainingsgezelschap zouden zijn. Want er vormen zich dus elke keer automatisch wat groepjes: snel, traag, kort, lang. Voor ieder wat wils dus. Ik trok dus op stap met H. en D. voor een zeer gezellige training. Na 7,1 km in 45 minuutjes waren we weer terug aan de sporthal, na een leuke zwerftocht langsheen veldwegeltjes en fietspaden. Zo leerde ik ineens m'n nieuwe omgeving kennen se. Nog rap 300 meter uitgelopen en ik stond aan m'n voordeur en kon zo recht de douche in :-)

Vrijdag ben ik dan terug geweest. Opnieuw met H. gelopen, maar nu liep Jules ook mee en nog twee anderen. De route liep nu helemaal anders, o.m. een stukje langs m'n vertrouwde Leuvense vaart. Ditmaal waren we na een kleine 6 km terug. Het tempo was pittig geweest. Na een beetje inlopen ging het ongeveer 4 km tussen 10 en 11 per uur en ondertussen maar babbelen :-) We hadden eigenlijk niet door dat het tempo zo hoog ging, maar allé, daarmee zat m'n eerste tempotraining erop :-)

Vandaag was het dan terug een wedstrijdje! Dwars door Mechelen. Net nu ik niet meer in Mechelen woon, héhé. Het was echt een snertweer buiten en voor de start stond ik echt te rillen van de kou. Was dus warm ingeduffeld en dat heb ik me wel beklaagd tijdens het lopen natuurlijk. Ik besloot van gewoon eens alles proberen te geven en te zien waar ik zou eindigen. Het ging best wel goed, maar na 3 km kreeg ik wel effe een dip. Toch wat te rap gestart precies, beginnersfoutje ;-) De 4e km ging het weer wat beter en dan was het nog effe doorzetten tot het einde. 't Was natuurlijk weer geen 5 km, zo typisch. Na 4,8 km was de finish al daar en had ik een tijd gelopen van 25 min 24 sec. Ik hoopte op een tijd onder de 30 min :-) Zo 3,5 maanden na de bevalling (met keizersnede) en met amper deftige training in de benen door de verhuisperikelen de voorbije weken, kan ik alleen maar tevreden terugkijken naar dit wedstrijdje! De volgende "wedstrijd" wordt waarschijnlijk in Mol begin november, ook weer 5 km (verder dan dat hoeft voor mij voorlopig niet).

 

 

21:54 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

20-09-10

Herfstjogging Boortmeerbeek

Oei, al een dikke maand geleden dat ik nog iets geschreven heb. Daar zat onze verhuis natuurlijk voor iets tussen. 't Zijn superdrukke en stresserende weken geweest, maar sinds vrijdag zijn we definitief verhuisd. Nog veel te doen in onze nieuwe stek en natuurlijk moet er gigaveel weer uitgepakt worden en op zijn plaats gezet en zo, maar het tempo mag weer iets omlaag op dat vlak. Alles op zijn tijd nu, zullen we maar denken.

Het lopen heb ik de voorbije maand gelukkig niet altijd achterwege gelaten. Af en toe vond ik toch wel even een momentje om ertussenuit te knijpen en een toertje te gaan lopen. Een paar dagen na m'n vorige post liep ik trouwens eindelijk eens 5 km aan een stuk. En de trainingen daarop probeerde ik toch steeds minstens dat kilometeraantal aan te houden op één enkele keer na dat ik er nog eens met de kinderwagen op uittrok en ik na 4 km de strijd moest staken wegens té pijnlijke schouders. 5 km werden dan vanaf begin september 6,5 km. Een oud vertrouwd toertje nabij m'n oude stekje dat ik eens terug oppikte, voor zolang het nog ging :-)

Vorige vrijdag dan verhuisd! En gisteren (zondag) hield de lokale Boortmeerbeekse joggingclub zijn jaarlijkse herfstjogging.jpgHerfstjogging, al voor de 16e keer! En diezelfde joggingclub heeft als thuisbasis de sporthal die op een paar 100 meter van m'n nieuwe voordeur ligt en daar vond ook het vertrek van de Herfstjogging plaats. Dat kon ik dus niet missen, als nieuwbakken Boortmeerbeekse inwoonster :-) Keuze uit 3 afstanden: 3,5 km,7 km of 10,5 km. De 7 km had misschien net nog gelukt, maar 'k wou toch maar geen risico's nemen en koos de veilige optie: de 3,5 km. Vooraf even aan de klap geraakt met de trainer van de joggingclub en het lijkt me wel leuk om eens met hen te gaan lopen. Ga ik zo snel mogelijk proberen doen in ieder geval, hopelijk morgenavond al! Bij de start ook met een paar dames van de club aan de klap geraakt en 't is precies wel een gezellige bende daar!

En het lopen dan? Awel, het ging beter dan verwacht. Had al een week niet meer gelopen en was ultrastijf en had rugpijn van al het verhuizen (die voormiddag ook nog uren in de weer geweest met uitpakken en meubels op hun plaats zetten en zo), dus m'n verwachtingen waren absoluut niet hooggespannen. Stiekem hoopte ik op een tijd van 21 minuten, ofte 10 km/u. Uiteindelijk finishte ik al na 18 min 32 sec. En dan te denken dat ik onderweg heb lopen tetteren met een madammeke van een club in Keerbergen en een kerel die dit jaar voor de 3e keer de Marathon van Kasterlee gaat lopen en zag dat ik het petje van de editie van 2008 (waar ik toen de halve marathon meeliep) ophad. Voor ik het wist, was ik dus al terug aan de finish :-) En aan die finish stond mijn trouwste supporter Seppe natuurlijk, samen met de papa en zijn peter :-)

Het smaakt naar meer in ieder geval. Niet qua afstand (daar ben ik nog niet aan toe), wel om terug wat meer van die joggings mee te doen. Volgende zondag is 't Dwars door Mechelen en hoogstwaarschijnlijk ga ik me er aan de 5 km wagen, als er niks tussenkomt tenminste (met een ukkie van 3,5 maand thuis is dat altijd wel mogelijk natuurlijk :-))

21:44 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

18-08-10

op schema

We zitten nog steeds "op schema" en tot nu toe heb ik alle trainingen kunnen doen. Enkel dit weekend waren er eens drie dagen tussen de trainingen, dat lag vooral aan tijdsgebrek en opkomende vermoeidheid. En in dat regenweer gaan lopen, daar had ik ook geen zin in.

De blokken "lopen" worden steeds langer en langer. Zo zat ik gisteren aan 14 - 14 - 8 minuten lopen, met telkens 2 minuutjes wandelen ertussen. Dat begint al op iets te trekken. Met nog drie minuutjes uitlopen op het einde, eindigde ik de training met 6,4 gelopen kilometers. De 5 km zijn dus al gepasseerd, maar 'k ben nog steeds niet aan één stuk aan het lopen natuurlijk. En die dag komt dichter en dichter bij! Morgen staat me nog 15 - 15 - 6 minuten te wachten, zondag dan nog 16 - 16 - 5 minuten en dan is het zo ver! En net dan schieten we volop in actie met onze verhuis. Misschien lukt het dinsdag nog om te gaan lopen (maar riskeert dat het dan met Seppe is, en dan zal het toch een rustigere training worden) en anders zal het zoeken worden naar een moment de komende weken. Dus wie weet schakel ik toch nog wat terug en herneem ik wat eerdere trainingen uit het schema, als er wat te veel tijd passeert tussen twee trainingen in.

