16-05-10

gezien: Iron Man 2

Zoals vorige week al aangekondigd, stond er nog een cinemabezoekje gepland vorige week. We zaten een paar daagjes aan zee en gezien het midden mei nog steeds winter is, waren we maar al te blij dat we de koude wind op de zeedijk even konden inruilen voor een warm zitje in een veel te dure Kinepolis-zetel in Oostende. Gelukkig zijn toeristen meestal van mening dat het not done is om naar de cinema te gaan tijdens hun vakantie, zodat we met amper 7 andere mensen in de zaal zaten.. Wij zijn die mening dus niet toegedaan en proberen dan net altijd ook even de lokale cinema op onze vakantieplaats binnen te springen (als ze de films tenminste niet dubben in de eigen taal). In Oostende konden we dat ook in de Rialto gaan doen, maar de troosteloze aanblik van dat gebouw (waar zelfs nog affiches aan de gevel hingen van films die al jaren voor 2 euro in het dvd-rommelbakje van de Media Markt liggen) boezemde ons geen vertrouwen in. En Iron Man 2 moet je toch wel op een deftig scherm en met deftige klank zien om volop de special effects te voelen. De dure Kinepolis dus (9 euro per ticket! pffttt...).

ironman2Iron Man 2...Ik was destijds tegen mijn zin eigenlijk mee naar de eerste film gaan zien en vond die, tegen al m'n verwachtingen in, echt geweldig! Deze tweede film moet niet onderdoen aan deel 1. Het nieuwe is er natuurlijk wel af (zoals met elke sequel het geval is), maar qua verhaal is er toch weer serieus wat spanning ingebouwd. Mickey Rourke als Russiche nemesis van Iron Man speelt zijn rol schitterend en vooral lekker creepy. Sommige gevechtsscènes vond ik ronduit eng om te zien.

Het verhaal...te veel verklappen doe ik niet. Komt er vooral op neer dat Stark (ofte Iron Man, opnieuw voortreffelijk gespeeld door Robert Downey Jr.) stevig aan zichzelf begint te twijfelen, beetje gek wordt, maar ook stevig fysiek begint te lijden onder zijn noodgedwongen rol als Iron Man. En dan krijg je dus ruskie Mickey Rourke die het spel helemaal overhoop helpt. De ster van Iron Man daalt in recordtempo en het is maar de vraag of hij hier ooit nog bovenop geraakt. Spannend en meeslepend, we hebben ons geen seconde verveelt.

Een film voor de liefhebbers van het genre, dat spreekt voor zich!

17:41 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (1) |  Facebook

05-05-10

gezien: Kick-Ass

We proberen nog efkes van de tijd onder ons tweetjes te genieten en dus af en toe een filmpje mee te pikken. Hubbie heeft nog een hele lijst van films die hij wil zien, vrees dat we dat niet meer gaan halen ;-) Maar volgende week gaan we zeker nog naar Iron Man 2 zien (tja, ik blijf meegesleurd worden naar films over superhelden) en vorige zondag zagen we de lollige film Kick-Ass, over....? Jep, superhelden :-)

De titel Kick-Ass doet je misschien vermoeden dat we hier te maken hebben met de zoveelste Jackie Chan-B-film over enkele kungfu-helden die de strijd aangaan tegen god weet wie. Gelukkig moest ik niet mee naar zo'n film! Neen, Kick*Ass is een ongelooflijk leuke film met volgens mij zelfs een grote kans op een cult-status in bepaalde milieus (lees: o.m. comics-fanaten en dat volkje dat ook zot is van de tv-serie The Big Bang Theory, euh...wij dus ;-)). 

De film gaat over een doordeweekse tienerjongen, een beetje een sullige knul met pukkels en een bril en een kapsel waar niks mee aan te vangen valt. Een loser dus, kickasstoch op de highschool waar ie compleet genegeerd wordt, behalve door twee mede-sullen. Op een dag besluit hij van superheld te worden, met als roepnaam "Kick Ass". Schaft zich een idioot wetsuit aan en gaat zonder enige voorbereiding de straat op om het kwaad te bestrijden. Dat kan niet goed aflopen natuurlijk. Wanneer één actie toch onverwacht goed uitdraait en door omstaanders op YouTube wordt gesmeten, wordt hij zelfs een echte held. En dat wekt inspiratie bij anderen. Algauw wordt hij geflankeerd door een batman-kloon, Big Daddy (gespeeld door Nicholas Cage!), zijn dochtertje Hit Girl en dan nog een derde kaper op de kust: Red Mist. Wat volgt is een strijd van onze superhelden tegen de supersnoodaard van de stad. Ah ja, want daar gaan uiteindelijk zo'n verhalen altijd over hé ;-) Maar het geheel is echt wel leuk uitgewerkt, en met momenten is het zelfs spannend, ook al blijft de humoristische toon steeds primeren.

Een leuke feel-good-movie voor een druilerige zondagnamiddag. Als je voor het genre bent natuurlijk :-)

 

20:29 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (4) |  Facebook

17-04-10

gezien: Alice in Wonderland

Ook al weer twee weken geleden dat we deze film zagen: Alice in Wonderland!! Wie kent er niet het verhaal van het eigenwijze meisje dat verdwaald geraakt in de wondere wereld van Onderland (door Alice omgedoopt naar Wonderland). Deze aliceverfilming van Tim Burton is een bewerking van twee boeken van schrijver Lewis Carroll, nl. Alice's Adventures in Wonderland en Through the looking Glass. In de film is Alice ondertussen 19 jaar en staat ze op het punt zich te moeten verloven met een tiep die allesbehalve haar droomjongen blijkt te zijn. Achter haar rug is het verlovingsfeest al georganiseerd en Alice vlucht weg wanneer ze in de tuin "the white rabbit" ziet en deze besluit te achtervolgen. Zo belandt ze in Wonderland, een oord waar ze als kind ook al eens terechtkwam, maar hier herinnert ze zich niets meer van. Destijds regeerde de witte koningin over Wonderland, maar helaas zijn sindsdien donkere tijden aangebroken en regeert haar zuster, de Rode Koningin (schitterend gespeeld door Helena Bonham Carter). Samen met o.m. de Mad Hatter (sublieme rol van Johnny Depp) en de Cheshire Cat gaat ze de strijd aan tegen de Rode Koningin.

Alice in Wonderland is qua verhaal natuurlijk een film voor de jeugdigen onder ons. Maar als grote mens kan je zeker ook volop van deze film genieten. Er zit ongelooflijk veel vaart in het verhaal, de rollen worden subliem vertolkt (regisseur Tim Burton doet weer beroep op zijn vaste schare van favoriete acteurs en da's om je vingers bij af te likken) en qua settings en vormgeving hangt er een eng sfeertje in de film, waardoor het soms zelfs nagelbijten is.

Voor de ladies: Johnny Depp is allesbehalve sexy in de film :-) De make-up mensen zijn er in geslaagd hem lelijk te maken, héhé. Maar als Mad Hatter is hij dus perfect gecast. Idem voor Helena Bonham Carter, van nature al niet een wreed mooie madam, nu ziet ze er helemaal karikaturaal uit met haar giga-hoofd op een klein lijfje.

Wij hebben de film in 3D gezien en da's geen aanrader. Was het bij Avatar een meerwaarde, hier niet. De film is nl. niet gemaakt met de speciale 3D-camera's maar gewoon in 2D gefilmd en werd pas achteraf aangepast voor 3D-vertoning (in tegenstelling tot Avatar). Gevolg is dat het beeld te donker wordt en de effecten niet zo spectaculair zijn. Bij mij had het als gevolg dat ik met barstende koppijn de zaal ben buitengelopen. Eerlijk gezegd hoeft heel die 3D-hype voor mij niet. Ik ben al brildrager en dan nog zo'n lompe bril erbovenop is al een gedoe. Het zijn dan nog donkere brillen, zodat je alles nog extra verduisterd ziet en ik word dus misselijk en krijg hoofdpijn van dat 3D-effect. Helaas konden we hem die dag niet in gewone vertoning gaan zien, tenzij we genoegen namen met een Nederlands gedubte versie...dan toch maar liever de 3D in het Engels ;-)

 

 

01-04-10

gezien: Star Wars in concert

Hola, effe geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Nu ja, zo veel viel er niet te vertellen, behalve dat onze tijd volop werd opgesoupeerd door een helse huizenjacht. Zal er straks of morgen ook even een postje over schrijven.

Buiten naar huizen gaan zien, heb ik dus de voorbije weken niet veel "gezien". Daar kwam afgelopen dinsdag verandering in. We hadden nl. al een tijdje tickets voor Star Wars in concert, dat doorging in het Sportpaleis. Ondanks een pijnlijke rug en vermoeidheid, ben ik er toch naartoe gegaan. De rugpijn was niet te houden, maar het concert maakte gelukkig veel goed.

star-wars-in-concertOm 100% van een concert als dit te genieten, ben je best toch wel een beetje een filmfanaat en dan liefst natuurlijk eentje van het Star Wars-genre. Wij voldeden aan beide criteria. Maar zo erg als sommige fanaten die we er zagen, zijn we toch niet hoor. Er liepen heel wat mensen, van groot tot klein, verkleed als Darth Vader, Luke Skywalker, Obi-Wan-Kenobi, Princess Leia enz...rond. De lightsabers vlamden ook lustig in het rond en tijdens de pauze aanschouwde ik een heus light-saber-gevecht tussen twee wel zeer volwassen heren die het kind in zichzelf nog eens ontdekt hadden. Echt grappig. In heel het Sporpaleis hoorde je ook allerlei geleidseffecten uit de film, gek om bv ineens ergens achter je een wookie te horen huilen of een fighter te horen overvliegen. Om maar effe aan te geven dat er gewoon een hele gezellige sfeer hing daar.

Het concert dan: onder begeleiding van dirigent Dirk Brossé speelde het Royal Symphonic Concert Orchestra enkele grootse stukken uit het oevre van componist John Williams. Uiteraard de bekendere filmscore, zoals Duel of the Fates of the Imperial March, maar ook minder evidente nummers. De start van het concert was best wel grappig: het typische THX-geluidje dat je in de cinema hoort werd door het orkest gespeeld, daarna het trompetgeschal dat in de cinema gepaard gaat met het logo van 20th Century Fox om dan vervolgens de bekende begintune van Star Wars. Dat allemaal dus live door het orkest dat pal voor je neus zit. Het klonk perfect. Ik kreeg er kippevel van.

Anthony Daniels, die in de films robot C3PO speelt, was verteller tussen de nummers door. Zo doorliepen we van begin tot eind de hele filmsaga. Tijdens de nummers werden nl. op groot scherm beelden uit de film vertoond. Niet evident, want qua synchronisatie moest alles tot op de seconde kloppen. Zo hoor je in de muziek een harde klap of dergelijke dat dan in filmbeeld een ontploffing is of zo. Als dat qua timing niet klopt, dan zie je dat gewoon direct natuurlijk. Maar het geheel werd dus haarfijn en perfect gespeeld.

Het eerste deel voor de pauze was het sterkste. Omwille van het feit dat hier de coolste muziek werd gespeeld uit de film, maar ook wel omdat na de pauze natuurlijk het nieuwe er al een beetje af is. Er werd wel voor wat afwisseling gezorgd door ook met lasers te gaan werken.

Een gezellige avond uit dus, voor herhaling vatbaar!

 

(foto geplukt van www.appelogen.be)

16:14 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (4) | Tags: star wars |  Facebook

02-01-10

van oud naar nieuw in London

Afgelopen dinsdag vertrokken ventje en ik per Eurostar (ja, hij reed!) naar London, voor onze laatste vakantie dit jaar en vermoedelijk ook onze laatste vakantie onder ons tweetjes ;-) Voor mij al m'n 5e bezoekje aan deze leuke stad, voor ventje al het 12e bezoek! London heeft voor ons dus weinig geheimen meer en gewoon ons goesting doen, stond dus voorop. We hebben er dan ook volop van genoten, alhoewel het weer de eerste twee dagen absoluut niet mee wilde werken en bij mij de vermoeidheid (en opspelende hormonen waardoor ik me soms als een echte feeks begin te gedragen tegen iedereen die me "tegenwerkt", hihi) soms wel spelbreker van dienst was.

