18-07-09

verslag roadtrip deel 4: Las Vegas -> San Francisco

Tijd voor het laatste stukje verslag. Na 6 nationale parken bezocht te hebben, lonkte het stadsleven weer even en laat nu net Las Vegas op onze route liggen. Tuurlijk kon dat niet ontbreken op onze trip. Van Zion naar Las Vegas is een dikke 2 uur rijden, peanuts dus. We zijn echter eerst nog even een kort stukje doorgereden naar de befaamde Hoover Dam (op 40 min. van Las Vegas), de grootste dam van de Verenigde Staten. En eigenlijk viel ie wat tegen. Oké, hij is groter dan de Glen Canyon Dam die we daarvoor al hadden gezien, maar zoals al eerder geschreven is de omliggende natuur van de Glen Canyon Dam indrukwekkender dan deze aan de Hoover Dam. Wat wel ferm om zien was, zijn de werken aan een bypass -weg die ze aan het maken zijn om zwaar verkeer van de Hoover Dam te weren. Ze zijn nu volop bezig om een hangbrug te maken en da's best wel fascinerend om zien hoe dat in zijn werk gaat.

Maar Las Vegas dus. We hadden een dagje om deze stad eens te beleven en op zich is dat wel voldoende om een eerste goeie indruk op te doen. Een pas gekocht voor de shuttlebus die de Strip op en af rijdt, maar we hebben hem ook een groot stuk te voet gedaan, en dat weer in een temperatuur van rond de 45 °C. In de late namiddag zijn we dan ook effe het zwembad ingedoken alvorens onze verkenningstocht weer verder te zetten. Nog nooit zoveel kitsch bijeengezien, maar oh zo zalig om er eens rond te lopen. De Eiffeltoren, het vrijheidsbeeld, Venetië in het klein (met gondels en al). En de hotels zijn er gigantisch. We waren o.m. het Excalibur eens ingelopen en zijn er dus gewoonweg verdwaald...in de lobby van een hotel notabene (dat natuurlijk tegelijkertijd als casino fungeert). Gegokt hebben we ook, in het Ceasar's Palace. Wel voor slechts 3 dollar de man aan een gokmachine. Met die drie dollar hebben we toch wel effe kunnen spelen maar uiteindelijk met lege handen weer vertrokken ;-) 's Avonds ook de Stratosphere op gegaan (is een hotel met een hoge toren, aan het einde van de nieuwe Strip, vanwaaruit je 's nachts een mooi zicht hebt op alle lichtjes van Las Vegas) en ook de fonteinshow aan de Bellagio is de moeite.. Het was een vermoeiend dagske in ieder geval, pas ver na middernacht waren we weer op onze kamer.

De volgende ochtend hebben we ons dan overslapen (zelfs de wekker niet gehoord), maar gelukkig viel de schade nog mee. Daarmee was onze trip naar Death Valley wel iets korter dan voorzien, maar Koenie was er al eens geweest en ik wou vooral Dante's View gezien hebben en de Badlands en beiden lagen op de route die we sowieso moesten rijden. Beide viewpoints in Death Valley zijn in ieder geval 100% de moeite waard en adembenemend (vooral Dante's View dan, zie foto hieronder). Death Valley kent ook enkele gehuchtjes waar toeristen kunnen overnachten, met sprekende namen als Furnace Creek en Stovepipe Wells (waar we geluncht hebben en het 49° C was). Het plaatsje Badwater met het zoutmeer lag totaal uit de richting en zou nog eens bijna 2 u extra rijden betekenen (en het ging al een hele lange rit worden), dus hebben we niet gedaan (maar Koenie had dit toch al eens gezien), echter kwamen we aan de andere kant wel nog een klein zoutmeer tegen ook. Eindpunt van die dag was Bakersfield, California, dat we bereikten na een vrij lange saaie rit, maar wel een goei vertrekpunt was voor de volgende dag naar Yosemite NP. In Bakersfield hebben we gewoon even wat goed bijgerust, gezien het stadje eigenlijk totaal nietszeggend was.

