10-08-09

Fietsdodentocht Bornem

Gisterenmorgen om kwart voor 7 ons bed uit, slik da’s nog vroeger dan op een gewone werkdag! Maar de Fietsdodentocht lonkte en daarvoor wilden we wel een efforke doen ;-) Stevig ontbijtje nuttigen, rugzakje gepakt (met wat eten, regenjasje just in case), fietsen gaan halen en dan naar ’t station. We waren fietsnatuurlijk niet de enigen die per fiets de trein opgingen richting Bornem, maar het lukte net. Twintig minuutjes later waren we in Bornem en daar was het dan een paar kilometer fietsen naar de startplaats. Het goede weer had heel wat volk gelokt. Bij de voorinschrijvingen waren er zo’n 1500 inschrijvingen. Daar zijn er op de dag zelf nog een dikke 4000 bijgekomen voor de 100 km (er was ook een tocht van 35 km). Maar gelukkig was het qua drukte nog wel te doen hoor. Eenmaal vertrokken kon ieder zijn tempo fietsen, enkel de echte fietsterroristen (gelukkig slechts enkelingen) ergerden zich duidelijk aan al dat volk (maar die moeten dan maar niet aan zo’n massa-event meedoen).

Het parcours is dus totaal anders als dat van de gewone Dodentocht. Vanaf Bornem reden we zuidwaarts via dorpen waar ik nog nooit van gehoord had, tot aan de rand van Aalst. Van daar was het doorsteken tot Asse en zo ging het dan via o.m. Steenhuffel (de Palm) terug naar Bornem. Een mooie toer die op z’n minst toch wel héél heuvelachtig was. De eerste 20 km waren nog vrij vlak maar dan begon stillekesaan het valse plat om dan later tot stevig bergop over te gaan. Ik slaagde er wel in om altijd tot boven te fietsen, voor hubbie was dat wel wat anders. Maar het was dan ook zijn 2e serieuze fietstocht in 8 jaar tijd en de eerste fietstocht enkele weken geleden bedroeg amper 35 km op een vlak parcours. En toch raakte hij de eerste hellingen vlotjes op maar daarna was stillekesaan het vat af, vooral de benen wilden niet zo meer mee natuurlijk. Maar what goes up, must go down. Elke stevige klim werd dus door een forse afdaling gevolgd, lekker racen naar beneden. Heerlijk! Vanaf Steenhuffel (op km 85) was het gelukkig dan weer gedaan met al die hellingen en konden we rustig uitbollen naar de finish. Vanaf daar kwamen de mensen van de 35 km-gezinstocht er wel bij en daar had je dan veel gezinnen met kinderen, en veel mensen die geen “fietsetiquette” kennen en dus lekker voor je hangen te slalommen, plots stoppen midden op het pad e.d. Drie keer bijna-accident voorgehad. Maar ‘k ben niet gevallen! Had dan ook m’n klikschoentjes niet in, omdat ik wel verwachtte van regelmatig te moeten stoppen e.d. (wachten op hubbie, of door het vele volk onverwachts moeten stoppen). Heb er dus wel een aantal zien opzijvallen doordat ze niet tijdig konden losklikken ;-) Als een ander dat voorheeft is dat wel grappig eigenlijk :-)

Soit, de tocht zelf bedroeg zo’n 102 km. In totaal (met voor en na erbij) hebben we 110 km afgelegd. Het resultaat waren o.m. bruinverbrande armpjes, beentjes en snoetje en een gezond vermoeid gevoel dat we weggespoeld hebben met een wijntje en afhaalchinees en een relaxsessie in de zetel thuis :-) Hubbie was heel content met zijn prestatie natuurlijk, ook al vond ie het erg dat ik af en toe op hem moest wachten, maar dat vond ik zelf helemaal niet erg. Samen uit samen thuis hé.

Vandaag maar geen spinning, beentjes hebben gisteren genoeg gespind op de heuvelkes. Morgenvroeg wel een looptraining natuurlijk!

12:17 Gepost in Sport | Commentaren (7) | Tags: fietsdodentocht |  Facebook