Oudjaar in London vieren klinkt misschien bijzonder, maar zo bijzonder is het niet hoor. Daarvoor is het feit dat je al minstens 3 uur op voorhand ervoor moet zorgen dat je aan de Embankment bent (oever van de Thames tegenover de London Eye (het reuzerad)) een grote spelbreker. Dat op tijd zijn, was voor ons geen probleem, we waren er al om 20u30. Maar het was dus berekoud en dan is de romantiek rap vervlogen ;-) Al bibberend stonden we aan de Big Ben en we zagen het niet zo goed zitten er nog meer dan 3u te staan. Dus zijn we beginnen wandelen langsheen de Embankment en dat was wel leuk, vooral omdat je tussen duizenden en duizenden goedgezinde mensen wandelt, die mee aan het dansen zijn op de muziek (aan de London Eye (die overigens prachtig verlicht wordt) speelde er een DJ en langsheen heel de oever hangen er luidsprekers, zodat iedereen mee kan dansen). Het was er trouwens niet té erg over de koppen lopen (op sommige plaatsen na), net omdat ze op tijd de toegangen tot die zone afsluiten, er was dus voldoende ademruimte om rond te blijven flaneren. Verder moest ik ook tot 2 x  toe naar de toilet en dat gaf me op voorhand wel al nachtmerries. Maar ook daar was aan gedacht, op drie plaatsen langs die oeverkant waren er een hoop mobiele wc's geplaatst. Helaas was ik nooit de enige die moest gaan, dus het waren toch wel lange wachttijden (en wie probeerde voor te steken, kreeg het van mij wel te horen, zwangerschapshormonen weetjewel ;-)).
Op de één of andere manier kregen we de drie uurtjes toch rond (ook al waren we tegen dan wel stijf bevroren van de kou) en dan was het laatste kwartier aangebroken. Het moment waarop de live-uitzending op BBC ook begint en het publiek werd mee ingeschakeld om ook op tv de nodige sfeer te brengen. Luid meezingen en roepen, met je fotocamera flitsen... Overal liepen tv-reporters rond en ik botste zowaar frontaal op één van de presentatoren terwijl een camera op mij gericht was. Het rode lampje van de camera brandde gelukkig niet, dus ik denk niet dat ze net aan het filmen waren ;-)

Het aftellen zelf was echt magisch. Cijfers worden op een flatgebouw aan de overkant geprojecteerd en echt iedereen telt mee af. Klokslag 12u begint de Big Ben te slaan (en dat wordt speciaal nog eens versterkt door de luidsprekers, zodat het echt oorverdovend galmt) en dan een pracht van een vuurwerk vanop de London Eye zelf, echt mooi om zien. Het publiek was op dat moment doodstil, zodat ik er letterlijk kippevel van kreeg. Jammer genoeg duurde het vuurwerk dit jaar niet zo lang, na dik 10 minuten zat het erop. Na het vuurwerk zingt iedereen dan nog de klassieker Auld Lang Syne en dan gaat ieder zijn weg.
Wij gingen te voet terug naar ons hotel (half uurtje wandelen) en dat ging o.m. via Trafalgar Square dat een mooi sneeuwtapijtje over zich kreeg uitgestrooid (via een sneeuwkanon vanop één van de omliggende gebouwen) en waar zich ook een stevig feestje had ontplooid. Een gezellige grappige boel dus.

Wat ik wel even moet vermelden: we hebben van héél de avond géén enkel bommetje of wild vuurwerk gezien of gehoord en qua zattigheid: slechts enkelingen (en dat waren toeristen). De Engelsen zijn op dat vlak echt wel supergedisciplineerd en dat maakt dat we ons heel de avond super op ons gemak hebben gevoeld. Ga in België naar het vuurwerk zien en je moet constant wegspringen voor de bommetjes die idioten her en der rondsmijten. Een reden waarom ik thuis nooit nog naar het nieuwjaarsvuurwerk ga zien (heb er ooit eens eentje vlak naast mijn hoofd weten ontploffen en drie dagen met tuitende oren rondgelopen daarna).
Aan het hotel was het superrustig trouwens en ook wel straf: winkels waren gewoon open, we zijn om 1u 's nachts gewoon nog even gaan supermarkten (geen mini-nachtwinkeltje). Op 1 januari waren de meeste winkels trouwens ook open. Zijn wij ook niet gewoon ;-)

We zouden het zeker geen tweede keer doen, daarvoor hebben we het veel te koud gehad ;-) Maar we zijn toch content dat we het eens meegemaakt hebben hoor.

Eén van de komende dagen nog een berichtje over ons cinema-bezoekje in London, ook een ervaring op zich eigenlijk ;-)

 

london new year

19:55 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (9) |  Facebook

20-12-09

sneeuwpret

Wie had dat gedacht...na eerst een warme (en vervolgens kletsnatte) periode worden we nu getrakteerd op bergen sneeuw! Op ons terras heeft zich ondertussen al 20 cm sneeuw verzameld en ik begin een beetje schrik te krijgen voor wanneer heel de boel begint te smelten die zich op onze skylight in de keuken en op het dak heeft verzameld. Hopelijk wordt dat geen emmertjes water verzamelen her en der, want wie weet welke weg zoekt die overvloed van vocht zich...

Maar verder geniet ik er wel van hoor. Oké, 't is chaos alom maar dat hoort er af en toe eens bij hé. En het doet een mens wel eens nadenken, moet ik voor al die korte afstandjes nu werkelijk de auto nemen? Gelukkig niet. Zo ben ik nu al enkele keren te voet naar de fitness getrokken, door de sneeuw. Met de auto gaat het momenteel toch niet sneller en eigenlijk is het gewoon helemaal niet ver. Wat ben ik soms toch lui dat ik voor die afstand de auto neem! En zo wandelen door de sneeuw is ongelooflijk leuk. Ik vrees al de dag dat het een vieze smurrie gaat worden, dan is er niks leuks meer aan natuurlijk.

Donderdag ben ik zo door de sneeuwstorm dus naar de fitness gewandeld, terwijl de auto's tot voor onze deur in file stonden om de stad in te geraken. En ik wandelde er gezwind voorbij, héhé. Frank de spinningleraar was er dan toch doorgeraakt (die kwam van Duffel gereden) en samen met hem en nog één andere moedige begonnen we aan de spinningles...Naarmate de les vorderde kwamen er gelukkig nog enkele sportievelingen door en we eindigden de les met 7 deelnemers. 't Was best wel een leuke les, maar 'k was blij dat het uur voorbij was, want vermoeidheid na 4 drukke dagen stak de kop op.

Vrijdag geen sport, want na het werk even naar een afscheidsfeestje van een collega. Zaterdag waren we dan uitgenodigd op de verjaardag van een vriendin. Die had besloten om een winterbarbeque te houden. Dat het -10°C zou vriezen die dag en alles nog lekker ondergesneeuwd zou zijn, kon ze natuurlijk niet voorzien. De gasbarbeque weigerde in ieder geval dienst door de kou (wist niet dat een gasfles het té koud kon krijgen), zodat het wat improviseren werd. Af en toe naar binnen om daar op het vuur wat eten te maken en buiten rondom de vuurkorf warmte zoeken. Het was gezellig, maar toch wel ietske te koud voor mij, héhé.

Vanmorgen was het dan vollen bak weer aan het sneeuwen en er was alweer een paar cm bijgevallen. Hubbie was eerst nog van plan om toch met de auto naar de fitness te trekken, maar hij mocht niet van mij. Tegen dat ie goed en wel gestart zou zijn, had ie al 3 x  te voet kunnen gaan. Dat argument hield voor hem voldoende steek en dus zijn we samen door de sneeuw richting fitness geploeterd wat heel leuk was. In de fitness dan de loopband op. Had het plan opgevat om 10 km te lopen in 2 à 3 blokken, maar dat is toch zo saai hé. Eerst een blok van 5 km gelopen en dan moest ik dringend een plaspauze inlassen. Daarna een volgend blok aangevat maar na 1,5 km was ik het plots echt beu en was m'n bobijntje af, ik had er genoeg van. Ach ja, in totaal toch 6,5 km gelopen, beter dan niets.Daarna nog wat krachttraining gedaan, lekker warme douche en dan samen weer naar huis gewandeld. Ik zou natuurlijk veel liever buiten lopen, maar durf het risico niet te nemen dat ik recht op m'n buik zou vallen. Vrijdag was ik op weg naar het werk al bijna tegen de grond geknald op een gladde plek en dat was nog maar gewoon al wandelend...

Morgen wandel ik normaal gezien weer tot daar voor een uurtje spinning. De rest van de week zie ik nog wel!

 

sneeuw

16:31 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (6) |  Facebook

16-11-09

gezien: Nigel Williams - Geloof mij!

williamsNa het cinemabezoekje van woensdag, volgde diezelfde dag nog een bezoekje aan de Mechelse Stadsschouwburg. We hadden al geruime tijd tickets voor de nieuwe show van stand up comedian Nigel Williams. Het was nog niet echt de première van de show, wel een try-out en da’s ook best wel leuk. Je ziet de komiek stevig op z’n bek gaan als bepaalde grappen toch niet zo geslaagd zijn, of af en toe zelf in de slappe lach schieten en natuurlijk vergeet ie ook z’n teksten wel eens (die allemaal voor zijn neus bleken te liggen).

De nieuwe show “Geloof mij” gaat over geloofsvragen, religie, wicca, paranormale toestanden, sekten, creationisme vs Darwinisme, intelligent design, enz…Nigel Williams haalt het allemaal op zijn eigen gereide wijze aan. Bedoeling is vooral de draak te steken met het “supermarkt”-gebeuren rond geloof. Mensen shoppen, zonder soms de diepgang achter het geloof nog te kennen. Maar ook hoe sommige mensen met hun geloof omgaan, zoals de moslim die predikt dat zijn geloof vreedzaam is terwijl ie zichzelf opblaast op een overvolle markt. Zulke zaken hekelt Williams, maar dan op zijn eigen grappige manier.

Het was een try-out wat maakte dat niet alles even geslaagd was, een aantal schoonheidsfoutjes of wat slordigheden hier en daar. Waarschijnlijk wordt er hier en daar dus nog wel wat bijgeschaafd. Maar al bij al een zeer leuke avond, we hebben goed gelachen en ervan genoten. Williams waarschuwde op voorhand dat mensen met lange tenen niet zo gediend zouden zijn met sommige van zijn grappen, maar blijkbaar hebben wij Mechelaars geen lange tenen, want zo choquerend was het nu ook niet hoor.

17:04 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (2) | Tags: nigel williams |  Facebook

07-10-09

mee aan de zijlijn

Onderstaand filmpje maakte ik tijdens de Marathon van Zeeland. Het was niet simpel om m'n camera stevig vast te houden, dat merk je wel bij het kijken. Sjan, eega van Tiny, piept ook af en toe in beeld en hubbie begint lekker wat onnozel te doen in de wind. Maar je ziet vooral lopers afzien en een fietser begint ook te duwen ipv te trappen. Enjoy!

18:39 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (9) |  Facebook

05-10-09

wegwaaien in Zeeland

De voorbije dagen was ik weer te gast bij onze Noorderburen, de Nederlanders. Al enkele maanden geleden hadden we een lang weekendje weg geboekt in Zeeland. Achteraf bleek dat toevallig net hetzelfde weekend te zijn als het weekend van de Zeeuwse Kustmarathon. Bijgevolg stond er al één dagje, de zaterdag, volgeboekt met leuke activiteiten rondom die happening natuurlijk. Vrijdag was het shoppen geblazen in Goes, alvorens we in ons appartementje (in het hoogste stukje van Zeeland, nl. aan Porte Zélande) incheckten en we ons aan een plonsje waagden in het subtropisch zwembad. 's Avonds de open haard aan en lekker kokkerellen, glaasje wijn erbij, life can be good!

Zaterdag marathondag en laat net dan de eerste herfststorm uitbreken boven de Zeelandse kust. Windkracht 8 tot 9 beukte op de dijken in, jawadde. Gelukkig was het droog (tot één minuut voor de start tenminste). We waren al vroeg in Burgh-Haamstede, omdat we daar nu eenmaal maar een kwartierke rijden vanaf zaten. Zo zagen we de finish nog van de MTB-marathon. Die kerels hadden geluk, zij mochten starten in Zoutelande en reden dus met de wind in de rug naar de finish. De marathonlopers moesten het echter in de andere richting doen, 42 km met wind pal op kop dus. Ze mochten het hebben. Voor het eerst vond ik het eens totaal niet erg om langs de kant te staan met een blessure :-) Na wat rondwandelen kwamen we Sjan tegen, eega van Tiny, zij zou onze compagnon worden tijdens de marathon om Tiny en co mee aan te moedigen. Een tiental minuutjes voor de start kwamen dan Tiny, Hans, Rinus, Maurice en Jacqueline aan de startlijn, bibberend van de kou maar allen vol goeie moed om erin te vliegen. Om klokslag 12u de start en weg waren ze. Wij snel naar de auto. We dachten eerst te proberen om op de afsluitdijk zeelandzelf even te parkeren, maar dat lukte niet echt. Het regende op dat moment ook heel fel en de wind...niet te doen. Dus zijn we recht naar Domburg gereden en hebben daar eerst gezellig geluncht. De regen was tegen dan ook al weer opgehouden (en het zonnetje scheen zelfs) We zaten vlak aan de drankpost van 30 km en zagen daar om 3 uur stipt Tiny passeren. Hij zat al redelijk diep, maar de kanjer hield vol natuurlijk. Nog een 20 minuten blijven wachten, maar de anderen zagen we helaas niet. Dus snel weer voort en de kust blijven volgen. We hadden Tiny regelmatig in het vizier en smeten dan de auto rap langs de kant om op de dijk te gaan aanmoedigen. De wind was echt niet te doen. We vlogen zelf bijna van de dijk en foto's nemen of filmen kostte moeite. Zal één dezer zo eens een filmpje posten. Niet te geloven dat die lopers zo al 35 km tegen de wind in liepen te beuken. In Zoutelande ook even boven op de dijk gestaan tot Tiny passeerde en we waren blij dat we toen weer naar beneden konden, ons gezicht was tegen dan gezandstraald door de wind en het opzwepende zand :-) Beneden zagen we dan ook nog Maurice (tien minuutjes zeeland2na Tiny) en daarna het olijke drietal Rinus, Hans en Jacqueline finishen. Ze hadden het gehaald! Echt super. Hubbie en ik zijn dan effe rap een lekker warm drankje gaan drinken en om 18u zijn we dan met de bende, incl. Petra!, Rik en Ilonka en Danielle en Marco gezellig bij de Griek gaan eten. Heerlijk eten en ook heerlijk om die verhalen van hen allen te horen. Het was afzien maar ook genieten, zo veel was duidelijk en 't kriebelt bij mij nu wel heel hard natuurlijk :-)

Zondag hebben we er dan een heus relaxdagje van gemaakt. Het was heerlijk weer (wel nog een stevig windje) dus lekker wat gewandeld op het strand, gaan zwemmen en dan op het terras van ons appartementje wat gerelaxed. Vandaag was dan een regendagje, maar dat hebben we ook niet aan ons hart laten komen. En 't lange weekend heb ik net afgesloten met een relaxte spinningsessie. Morgen weer back to business as usual! Aan alle goeie dingen komt een eind helaas....