Ik heb dus niet meer getraind met de kinderwagen. Reden is mijn schouder die opnieuw chronisch ontstoken is. Met een verhuis in het vooruitzicht, niet zo best natuurlijk, want dan heb ik die schouder veel nodig. Het is een steeds weerkerend probleem, waar niks aan te verhelpen is (zelfs een operatie biedt geen garantie op verbetering), behalve af en toe eens onstekingsremmers nemen om de ergste pijn te verhelpen.  Zat er vorige week weer voor bij mijn huisarts in ieder geval....Het lopen met de kinderwagen geeft nog eens extra stress op die schouder, dus momenteel mijd ik dat. Gelukkig heeft hubbie nog gespreid verlof, zodat ik alleen kan gaan lopen (ik plan de trainingskes gewoon op de dagen dat ie thuis is hé). Maar bv. volgende week zal dat misschien toch niet lukken, of ik moet na het avondeten gaan lopen...'k Zie nog wel.

 

21:32 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

03-08-10

we zijn er bijna...

Eerst even een vraagje van Tiny beantwoorden: hoe gaat het nu met die knie?

Awel...tot nu toe goed. De spanning die ik voelde toen ik met m'n "oude" schoenen liep, voel ik nu niet meer. De nieuwe neutrale schoenen doen hun werk dus goed! Maar ik blijf voorzichtig en hou in 't achterhoofd dat het een venijnige blessure is, die zich meestal pas laat voelen na 20 minuten aan één stuk lopen. En dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan, want het start-to-run-schema voorziet nog steeds de nodige wandelpauzes. Dus de voorbije trainingen geen last aan de knie en ook niet nadien, maar 'k blijf hout vasthouden dus en juich nog niet te hard.

Zondag stond nog één keer de piramide 3 - 5 - 7 - 7 - 5 -3 op het schema. Die 3 minuutjes voor en drie minuutjes na plak ik er zelf altijd bij, beetje opwarmen en dan op het einde rustig weer naar huis joggen. Het ging in ieder geval geweldig goed zondag! Fietsen is er uiteindelijk niet van gekomen, maar dat komt er ooit ook nog wel eens van :-) Nu geef ik toch eventjes het lopen en het volgen van dat schema voorrang.

Vandaag had hubbie dan terug een snipperdagje en heb ik hem om 9u uit bed gesjot zodat ik terug kan lopen. Jaja, hij moet zijn taak als papa ook af en toe opnemen hé ;-) Dus Seppe in goede handen achtergelaten en weer op pad. Ditmaal ging het schema een trapje hoger: 8 - 10 - 8, met telkens maar 2 minuutjes wandelen ertussen (was ervoor ook al 2 minuten). Terug met 3 minuutjes opwarmen en 3 minuutjes cooling down. Het ging verrassend vlot, hartslag bleef ook binnen de perken, behalve tegen het einde klom ie ver boven de 150. In totaal op die 32 minuten lopen net 5 km afgelegd, dus op dat vlak is er al een doel half en half bereikt. Nu opbouwen tot we die 5 km aan één stuk lopen.

Het schema loopt nog tot ongeveer 28 augustus, maar vanaf de derdelaatste training is het al aan één stuk lopen. Ze gaan ervan uit dat je 35 minuten doet over de 5 km. We zullen wel zien hé. Is ook niet zeker dat ik altijd de trainingen ga kunnen doen op de voorziene dagen, maar het begint in ieder geval te korten...

In september alle hens aan dek voor onze verhuis (18 september verhuizen we), dus dan valt het trainen al weer stil, dus daarom dat ik me niet haast om ergens een 5 km of zo te gaan meedoen. We zien wel...

 

15:53 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

26-07-10

verandering van schoen doet lopen?

Ondertussen zijn er weer twee "trainingen" achter de rug. Normaal moest ik nog één sessieke doen van 3 - 3 - 4 - 4 - 3 minuten lopen, maar pfftt...dat had ik al twee keer gehad, tijd voor iets nieuws. Dus lesje geskipt en naar de volgende sessie: 4 * 5 minuten lopen met 3 min. wandelen tussen. Dat klonk al beter! Dat was dus mijn recept afgelopen vrijdag. Hubbie werkte van thuis uit en lette op Seppe, terwijl ik mijn half uurtje sport aanvatte. Eerst 3 km ingelopen en dan de 4 * 5 minuutjes en dat liep super! Hartslag wel wat hoger, naarmate de minuten verstreken, maar eigenlijk let ik daar voor de rest nog niet te veel op. Na afloop had ik in totaal een 3,4 km gelopen. Niet snel dus, maar ja, ook dat doet er eigenlijk niet toe.

Zondag dacht ik eerst te gaan fietsen, maar 'k had meer goesting om te lopen. Dus de volgende sessie...bleek dat ook weer hetzelfde te zijn. Maar 'k heb me er nu wel braaf aan gehouden. Wel weer eerst 3 min. ingelopen en op het einde nog 3 min. uitgelopen (anders moest ik veel te ver wandelen naar huis). Totaal dus 26 min. deze keer, goed voor 3,9 km.

Eén minpuntje echter zondag: ik voelde een lichte gespannenheid in de pees aan de zijkant van m'n knie...jep, die pees die me vorig jaar quasi een heel jaar teisterde. En dat vond ik wel raar, want zelfs vorig jaar, toen de ontsteking volop aanwezig was, kon ik wel een beetje afstand lopen, zij het met wat wandelpauzes. En nu na amper 4 start-to-run-sessies al terug last, terwijl ik maanden niets gevoeld heb aan die knie. Er kon maar één boosdoener zijn...m'n loopschoenen. En oh ja, misschien ook mijn bekken en heupen. Want als er iets wijzigt aan een vrouwenlichaam bij een zwangerschap, is het dat wel. En dat merk ik aan al mijn broeken. Mijn bekken is een tikje breder dan vroeger. En die ambetante pees loopt vanaf mijn heup tot aan de knie en staat nu dus misschien nog meer onder druk dan vroeger? Da's maar gissen hoor, maar in mijn hoofd leek het wel een logische verklaring :-)

Dus gisteren direct beslist om zo rap mogelijk naar Runners Service in Duffel te gaan en een footscan-analyse te laten doen. Deze namiddag waren ze open en met zoon-lief dus naar ginder, kon Seppe direct ook al wat loopsfeer opsnuiven (en rondkijken dat ie deed in de winkel, echt schattig!), vroeg genoeg beginnen hé ;-)  Ik had m'n loopschoenen al aangedaan en ze zagen het direct: ik stond met mijn voeten naar buiten gekanteld en had o-benen. Mijn verhaal natuurlijk gedaan en hij beaamde dat een zwangerschap soms resulteert in een wijziging van het type loopschoen. Sedert mijn begindagen in het lopen, heb ik nood aan stevige corrigerende anti-pronatieschoenen met steunzolen (omdat mijn voetbogen wat ingezakt zijn). Maar nu leek het wel alsof ik aan het supineren was (dus naar buiten toe wat kantelen), zelfs gewoon al wandelend. Even rap een testje gedaan op de loopmat en jep...het verschil was duidelijk te zien, de lijn boog naar buiten toe af. Geen wonder dus dat ik al terug last begon te krijgen van die pees. Verdict: gedaan met anti-pronatieschoenen, maar voortaan neutrale loopschoenen, weliswaar met mijn steunzolen erin. Wie had dat gedacht zeg, 'k ga nog een normale worden :-)

Omdat ik tevreden ben van Brooks, stelde hij me de Dyad 6 voor en die zat direct als gegoten. Ook de Glycerin eens geprobeerd, maar die knelde wat. Met de Dyad 6 terug de footscan op en het resultaat was een perfecte rechte lijn, zoals het zou moeten zijn...