De dag erop stond ons laatste bestemming voor San Francisco op de planning: Yosemite National Park. Het populairste natuurpark in de Verenigde Staten en dat was al rap duidelijk: het was er, in tegenstelling tot de andere parken, druk. Gelukkig is het gigantisch groot :-) Wij kwamen langs de zuidkant aangereden en dat bracht ons direct bij het stuk met de gigantische indrukwekkende sequoia-bomen, waar we een eerste wandeling ondernamen. Daarna was het 50 km rijden, via een weg die onder de rook hing van de traditionele bosbranden die er volop aan het woeden waren (maar ze hadden het onder controle) naar de centrale valley waar eigenlijk alles te doen is. Je hebt er prachtige zichten op de rotsen en de beroemde "dome" en "el capitan", ongelooflijk geliefd bij rotsklimmers en hikers. Eenmaal daar geparkeerd hebben we de omgeving van de valley verkend met de shuttle en natuurlijk gewandeld naar de watervallen. De volgende ochtend zijn we dan het ganse park dwars doorgereden (een trip die zo al bijna 2 uur duurde, met enkele spectaculaire zichten onderweg natuurlijk) om aan de andere kant dan aan het Mono-meer uit te komen en dan was het maar een klein half uurtje meer en we zaten aan Bodie, een heuse spookstad. Bodie was in de jaren 1880 een bloeiend goudzoekersstadje met zo'n 10000 inwoners. Maar toenemende criminaliteit, met dagelijkse moorden en zo meer, zorgden voor een leegloop en tegen de jaren '60 bleven er amper enkele zielen over. Het grootste deel van de huizen werd ook afgebroken, maar een kleine wijk staat nog overeind (quasi allemaal houten huizen). De staat California kocht de stad op, onteigende de enkelingen die er nog woonden en liet alles zoals het was. Men onderhoudt de huizen opdat er geen verder verval optreedt, maar verder ligt alles dus onder een dikke laag stof zoals het destijds door de bewoners werd achtergelaten. Je kan binnenkijken in de huizen, die schots en scheef toch blijven rechtstaan, je kijkt binnen in de woonkamers en slaapkamers van jan met de pet, je kan door de ramen binnenkijken in de school, het hotel, het café en je kijkt dus zo binnen in de jaren '50-'60 van de VS. Heel vreemd wel. Jammer genoeg is Bodie gedoemd definitief te verdwijnen, want door de crisis wil gouverneur Schwarzenegger de subsidie-kraan dichtdraaien, waardoor het noodzakelijk onderhoud voor deze houten krotten niet langer meer kan gebeuren. 

Na Bodie was het terug naar Yosemite waar we nog een nachtje verbleven en daarna was het terug naar San Francisco, waar we nog twee nachten verbleven. Tijd om wat te gaan shoppen en deze ongelooflijke leuke stad nog wat verder te verkennen. Wijken als Castro (waar de homogemeenschap zich uitleeft), Height-Ashbury (hippies), Cow Hollow en Pacific Heights (prachtige huizen) en de Marina werden allemaal afgestapt of met bus/tram verkend.

En daarna zat de reis er jammer genoeg op...snif. Maar we zijn vastberaden om er over een jaar of 2 terug naartoe te gaan, als de financieën een beetje meezitten tenminste ;-)

nog wat fotookes:

vlnr: aan Hoover Dam, Las Vegas, Death Valley (Dante's View en Badlands), Yosemite NP (4 foto's, met o.m. een gespleten Sequoia met happy American family), Bodie spookstadje

usa7

usa8

 

 