 

20:50 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (9) | Tags: zeeland |  Facebook

03-09-09

filmpje kijken: Inglourious Basterds

ibEindelijk nog eens een film van Tarantino die echt wel de moeite waard is om te zien. De typische Tarantino-trekjes ontbreken natuurlijk niet in deze film: lange stills, slow motion-scènes op een moment dat je ze niet verwacht, atypische maar schitterende soundtrack en vooral personages met elks hun eigen weirdness om van te smullen. Wat de film nog meer bijzonder maakt is dat ie drietalig is, waarbij het Frans en Duits overheersen in het nadeel van het Engels. En de acteurs doen dat dus schitterend en schakelen vloeiend over tussen de drie talen (behalve Brad Pitt, héhé). Het feit dat de film zich afspeelt in het door Nazi’s bezette Frankrijk, maakt dat het gewoon niet geloofwaardig zou geweest zijn moest de ganse film in het Engels gesproken zijn natuurlijk. Er komt ook een vleugje Italiaans bij te pas, maar daarvoor moet je zelf die hilarische scène maar voor bekijken ;-)

Kort het verhaal: de Inglourious Basterds (= foute spelling, maar dat is ervoor gedaan natuurlijk) zijn een stelletje Joods-Amerikaanse soldaten onder leiding van een kolonel (Brad Pitt) die als opdracht hebben zo veel mogelijk nazi’s af te slachten, en daar gaan ze nogal bruut mee om. Ze krijgen al snel een reputatie en de nazi’s bibberen al bij de gedachte alleen ze tegen te moeten komen. Daarnaast hebben we het verhaal van Shosanna die haar eigen redenen heeft om de nazi’s af te slachten. Wanneer de ganse nazi-top besluit om in de cinema van Shosanna een feestje met filmvertoning (door “regisseur” Goebbels gemaakt) door te laten gaan, besluiten zowel de Basterds als Shosanna hun slag te slaan.

De film duurt bijna 2,5 uur, maar daar merk je dus niks van. Er zit een stevige vaart in de film (ondanks de lange stills hier en daar), met af en toe leuke kwinkslagen ertussendoor die het geheel luchtig maken. Je ligt niet strijk van het lachen, daarvoor is het thema misschien iets te zwaarwichtig (de Jodenvervolging), maar de typische Tarantino-trekjes zorgen er toch voor dat je af en toe eens stevig kan lachen en met minstens een stevige glimlach op je gezicht buitenwandelt.

Weetje: de film is eigenlijk gebaseerd op de Italiaanse film “Inglorious Bastards” (dus wel juist geschreven!).

17:21 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (2) |  Facebook

16-08-09

Zwolse rust gevolgd door actie

Vrijdagmorgen waren hubbie en ik al vroeg de baan op richting Nederland. Doel was deze keer de omgeving van Zwolle. We zouden niet in Zwolle zelf overnachten, maar uiteraard wel even een bezoekje brengen aan dit leuke stadje. We waren er niet alleen, want blijkbaar staat de Antwerpse Sinksenfoor in augustus gewoon in Zwolle. Tiens. Veel volk op gang dus, maar dat gaf niet, het was er echt wel gezellig. Wat rondslenteren, winkelkes doen, tasje koffie gaan drinken, wat moet een mens nog meer. In de late namiddag vertrokken we dan naar ons hotelletje dat de idyllische naam "Mooirivier" had, gelegen was tussen de gehuchten Dalfsen en vechtriverOmmen en jep...pal naast een rivier lag, midden in het groen (het hotel was ook enkel via een smal klein achterafweggetje te bereiken), bende koeien aan de overkant van het water die de boel gadeslaan. Heerlijk rustige omgeving dus. Het hotel had een ruim terras naast de rivier, waar het natuurlijk bangelijk vertoeven was. 's Avonds dan even naar Ommen gereden om er een restaurantje te gaan doen, ook een leuk dorpje eigenlijk. En daarna ons met een wijntje en boekje aan de rivier gezet, genietend van de zonsondergang. De volgende morgen dan naar Kampen, tegen Flevoland daar. Dat was uiteindelijk het doel van ons Hollands uitje: in Kampen vind er jaarlijks een leuke stripbeurs plaats, waar hubbie natuurlijk graag eens naartoe wou. Ik had m'n boek (de nieuwe van Carlos Ruiz Zafon) mee en heb me op het marktpleintje op een terrasje van een café gezet, koffietje besteld en ben twee uur lang compleet ondergedompeld geweest in m'n boek (echt een aanrader), terwijl hubbie de markt afstruinde op zoek naar nieuwe aanwinsten voor zijn giga-collectie... Nadien hebben we samen Kampen nog wat verkend, dat ook een gezellig dorpje met heel wat winkels en een mooie rivierkant bleek te zijn. In de namiddag vertrokken we dan weer richting België, met een tussenstop in Tilburg, waar we eigenlijk ook nog nooit geweest waren (we gaan altijd naar Eindhoven of Breda) en dat ook wel tof blijkt te zijn. Enfin, kort maar krachtig, maar altijd leuk zo'n bezoekje aan de noorderburen!

Vanmorgen stond er dan eindelijk nog eens wat sport op het programma: een bike-run-bike-sessie gevolgd door wat krachttraining in de fitness. Zogezegd zogedaan. Eerst 5,2 km gefietst tot aan het domein van Hofstade. Daar 10 km op de trails gelopen, geen cm op harde ondergrond gedaan. M'n knie hield het goed uit, oef! Na 5 km wel even een minuutje wandelpauze alvorens de volgende 5 km te doen. Dat was het maximum dat ik voor vandaag in m'n koppeke had gestoken en me er dus maar braaf aan gehouden. Nadien nog 12 km gefietst, via een omweg naar de fitness (hubbie was er ook en had m'n spulletjes meegenomen). In de fitness dan nog braafjes al m'n krachttraining gedaan, goed voor nog een half uurtje training. Het douchke achteraf deed deugd natuurlijk :-)

Volgende week staat er toch wel vrij veel sport op het programma, hopelijk lukt dat allemaal, we zullen wel zien. Maar de week erna wordt dan weer een kalme week  wegens veel overwerken dan, dus dat compenseert een beetje ;-)

13:38 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (8) |  Facebook

06-08-09

comedy fun

Gisteravond startte het leuke Casablanca-festival in Hemiksem weer. Toch nog een gratis festival dat overeind blijft en elk jaar zelfs groter lijkt te worden. We proberen er ieder jaar toch eens een avondje naartoe te gaan. Dit jaar kozen we de woensdagavond omwille van het feit dat er pure comedy op het programma staan en laat dat nu net ons favoriete soort entertainment zijn waar wij graag de deur voor uitgaan. Het was de eerste keer dat ze comedy op hun programma zetten ('t is dan ook een muziekfestival), maar het bleek een schot in de roos. Het was over de koppen lopen. Oké, na de comedy zou Bart Peeters nog komen optreden, dus dat kan er ook mee te maken hebben ;-) (alhoewel er toch wel héél veel volk weer vertrok toen die begon te spelen, hmmm).

Soit, stonden op het programma: Jeroen Leenders (finalist Comedy Casino Cup vorig jaar), David Galle (idem), Bart Cannaerts, Thomas Smith en Philippe Geubels. Wij gingen uiteraard voor de laatste drie mannen. Het geheel werd aaneengekletst door MiLF-man Jan van Looveren en die deed dat schitterend.

Jeroen Leenders (rechts op de foto)vonden we met de CCC al maar een raar typetje en dat bleek in galleleendersrealiteit dus ook wel te zijn. Een groot lawaai, met straffe uitspraken die soms nogal kort door de bocht gaan, maar, gelukkig maar, soms ook wel heel grappig zijn. Hij kon toch wel wat bijval van het publiek genieten, incl. van ons, maar hij heeft toch nog wel een lange weg af te leggen om het echt te maken in de comedy wereld.Over David Galle (links op de foto, de rosse) kan ik kort zijn: dat trok op niet veel. Ik verstond hem amper, hij bracht nog steeds dezelfde grappen als tijdens de CCC (dus al twee jaar oud) en zijn korte optreden raakte gewoon niet van de grond. Het publiek moest hem duidelijk ook niet.

Gelukkig kwam daar dan Bart Cannaerts. Ene die toch een speciaal plaatske in mijn cannaertshart draagt, want hij hoorde tot voor heel kort tot onze grote poule van vrijwilligers binnen de scouts en hij wordt dan ook bij ons op handen gedragen. Vorig jaar stond ie tot een kot in de nacht nog te tappen aan de bar op ons startevenement terwijl Wim Helsen er optrad, dit jaar gaat hij er misschien zelf optreden, hopen we toch :-) Hij maakte vorig jaar ook een schitterend filmpje voor onze algemene vergadering, en dat kan je hier op youtube (klikken) bekijken als je zin hebt (verbondsraad=algemene vergadering). Soit, was effe aan het uitwijden. Gisteren was het optreden van Bart Cannaerts ongetwijfeld het grappigste en origineelste, en da's nu niet omdat ik bevooroordeeld ben hé. Ook hubbie deelde m'n mening en die kende hem totaal niet. Grappen en anecdotes werden afgewisseld met ludieke liedjes die wel ter plaatse geïmproviseerd leken. Hij had vanaf de eerste minuut het ganse publiek op zijn hand en hield de sfeer erin. Echt de moeite en ik kijk reikhalzend uit naar zijn eerste full-show (geen idee of er kortelings eentje gaat komen).

smithDaarna Thomas Smith. Die had ik al twee keer live gezien en het was dus effe afwachten of ie terug met hetzelfde materiaal zou komen of met nieuw. En gelukkig bleek het nieuw materiaal te zijn, yeah! Echt super! Up and coming man in de comedy scene en terecht...hij is echt ongelooflijk grappig en zijn gortdroge humor is echt wel ons ding. Dat ie ook maar rap een full-show maakt!

 

geubelsPhilippe Geubels dan, vonden we een beetje een teleurstelling, maar dat had vooral te maken met het feit dat ie met quasi enkel materiaal uit zijn show Droog afkwam en die hadden we al gezien. Niet superveel nieuws dus, maar het blijft een grappig ventje hoe je het ook draait of keert ;-)

 

 

Vanavond trekken we naar Parkpop in Mechelen, een wekelijks evenementje in den Botanique. Maar tot voor vandaag was het elke donderdagavond wel slecht weer (of zaten we nog in de US), dus nu komt het er eindelijk eens van. Geen idee wat er van optreden zal plaatsvinden, we laten ons dus verrassen ;-)

Oh ja, vanmorgen toerke gelopen. 10 km met slechts 1 wandelpauze van 1 minuutje. Goed hé ;-)

 

18-07-09

verslag roadtrip deel 4: Las Vegas -> San Francisco

Tijd voor het laatste stukje verslag. Na 6 nationale parken bezocht te hebben, lonkte het stadsleven weer even en laat nu net Las Vegas op onze route liggen. Tuurlijk kon dat niet ontbreken op onze trip. Van Zion naar Las Vegas is een dikke 2 uur rijden, peanuts dus. We zijn echter eerst nog even een kort stukje doorgereden naar de befaamde Hoover Dam (op 40 min. van Las Vegas), de grootste dam van de Verenigde Staten. En eigenlijk viel ie wat tegen. Oké, hij is groter dan de Glen Canyon Dam die we daarvoor al hadden gezien, maar zoals al eerder geschreven is de omliggende natuur van de Glen Canyon Dam indrukwekkender dan deze aan de Hoover Dam. Wat wel ferm om zien was, zijn de werken aan een bypass -weg die ze aan het maken zijn om zwaar verkeer van de Hoover Dam te weren. Ze zijn nu volop bezig om een hangbrug te maken en da's best wel fascinerend om zien hoe dat in zijn werk gaat.