Morgen de ultieme test. Terug 4 x 5 minuten. Ditmaal gaat zoon-lief mee in zijn draagwieg, dus 't zal wreed traag lopen zijn, maar wel plezant :-)

brooks dyad 6.jpg

18:32 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

19-07-10

ambities?

Na de eerste looppasjes op vrijdag was het even afwachten hoe m'n spieren en gewrichten e.e.a. zouden verteren. Maar dat viel dus supergoed mee. Ik voelde nergens wat stramheid of pijn. Maar ja, zo fenomenaal was die eerste start-to-run-sessie natuurlijk ook niet. Maar de vlotte "recuperatie" maakte dat ik zondag terug met sportkriebels zat. Deze keer weer het fietske opgekropen voor een zalig ritje naar m'n nieuwe dorp waar ik over 2 maanden zal wonen. Daar de wijk wat verkend en een leuk fietspad naast de spoorlijn gevonden...denk dat ik daar wel wat loopkilometertjes zal slijten binnenkort :-) E.e.a. maakte dat het tempo nu ook weer niet om over naar huis te schrijven was. In totaal legde ik 20,9 km af in 59 minuten, een goeie 21 km/u dus. Niet alleen het bochtig parcours vertraagde het tempo...ik merk toch ook wel dat ik gewoon nog de kracht in mijn benen ontbeer om een stevig tempo vol te houden op de fiets...Ik haal op sommige stukken wel makkelijk 25 km/uur, maar kan dit niet over een lange afstand volhouden. Maar daarvoor dienen trainingen natuurlijk hé. Dus 'k weet naar waar toewerken. Voorlopig beperk ik me dus tot die kortere ritten (heb toch niet voor meer tijd), en ligt de focus op het benenwerk :-)

Vandaag was hubbie ook nog een dagje thuis en dat maakte dat ik zonder kinderwagen en zoon bij de hand, een tweede start-to-run-sessieke kon ondernemen. 't Was wel pal op de middag, dus op een heet moment van de dag, maar 't ging nu eenmaal effe niet anders. Elke mogelijke moment benutten hé. 't Schema schreef exact hetzelfde voor als de vorige keer, dus we bleven opnieuw steken op 17 minuten totaal gelopen. Het tempo lag toch al iets beter, in totaal iets meer dan 2,5 km gelopen. Het feit dat ik geen kinderwagen en een knulletje van 4 kg moest voortduwen, doet toch iets aan dat tempo precies. Deze keer hartslagmeter aangedaan en dat viel ook goed mee. Tijdens het lopen bleef ie hangen zo rond de 150. Dat kon ook erger, na maanden niet lopen...Ja, 'k was echt wel tevreden achteraf en heb heel de tijd met een big smile tot achter mijn oren gelopen :-)

Heb ik voor het fietsen gewoon als "doel" van een beetje snelheid te winnen op dat koersmachientje. Voor het lopen ligt de focus volledig anders hoor. Ik voel dat ik conditioneel al gerust meer aankan dan zo'n start-to-run-programma, maar ik wil niet te hard van stapel lopen. Want hoe gaat het met mijn knie gaan? Da's mijn grote vrees. Sommigen herinneren zich misschien dat ik normaal vorig jaar zou geopereerd worden aan m'n knie, maar die operatie is dus niet doorgegaan owv de zwangerschap. Vraag is of m'n knie van zichzelf hersteld is door de lange rustperiode (want dat was vorig jaar de andere optie van de chirurg...maaaaandenlang looprust nemen). Dus ik bouw nu héél rustig op, met zo'n start-to-run-programma. Kwestie van de pezen en gewrichten stilletjesaan weer te laten wennen aan het lopen en hopelijk zo te vermijden dat die dekselse knieblessure terugkomt...

Dus geen grote ambities op loopvlak. De tijd ontbreekt me sowieso om voor grootse dingen te gaan trainen :-) Neen, ik zal al blij zijn als ik over een aantal weken vlotjes de 5 kilometer weer aankan en wie weet blijf ik dan even bij die afstand. Een half uurtje lopen is al sneller in een druk leventje ingebouwd dan 2 uur gaan trainen en dan heb ik toch ook gesport. En wie weet loop ik eind dit jaar dan wel ergens eens een 5 km-wedstrijdje mee, just for the fun of it...

 

 

16-07-10

gedaan met wachten...

Ik schreef het vorige keer al...het kriebelt. En dat bleef maar kriebelen. En van fietsen was er deze week nog niks in huis gekomen. Te druk met vanalles en nog wat (vooral meubeljagerij voor onze nieuwe stek) en dan sinds woensdagavond ook nog een knulletje dat met een stevige groeispurt zat (blijkbaar normaal zo rond 6 weken) en constant honger had (en als melkfabriek ben je dan best wel in de buurt). Dus dan schiet er nog één optie over: met ukkie gaan wandelen (dan slaapt ie) en zo wat sport bedrijven. En vanmiddag kon ik me dus niet inhouden...wandelen werd een beetje lopen...

In mijn hoofd had ik sowieso al een tijdje les 1 van een start-to-run-schema gestoken en oké, ik was met voorbedachte rade vertrokken: normaal doe ik geen Garmin rond mijn pols als ik ga wandelen, deze keer wel. Met de wandelwagen (met Seppe liggend in de draagwieg, want zitten kan ie nog niet) aan een stevig tempo naar het joolz.jpgVrijbroekpark gewandeld (27 minuten, met zo'n wandelwagen is het wel constant obstakels overwinnen (zoals de wegenwerken bij ons in 't straat...) en dat vertraagt de boel serieus). In het park dan het schema aangevat: 3' (L) - 2' (W) - 3' (L) - 2' (W) - 4' (L) - 3' (W) - 4' (L) - 3' W) - 3' (L). In totaal dus 17 minuten lopen. Het was vooral bang afwachten wat m'n buik zou geven, de gevolgen van de keizersnede. Maar dat viel dus supergoed mee. Ik voelde het wel een beetje, maar geen pijn. Wat ik des te meer voelde toen de eerste minuten verstreken, waren mijn armen en schouders. Zo'n kinderwagen al lopend duwen is verdikke hard labeur! Ik loop dan ook nog op het parkpad, dus niet op asfalt of zo en dat gaf precies wel wat extra weerstand of zo.

Tempo was natuurlijk hopeloos, zeker met dat duwwerk, maar allé, zo worden mijn armen en schouderspieren dus ook extra getraind blijkbaar :-) Al lopend in totaal 2,3 km afgelegd op die 17 minuten (reken dus maar uit...). Met gans de wandeling (naar park en terug en dan tussenin) erbij, in totaal 8 km afgelegd te poot. 'k Peis dat ik het morgen dus wel een beetje ga voelen :-)

Volgende keer moet ik me nog wel iets meer voorbereiden: naast de Garmin dus ook mijn goeie loopschoenen aantrekken (ipv de trailschoenen die ik nu aanhad en vooral voor het wandelen gebruik dus) en wat loopkledij (ipv geklede short en katoenen topje dat ik nu aanhad en dat zeiknat van 't zweet was, zelfs na dat kleine beetje lopen....). 'k Moet er terug wat inkomen hé ;-)

Wanneer die volgende keer is, zie ik nog wel. Maar 't zal niet te lang duren peis ik :-)

 

DSC05164.JPG

 

 

 

20:03 Gepost in Sport | Commentaren (2) |  Facebook

10-07-10

't kriebelt!