13-07-09

verslag roadtrip deel 1: San Francisco -> Los Angeles

Op 22 juni 's morgens stapten we op het vliegtuig richting USA. Na dik 7 uur vliegen kwamen we eerst aan in New York. Daar effe de gevreesde douane-verplichtingen doorstaan, maar we mochten gelukkig het land in. Oef! Eerste horde genomen. Dan een uurtje wachten voor het volgende vliegtuig naar San Francisco. Daar kwamen we dan rond half 7 's avonds plaatselijke tijd aan (in België was het dan al weer vroeg in de ochtend). Lange trip dus en we waren doodop. Rap onze eerste Amerikaanse hamburger gaan eten vlakbij het hotel en een kort wandelingske door de buurt alvorens we in 't slaap vielen in ons bedje. De volgende ochtend waren we weer fris en fruitig en stond er een dagje SF op het programma. Eerst een dagpas voor de bus/tram gekocht waardoor we onbeperkt met het openbaar vervoer konden rondtrekken. We hadden op voorhand ook al ticketten besteld voor Alcatraz en dat stond dus eerst op de planning. Met de antieke tram waren we er direct. Met de boot ben je dan op een kwartierke op Alcatraz en da's echt wel de moeite. Vanaf de boot heb je een mooi zicht op de skyline van SF, heel cool. En Alcatraz stelde niet teleur: je voelt er nog echt de geest van het gevangenisleven en de toer (met koptelefoons, in het Nederlands!) is heel interessant. Na twee uurtjes waren we rond en namen we de boot terug. Dan eens naar Pier 39, eigenlijk een touristtrap van jewelste maar je krijgt er wel een leuke overdosis typische Amerikaanse kitsch tegen je aangesmeten en dat moet ne mens gewoon eens gezien hebben en je kan er superlekkere chowder gaan eten, wat we dan ook gedaan hebben. Daarna te voet verder de Fishermans Wharf afgegaan, leuke sfeer daar. En dan hebben we natuurlijk de antieke kabeltram eens genomen. 't Was wel effe aanschuiven, want iedereen wil daar wel eens op natuurlijk. Gelukkig zijn er meerdere lijnen die downtown SF bedienen en er worden voldoende trammetjes ingezet zodat de wachttijd wel meeviel. Wij stonden vlak aan een keerpunt en zo zagen we hoe twee mannen handmatig (door te duwen en te trekken dus) de tram via een soort van draaiplatform de andere richting induwen. Echt antiek dus, schattig om te zien. Met de tram klommen we de steile straat op richting Lombard Street. Het speciale aan die straat is, dat ie over een klein stukje bekend staat als "the most crookeded street" in de wereld (google dat maar eens in). Hij is op dat stukje nl. zo steil dat ze 8 bochten hebben gemaakt om veilig naar beneden te kunnen rijden met de wagen ('t is wel eenrichtingsverkeer hoor). Wij zijn er te voet naar beneden gewandeld natuurlijk ;-) En dan de bus op richting de Golden Gate Bridge. Toen we daar stonden, was ik toch wel effe sprakeloos. Dat gevoel was me nog maar één keer eerder overkomen, nl. aan de Taj Mahal in India. Het gevoel dat je iets al heel je leven lijkt te kennen door het op foto of TV te zien en dan ineens sta je er gewoon zelf voor. Dat is echt wel kicken hoor! Natuurlijk zijn we de brug opgewandeld tot halverwege of zo en dan er in de buurt nog wat gewandeld. Dan de bus weer terug naar Chinatown en het financiële centrum. We moesten nog een GPS kopen om ons de komende 17 dagen de weg te wijzen, maar dat bleek toch niet zo evident om te vinden. De meeste Amerikaanse auto's hebben tegenwoordig blijkbaar een ingebouwde GPS en wie dat niet heeft, heeft dan wel een IPhone met GPS, en ze smijten dus niet met Garmins of TomToms rond je oren zoals ze hier doen. Na lang zoeken hebben we er toch eentje gevonden (en te veel betaald, bleek achteraf, ach ja).

De volgende morgen gingen we dan onze huurauto afhalen in downtown SF en na wat horten en stoten raakten we op weg. De GPS bleek gelukkig ook te werken en al na 5 minuten zaten we op een snelweg richting het Zuiden. Eerste tussenstopje was Santa Cruz waar we al om 9u 's morgens waren. Te vroeg bleek, want alles was er nog dicht. Toch effe de pier afgewandeld en dan wat te eten gekocht in een obscuur winkeltje. Het weer was wat minder, maar wel typisch voor daar: nl. 's morgens nevelig en wat killig, maar tegen de middag werd dat al een pak beter. Na Santa Cruz reden we door naar Monterey om te lunchen en ook even de gezellige sfeer op te snuiven. En dan was het enkele uurtjes bollen over de prachtige coastal highway die o.m. via het Big Sur national park gaat. Het national park was gehuld in de mist, wat wel wat feërieke beelden opleverde. De grillige kustlijn was gelukkig wel goed zichtbaar. Het is wel een héél lange snelweg met heel wat bochtwerk en dus vrij vermoeiend. Gelukkig was onze eindhalte nog niet Los Angeles zelf, maar een 250 km erboven in Santa Maria. Een gat waar niks te zien was, maar we gingen er dan ook alleen maar even overnachten (en ze hadden een leuk zwembad met jacuzzi waar we natuurlijk wat in zijn gaan plonzen) om dan de volgende morgen vroeg naar Los Angeles te rijden.