Maar Las Vegas dus. We hadden een dagje om deze stad eens te beleven en op zich is dat wel voldoende om een eerste goeie indruk op te doen. Een pas gekocht voor de shuttlebus die de Strip op en af rijdt, maar we hebben hem ook een groot stuk te voet gedaan, en dat weer in een temperatuur van rond de 45 °C. In de late namiddag zijn we dan ook effe het zwembad ingedoken alvorens onze verkenningstocht weer verder te zetten. Nog nooit zoveel kitsch bijeengezien, maar oh zo zalig om er eens rond te lopen. De Eiffeltoren, het vrijheidsbeeld, Venetië in het klein (met gondels en al). En de hotels zijn er gigantisch. We waren o.m. het Excalibur eens ingelopen en zijn er dus gewoonweg verdwaald...in de lobby van een hotel notabene (dat natuurlijk tegelijkertijd als casino fungeert). Gegokt hebben we ook, in het Ceasar's Palace. Wel voor slechts 3 dollar de man aan een gokmachine. Met die drie dollar hebben we toch wel effe kunnen spelen maar uiteindelijk met lege handen weer vertrokken ;-) 's Avonds ook de Stratosphere op gegaan (is een hotel met een hoge toren, aan het einde van de nieuwe Strip, vanwaaruit je 's nachts een mooi zicht hebt op alle lichtjes van Las Vegas) en ook de fonteinshow aan de Bellagio is de moeite.. Het was een vermoeiend dagske in ieder geval, pas ver na middernacht waren we weer op onze kamer.

De volgende ochtend hebben we ons dan overslapen (zelfs de wekker niet gehoord), maar gelukkig viel de schade nog mee. Daarmee was onze trip naar Death Valley wel iets korter dan voorzien, maar Koenie was er al eens geweest en ik wou vooral Dante's View gezien hebben en de Badlands en beiden lagen op de route die we sowieso moesten rijden. Beide viewpoints in Death Valley zijn in ieder geval 100% de moeite waard en adembenemend (vooral Dante's View dan, zie foto hieronder). Death Valley kent ook enkele gehuchtjes waar toeristen kunnen overnachten, met sprekende namen als Furnace Creek en Stovepipe Wells (waar we geluncht hebben en het 49° C was). Het plaatsje Badwater met het zoutmeer lag totaal uit de richting en zou nog eens bijna 2 u extra rijden betekenen (en het ging al een hele lange rit worden), dus hebben we niet gedaan (maar Koenie had dit toch al eens gezien), echter kwamen we aan de andere kant wel nog een klein zoutmeer tegen ook. Eindpunt van die dag was Bakersfield, California, dat we bereikten na een vrij lange saaie rit, maar wel een goei vertrekpunt was voor de volgende dag naar Yosemite NP. In Bakersfield hebben we gewoon even wat goed bijgerust, gezien het stadje eigenlijk totaal nietszeggend was.

De dag erop stond ons laatste bestemming voor San Francisco op de planning: Yosemite National Park. Het populairste natuurpark in de Verenigde Staten en dat was al rap duidelijk: het was er, in tegenstelling tot de andere parken, druk. Gelukkig is het gigantisch groot :-) Wij kwamen langs de zuidkant aangereden en dat bracht ons direct bij het stuk met de gigantische indrukwekkende sequoia-bomen, waar we een eerste wandeling ondernamen. Daarna was het 50 km rijden, via een weg die onder de rook hing van de traditionele bosbranden die er volop aan het woeden waren (maar ze hadden het onder controle) naar de centrale valley waar eigenlijk alles te doen is. Je hebt er prachtige zichten op de rotsen en de beroemde "dome" en "el capitan", ongelooflijk geliefd bij rotsklimmers en hikers. Eenmaal daar geparkeerd hebben we de omgeving van de valley verkend met de shuttle en natuurlijk gewandeld naar de watervallen. De volgende ochtend zijn we dan het ganse park dwars doorgereden (een trip die zo al bijna 2 uur duurde, met enkele spectaculaire zichten onderweg natuurlijk) om aan de andere kant dan aan het Mono-meer uit te komen en dan was het maar een klein half uurtje meer en we zaten aan Bodie, een heuse spookstad. Bodie was in de jaren 1880 een bloeiend goudzoekersstadje met zo'n 10000 inwoners. Maar toenemende criminaliteit, met dagelijkse moorden en zo meer, zorgden voor een leegloop en tegen de jaren '60 bleven er amper enkele zielen over. Het grootste deel van de huizen werd ook afgebroken, maar een kleine wijk staat nog overeind (quasi allemaal houten huizen). De staat California kocht de stad op, onteigende de enkelingen die er nog woonden en liet alles zoals het was. Men onderhoudt de huizen opdat er geen verder verval optreedt, maar verder ligt alles dus onder een dikke laag stof zoals het destijds door de bewoners werd achtergelaten. Je kan binnenkijken in de huizen, die schots en scheef toch blijven rechtstaan, je kijkt binnen in de woonkamers en slaapkamers van jan met de pet, je kan door de ramen binnenkijken in de school, het hotel, het café en je kijkt dus zo binnen in de jaren '50-'60 van de VS. Heel vreemd wel. Jammer genoeg is Bodie gedoemd definitief te verdwijnen, want door de crisis wil gouverneur Schwarzenegger de subsidie-kraan dichtdraaien, waardoor het noodzakelijk onderhoud voor deze houten krotten niet langer meer kan gebeuren. 

Na Bodie was het terug naar Yosemite waar we nog een nachtje verbleven en daarna was het terug naar San Francisco, waar we nog twee nachten verbleven. Tijd om wat te gaan shoppen en deze ongelooflijke leuke stad nog wat verder te verkennen. Wijken als Castro (waar de homogemeenschap zich uitleeft), Height-Ashbury (hippies), Cow Hollow en Pacific Heights (prachtige huizen) en de Marina werden allemaal afgestapt of met bus/tram verkend.

En daarna zat de reis er jammer genoeg op...snif. Maar we zijn vastberaden om er over een jaar of 2 terug naartoe te gaan, als de financieën een beetje meezitten tenminste ;-)

nog wat fotookes:

vlnr: aan Hoover Dam, Las Vegas, Death Valley (Dante's View en Badlands), Yosemite NP (4 foto's, met o.m. een gespleten Sequoia met happy American family), Bodie spookstadje

usa7

usa8

 

 

15-07-09

verslag roadtrip deel 3: entering Canyonland met een detourke langs Colorado

Er werd na m'n vorige postje al wat gegokt waar onze auto ons na de Grand Canyon naartoe zou leiden. Frank Spencer kwam het dichtst in de buurt. Jep...Monument Valley. Maar eigenlijk was dat helemaal niet in de planning opgenomen. Na ons nachtje aan Lake Powell (in het dorpje Page), waren we al weer vroeg de baan op om naar Colorado te rijden. Jep, Arizona lieten we alweer achter ons na amper 3 dagen. Ons doelwit was Mesa Verde National Park. Echter had ik op de kaart gezien dat Monument Valley quasi on route lag. Alsof een tripje van 5 uur nog niet genoeg was, vonden we toch dat we dat ook niet links konden laten liggen. Dus hebben we een detourke gemaakt zodat we de legendarische rotsen ook even konden gaan bekijken. Het nationale park zijn we wel niet ingereden, omdat uiteindelijk toch Mesa Verde het doel was en we wisten dat we daar ook wel een paar uurtjes voor nodig zouden hebben. Maar vanaf de weg heb je al een fenomenaal zicht op de rotsen en het klassieke Marlboro-plaatje of de beelden die je in de westerns zag, zie je dus goed genoeg zo. Toetreden tot het park zelf (mits betaling) brengt je tot tussen de rotsen, maar in de reisgids stond dat een 4x4 best aangewezen is, en dat hadden we dus niette ;-)

Maar we gingen dus naar Mesa Verde NP. Iets heel bijzonders. Gelegen in bergachtig gebied, rij je via een lange slingerweg naar omhoog het nationale park in. Eenmaal boven kijk je van bovenaf een canyon in en in de wanden zijn allemaal klifwoningen gebouwd en uitgehouwen door een Indiaanse stam die er leefde van de 11e tot de 13e eeuw, tot ze plots verdwenen. Naar enkele klifwoningen kan je naartoe klauteren (via steile ladders en trappen), weliswaar onder begeleiding van een ranger. Wij hebben dat uiteraard ook gedaan. Hoogtevrees of claustrofobie had je best niet (in ons groepje zat natuurlijk wel zo'n geval) en ook zwaarlijvige medemensen konden de toer die wij deden niet meedoen. De ladders zijn stijl en in de klifwoning zelf moet je nauwe gangetjes doorkruipen om van het ene gedeelte in het andere te geraken (anti-inbraakbeveiliging avant-la-lettre dus). Ik raakte er al met veel moeite door, zo smal was het (één persoon moesten ze erdoor trekken, beetje genant wel). Soit, echt de moeite dus, we waren stevig onder de indruk. Daar werden we ook op onze eerste echte bosbrand getrakteerd. In de verte zagen we een rookpluim die groter en donkerder werd en de ranger die ons begeleidde was er niet zo gerust op ("but we have good evacuation-plans so don't worry"). Even later vloog er een helicopter over met waterbak, wel eens cool om te zien. De brand was zo'n 50 km ver dus dat viel voor ons wel mee (bij goeie klare hemel zie je daar zo'n 200 km ver vanop de berg) en uiteindelijk kregen ze hem toch wel onder controle. We sliepen daar ook op die berg in een lodge, wat wel een leuke speciale locatie was.

De dag nadien ging de rit weer naar een andere staat, Utah! We zaten dan ook wel vlakbij het 4-statenpunt (Arizona, Utah, Colorado en New Mexico), dus ver moesten we niet rijden om van staat te veranderen. Volgend doel was Moab waar we Arches National Park zouden bezoeken. Moab bleek een ongelooflijk cool dorp van welgeteld 2 straten groot te zijn, maar het blijkt dus het walhalla te zijn voor mountainbikers en adventure-sporters. Kan ook moeilijk anders met zowel Arches als Canyonlands NP als Dead Point Horse State Park allemaal vlakbij in de buurt. De Colorado-rivier loopt er dan ook nog eens langs. We hebben eerst Arches bezorgd, wat qua rotsformaties e.d. goed te vergelijken is met Monument Valley, maar er zijn dus ook een pak natuurlijke bogen te ontdekken. Het was wel weer tegen de 45°C, zodat we ons beperkt hebben tot enkele kortere hikes (ook met Koenie zijn meniscus-blessure hebben we ons wat hikes betreft op deze reis het kort en rustig gehouden) en na 2 stappen zetten was je gewoon direct uitgedroogd en doodop door die hitte. Niet te doen.

Bij elk nationaal park trouwens krijg je bij aankomst een zeer goeie map + een krantje met alle recente informatie + een overzicht van alle trails die er zijn, hoe lang ze zijn, hoe zwaar ze zijn en wat in principe de maximumtijd is die je erover zou mogen doen (opdat je zou weten wanneer je misschien verdwaald bent of zo). Zo kan je je bezoek perfect plannen en indelen. Verder vermelden ze ook de risico's die je mogelijk kan lopen. Zo staan heel concrete dodelijke ongevallen + de oorzaken ervan ook wel eens vermeld in zo'n krantje. Zal ik in een latere post nog iets over schrijven.

Soit, Arches was de moeite maar 'k had er wel iets meer van verwacht. Maar door de hitte hebben we ook de langere trails niet gedaan, waar ook een paar bogen te zien zouden zijn, dus het lag ook een beetje aan ons. Canyonlands en Dead Point Horse hebben we aan ons voorbij laten gaan, een duik in het zwembad en een wandelingetje langs de vele winkeltjes in Moab lonkten even meer en 't is vakantie hé.

Na Arches gingen we nog niet naar Bryce (jaja, dat komt ook nog). Nope, want de weg tussen Moab en Bryce biedt nog een pareltje: Capitol Reef NP. Nochtans door velen vergeten, maar wij hadden het als tussendoortje toch gepland. En eerlijk gezegd: we begonnen toch ook wel te twijfelen of het de moeite was, na de Grand Canyon en al de rest. Zou het niet meer van hetzelfde zijn? Helemaal niet dus. Het lijkt in de verste verte niet op de Grand Canyon of Arches. Capitol Reef is namelijk een oude breuklijn die gewoon open en bloot ligt en door de jaren der tijden is kant A dus stevig omhooggestuwd terwijl kant B niet meewou en wat doen ze dan: een weg leggen tussen de twee in, zodat je mooi langs de breuklijn kan langsrijden. Heel speciaal hoor. De structuur van de rotsen is op z'n minst bizar te noemen en je ziet een gamma van lagen en kleuren, je kijkt als het ware gewoon de geschiedenis in. Het gevaar dat je daar liep, waren "flash flooding" en gezien het die dag bewolkt was met stevige dreiging tot onweer werd ons afgeraden de kloof zelf in te lopen. Nu zijn we er wel een stukje ingegaan, maar toch maar niet te ver ;-) Wat we dan wel hebben gedaan is een stevige wandeling naar boven, naar een natuurlijke brug en dat gaf dan ook wel weer wat mooie zichten hier en daar. De naam Capitol Reef komt trouwens doordat enkele rotsen eruit zien als de dome van het Capitol Building in Washington (maar ge moet er toch wat fantasie voor hebben eigenlijk). We verbleven hier ook in een motel met prachtig uitzicht op de canyon trouwens, genieten!