Grr...ik wil gaan lopen! Maar 'k mag nog niet :-( Ik moet nog minstens drie weken wachten, dan zijn er 8 weken gepasseerd sedert de keizersnede. En dan is 't hopen dat de buikwonde genoeg genezen is dat lopen geen problemen geeft...

Ongeduldig zoals ik ben, heb ik het toch al eens geprobeerd. Welgeteld 3 passen...toen voelde ik waarom ik nog drie weken moet wachten. Het trekt stevig in mijn onderbuik, alsof de wonde dan terug gaat openscheuren. Damn...Ik had ergens wat gehoopt van al een beetje een start-to-run-schema te kunnen aanvatten. Je kent dat wel: 5x2 minuutjes lopen met 3 minuten wandelpauze ertussen. Zoiets zou toch geen kwaad kunnen, leek me. Maar dan moet dat lopen zelf nog wel lukken natuurlijk.

Dus blijven we maar wachten. Gelukkig kan ik toch af en toe al eens gaan fietsen. Alleen moet er dan effe een babysit in huis zijn en qua uur dan ook nog een beetje passen in Seppe zijn voedingsschema (met die warmte de laatste dagen loopt dat iets minder regelmatig). Gelukkig had hubbie deze week verlof en ook al was de week dan duchtig volgepland, ik ben toch twee keer kunnen gaan fietsen. Telkens een 20 km, de eerste keer aan 20,9 km/u en de tweede keer aan 21,5 km/u. Nog geen supersnel tempo, maar het gaat iedere keer ietskes beter. Een volgende fietstocht zal pas voor donderdag of vrijdag zijn, dan heeft ventje nog eens verlof.

Lopen zal toch iets soepeler in te plannen zijn, want dan neem ik Seppe gewoon mee in de kinderwagen. Op de koersfiets hem meenemen is natuurlijk uit den boze. Het fietsframe is er ten eerste niet op voorzien om een fietsstoeltje op te monteren. Bovendien kan het manneke nog niet zelfstandig rechtop zitten en 'k wil niet het risico lopen van tegen 20 km/u te vallen met hem mee op de fiets hé.

En nu nog wat passief fietsen: eerste bergrit in de Tour! Hopelijk eens wat spannender om zien dan die peloton-ritten van de voorbije dagen...

tdf2

 

 

14:43 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook

04-07-10

le tour

Na m'n fietstochtje vorige zondag, deed ik afgelopen woensdag nog eens wat van hetzelfde. Hubbie had wat verlof en dat maakte dat ik er terug even een dik uurtje van onderuit kon muizen voor op m'n Trekkie te kruipen. Ditmaal 18,5 km gefietst tegen gemiddeld 20,7 km/u, dat trok er al wat beter op! En dan nog te denken dat ik quasi gans het parcours stevige tegenwind had. Was dus wel lichtjes kapot bij thuiskomst, maar het voldane gevoel primeerde natuurlijk.

Vandaag geen fietstochtje, wel passief fietsen. Hubbie ging vanmorgen fietsen en dan schoot er iets te weinig tijd over voor mij om er nog tussenuit te knijpen. Reden was de doorkomst van de Tour de France door Mechelen, op nog geen 2 km van ons voordeur. Wilden we een beetje een deftig zicht op het parcours hebben, moesten we daar toch wel wat op tijd voor vertrekken. Rond 15u werd de Tourkaravaan verwacht en ruim op tijd hadden we een perfect plaatsje gevonden aan de Brusselpoort. Seppe kon zich het hele gebeuren niet echt aantrekken en lag ondertussen te knorren in zijn wiegje. Niet lang nadat we ons daar geïnstalleerd hadden, passeerden Marathon-Geert en eega en die bleven lekker bij ons plakken. Gezellige boel dus!

De Tourkaravaan was echt wel leuk om zien. In het begin wat saai verkeer van persauto's en zo, maar dan kwamen daar nogal karnavaleske wagens van de sponsors langsgereden. Hun goodies waren blijkbaar wel al op, want veel werd er niet meer rondgesmeten. We zaten dan ook al wel op een dikke 25 km van de finish natuurlijk, het gros van de rit was al gereden. De doortocht van de karavaan duurde toch wel een uurtje en maakte het wachten op de renners wel wat draaglijker (we stonden in de blakke zon).

En dan rond kwart voor 5 waren ze eindelijk daar...en 10 seconden later waren ze alweer weg...Jawadde wat gaat dat snel zeg! Ik heb dus niemand herkend, zo snel ging het. En die dragen dan natuurlijk allemaal van diezelfde fleurige pakskes en een helm (en ik moet eerlijk zijn: buiten Armstrong en Cancellara weet ik eigenlijk nauwelijks hoe die renners er uitzien...). Gelukkig stond wandelende wieler-encyclopedie Marathon-Geert naast mij die me naderhand haarfijn opsomde wie er nu juist allemaal was langsgevlamd, wie eerst reed (naam al vergeten), wie tweedes (ook vergeten), Armstrong precies op de 5e plaats en de Astana-ploeg die in de achtervolging reed :-) Een heuse kenner dus :-)

Al bij al echt wel eens leuk om mee te maken, vooral dan voor de ambiance errond, want van de renners zie je dus toch amper iets. Daarvoor sta je dan weer best bij de start of de finish natuurlijk, maar ja. Wie weet maken we dat ooit nog wel eens mee :-)

 

Als er iemand de renners op onderstaande foto herkend, die mag het mij altijd laten weten :-)

tdf

 

 

20:03 Gepost in Sport | Commentaren (1) |  Facebook

27-06-10

start to...sport

Ondertussen is onze Seppe een dikke drie weken oud en jep...hij leeft nog steeds! 't Is niet altijd evident, zo voor een kleintje zorgen, maar we leren snel uit onze eigen fouten en dat zogenaamde ouderinstinct...dat bestaat dus echt!

Zelf heb ik het de eerste week thuis zeer lastig gehad met de gebroken nachten, acuut slaapgebrek en vooral nog heel veel pijn van de operatie. Aan dat slaapgebrek is ondertussen redelijk wat verholpen (zie m'n andere blog) en ik haal nu toch wel een 6 tot 8 uur slaap per nacht, zij het in stukken en brokken. Maar iets is beter dan niks hé.

Zo voor een kleintje zorgen is wel een heuse fitnesstraining met momenten. Zeker als de verzorgingscommode boven staat, zoals bij ons het geval is. Hoe vaak ik de trappen hier in huis op en afloop per dag met dan nog een baby op de arm, da's niet op één hand te tellen. M'n armen worden ook wel getraind...ipv gewichtheffen doe ik nu aan baby-heffen :-)

De pijn is sinds een dag of vier ook weer weg. De kinesiste zei in het ziekenhuis dat ik eind juni wel terug aan fietsen mocht beginnen denken. Nu, vorige week had ik echt zo nog het gevoel van..."huh, eind juni? No way!" Maar haar voorspelling kwam uit. Want sedert donderdag heb ik echt geen pijn meer (tenzij ik te veel dingen ophef, dan voel ik het nog een beetje) en plots kon ik beginnen dromen over een eerste fietstochtje. Want wandelen is ook maar wandelen en voelt bij mij toch niet echt aan als sporten, ook al doe ik het nu elke dag. En met lopen moet ik nog wachten tot 8 weken na de keizersnede, dus da's pas eind juli (lang hé)...

