22-04-09

what's in a name: het frictiesyndroom

Ondertussen wordt ik al 5 maanden stevig gehinderd door het frictiesyndroom. Een simpel woord voor een zeer complexe blessure. Veel dokters missen de juiste diagnose en spreken vaak gewoon van een simpele overbelasting. Lopersknie is dan de benaming die dan ook wel eens op tafel wordt gegooid, maar een lopersknie is eigenlijk een naam die vele ladingen kan dekken en eigenlijk niet zo correct is als er eigenlijk sprake is van het frictiesyndroom. Want het frictiesyndroom manifesteert zich niet noodzakelijk ter hoogte van de knie, maar kan ook ter hoogte van de heup voorkomen.

Wat is dus het frictiesyndroom? Lang leve google en wikipedia, zo hoef ik hier niet heelder teksten uit m'n duim te zuigen!

Boosdoener van dienst is de tractus iliotibialis. Dit is een weefselverdikking aan de buitenzijde van de dij. Deze band loopt van de buitenzijde van het bekken over de heup en knie en hecht aan net onder de knie. De tractus iliotibialis is belangrijk voor het stabiliseren van het kniegewricht tijdens hardlopen. Hierbij beweegt de band van achter het dijbeen in anterieure richting en wrijft hierbij over de laterale knobbel van de femur (einde van het dijbeen,ter hoogte van de knie). Dit constante wrijven kan de band doen ontsteken wat de klachten veroorzaakt. Soms wrijft de band ter hoogte van de heup en krijgt men daar de ontsteking. 

De voornaamste klacht is een stekende pijn net boven het kniegewricht (aan de buitenzijde van de knie over de gehele lengte van de band) tot een zwelling op de plaats waar de band over het dijbeen wrijft.

En het lastige aan het frictiesyndroom is dat de pijn vaak niet meteen optreedt bij aanvang van de inspanning maar pas na enige tijd (20-tal minuten) en dat deze dan progressief toeneemt. Op den duur wordt het lopen onmogelijk en lijkt het alsof er een strakke band rondom de ganse knie en bovenbeen is gespannen. Na het stopzetten van de activiteit kan de pijn plots weggaan, maar soms blijft ie nog een beetje na-ebben.

Het lastige aan deze blessure is de oorzaak vinden. Het kan liggen aan trainingsgewoontes, anatomische afwijken of zwakte van bepaalde spiergroepen. Zo is een oorzaak vaak het lopen op een zijwaarts hellend vlak (bv. steeds aan dezelfde zijde van de straat lopen), te snelle trainingsopbouw, veel bergafwaarts lopen of vaak trappen op- en aflopen.

Anatomische afwijken kunnen een stevige overpronatie van de voet zijn, ongelijke beenlengte en o-benen.

Qua spierzwakte wordt vaak de oorzaak gezocht in zwakke adductoren.

 

Na 5 maanden zoeken is bij mij de oorzaak gevonden in een combinatie van anatomische afwijkingen en spierzwakte. Dat ik stevig overproneer wist ik al vanaf dag 1 dat ik loop. Ik droeg dan ook al antipronatie-schoenen met aangepaste binnenzolen. Dat zijn ondertussen steunzolen geworden die mijn looppatroon goed corrigeren. Maar het kon niet de enige oorzaak zijn, aangezien ik 9 jaar zonder frictiesyndroom liep en het van de ene dag op de andere in een redelijk rustige trainingsperiode optrad. Het was nu een zeer oplettende kinesiste die me de nodige spiertesten liet doen en ontdekte dat ik met een instabiel bekken zit en spierproblemen ter hoogte van de buikspieren en hamstrings. Vorige week kreeg ik dan ook als huiswerk mee van eens te gaan lopen en op mijn loophouding te letten. Dat ik na x-aantal minuten lopen lichtjes begin te "hangen" verklaart mogelijk dat ik nu al zoveel maanden met dat frictiesyndroom zit. Heb haar dat maandag dus verteld en ze liet me zien wat zo'n "hanghouding" bij het lopen voor effect heeft op de knieën...veel dus. De tractus iliotibalis raakt hierdoor volledig opgespannen en heeft dus meer kans om over de femur te schuren. Niet goed dus.

Het zal een werk van lange adem worden. Veel krachttraining doen en vooral hard werken om mijn loophouding terug goed te krijgen. Hoe die bekkeninstabiliteit er zo plots gekomen is, is moeilijk te verklaren. Misschien inderdaad te eenzijdige krachttraining gedaan en een aantal spiergroepen uit het oog verloren...So be it. Gedane zaken nemen geen keer en 't is nu kwestie van eraan te werken en hopelijk er binnen een paar maanden eens vanaf te geraken hé.

Ik hou nog effe vol tot na de halve marathon in Luxemburg (als ik die tout court kan meelopen). Als tegen dan de ontsteking nog niet volledig weg is, stop ik met lopen tot na m'n reis naar de USA (eind juni tot midden juli), zodat de ontsteking goed kan genezen. Ondertussen werk ik dan natuurlijk aan het revalidatieprogramma van Annelies de kinesiste en hou ik me bezig met fietsen en spinning. Lopen zal daarna wel weer terug een plaatsje krijgen in mijn leven, maar iets minder intensief dan dat het de voorbije jaren was.

Geduld is een schone deugd zeggen ze...(maar 't is toch niet altijd gemakkelijk hoor...)

 

patience

22:32 Gepost in Info | Commentaren (5) | Tags: frictiesyndroom |  Facebook