En ja...de dag nadien namen we dan de prachtige highway 12 die Capitol Reef verbindt met Bryce Canyon. Het uitzicht verandert om de zoveel km op die weg en onderweg moesten we dan toch ook echt wel een paar keer stoppen om wat te gaan genieten van het landschap. Prachtig gewoonweg. Tegen de middag waren we dan in Bryce en verdikke...wat een prachtige canyon! Dit was totaal anders dan wat we daarvoor al gezien hadden. Roze-oranje-witte zuilen buieengepakt in wat men het "amphitheater" noemt. Maar buiten dat ampitheater strekt de ganse canyon zich over een lengte van zo'n 35 km uit en je kan hem dus helemaal afrijden en via verschillende viewpoints genieten van het magistrale landschap. Net op dat moment stevende er even een stevig onweer op ons af (zie foto) en dat maakte dat de lichtinval in de canyon continu veranderde wat ook magistraal om zien was. Uiteraard hebben we ook de canyon ingewandeld (de korte trail van 3 km wel) en dan loop je dus tussen die zuilen door wat wel heel speciaal is. Voor mij, naast de Grand Canyon, ongetwijfeld het mooiste wat ik op heel de reis gezien heb.

Na Bryce Canyon staat bij de meeste trippers traditioneel Zion National Park op het programma en dat was bij ons niet anders. De twee liggen dan ook maar op 1,5 u rijden van elkaar. En toch lijken ze helemaal niet op elkaar, integendeel. Zion is groen, er stroomt veel water, er zijn kleine vijvertjes hier en daar (waar je naartoe kan wandelen en klimmen. Maar het is er wel mooi en aangenaam om rond te wandelen. Zion is maar voor een beperkt stukje toegankelijk met de wagen (o.m. via een spectaculaire tunnel van 1,6 km lang die door een berg werd gemaakt, best wel smal is en veel bochten kent, enfin...voor Amerikaanse chauffeurs blijkbaar best eng, want je wordt er dus met begeleiding doorgestuurd). Vanaf het visitor center moet je alles met een gratis shuttlebus doen en het park ontdek je verder best al wandelend (maar er zijn een pak makkelijke en korte trails die je toch al heel wat laten ontdekken). We waren die dag net "the fourth of July" en dan blijkt dat park dus wel héél populair bij de Amerikanen zelf te zijn. Kwamen we daarvoor amper toeristen tegen, op een tiental auto's na, die dag in Zion was het over de koppen lopen als het ware. Maar we stoorden er ons niet aan en hebben toch wel een aantal uurtjes in het park doorgebracht, genietend van de natuur. Overnachten deden we in het lokale dorp dat pal naast het park ligt, Riverdale. De gratis shuttle ging tot in het dorp, echt wel handig.

Voilà, tot daar deel 3. Waar het dan naartoe gaat, kunnen jullie wel raden (of spieken, want 'k had heel de route al eens op m'n blog gezet hé). Maar da's voor morgen of vrijdag (beetje drukke dagen voor de boeg).

nog een paar fotookes:

vlnr: Monument Valley, Mesa Verde NP (2 foto's), Arches NP (2 foto's), Capitol Reef NP, Bryce Canyon (3 foto's, de eerste is die met het onweer), Zion NP (2 foto's)

usa4

 

usa5

usa6

14-07-09

verslag roadtrip deel 2: Los Angeles -> Lake Powell

Waar zaten we..ah ja, Los Angeles. Na 2 nachtjes zeiden we deze bijzondere stad vaarwel en trokken weer voort. Niet zo ver deze keer, na zo’n 2 uurtjes zaten we al aan Palm Springs waar we een volgend nachtje zouden doorbrengen. Niet owv Palm Springs zelf, wel voor het Joshua Tree National Park dat er vlakbij ligt en daar reden we dan ook direct naar door. De Joshua Tree is een speciaal soort boomke dat goed gedijt in de woestijn en in de Mojave-woestijn kom je ze dus overal tegen en dan vooral in het Joshua Tree NP (maar later op de reis zagen we ze ook massaal in de buurt van Death Valley). Maar nog opmerkelijker in dat park zijn de prachtige rotsformaties ontstaan door weersinvloeden en erosies. Had nog nooit zoiets wonderlijks gezien, echt prachtig. Eén rots had de vorm van een schedel (en werd dan ook Skull Rock genoemd, duh), een andere formatie leek wel op Mount Rushmore (met de 4 presidenten uitgehouwen in de rots). Enige lastige aan ons bezoek die dag was de extreme hitte. Was het in LA nog een aangename 27°C, we stapten ginder uit de auto en kwamen terecht in temperaturen van 45°C in de schaduw (en die schaduw is in de woestijn niet alomtegenwoordig, integendeel). We waren dan ook blij dat we in de late namiddag een plons in het zwembad konden nemen en zijn ’s avonds samen met heel wat andere PalmSpringers in de cinema gedoken (waar de airco hard zijn best moest doen om de temperatuur aangenaam te houden).

De dag erop, we zijn dan zondag de 28e juni, stond er een lange rit op de planning, naar Williams en daarmee verlieten we ook California en reden we Arizona binnen. De Mojave-dessert veranderde stilletjesaan in meer bergachtig gebied met rotsformaties. Halverwege passeerden we een bijzonder plaatsje, Lake Havasu City. Niet toevallig hoor, had in de Lonely Planet gezien dat we mits een klein ommetje er even konden passeren en dat het wel interessant was, omwille van één grote attractie: de originele London Bridge! Hoe bizar, midden in nergensland een dorp waar ze ooit een brug van London naar daar hebben verhuisd (de brug werd aangekocht door de toenmalige burgemeester) en speciaal een kanaal voor hebben aangelegd (zodat de brug toch over water kan geplaatst worden). En het stadje floreert daardoor dus enorm, ze hebben er een heel feestdorp rond gebouwd met lekker veel kitsch. Een grappige tussenstop dus, ideaal om even te lunchen. Nadien voort naar Williams, dat op 80 km van de Grand Canyon ligt en daar dus enorm van profiteert. In de Grand Canyon zelf is het nl. pokkeduur om te overnachten en in Williams kan je dat voor een prikje. Leuk aan Williams is dan weer dat het pal op de historische route 66 ligt en daar vind je dan natuurlijk ook de nodige kitsch en brol van en enkele leuke cafés en een heuse mini-wildwestshow op straat (het verkeer moet maar effe wachten tot ze klaar zijn met schieten).

Maandag de 29e stond dan onze eerste echte canyon op het programma, en wat voor eentje, de Grand Canyon himself! In Lake Havasu City zei een dame ons nog dat je wel honderden foto’s van de Grand Canyon mag gezien hebben, niets tipt aan het origineel. Awel, ze heeft gelijk: de grootsheid is gewoon niet op een foto vast te leggen, het is gewoon overweldigend! En het gekke is: je ziet het totaal niet aankomen. We waren al lang door de ingang van het park gepasseerd en nog zagen we niets. Tot we aan de rand kwamen, langs de bomen passeerden en plots die enorme canyon zagen. Sprakeloos waren we! Vervolgens de auto gelaten waar ie stond en op de gratis shuttlebus gestapt die je kilometers langsheen de kloof rijdt (en je kan er op een tiental plaatsen af en dan met de volgende bus (die om de 10 min. passeert) weer verder). En dan te denken dat je eigenlijk nog maar een percentje van de ganse kloof hebt gezien…niet te doen. We hebben er uiteindelijk 5 uur doorgebracht, beetje langer dan verwacht, waardoor we maar laat op onze volgende halte waren, nl. het plaatsje Page aan Lake Powell. Daar wat verkoeling in het zwembad gezocht en naar de prachtige dam (Glen Canyon Dam) gaan kijken, die de 2e grootste dam van de VS is en eigenlijk een pak mooier (qua omgeving) dan de Hoover Dam (de grootste).

Voilà, tot daar deel 2. Morgen wat meer over onze verdere verovering van zowat alle canyons in zuid-Utah in westelijk Colorado ;-)

nog een paar fotookes: vlnr: Joshua Tree NP (3 foto's, -> let vooral op het "verboden te zwemmen"-bordje op foto 3, duh...), Palm Springs, Lake Havasu City, Williams (antieke trein naar Grand Canyon), Route 66, Grand Canyon en Glen Canyon Dam in Lake Powell

usa2

usa3

13-07-09

verslag roadtrip deel 1: San Francisco -> Los Angeles

Op 22 juni 's morgens stapten we op het vliegtuig richting USA. Na dik 7 uur vliegen kwamen we eerst aan in New York. Daar effe de gevreesde douane-verplichtingen doorstaan, maar we mochten gelukkig het land in. Oef! Eerste horde genomen. Dan een uurtje wachten voor het volgende vliegtuig naar San Francisco. Daar kwamen we dan rond half 7 's avonds plaatselijke tijd aan (in België was het dan al weer vroeg in de ochtend). Lange trip dus en we waren doodop. Rap onze eerste Amerikaanse hamburger gaan eten vlakbij het hotel en een kort wandelingske door de buurt alvorens we in 't slaap vielen in ons bedje. De volgende ochtend waren we weer fris en fruitig en stond er een dagje SF op het programma. Eerst een dagpas voor de bus/tram gekocht waardoor we onbeperkt met het openbaar vervoer konden rondtrekken. We hadden op voorhand ook al ticketten besteld voor Alcatraz en dat stond dus eerst op de planning. Met de antieke tram waren we er direct. Met de boot ben je dan op een kwartierke op Alcatraz en da's echt wel de moeite. Vanaf de boot heb je een mooi zicht op de skyline van SF, heel cool. En Alcatraz stelde niet teleur: je voelt er nog echt de geest van het gevangenisleven en de toer (met koptelefoons, in het Nederlands!) is heel interessant. Na twee uurtjes waren we rond en namen we de boot terug. Dan eens naar Pier 39, eigenlijk een touristtrap van jewelste maar je krijgt er wel een leuke overdosis typische Amerikaanse kitsch tegen je aangesmeten en dat moet ne mens gewoon eens gezien hebben en je kan er superlekkere chowder gaan eten, wat we dan ook gedaan hebben. Daarna te voet verder de Fishermans Wharf afgegaan, leuke sfeer daar. En dan hebben we natuurlijk de antieke kabeltram eens genomen. 't Was wel effe aanschuiven, want iedereen wil daar wel eens op natuurlijk. Gelukkig zijn er meerdere lijnen die downtown SF bedienen en er worden voldoende trammetjes ingezet zodat de wachttijd wel meeviel. Wij stonden vlak aan een keerpunt en zo zagen we hoe twee mannen handmatig (door te duwen en te trekken dus) de tram via een soort van draaiplatform de andere richting induwen. Echt antiek dus, schattig om te zien. Met de tram klommen we de steile straat op richting Lombard Street. Het speciale aan die straat is, dat ie over een klein stukje bekend staat als "the most crookeded street" in de wereld (google dat maar eens in). Hij is op dat stukje nl. zo steil dat ze 8 bochten hebben gemaakt om veilig naar beneden te kunnen rijden met de wagen ('t is wel eenrichtingsverkeer hoor). Wij zijn er te voet naar beneden gewandeld natuurlijk ;-) En dan de bus op richting de Golden Gate Bridge. Toen we daar stonden, was ik toch wel effe sprakeloos. Dat gevoel was me nog maar één keer eerder overkomen, nl. aan de Taj Mahal in India. Het gevoel dat je iets al heel je leven lijkt te kennen door het op foto of TV te zien en dan ineens sta je er gewoon zelf voor. Dat is echt wel kicken hoor! Natuurlijk zijn we de brug opgewandeld tot halverwege of zo en dan er in de buurt nog wat gewandeld. Dan de bus weer terug naar Chinatown en het financiële centrum. We moesten nog een GPS kopen om ons de komende 17 dagen de weg te wijzen, maar dat bleek toch niet zo evident om te vinden. De meeste Amerikaanse auto's hebben tegenwoordig blijkbaar een ingebouwde GPS en wie dat niet heeft, heeft dan wel een IPhone met GPS, en ze smijten dus niet met Garmins of TomToms rond je oren zoals ze hier doen. Na lang zoeken hebben we er toch eentje gevonden (en te veel betaald, bleek achteraf, ach ja).

De volgende morgen gingen we dan onze huurauto afhalen in downtown SF en na wat horten en stoten raakten we op weg. De GPS bleek gelukkig ook te werken en al na 5 minuten zaten we op een snelweg richting het Zuiden. Eerste tussenstopje was Santa Cruz waar we al om 9u 's morgens waren. Te vroeg bleek, want alles was er nog dicht. Toch effe de pier afgewandeld en dan wat te eten gekocht in een obscuur winkeltje. Het weer was wat minder, maar wel typisch voor daar: nl. 's morgens nevelig en wat killig, maar tegen de middag werd dat al een pak beter. Na Santa Cruz reden we door naar Monterey om te lunchen en ook even de gezellige sfeer op te snuiven. En dan was het enkele uurtjes bollen over de prachtige coastal highway die o.m. via het Big Sur national park gaat. Het national park was gehuld in de mist, wat wel wat feërieke beelden opleverde. De grillige kustlijn was gelukkig wel goed zichtbaar. Het is wel een héél lange snelweg met heel wat bochtwerk en dus vrij vermoeiend. Gelukkig was onze eindhalte nog niet Los Angeles zelf, maar een 250 km erboven in Santa Maria. Een gat waar niks te zien was, maar we gingen er dan ook alleen maar even overnachten (en ze hadden een leuk zwembad met jacuzzi waar we natuurlijk wat in zijn gaan plonzen) om dan de volgende morgen vroeg naar Los Angeles te rijden.