En vandaag was het dus eindelijk zover. M'n getrouwe Trekkie vanonder het stof gehaald, de banden opgepompt, ketting eens gesmeerd en weg ermee. Allé, zo vlot ging dat niet hoor. Eer ik thuis alles weer bijeenverzameld had, waren we al een uur verder. M'n Garmin was nergens te vinden tot na een dik half uur zoeken hubbie met dé ultieme tip kwam. De camelback ook maar gevuld, gelet op de hitte en dan hopen dat ik nog in mijn fietskledij zou passen (héél niptekes!). Maar dan...er is ook nog een knulletje om voor te zorgen. Dus moest ik er wel voor zorgen dat de papa effe voortkon zonder de melkfabriek in huis (want met die hitte is Seppe wel héél dorstig en hongerig!). Sinds een paar dagen kolf ik geregeld melk af, genoeg voor een flesje per dag. Dus dat aan hubbie gegeven met de nodige instructies :-) Hij ging ondertussen met Seppe op wandel naar zijn ouders (hubbie had 's morgens al een fietstochtje gedaan).

Maar soit, uiteindelijk toch vertrokken geraakt voor een tochtje tot aan ons nieuwe huis in Boortmeerbeek en dan via een omweggetje weer terug. En het ging dus...eigenlijk helemaal niet zo gesmeerd. Maar ja, na 9 maanden niet fietsen en 5 maanden totaal sport- en bewegingsloos te zijn, was dat ook niet zo verwonderlijk zeker. De eerste kilometer ging ongelooflijk moeizaam, alsof mijn benen vergeten waren hoe ze die pedalen moesten rondkrijgen. En dan was er precies ook gigaveel tegenwind ofwel hing er een zware lucht en was de luchtweerstand mij dus zo aan het tegenhouden. Een tempo van 20 km/u, daar moest ik dus voor vechten leek het wel. Maar allé, we hebben volgehouden. En na een goeie 17 km aan een zielig gemiddelde van een goeie 19 km/u stond ik weer thuis, moe maar zeer voldaan. Want het was toch wel genieten hoor, zo dat uurtje alleen weg, echte me-time.

Volgende woensdag hoop ik zo terug een uurtje me-time weg te kapen. Hubbie heeft dan een dagje verlof en dan moet dat dus wel lukken om er even tussenuit te knijpen :-)

Nog een fotooke van onze knul:

seppe7

 

 

18:04 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

10-04-10

Tom Waes doet het!

In september 2009 schreef ik al een berichtje over de beruchte marathon des Sables tomwaesen de aantrekkingskracht ervan op enkele bekende figuren. TV-presentator Tom Waes zou zich er ook aan wagen als stunt voor zijn TV-programma Tomtesterom. Vorige week vertrok hij naar daar, met een bang hartje, zo konden we in de Vlaamse kranten lezen. Hij kon zonder moeite 50 km aan één stuk lopen aan onze Belgische kust, maar hier is het natuurlijk wel 40°C minder heet dan in de Marokkaanse woestijn. Condities waar hij niet op getraind was dus. Hij zou al blij zijn als hij één etappe zou overleven, zijn vrouwtje zag hem zelfs liever niet meedoen blijkbaar.

Maar...nu 6 dagen later...heeft hij het gehaald!! Woohooo!!!! Proficiat Tom!!

De etappes:

dag 1 - 29 km - 4u 37min 25sec

dag 2 - 35 km - 6u 50min 20sec

dag 3 - 40 km - 9u 17min 47sec

dag 4 - 82 km - 18u 35min 27sec

dag 5 - 42 km - 6u 12min 26sec

dag 6 - 21 km - 3u 6min 3sec

Wat opvalt: na de gruwelijke 4e dag van maar liefst 18,5 uur ploeteren, is ie de komende twee dagen nog versneld! Dag 5, 42 km in 6u, terwijl ie op de derde dag over 40 km maar liefst 9 uur deed. Slim gedaan, om zijn krachten op te sparen voor die 82 km natuurlijk! Schitterend!

Ongelooflijk veel respect en ik kijk enorm uit naar de uitzending ergens in juni (alleen nu hopen dat ukkie zich niet aankondigt net tijdens de uitzending, hihi).

Als ik de site met de resultaten trouwens juist interpreteer hebben dit jaar 923 mensen de marathon des Sables uitgelopen! Wow!

 

sables2

 

19:50 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook

24-02-10

sportverbod....

In mijn vorig postje schreef ik het al, maar 't is nu ook wel officieel. Vanmorgen van mijn dokter officieel sportverbod gekregen. Eigenlijk is het toch wel meer aanvaardbaar als je zelf die conclusie trekt, dan dat je dokter dat oplegt, maar ja...'k zag het dus wel degelijk aankomen. Voor m'n allergie-problemen mag ik niets van medicatie innemen, dus ook niet puffen om mijn ademhaling op peil te houden. En daar zit het probleem...door die allergie krijg ik met momenten te weinig zuurstof binnen en het sporten maakte het in mijn geval de laatste keren nog zwaarder, waardoor mijn hartslag compleet uit zijn bol ging. En da's niet zo goed als je zwanger bent natuurlijk...

Dus de komende maanden doorbijten, zowel voor m'n allergie en de daarmee gepaard gaande hoest-kuch-nies- en piepellende, alsook voor m'n maagproblemen die ook erger met de dag worden (en waar ik buiten Gaviscon en een ander voos melkdrankske ook niets voor mag innemen). Maar 't is voor een goed doel hé, dus heb het er wel voor over zene!

Gelukkig mag ik nog wel naar de prenatale aquagym en op goeie dagen mag ik zeker een stevige wandeling maken, dus dat gaan we dan zeker doen hé...

16:24 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

21-02-10

ademloos

Al twee weekjes geleden dat ik nog iets schreef over mijn sportieve prestaties...Maar ja, dat komt vooral omdat er niets over te schrijven viel. Want dan zou ik natuurlijk moeten sporten. Na die ene laatste goeie week waarin ik nog 15 km bijeenliep, ging het plots peilsnel bergaf. Daar zijn verschillende factoren oorzaak van: natuurlijk het feit dat ik ondertussen 5,5 maand zwanger ben en de laatste twee weken mijn buikje een groeispurt van jewelste heeft ondergaan. Maar ook de longallergie die weer zijn kop aan het opsteken is. Vorig jaar sukkelde ik er ook het hele voorjaar mee en nu begint het weer opnieuw. Gelukkig wat later dan vorig jaar, maar daar zit de lange strenge winter voor iets tussen. Alleen mag ik er nu niks van medicatie voor innemen, dus is het continu niezen en hoesten en vooral met momenten snakken naar adem en terwijl een piepend geluidje voortbrengen. Probeer dan maar eens te sporten. Al mijn energie gaat én naar dat ukje in mijn buik én naar mijn ademhaling. Mijn dagelijkse wandeling naar en van het station gaat elke dag een beetje trager, heb ik de indruk.