Donderdag de 25e juni trokken we dus naar Los Angeles, terug grotendeels via de kust zodat we binnenreden via een rustige weg, nl. langs Malibu en Santa Monica Beach. Net na Santa Monica ligt dan Venice Beach en daar hielden we eerst halt. Het strand eens op en langs alle kraampjes. Een leuke sfeer ook al werden we er door twee ganstarappers te grazen genomen. Ze wilden dat we even naar hun CD luisteren, vroegen vriendelijk onze naam en vriendelijk als we zijn, zeiden we die ook. Toen ze onze namen echter op hun CD's schreven, roken we onraad, maar het was al te laat. We moesten dus die CD's kopen (zelfgebrande CD's, zonder cover of zo) voor 20 USD elk. Toen we protesteerden, stonden er ineens 10 van die ganstarappers rond ons, dus zijn we maar gecapituleerd. Nu kunnen we er wel om lachen hoor ;-)

Na Venice Beach gingen we eerst naar ons hotel. Dat lag in downtown USA, vlak naast het Staples Center, een stadion waar de dag ervoor Michael Jackson voor de allerlaatste keer had gerepeteerd voor zijn toer. De dag dat wij eraan kwamen was er een evenement van één of ander Playstation-ding en zaten er beroemde skaters handtekeningen uit te delen. Gigantisch lange rijen fans stonden er aan te schuiven, maar wij herkenden die mannen toch niet helaas ;-) Natuurlijk zijn we ons ook wat gaan vergapen aan de gigantische skyscrapers in de buurt daar en daarna zijn we naar Griffith Park gereden vanwaar je een mooi zicht hebt op het Hollywood-sign (en daar kickte ik als filmfanaat natuurlijk weer ferm op). Op weg naar Griffith-park hoorden we trouwens het nieuws van de dood van Michael Jackson een kleine 20 km verderop...Niet dat we fan zijn, maar als je met die zijn muziek bent opgegroeid...het liet ons nu ook niet bepaald onberoerd.

Vrijdag de 26e zaten we een hele dag in LA en heb ik me helemaal in het filmgebeuren gestort natuurlijk. Koenie volgde gelukkig dapper mee ;-) Eerst de studio's bezocht bij Warner Brothers. Echt kicken: je loopt er tussen de gebouwen rond, o.m. de straten waar zogezegd Friends, ER, Gillmore Girls en een pak films zich afspelen...die worden natuurlijk nooit in New York of Chicago of waar dan ook gefilmd, maar gewoon in LA in die studio's. Knap hoe ze dat klaarspelen. We mochten ook binnen op de set van de serie Two and a Half Men en laat dat nu net een van onze favoriete series zijn, dus daar zaten we weer te kicken tot en met ;-) Na dat bezoekje trokken we naar downtown Hollywood, waar we midden in het mediacircus rond de dood van Michael Jackson terechtkwamen. We dachten gewoon rustig naar wat sterren (letterlijk) op de Walk of Fame te gaan kijken, maar dat was buiten enkele duizenden fans van MJ gerekend die ter hoogte van het Chinese theatre stonden te drummen om tot bij de ster van MJ te geraken. Enkele tientallen satellietwagens van tv-zenders stonden erbij geparkeerd en we zagen een pak nieuwsmensen live verslag uitbrengen voor de tv. We stonden het allemaal wat aan te zien toen we werden aangesproken door een journaliste van The Washington Post, of ze ons mocht interviewen. Tuurlijk wel, een kwartierke babbelen en achteraf stond daar één lijntje van in de krant, maar wel met onze namen erbij! (link=http://www.facebook.com/ext/share.php?sid=124860275730&am...) Met het gedacht van "we zijn hier nu toch", zijn we ons dan ook even in de massa gaan vervoegen om eens naar die fameuze ster te gaan zien (maar toch ook wel om echt ook midden in dat mediacircus even terecht te komen). In ieder geval: wat een manier om Los Angeles te beleven! Saai was het er niet! Nadien zijn we nog wat gaan rondtoeren: Melrose Avenue, Sunset Strip, Beverly Hills, Bel Air en Mullholland Drive. En ook een rasechte mall (winkelcentrum) eens binnengewandeld natuurlijk.

Voilà, tot daar deel 1 van het verslag. Morgen deel 2 ('k zal proberen wat korter te zijn).

Een paar fotookes bijeengeplakt hieronder se.

vlnr: San Francisco hippie, de antieke kabeltram, Golden Gate, Coastal Highway (Big Sur), Venice Beach, Hollywood Sign

usa1

 

in LA het mediacircus op Hollywood Blvd

LA 1

LA 2