Donderdag de 25e juni trokken we dus naar Los Angeles, terug grotendeels via de kust zodat we binnenreden via een rustige weg, nl. langs Malibu en Santa Monica Beach. Net na Santa Monica ligt dan Venice Beach en daar hielden we eerst halt. Het strand eens op en langs alle kraampjes. Een leuke sfeer ook al werden we er door twee ganstarappers te grazen genomen. Ze wilden dat we even naar hun CD luisteren, vroegen vriendelijk onze naam en vriendelijk als we zijn, zeiden we die ook. Toen ze onze namen echter op hun CD's schreven, roken we onraad, maar het was al te laat. We moesten dus die CD's kopen (zelfgebrande CD's, zonder cover of zo) voor 20 USD elk. Toen we protesteerden, stonden er ineens 10 van die ganstarappers rond ons, dus zijn we maar gecapituleerd. Nu kunnen we er wel om lachen hoor ;-)

Na Venice Beach gingen we eerst naar ons hotel. Dat lag in downtown USA, vlak naast het Staples Center, een stadion waar de dag ervoor Michael Jackson voor de allerlaatste keer had gerepeteerd voor zijn toer. De dag dat wij eraan kwamen was er een evenement van één of ander Playstation-ding en zaten er beroemde skaters handtekeningen uit te delen. Gigantisch lange rijen fans stonden er aan te schuiven, maar wij herkenden die mannen toch niet helaas ;-) Natuurlijk zijn we ons ook wat gaan vergapen aan de gigantische skyscrapers in de buurt daar en daarna zijn we naar Griffith Park gereden vanwaar je een mooi zicht hebt op het Hollywood-sign (en daar kickte ik als filmfanaat natuurlijk weer ferm op). Op weg naar Griffith-park hoorden we trouwens het nieuws van de dood van Michael Jackson een kleine 20 km verderop...Niet dat we fan zijn, maar als je met die zijn muziek bent opgegroeid...het liet ons nu ook niet bepaald onberoerd.

Vrijdag de 26e zaten we een hele dag in LA en heb ik me helemaal in het filmgebeuren gestort natuurlijk. Koenie volgde gelukkig dapper mee ;-) Eerst de studio's bezocht bij Warner Brothers. Echt kicken: je loopt er tussen de gebouwen rond, o.m. de straten waar zogezegd Friends, ER, Gillmore Girls en een pak films zich afspelen...die worden natuurlijk nooit in New York of Chicago of waar dan ook gefilmd, maar gewoon in LA in die studio's. Knap hoe ze dat klaarspelen. We mochten ook binnen op de set van de serie Two and a Half Men en laat dat nu net een van onze favoriete series zijn, dus daar zaten we weer te kicken tot en met ;-) Na dat bezoekje trokken we naar downtown Hollywood, waar we midden in het mediacircus rond de dood van Michael Jackson terechtkwamen. We dachten gewoon rustig naar wat sterren (letterlijk) op de Walk of Fame te gaan kijken, maar dat was buiten enkele duizenden fans van MJ gerekend die ter hoogte van het Chinese theatre stonden te drummen om tot bij de ster van MJ te geraken. Enkele tientallen satellietwagens van tv-zenders stonden erbij geparkeerd en we zagen een pak nieuwsmensen live verslag uitbrengen voor de tv. We stonden het allemaal wat aan te zien toen we werden aangesproken door een journaliste van The Washington Post, of ze ons mocht interviewen. Tuurlijk wel, een kwartierke babbelen en achteraf stond daar één lijntje van in de krant, maar wel met onze namen erbij! (link=http://www.facebook.com/ext/share.php?sid=124860275730&am...) Met het gedacht van "we zijn hier nu toch", zijn we ons dan ook even in de massa gaan vervoegen om eens naar die fameuze ster te gaan zien (maar toch ook wel om echt ook midden in dat mediacircus even terecht te komen). In ieder geval: wat een manier om Los Angeles te beleven! Saai was het er niet! Nadien zijn we nog wat gaan rondtoeren: Melrose Avenue, Sunset Strip, Beverly Hills, Bel Air en Mullholland Drive. En ook een rasechte mall (winkelcentrum) eens binnengewandeld natuurlijk.

Voilà, tot daar deel 1 van het verslag. Morgen deel 2 ('k zal proberen wat korter te zijn).

Een paar fotookes bijeengeplakt hieronder se.

vlnr: San Francisco hippie, de antieke kabeltram, Golden Gate, Coastal Highway (Big Sur), Venice Beach, Hollywood Sign

usa1

 

in LA het mediacircus op Hollywood Blvd

LA 1

LA 2

21-06-09

now we're going...to San Francisco...

Héhé, eindelijk eindelijk vakantie!! Met een beetje vertraging, want vandaag (zondag) moest ik nog een dagje werken (vergadering). Maar nu zijn we er echt vanaf! Pas half juli zien ze me weer verschijnen op 't werk! Kofferkes zijn gepakt, alles is gecheckt en wat we vergeten zijn, kopen we ginder wel. Ginder = San Francisco. Morgenvroeg hoppen we op de vlieger en zijn we ribbedebie!! Voor wie nog niet weet wat we gedurende een kleine 3 weken ginder gaan doen, klik hier: http://sports-and-stuff.skynetblogs.be/post/7053544/tripj...

Onze twee kwiestenbiebels passen ondertussen op ons nestje hier, in het gezelschap van m'n schoonouders! En gezien ik een schoonma heb die heel graag kuist, gaat ons huisje er weer mooi spik en span uitzien als we weer thuiszijn. Jeuj!!

Toedeloe!

 

sf

19:40 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (9) |  Facebook

14-06-09

toerist in eigen land

Met het werk organiseren we ieder jaar een uitstapje voor het personeel. Deelname is vrijblijvend (want 't is op een zaterdag), maar dit jaar hadden we toch weer zo'n 40 gegadigden die meegingen en dit keer mochten ook familieleden mee. Onze personeelsverantwoordelijke had weer iets mooi geregeld...een bezoek aan het hellend vlak van Ronquières en de scheepsliften die er her en der in de regio te zien zijn. Zelf had ik er vaag al eens wat van gehoord, maar 'k kon me er niks bij voorstellen. En dat terwijl een aantal van die dingen al van rond 1880 in ons landje te bewonderen zijn. Hoog tijd dus om mee toerist in eigen land te gaan spelen en ook ventje ging mee. Allebei gewapend met ons fototoestel, klaar om wat echte Vaderlandsche historie te aanhoren van een overijverige gids.

Eerst verzamelen geblazen aan Brussel-Noord, waar een bus ons stond op te wachten. André was onze gids en verdikke...wat babbelde die mens graag. Buiten ons gezelschap zaten er nog twee andere groepjes op de bus, waarvan één Franstalige groep, dus dat was telkens héél de uitleg in twee talen. En zoals gezegd...André babbelde graag en slaagde erin om in elke zin minstens één spreekwoord en 7 synoniemen voor dezelfde uitdrukking te stoppen...Jeetje...Het zou de grap van de dag worden, onze gids...iets dat je zo jaren later nog oprakelt als je terugmijmert naar die gezellige daguitstap met het werk.

Soit, na 40 minuutjes bussen kwamen we aan aan het hellend vlak van Ronquières. Een bizarre maar best wel geniale uitvinding om boten van het ene niveau naar het andere niveau te hijsen mits een soort van hydraulisch systeem met kabels en weet ik wat meer. Een beetje te vergelijken met de karrekes op een achtbaan in het pretpark, die eerst worden opgetrokken alvorens aan de zwaartekracht te worden losgelaten. De boot vaart een bak in (met water natuurlijk), die bak sluit en vervolgens wordt de boel het hellend vlak opgetrokken. Ook in de andere richting gaat dat natuurlijk. Het duurt 45 minuten om de afstand te overbruggen. Elke dag gaan er zo'n 10 boten de bak in, die vervoeren wel tesamen het equivalent van zo'n 1.000 vrachtwagens, best de moeite dus.

hellend vlak 2hellend vlak

Nadien was het met de bus naar de Cantine des Italiens. Ook hier weer véél uitleg over het feit dat we ons bevonden in de barakken waar destijds de Italiaanse mijnwerkers werden bijeengestoken. Buiten de gebouwen blijft er weinig van te zien, buiten een mini-tentoonstelling. Vervolgens reden we wel langs één van de oude mijnen, jammer dat we daar niet even bleven plakken. Maar ons doel was een oude scheepslift, nl. die van Bracquegnies. Hij is kapot (een boot was er nog maar half ingevaren en toen begon men per ongeluk al de poort te sluiten...dat kwam niet goed dus). Het voordeel is nu wel dat de toerist er gewoon opkan om hem van alle kanten te bekijken. Het ding staat er dus al van rond 1880, maar ziet er voor die leeftijd best nog wel goed uit. Het systeem werkt via de theorie van de communicerende vaten...boot gaat in bak A, die wordt gevuld, waardoor ie zakt en bak B (ernaast) komt naar omhoog, of zoiets. 'k Ken eigenlijk niks van fysica ;-)

 

scheepslift

Na dat bezoekje was het naar de aanmeerplaats van onze boot en gingen we bootje varen. Het kanaal op naar de grote scheepslift aan Strépy-Thieux. Als je, zoals ons, via de bovenzijde komt aangevaren, vaar je over een heus aquaduct. Kijk je over de rand (niet aan te raden) zie je dus zo'n 80 meter onder je pas de begane grond, heel bizar. Die vaart hangt dus als het ware te zweven in de lucht. Via het aquaduct dus de lift in. Je komt in een bak terecht, die wordt afgesloten en met een hels lawaai zet de lift zich in gang. Op een paar minuten tijd zak je dan 80 meter naar beneden waar de vaart zijn weg vervolgd. Héél leuke ervaring! En vooral...een knap staaltje techniek. Ook al staat het in België bekend als de meest onzinnige en geldverslindenste projecten ooit. Want het ding rendeert natuurlijk niet, omdat het op een vaarroute ligt waar weinig actie te bespeuren valt. Dus is het nu vooral een toeristische atractie geworden blijkbaar. Ach ja, we mogen ook eens iets voor ons belastinggeld krijgen zekers.

 

strepy

Een leuk dagje en we hadden geluk met het weer. Als heuse kreeftjes waren we 's avonds weer thuis, maar dat hoort er nu eenmaal bij als je de toerist gaat uithangen hé.

 

12-06-09

filmpjes kijken!

Naast het tripje voorbereiden zijn we ook weer twee keer naar de cinema geweest. Twee titels uit die ik toch wel wou zien.

Eerst Angels&Demons, naar het boek van Dan Brown (dat dan weer "het Bernini-mysterie" noemt, de vertaler vond "engelen en demonen" precies niet ronkend genoeg om als titel te nemen). De film mag er best wel zijn (en is stukken beter dan The Da Vinci-code), maar eerlijk gezegd....het boek is stukken beter en veel spannender dan de film. Daarvoor bleef de film op veel vlakken toch wel wat te oppervlakkig. 'k Had wel het geluk dat ik het boek al enkele jaren geleden had gelezen en de clou (whodunnit?) vergeten was (alhoewel dat misschien ook niet echt pleit in het voordeel van het boek, dat ik zo'n dingen al vergeten was, héhé). Daarmee bleef voor mij de film tot op het einde spannend en verrassend genoeg.

 

angelsdemons

Gisteren dan naar Terminator Salvation. Als fan van het eerste uur van de Terminator-films ('k heb de vorige drie al ettelijke keren gezien ondertussen en 'k word ze maar niet beu), moest ik deze natuurlijk ook in de cinema gaan bekijken en daar had ik geen spijt van! Het verhaal speelt zich nu af in de jaren na Judgement Day en John Connor die eindelijk zijn job als verzetstrijder kan opnemen (terwijl in de vorige films steeds werd getracht John Connor als kind/tiener al om het loodje te brengen zodat hij nooit verzetstrijder zou kunnen worden). Die rol wordt trouwens schitterend gespeeld door Christian Bale, een acteur waarvan ik me begin af te vragen of die überhaupt wel kàn lachen, zo'n ijzingwekkende blik heeft die. Soit, het verhaal was super, de actie al helemaal en net zoals in de vorige film beginnen dingen geplaatst te worden en krijg je het gevoel dat het verhaal begint af te geraken en da's wel fijn. Maar het is nog niet gedaan...er komt nog een vervolg, moet ook wel, want we weten nog steeds niet hoe John Connor nu één van die Terminators aan zijn kant krijgt en zijn eigen vader nota bene terug naar het verleden stuurt om John zelf te gaan verwekken (want als dat niet lukt, zitten we wel met een tijdsparadox om U tegen te zeggen). 'k Kijk alvast reikhalzend uit naar het vervolg!