De voorbije twee weken ben ik nog welgeteld vier keer naar de fitness geweest, om een beetje mijn benen rond te draaien op de crosstrainer of de treadwalker. Mijn hartslag ging dan telkens als een razende tekeer en na 20 minuten was het snakken naar adem. Vanmorgen kwam ik tot de conclusie dat het gewoon weggesmeten geld was om amper 20 minuten in de fitness bezig te zijn en ik beter mijn contract tijdelijk kan bevriezen. Een mogelijkheid die ze bij ons in de fitness bieden om tijdelijk je contract stop te zetten en achteraf weer op te pikken. Heb het dus voor 6 maanden stopgezet, eind augustus gaat het weer in. Ideale moment om dan rustig weer aan een trainingsschema te beginnen om weer wat fit te worden. Ben ik er dan nog niet klaar voor, kan ik het gewoon nog wat langer opschorten. 

De komende weken ga ik nog wel zoveel mogelijk buiten proberen te wandelen, op momenten dat ik hier eens niet loop te piepen en te hoesten en ik niet uitgeput in 't zetelke lig tenminste. En op dinsdagavonden naar de prenatale aquagym natuurlijk, als ik tenminste niet moet werken dan.

Gezondheid van mezelf en ukje gaat even voor hé.

Wil dit zeggen dat dit blogje nu stilvalt? Neen hoor. Zal nog wel genoeg inspiratie vinden om over wat dingen te schrijven. De blog noemt niet voor niets "sports-and-stuff" hé. Maar over de zwangerschap zelf vind je hier weinig, daar wil ik jullie sporters nu eenmaal niet mee vervelen. Wie er wel over wil lezen: heb al enkele maanden een andere blog daarover: http://superheld.skynetblogs.be, dus surf gerust daar eens langs!

 

 

12:04 Gepost in Sport | Commentaren (3) |  Facebook

07-02-10

blijven lopen

En de tijd blijft in een rotvaart doorgaan, alweer een week verstreken! Een zeer afwisselende week, met een beetje recup hier en daar, maar ook een drukke zaterdag voor 't werk in de weer geweest. Dus enkel vandaag genieten van wat weekend, alvorens een volgende drukke werkweek aan te vatten.

Afgelopen donderdag op controle bij de gyneacoloog, waar we een structuurecho kregen. Alle orgaantjes bij ons ukje werden gecheckt (alles oké), ook of er 10 vingertjes en 10 teentjes zijn (jep, we hebben ze mee geteld), of ukje geen hazelipje heeft en wel 2 neusgaatjes (tiptop) en of er geen sprake is van een open ruggetje (nope!). Het was dus een lange echo waar we heel wat in detail hebben kunnen bekijken. Eerst lag ukje met de beentjes gebogen, maar door het gewroet van het echo-ding werd ukje wakker en begon hij/zij lekker te strekken en te bewegen en wow...ineens werden de beentjes gestrekt en die waren echt superlang! De gynecologe moest echt lachen met onze reactie. Die lange beentjes heeft hij/zij in ieder geval niet van de mama, en ventje glimlachte en zei: "'t is er duidelijk ééntje van mij". Hihi. Nog wat cijfertjes: ukje is nu ongeveer 26 cm lang en weegt 400 gr. Volgende week zou dat in gewicht al bijna het dubbele moeten zijn en dat ga ik wel beginnen voelen, cfr de gyneacologe. M'n buikje gaat dus een serieuze groeispurt ondergaan samen met ukje, tot ik ongeveer 6 maanden ver ben (tegen begin maart dus), daarna stabiliseert het weer een beetje en gaat de groei terug wat trager.

Dus "profiteer" ik er nu nog van en probeer ik nog wat te sporten zolang het gaat! Ik kreeg er trouwens complimenten voor van de gyneacoloog en mag dus voort blijven doen, jeuj!

Deze week bestond het sporten uit één mislukte spinning-sessie en drie relaxte loopsessies. De spinning op maandag was dus een ramp. Ik had verschrikkelijk last van maagoprispingen, zo hard dat ik er misselijk van werd. En dat beterde absoluut niet tijdens de spinning, integendeel. Na een goeie 40 min. ben ik gestopt omdat ik schrik had dat ik ging overgeven. Sowieso had ik ook weer last van mijn buik tijdens het jumpen en zo. Denk dat het spinnen voortaan dus eerder gewone fietssessies zullen worden, het gaat me echt niet zo goed meer af.Reden waarom ik drie keer gaan lopen ben deze week trouwens, want de vrijdagse spinningsessie heb ik vervangen door lopen. Woensdag heb ik 4,5 km gelopen (was een loop/wandelsessie van telkens 5 min. joggen en 1 min. wandelen), vrijdag werd dat 5,5 km (3 x 12 min. joggen en 1 min. wandelen tussenin) en vandaag werd het 5,6 km (quasi aan één stuk echter onderbroken door twee snelle plaspauzes). Dus toch 15,6 km gelopen deze week, beter dan niks hé.

Volgende week zien we wel weer. Zeker dinsdag een aquagym-sessie, maar voorts zal de tijd en de goesting wel uitwijzen wat ik van sport ga doen!

 

15:48 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

31-01-10

't zit erop!

Voilà, de laatste dag van januari, morgen beginnen we weer een nieuwe maand. En voorlopig blijf ik nog sporten, ook al denk ik elke keer weer dat het mijn laatste keer wordt...Maar het blijft dus gaan, dus blijven we het ook maar doen hé.

Vorige week zo toch weer 4 keer gaan sporten, goed voor in totaal 3,5 uur lichaamsbeweging. Er waren ooit wel eens tijden dat ik 3,5 uur of meer sportte op één dag, maar ja ;-) Heb nog een heel leven voor de boeg om dat ooit nog eens te verwezenlijken hé ;-)

Wat stak ik zoal uit?

Awel, op dinsdag ben ik eindelijk nog eens naar de prenatale aquagym kunnen gaan in het zwembad. Helaas kan ik er deze week weer niet naartoe, wegens vergadering op dinsdagavond, want het is dus echt wel ongelooflijk leuk. Een uurtje stevig van jetje geven in het zwembad en dat gaat dan van heen en weer rennen in het water en ondertussen oefeningen doen, tot puur krachttraining met armen of benen. Achteraf was ik stikkapot in ieder geval.

Woensdag werkte ik van thuis uit en ben ik onder de middag 5 km rustig gaan joggen. Dat ging heerlijk goed. Moest me wel weer stevig induffelen, want de diepvries stond weer open buiten. Tijd dat de winter gedaan is...

Vrijdag dan een uurtje gaan spinnen en dat spinnen gaat me dus steeds minder goed af...Hummeltje in mijn buik vind het niet zo leuk heb ik de indruk, want krijg altijd steken in mijn buik, alsof ukkie wil dat ik er onmiddellijk mee stop. Normaal slapen die kleintjes in je buik als je aan het sporten bent, omdat het geschud hen in 't slaap wiegt...Niet zo bij de spinning dus...Dus daar doe ik het nu heel rustig bij aan, eerder gewoon een stevige fietssessie ipv echt spinning met jumps en freezes e.d., dan heb ik geen last van steken....Ik ga nog een paar keer proberen, maar als ik last blijf hebben, stop ik voorlopig met de spinning en ga ik gewoon wat rustig fietsen aan de zijkant of wat wandelen in de plaats.

Vanmorgen dan terug lopen, maar het was helaas op de loopband. Door de sneeuw van zaterdag, lagen de voetpaden er bij ons aan de vaart barslecht bij vanmorgen, aangevroren sneeuw. Geen risico's op uitglijden nemen dus en maar naar de fitness. Daar rustig 5,5 km gelopen op de loopband en dan nog een paar oefeningskes gedaan.