 

terminator_salvation-poster

 

09-06-09

tripje maken

Maandagavond is normaal spinningavond, maar dat liet ik maar aan me voorbijgaan. 'k Voel me ondertussen al wel wat beter, maar m'n rechterbovenbeen doet nog altijd stevig pijn door de bloeduitstorting (de zwelling is al wel wat afgenomen) en ook mijn rechterschouder en bovenarm willen nog niet 100% meewerken. Dat heb ik vooral zondag bij het strijken gemerkt, nadien heb ik urenlang pijn gehad.

Dus geen spinning gisteren en bijgevolg wéér een zee van tijd ;-) 'k Ga 't nog gewoon worden, zo niet sporten ;-) Dus eindelijk de tijd om onze reis voor te bereiden. Alles ligt al wel vast, maar 't is misschien wel handig om te weten waar we juist overal naartoe moeten rijden, hoe lang het rijden is en wat er hier en daar te zien is. 't Zal een stevig tripje worden in ieder geval. Heb alle stopplaatsen eens in Google Maps ingegeven en in totaal komen we aan zo'n 4800 km dat we op 18 dagen afleggen. Daarbij komen we in 5 staten: California, Arizona, Utah, Colorado en Nevada.

In San Francisco blijven we eerst twee nachten en vandaaruit trekken we dan naar Los Angeles (met één tussenstop onderweg), vervolgens via Palm Springs en het stadje Williams naar de Grand Canyon, vervolgens naar Lake Powell en Mesa Verde National Park. Daarna nog naar boven naar Moab (Arches National Park) en dan terug naar het westen via Capitol Reef, Bryce Canyon en Zion National Park. Dan een nachtje gokken in Las Vegas om de dag nadien dood te gaan in Death Valley. Na een overnachting in Bakersfield trekken we dan nog naar Yosemite National Park en zwerven we even uit naar Bodie (waar we niet overnachten, want 't is letterlijk een spookstadje (en daarom dus zo interessant), dus terug overnachten in Yosemite) en dan eindigen we weer in San Francisco voor 2 nachtjes alvorens we weer naar huis trekken.

'k Heb er zin in!

overzicht

12:58 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (8) | Tags: south west usa |  Facebook

25-05-09

Weekendje ups en een beetje downs

Hier zijn we weer, na enkele dagen heerlijk genieten in Luxemburg. Woensdagmiddag vertrokken, beetje later dan gepland. Een appartementje huren brengt wel wat extra rompslomp mee...veel dingen meenemen die je in een hotel wel ter beschikking hebt. Ons tuuteke zat afgeladen vol, alsof we voor enkele weken op reis gingen. Ook eerst Winnie de poes naar het kattehotel brengen, omdat ze tweemaal daags een insulineshot nodig heeft, konden we ze moeilijk thuislaten (het kattehotel is verbonden aan de dierenkliniek, waar ze wordt opgevolgd). Pooh de poes bleef wel thuis en kreeg de nodige zorgen van Koen zijn ouders 's morgens en 's avonds. Soit, pas 's middags dus eindelijk vertrokken geraakt en na een beetje zwerven (we waren de GPS-lader vergeten, dus nog eens the old fashion way genavigeerd) een kleine 3 uur later ter bestemming in Vianden-Luxemburg. Een supermooi stadje, met een kasteel hoog op den heuvel en een kabbelend rivierke beneden. Ons appartementje was net buiten het centrum, maar dat deerde niet. Vianden bleek ook een goeie uitvalsbasis voor bezoekjes aan andere oorden in de buurt. Zo gingen we vrijdag met Julie en Maarten naar Echternach (half uurke rijden), zaterdag natuurlijk naar Luxemburg-city (40 min. rijden) en zondag gingen Koenie en ik onder ons tweetjes nog naar Clervaux (30 min) en Bourscheid (20 min). Zo toch een beetje van het land Luxemburg gezien en het was dik de moeite! De sfeer is er heel relaxed en je kan gewoon niet anders dan compleet tot rust komen en in een gezellige vakantiestemming. Heerlijk dus!

Woensdag na onze aankomst dus eerst Vianden-dorp verkend, terraske gedaan en 's avonds nog een goeie boswandeling. Het weer was schitterend: tegen de 25° C en stralend weer. En zo is het hele weekend gebleven! Zondag haalden we zelfs dik tegen de 30°C en was het puffen tot en met. Onze huisbazin zei dat het 's zomers meestal zelfs zo warm niet wordt ginder. Tja. 'k Vond het in ieder geval super, dat weertje!

Donderdag kwamen Julie en Maarten dus aan en samen hebben we de tourist-traps van Vianden gedaan: de téléferique naar boven (de heuvel naast het kasteel, zodat je van bovenaf het kasteel en het dorp ziet), waar dan uiteindelijk enkel een café blijkt te zijn ;-) Daarna weer naar beneden en te voet naar het kasteel, dat uiteindelijk volledig nieuwbouw blijkt te zijn. Van het oorspronkelijke kasteel schoot nl. niet zo veel meer over en ze hebben het volledig terug heropgebouwd. Heel knap gedaan hoor, het kasteel oogt enorm imposant. Maar binnen loop je dus op gloednieuwe tegels en fonkelnieuwe trappen en zo, zodat je je toch niet echt in de Middeleeuwen waant ;-)

Standbeeld Victor Hugo en zicht op het kasteel:

decoration


Na ons dagje Vianden besloten Julie en ik nog even een kort toerke te gaan lopen. Zo twee dagen voor haar marathon, mocht er nl. gerust nog even losgelopen worden. Het pad dat Koenie en ik de dag ervoor al hadden verkend, was ideaal en lekker zacht voor m'n geteisterde knie. Het werd dus een gezellige korte trailrun van zo'n 5,5 km met halverwege wat boomstamspringen en bergop en bergaf. Leuk dus, maar m'n knietje protesteerde toch nog altijd wat. Grrr...

Vrijdag dan dagje relaxen in Echternach, ook wel een leuk stadje om even een dagje in rond te kuieren. Er ging net een festivalletje of zo plaatsvinden dat weekend en dat hebben we geweten: tijdens onze lunch op een terraske op de centrale markt stond al een podium opgesteld en daar stond een 80-jarige kwiet de hele tijd schlagers te zingen en trompet te spelen. Geen kat dat ernaar keek, maar hij hield het toch maar dapper vol! Bizar volkske die Luxemburgers ;-)

in Echternach

decoration

Zaterdag dan naar Luxemburg-stad en dat was voor mij toch wel een vrij lastig dagske. Tot voor een week of 2 hoopte ik toch de halve marathon te kunnen meelopen, maar m'n knie besliste er anders over. En zaterdag stond natuurlijk wel de hele dag in het teken van de marathon. Op de marathon-expo wel even mijn omslag en goodie-bag gaan afhalen en dan ben ik direct daar m'n chip weer gaan inleveren en toen kreeg ik wel effe een dipje natuurlijk. Maken dat we weg waren natuurlijk en met de shuttlebus naar het stadscentrum. Daar een beetje geshopt en met ons vieren gaan lunchen en terraske gaan doen. Rond 16u vertrokken Julie, Maarten en Koenie weer richting expo en ging ik mezelf een fiets huren. Ze hebben er een speciaal systeem dat je met een visakaart een fiets kan losklikken van een staander. Zo zijn er een tiental punten in de stad. Op een pak andere plaatsen kan je de fiets ook weer terug vastklikken. Het huurgeld (1 euro/uur) gaat later automatisch van je visa. Handig dus. Alleen zijn het loodzware fietsen, want het registratiesysteem zit in het stuur verwerkt en er hangt ook nog een mand aan het stuur. Wat anders dan mijn lichtgewicht Trekkie in ieder geval. De marathon begon pas om 18u en Julie zou pas tegen 19u in het centrum aankomen (de eerste 10 km gingen nog langs de expo-kant), zodat ik drie uurtjes de tijd had om de stad al fietsend te verkennen. Best wel mooie stad hoor, met twee knappe bruggen en daaronder een slingerend wandel/fietspad. Ook naar boven gefietst om zo een zicht over de stad te hebben.

Luxemburg-city

decoration

 

Rond half 7 effe rap een minipakje friet gestoken op het plein waar de lopers na een dikke 10 km de stad zouden inkomen. Me een kilometerke verder even genesteld en dan begon het wachten op Julie. 'k Zou ze van daar af proberen volgen met de fiets. Alleen deed er dus gigantisch veel volk mee! Niet zozeer aan de marathon zelf, maar wel aan de halve marathon en de teamrun. Er passeerden dus duizenden lopers en 't was niet simpel om uiteindelijk Julie er tussenuit te pikken. Maar daar was ze ineens, in opperste concentratie en ze zag me dus niet. Dus hop fietske op en via enkele omwegskes me aan km 13 gezet. En opnieuw liep ze me voorbij. Dan weer verder peddelen richting km 14 en toen zag ze me wel. Het was jammergenoeg nog te druk op het parcours om er langs te fietsen. Ik moest dus constant via de achterafstraatjes proberen weer aan het parcours te geraken. Na 16 km ging het parcours echt de binnenstad in en daar kon ik niet door van het volk. Dus me aan de uitgang van het park gezet, rond km 19. Daar zouden dan enkel nog de marathonlopers en die van de teamrun uitkomen, een pak minder volk dus. Vanaf daar kon ik het grootste deel van de tijd gewoon meefietsen met Julie. Af en toe vloog ik echter eruit en moest ik het voetpad op van de politie (wat in mijn ogen echter gevaarlijker was dan op het parcours zelf, maar ja). Zo toch wel het grootste deel van de marathon kunnen meefietsen, af en toe moest ik even omrijden omdat er te veel publiek stond of zo, maar 'k slaagde er altijd wel in om Julie weer terug te vinden. Op het einde werd het donker en dat maakte het zowel fysiek als mentaal wat moeilijker. Ik was al bijna 6 uur aan het fietsen met zo'n loodzwaar fietske, bergop en bergaf, het begon wel te wegen. Ook Julie kreeg het wat lastig en smeet naar m'n oren dat ze nooit nog een marathon ging lopen. Yeah right ;-) Na 40 km was ik aan de ingang van het sportcentrum en kon ik ook niet meer verder het parcours langs. Fietske vastgelegd en dan binnen gaan wachten waar ik ze dan een beetje later zag finishen met een knappe verbetering van haar PR! Proficiat Julie!! Zelf was ik ook wel stikkapot, maar eerlijk gezegd...ik was veel liever stikkapot geweest van het lopen hoor. Het pikte toch wel een beetje, maar 'k was ook wel blij dat ik op deze manier dan toch een beetje de marathon had mee kunnen beleven.

enkele sfeerbeeldjes:

decorationdecoration


 

decoration

Zondag vertrokken Julie en Maarten dan terug richting België en bleven Koenie en ik nog achter. Wij gingen nog een nachtje blijven en zijn zondag dan nog naar Diekirch (niet de moeite), Clervaux (zéér de moeite) en het kasteel van Bourscheid (ook zéér de moeite) geweest. En 's avonds nog lekker wat zitten terrassen hé.

zicht vanuit kasteel van Bourscheid

decoration

Clervaux

decoration

 

toerist tussen de bloemekes ;-)

decoration

 

En daarmee zit ons eerste verlof van dit jaar erop. Nu nog vier werkweekjes voor de boeg en dan muizen we er weer onderuit...naar het Zuidwesten van Verenigde Staten voor 3 weken. Aftellen dus!!

 

15:20 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (8) |  Facebook

12-05-09

to boldly go....

aaah...vandaag stond ventje vroeg aan m'n werk (hij had verlof) om me te komen kidnappen om eindelijk naar de nieuwe Star Trek-film te gaan. Liever de rustige vertoning van 17u ipv de hectische om 20u...Zalig. Geen kat in de zaal op vier andere Trekkies na, zo hoort het...Genieten genieten genieten. De film stelde geen seconde teleur. Leuke prequel op de hele serie (the original), met de jonge James T. Kirk en Spock, grappige scènes afgewisseld met spannende actie en op het einde echt wel echte treats voor de trekkies. 'k Moest er een traantje bij wegpinken. Zalig toch.

En buiten het feit dat Maarten (hubbie van Julie) meedoet als Mr. Spock, ontdekte ik ook nog Dave Mutantrunner als bozerik Nero...Jaja, bloggertjes klussen bij!

Spock a.k.a. Maarten

spock

 

 

 

 

 

 

Nero a.k.a. Dave Mutantrunner

nero

28-04-09

wonden likken

Twee daagjes na de Bouillonnante en 'k moet zeggen...heb het goed verteerd. Gisteren had ik voor alle zekerheid een dagje verlof gepland (moest wel 's avonds nog gaan werken), maar toen ik opstond bleek het qua stijfheid goed mee te vallen. Kon vlotjes de trap op en af, enkel wat pijn in de billen, heup (van erop te vallen) en een beetje de quadriceps. Ook mijn onderarmen voelden heel stijf aan, van me op te trekken en me vast te houden aan de bomen peis ik ;-) Maar voorts dus geen problemen! Om half 10 werd ik verwacht bij Annelies voor de volgende kiné-sessie en ook zij was tevreden: dat ik braaf geluisterd had en dat m'n knie het toch wel vrij goed had doorstaan. Toch maar even onderzocht, maar de toestand was even erg als vorige vrijdag, dus heb het gelukkig niet erger gemaakt ;-) Oef. Ze heeft de zware oefeningen toch maar even een dagje achterwege gelaten en even stevige fricties toegepast, de electrostimulatie en dan een stevige stretching van de geteisterde pees. Nadien mezelf verwend op een zonnebanksessie in de fitness gevolgd door een heerlijke saunabeurt.  