En daarmee zat januari er op semi-sportief vlak dan mee op.

Voor de rest is het gewoon ongelooflijk druk. Deze week zijn we bv. naar 8 huizen gaan kijken, in totaal hebben we er nu al 14 bekeken. De huizenjacht is dus volop bezig! Tot nu toe nog maar één huis echt in de running, dat was huis 3 dat we gaan zien waren. 3 is mijn geluksgetal, dus wie weet wordt het nog echt ons huis? We zullen zien. Er zijn nog een aantal huizen die we willen bekijken en ons eigen huis moet natuurlijk ook verkocht geraken...

Nog drukke tijden te gaan dus!

 

koop

21:09 Gepost in Sport | Commentaren (5) |  Facebook

24-01-10

olé!

Weer een weekje verder en we zijn nog steeds aan het sporten. Woohoo!! Maar het blijft vechten om vol te houden. Vermoeidheid speelt daarin een grote rol, maar ook een toenemend gevoel van kortademigheid en de druk op m'n blaas wordt erger en erger, wat het ook niet altijd aangenaam maakt ;-)

Na vorige maandag de verkorte spinningsessies, ben ik drie keer gaan lopen. Verwacht er nu niet te veel van. Voorlopig beperk ik me effe tot sessies van maximum 5 km, tegen dan staat mijn blaas garantie weer op springen :-) Woensdagmorgen liep ik zo heel relaxed 5 km. Vrijdagavond zou ik normaal gaan spinnen, maar 'k vond het vooruitzicht van weer binnen te sporten niet zo aanlokkelijk, de buitenlucht sprak me meer aan. Dus voor het avondeten rap een toerke gaan doen. Helaas ben ik duidelijk geen avondloper meer, want ging het woensdag zo lekker, vrijdagavond liep het voor geen meter. Een loop/wandel-sessie dus, 5 x 6 minuten, toch ook weer goed voor een half uurtje in totaal.

Vanmorgen dan in de regen terug 5 km op 't gemakske gelopen en dat liep weer lekker. Het tempo is wel om bij te huilen, maar op zich speelt dat voorlopig totaal geen rol meer. Ben al blij dat ik nog een beetje kan lopen.

Het mag de komende weken nu wel niet meer regenen, want het was vanmorgen wringen om mijn loopjasje dichtgeritst te krijgen. Had eronder wel 2 shirts met lange mouwen aan (waarvan één thermo-shirt), maar normaal heb ik dan nog wel plaats zat. Begint precies toch een buikje in de weg te gaan zitten ;-)

Volgende week hoop ik dus weer wat te kunnen sporten, maar 'k bekijk het nu gewoon week per week hé en zie wel hoe ver ik geraak!

Voor de cijferaars: totaal voor januari komt nu al op het fenomenale kilometeraantal van 40 km. Wie weet komt er de komende week nog in totaal 10 km bij, op 50 km eindigen lijkt me wel leuk voor deze maand. Wie het kleine niet eert.... :-)

 

hoera

 

11:25 Gepost in Sport | Commentaren (11) |  Facebook

18-01-10

moeizaam

Hola, ineens alweer een weekje gepasseerd sedert mijn vorige bericht. Vorige week was er dan ook niet superveel te melden op sportief vlak, op de geweldige Spinning for Paraguay na natuurlijk!

Vorige maandag was ik te geradbraakt na het werk om nog iets sportiefs uit te steken. In plaats van nog naar de fitness te trekken voor een uurtje spinning, ben ik in m'n zetelke gekropen en wat gerust. Dinsdag dan weer een ultralange werkdag met opleiding 's avonds, dus niks sport. Was er woensdag ook wel moe van, maar dan toch efkes naar de fitness getrokken om er op de loopband te trainen. Maar de fut kwam maar niet en het bleef met een zielige 6 x 5 min. aan een rustig tempo met telkens een minuutje wandelen ertussen. Donderdag dan weer een ultralange werkdag tot 's avonds laat, dus tegen vrijdag was ik eigenlijk een wrak. Ik twijfelde toch wel even of ik nog tot Aalter zou rijden voor de spinning-avond, maar toch efkes doorgebeten. Daar heb ik in ieder geval geen spijt van gehad! Het was een zeer leuke avond, een aantal blog/Facebook-vriendjes nog eens teruggezien en enkele Facebook-vriendjes eindelijk voor het eerst eens in levende lijve gezien! En de spinningsessie van Berry was subliem. Leuke muziek, zeer afwisselende oefeningen en natuurlijk hing er een superplezante sfeer onder die bende. We hebben goe gelachen in ieder geval! Ik ben wel één van de weinigen die na een uurtje is gestopt. Niet dat het niet ging, maar 'k wou de vermoeidheid voorblijven gezien ik na het nababbelen nog een uur terug moest rijden ook en niet het risico wou lopen van in 't slaap te vallen achter het stuur.

Het weekend verliep dan weer sportloos. Normaal zou ik zondag wel gaan lopen, maar had zaterdagavond personeelsfeest en dat liep later uit dan ik eigenlijk gepland had. Het eten duurde al tot middernacht en daarna was er nog een optreden van het sublieme improvisatiegezelschap The Lunatics. Direct daarna zijn we wel naar huis vertrokken, maar het was dus bijna half 3 eer ik in mijn bed lag. En dan hadden we nog het geluk dat we in Mechelen niet mee moesten gaan aanschuiven tussen 100 andere chauffeurs om te gaan blazen, er was een massale alcoholcontrole aan de gang vlakbij ons thuis. Zwanger zijn heeft zijn voordelen, ik mocht doorrijden van meneer den agent ;-)

Soit, om een lang verhaal kort te maken: geen lopen de zondag, wel quasi een hele dag uitgeput platliggen. Zwanger zijn heeft ook zijn nadelen...

Deze avond dan naar de fitness voor een uurtje spinning. Ik voelde me fit genoeg, maar na 45 minuten spinnen, besloot een kleintje mij wel duidelijk te maken dat het genoeg was geweest. Lekker stampen, dat het rechtstaan zelfs effe pijnlijk werd, dus hoog tijd om ermee te stoppen. Ik vrees dat het einde van mijn sportdagen dus stilletjesaan in zicht begint te komen...Ach ja, we zien wel hoe het de komende weken nog gaat hé, maak me er niet al te druk om hoor :-)

20:51 Gepost in Sport | Commentaren (4) |  Facebook

10-01-10

in de sneeuw!