Vandaag het ook nog sportvrij gehouden, op 15 min. losfietsen in de fitness na ('k zocht weer een excuus om me nog eens te verwennen met een sauna-beurt). Morgen staat er weer een kinésessie op de planning en daarna ga ik wat langer losfietsen. Vrijdag dan eens een eerste minitoerke herstelloopje doen en zien hoe de knie reageert hé. En verder zien we nog wel! Nog drie weken tot de halve marathon, maar qua conditie zit het precies toch wel goed genoeg om die op 't gemakske tot een goed einde te brengen, dus 'k ga me niet te hard forceren om nog als zot te trainen daarvoor. Gewoon wat spinnen en een beetje voorzichtig lopen en me ondertussen laten martelen door Annelies om het frictiesyndroom voorgoed weg te jagen!

relax

22:52 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (7) |  Facebook

19-04-09

blijven proberen

Na m'n berichtje van donderdag is er op sportief vlak niet zo veel meer gebeurd. Donderdag nog wel gaan spinnen natuurlijk en dat ging supergoed. Daarna ook nog even een kwartierke de "stairmaster" uitgeprobeerd. Na wat gesukkel lukte dat wel en na een kwartier viel ik er badend in het zweet quasi van af. Toch een klein beetje "klimtraining" voor de Bouillonnante (zie berichtje hieronder). Uiteraard ook nog wat krachttraining, vooral voor m'n armen gedaan.

Vrijdag en zaterdag waren dan sportloze dagen. Vrijdagavond moest ik terug naar de kinesiste, waardoor de spinning helaas zonder mij doorging ;-) Bij Annelies kreeg ik de eerste twee oefeningen van m'n herstelkrachttrainingsprogramma. Gelukkig nog niks zwaar: lunges en een bekkenoefening. Daarna was het een kwartier lang een ietwat pijnlijke massage van de ontstoken pees en vervolgens weer een kwartierke electrostimulatie. Volgende sessie is dinsdagmorgen!

Zaterdag ook sportloze dag dus. Dan stond er een bezoekje aan m'n ouders in Antwerpen, slenteren langs de Meir, onderweg de nieuwe fotocamera uittesten natuurlijk, en gewoon wat algemeen luieren op de planning. 's Avonds kwamen Julie en Maarten langs en zijn we lekker gezellig gaan eten in resto De Passade hier in Mechelen. Reden was Koenie's verjaardag a.s. dinsdag (jep, die wordt weer een dagje ouder).

Vanmorgen mochten de caloriekes er dan toch een beetje afgesport worden, maar 'k maakte me op voorhand al niet te veel illusies. 't Zou wel weer gene vette worden. Annelies had me er ook wel voor gewaarschuwd. Eerst weer effe achteruitgang alvorens echt vooruitgang te boeken. Dus het gingen sowieso weer "kwartierkes" worden met stretchpauzes. Had me ook voorgenomen goed mijn loopstijl eens in 't oog te houden en evt. te corrigeren. 'k Moet zeggen: het heeft wel wat effect hoor. 'k Kreeg bij het tweede kwartierke al wat last en merkte bij mezelf dat ik onbewust wat voorover was gaan hangen. Terug een fiere rechte rug getrokken en een beetje later ebde de last in mijn knie weer weg. Probleem was dat ik niet veel later weer in mijn hanghouding herviel. Zo moest ik mezelf dus continu weer rechtrapen, maar het hielp wel om de kniepijn "uit te stellen". Bij aanvang van het zesde kwartierke zette ik me op weg richting fitness, waar ventje al naartoe zou gaan (met mijn gerief) en 't was geen moment te laat. Mijn knie begon toen toch wel weer pijn te doen, wat werd aangekondigd door een ferme pijnscheut, dus tijd om te stoppen. Toch 6 kwartierkes volbracht, goed voor in totaal 1,5 uur. In de fitness dan weer een kwartierke de stairmaster opgekropen en daarna rustig mijn krachttraining gedaan (incl. hamstringoefeningen en zijdelingse buikspieren natuurlijk). Dat alles gevolgd door een deugddoend saunake, heerlijk.

Deze week weet ik nog niet goed wat ik ga uitsteken. Morgenavond in ieder geval 2 uurtjes spinning en donderdag ook een uurtje. Maar of ik ga lopen, zal ik nog wel zien. Ten vroegste dan pas woensdag want dinsdag geen tijd ('s morgens kine en 's avonds vergadering). Maar misschien doe ik qua lopen gewoon niks. 't Is toch te laat om nog iets van loopconditie te kweken voor zondag en misschien moet ik gewoon maar algehele looprust nemen om de pees verder wat te laten genezen? 'k Zal dinsdag wat advies aan Annelies vragen, peis ik.

Deze namiddag ook eindelijk het laatste deel van de Millenium-trilogie uitgelezen. Voor wie op een andere planeet woonde de laatste maanden: de Millenium-trilogie milleniumvan Stieg Larsson is een stevige hype in lezersland. 'k Sta daar normaal héél huiverachtig tegenover, t.o.v. zo'n hypes dan. Maar mijn ma had ze liggen en die had dan toch maar eens de eerste uitgeleend aan mij. En om m'n ma dan maar een plezier te doen (ze vroeg elke week of ik er nu al in aan 't lezen was en wat ik ervan vond) er dus maar in beginnen lezen...En 't las als een trein! Een heel intrigrerend verhaal, vlotjes geschreven. Een week later stond ik dus bij haar aan de deur om deel 2 te krijgen...Ook dat was zeer vlotjes uit, het was nog spannender dan deel 1. Nu deel 3 dat ging iets trager. Een paar lange stukken waar ik effe moest doorworstelen. Maar de laatste 300 pagina's gingen dan weer gelijk niks vooruit en nu vind ik het wel jammer dat ze uit zijn. Dus eigenlijk is de hype wel terecht ;-) Soms is de auteur wel héél beschrijvend als hij zijn personages voorstelt of bepaalde achtergronden wil schetsen. Dat kon soms echt wel korter. Maar het was oorspronkelijk de bedoeling dat het een serie van 10 boeken zou worden over deze personages (hij is alleen jammer genoeg overleden nadat hij het derde boek had voltooid), dus vermoedelijk heeft dat daar ook wat mee te maken, dat je zo veel info meekrijgt. Soit, 't is hem vergeven. Het verhaal is steengoed en ongemeen spannend, dus allemaal lezen die handel! Of wie niet graag leest: deel 1 is nu ook verfilmd en komt één dezer uit in de bioscoop! De teaser-trailer zie je hier: http://www.millennium-themovie.be/

 

11-04-09

helemaal blub

Chef hubbie slaagt er weer in me helemaal vet te mesten. Donderdag stond er al een lekker gerechtje op tafel en heb ik me overeten. Gelukkig kon ik een half uublubrtje later al richting fitness trekken voor een stevig uurtje spinnen. Da's toch altijd goed voor een 600 caloriekes te verbranden. Vrijdag gingen we eerst samen spinnen alvorens ons op een stevige portie homemade soep en een broodje te storten (de 600 caloriekes waren er dus weer direct bijgegeten). Vandaag dan geen sportdag en dat zal ik morgen toch moeten goedmaken. Eerst aperitiefke met Nederlandse mini-saucijzenbroodjes als appetizers en daarna haalde ie een gigantische fondueschotel boven tafel en werd het dus weer overeten...Voel me dus helemaal blub nu. Morgen hoop ik 2 uurtjes te kunnen lopen maar het zal volledig van de knie afhangen natuurlijk.

Vandaag was het wel genieten van een zalig weertje. Naar goede gewoonte zijn we naar Antwerpen gebold. Eerst bij mijn ouders binnengesprongen, want mijn ma wordt er dinsdag 65 en omdat ik er dan niet geraak, nu alvast een cadeautje gaan brengen (en dinsdag wordt ze verrast door een speciale levering aan huis). Daarna lekker geslenterd over de Meir en terraske gedaan. En dan kwamen we op het lumineuze idee om naar Turnhout te rijden naar Foto Konijnenberg, dé winkel om een nieuw fototoestel te kopen aan de meest eerlijke prijs. Had al een tijdje een nieuw toestel op het oog (mijn oude heb ik onlangs verkocht, wou iets geavanceerder om binnenkort mee naar de USA te nemen) en ventje wou zelf wat advies voor een nieuw toestel en wou dat ook bij Konijnenberg gaan vragen. Dus rap naar Turnhout gereden en na effe zoeken de winkel gevonden (want door ons impulsief gedrag hadden we geen adres noch gps mee en moest ik effe mijn geheugen pijnigen om me de straatnaam te herinneren). Et voilà, met het toestel panabuitengewandeld dat ik wou: een Panasonic Lumix TZ5. Een kleintje dus, maar wel met 10x zoom (vooral dat wou ik dus) en 9 megapixels (mijn vorige had amper 3x zoom en 5 megapixels) en dat voor 243 euro (terwijl ie in de Fnac in Antwerpen een 100 euro duurder was!). De komende weken volop wat oefenen en over een dikke 1,5 maand mag ie mee naar Luxemburg. Ventje heeft nog geen toestel gekocht, omdat hij nog eerst eentje wil testen die over 2 weken pas uitkomt. Bij hem wordt het een groter toestel, net geen reflexcamera maar een "bridge-toestel" (tussen compact en reflex), waarschijnlijk met ne 20-zoom...Kan ie lekker spioneren ;-)

21:09 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (1) |  Facebook

08-04-09

How to paint the stairs? Héél voorzichtig!

Deze week vakantie! En ben nu al drie dagen in de weer met borstel, houtbeits en vernis op onze trap...Het vergt wat organisatietalent. Want zowel de badkamer als slaapkamer zijn boven. De badkamer op het tussenverdiep, de slaapkamer op het eerste. Dan is er nog een mansarde boven waar de was hangt te drogen en mijn sportspullekes liggen...Ventje had zondag de trap al helemaal afgeschuurd met ons gloednieuw schuurmachientje (een avontuur hoor, want we hebben allebei twee linkerhanden als 't op het hanteren van machinerie aankomt). Maandag dus wasrek en sportgerief naar het eerste gebracht (naar onze "boekenkamer", naast de slaapkamer). De katten opgesloten in de keuken (ocharme), daar zullen ze moeten blijven tot vrijdag. Daarna met de beits vanaf de mansarde tot het eerste naar beneden toe gewerkt, tot aan de slaapkamer. De overloop aan de slaapkamer voor de helft gedaan, zodat we de andere helft nog konden gebruiken. Dan was het opletten...trap om trap gedaan en post-its gekleefd op de treden die nog niet gebeitst waren. Aan de overloop van de badkamer weer de helft gedaan en dan verder naar beneden. Oef, gelukt. Dan de test...geraak ik nog tot in de slaapkamer zonder beits aan mijn voeten? Yes!  De beits had maar liefst 10 uur nodig om goed te drogen. Dinsdag dan op het gebeitste stuk twee lagen trapvernis. Een wit goedje dat gelukkig kleurloos wordt bij het drogen...Vanmorgen dan de andere treden en stukken overloop gebeitst en morgen krijgen die dan ook nog twee lagen trapvernis...En dan de leuning nog...alhoewel ik daar nog over twijfel. Probleem is dat de treden nu wel weer terug wat donkerder zijn door de beits en dan kan de leuning moeilijk achterblijven natuurlijk...Nog effe over nadenken.

Gisteren was ventje trouwens ook thuis en is het er eindelijk van gekomen om alle rommel die op het terras en in het tuinhuis lag naar het containerpark te brengen. Onder meer nog 8 puinzakken vol met stukken plafond die vorig jaar in oktober naar beneden werden gehaald...Sleuren dus! Achteraf geradbraakt thuis, moest heel den beneden nog gedweild worden, want doordat we in een rijhuisje zitten, moest alles van de tuin en terras door het huis gesleurd worden...Alles vuil dus...Grrr...Daarna een uurke pompaf in 't zetelke gekropen en dan toch gaan fitnessen! Want de goesting was toch groter dan de pijntjes in 't lijf.

En 't ventje ging mee naar de fitness! Zo hoort dat hé ;-) Zelf ben ik een dik half uurke op de loopband gekropen en jippie...geen kniepijn! Misschien ligt het aan de demping? Donderdag nog eens op den asfalt en in 't park proberen, als 't dan weer zeer doet, weet ik weer wat vertellen aan de Runners. Na het lopen nog eens al mijn krachttraining gedaan...En nu voel ik wel serieus mijn armen natuurlijk. Na al dat sappen op de trap, zakken versleuren en dan nog kilo's in de fitness heffen voelen mijn armen nu als beton aan. Not to worry: 't is niet mijn bedoeling om er als ne bodybuilder uit te zien zoals de mannen hieronder...Ventje doet daarentegen wel zijn best om zo'n forsballen te kweken, héhé.

fitness

 

 

11:11 Gepost in Vrije tijd | Commentaren (5) |  Facebook