Aan de winter lijkt maar geen einde te komen. Enerzijds is het wel eens leuk om nog eens een echte winter mee te maken. Maar na een dag vind ik dat meestal wel eens welletjes geweest hoor. Ik blijf een zomermens :-) Ik hou er niet zo van om me elke keer als eskimo te moeten verkleden om even buiten te komen, ik haat de kou, het feit dat je in het donker vertrekt en in het donker weer thuis komt...neen, geef mij maar de zomer en liefst zo snel mogelijk! En dan nu de sneeuw er weer bij, met de gebruikelijke gladheid op de voetpaden en wegen. Wij strooien en vegen altijd voor onze deur, helaas doet niet iedereen dat en heb toch al wel een paar uitschuivers gemaakt de voorbije weken, gelukkig telkens zonder te vallen. Die uitschuivers zijn wel de reden dat ik tegenwoordig ga "lopen" op de loopband in de fitness. Dat heeft ook zijn nadelen wel: het is ten eerste doodsaai, ten tweede verdraagt mijn enkel die zachte verende ondergrond niet zo goed, ten derde kost het me meer tijd omdat ik eerst nog naar de fitness moet, terwijl ik anders direct hier van thuis uit aan m'n kilometers kan beginnen en ik me dan ook nog moet houden aan de openingsuren van de fitness. Maar allé, 't is toch een mogelijkheid om een beetje aan sport te doen in deze koude, gladde dagen :-)

Na woensdag ben ik vrijdag dus nog eens op de loopband gaan trainen. Normaal doe ik op vrijdag een uurtje spinning mee, maar met de beste wil van de wereld: ik had géén goesting! Het idee van een uurtje spinning sprak me totaal niet aan, geen idee waarom. Lopen op de loopband lonkte zelfs meer dan spinning, hoe gek. Dus zogezegd zo gedaan en 5 km op de loopband gelopen, terwijl ik ondertussen naar de spinningles keek :-) Dit keer geen plaspauze nodig gehad, was wel nog 2 keer ervoor geweest en nadien moest ik ook wel richting toilet hollen, hihi.

Gisteren was het hier dan echt snertweer. Superveel wind, ijs-ijskoud en keiveel sneeuw. Mechelen was één van de stukjes Vlaanderen waar tot 10 cm is bijgevallen gisteren, tenminste toch bij ons in den hof :-) Lekker binnengebleven en wat huishoudelijke klusjes gedaan.

Vanmorgen begon het hier dan weer te sneeuwen en op het nieuws kwamen berichten van ijzel. Gelukkig legde de verse sneeuw bij ons een zacht laagje, echt glad zag het er toch niet uit. Normaal gezien ging ik deze namiddag met blogster Jess lopen, maar dat kon onverwachts niet doorgaan voor haar. Dus was het bij mij twijfel: loopband of me toch maar eens in het park wagen? Na wat wikken en wegen verloor het gezond verstand het van het gevoel en besloot ik me al lopend naar het park te begeven en daar een toerke te doen en dan terug. Met volgende attributen aan: korte tight, lange tight, shirt zonder mouwen, daarover thermoshirt met lange mouwen, daarover een fleecetrui, dan nog een fleece-buff rond mijn nek, twee paar sokken aan, een muts op en handschoenen en natuurlijk mijn loopschoenen. Ik zag er weer uit als een eskimo, maar koud had ik het tenminste toch niet. Dan naar het park, onze straat lag er hier en daar gevaarlijk glad bij dus dat stuk ingewandeld, maar vanaf een bepaald moment kon ik toch beginnen lopen. Eenmaal in het park aangekomen (waar een dik sneeuwtapijt lag), na 2 km, rap even een plaspauze gedaan in het onthaalgebouw en dan mijn toerke heel rustig gelopen op de sneeuw. Ondertussen kreeg ik weer een heel felle sneeuwbui over me heen en zag ik met momenten amper een hand voor ogen. De ondergrond, dat liep opvallend goed eigenlijk, voelde niet zo veel anders aan dan gewoon op een aarden pad eigenlijk. Rondje = 3,3 km en toen moest ik weer heel dringend plassen natuurlijk. En daarna terug naar huis, niet meer via mijn straat maar achterom via de vaart waar er meer sneeuw lag en dus minder glad (hoe raar toch), nog eens goed voor 2,5 km. In totaal 7,8 km gelopen dus, aan een supertraag tempo, maar zonder uitschuivers of valpartijen en dat was het belangrijkste. En vooral lekker genoten!

 

running-snow

16:41 Gepost in Sport | Commentaren (15) |  Facebook

06-01-10

ietsiepietsie lopen

2010 werd ondertussen ook weer sportief ingezet, zij het op een laag pitje. Want net toen ik weer wou starten met lopen, begon het ook weer te sneeuwen en glad te zijn. Niets voor mij dus, durf me letterlijk niet op glad ijs te begeven momenteel, een beetje verkeerd vallen kan zware gevolgen hebben voor wat er binnen in mijn buikje aan het groeien is...

Dus helaas weer de loopband op! Dat gebeurde een eerste keer afgelopen zondag, na een weekje sportrust dus (de kilometers wandelen in London niet meegerekend). 5 km rustig loslopen op de loopband en dat ging in één trek, zonder een wandelpauze. Daar was ik best tevreden mee. Hartslag was ook perfect onder controle. Daarna nog een paar oefeningskes op de krachttoestellen, maar dat was maar van korte duur, geen goesting meer.

Maandag dan nog eens naar de spinning. De week ervoor was ik trouwens ook geweest, maar ben ik na een half uurtje gestopt. M'n bloeddruk was weer te laag toen en bovendien was de verwarming in de fitness die dag compleet tilt geslagen. Het was bloedheet in de spinningruimte en zowat iedereen die meedeed werd er letterlijk mottig van. Ik had na een half uur het gevoel dat ik elk moment kon flauwvallen. Nochtans zweette ik totaal niet. Gelet op de warmte voor mij toch een signaal dat er iets niet in de haak was, en gezien we de volgende ochtend vertrokken naar London, besloot ik er dus de brui aan te geven. Heb me daarna heel de avond niet lekker gevoeld trouwens.

Maar gelukkig was de verwarming op die week tijd toch gemaakt geraakt en hing er nu een fris temperatuurtje in de spinningruimte. Een uurtje heerlijk meegedaan en dit keer zonder enige problemen. Enkele uurtjes eerder was trouwens mijn bloeddruk nog gemeten door de gyne en die was eindelijk terug op peil zoals het hoort. Oef.

Vandaag dan terug naar de fitness voor een loopbandtraining, maar blijkt alweer dat ik vooral een ochtendloper ben ipv een avondloper. Want ging het zondagmorgen supergoed, deze avond liep het alweer een pak minder. Maar dat had vooral met een fysiek ongemakje te maken: mijn gevoelige blaas die totaal niet tegen de kou kan en nu nog wat extra druk te verwerken krijgt natuurlijk. Vlak voor het lopen naar het toilet en tegen dat ik goed en wel vertrokken was, moest ik alweer plassen. Volgehouden tot 2 km en dan loopband gestopt, rap naar het toilet gehold en tegen dat ik terug was, moest ik eigenlijk alweer. Grrr...Toch weer terug 2 km gelopen en dan weer maken dat ik aan het toilet was. Daarna heb ik het maar opgegeven om nog te lopen. Echt wel belachelijk, en 'k ga ermee moeten rekening houden als ik weer buiten ga lopen, dat ik locaties uitzoek met toiletten in de buurt :-)

Nu zondag staat er een trainingske in leuk bloggers-gezelschap gepland en da's in het Vrijbroekpark, waar gelukkig een toilet is :-) Nu alleen nog duimen dat ik ondertussen niet geveld wordt door de bronchitis waarmee hubbie nu doodziek in de zetel ligt. Hij heeft me afgelopen nacht helemaal ondergehoest en de dokter vreest dus dat ik het ook ga vlaggen hebben. Heb me deze namiddag dus tegoed gedaan aan 4 geperste sinaasappels in de hoop dat die extra vitamine C me toch wat wapent tegen de bacteriën! Keeping my fingers crossed!!

En gelet op de weersvoorspellingen, gaan we misschien wel op onderstaande manier onze training moeten doen :-)

sledge

 

20:54 Gepost in Sport | Commentaren (7) |  Facebook